-END-[Fang] รักปักเขี้ยว (FanficSingto&Krist)

ตอนที่ 19 : Special EP.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    20 ธ.ค. 62

คริส...


ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ถึงแม้ว่าจะมีช่วงชีวิตที่แสนสั้น ก็ยังคงดิ้นรนหาความสุข ความมั่นคง ความสมบูรณ์แบบ สารพัดความต้องการมากมายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เช่นเดียวกับผมในตอนนี้...


ผมยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองจากในกระจก ที่ตอนนี้ผมสีน้ำตาลแดงเริ่มยาวขึ้นจนปลายผมม้าเกือบจะปิดตาอีกแล้ว มองนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่ยังคงฉายแววนิ่งขรึม เยือกเย็นเหมือนกับใครคนหนึ่งที่ผมเคยเรียกเค้าว่า นายท่าน


"ฟู่ววว"


พ่นลมหายใจออกอย่างเบื่อหน่าย นี่ก็ 8 ปีแล้วสินะหลังจากเหตุการณ์วันนั้น ถึงแม้ว่าทุกสิ่งอย่างจากอีกคนจะถูกถ่ายทอดมาให้ผมทั้งหมด แม้แต่ความรู้สึกนึกคิดหรือความทรงจำต่างๆตลอดช่วงชีวิตเกือบ 600 ปีของเขา แต่จิตใต้สำนึกลึกๆที่เป็นตัวเองก็ยังรู้สึกผิดทุกครั้ง เมื่อนึกได้ว่าตนเองเป็นต้นเหตุทำให้ตระกูลอีเมอร์สัน แห่งแวมไพร์ราชนิกูลหมดสิ้นทายาท


หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ก็เดินมาทิ้งตัวลงข้างเตียงขนาดคิงไซส์ ที่มีร่างบึกบึนของสามีกำลังหลับตาพริ้มสบายอยู่ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลายังคงรูปงามสมบูรณ์แบบถึงแม้ว่าตอนนี้จะเป็นวัยกลางคนเต็มตัวแล้วก็ตาม เผลอนั่งมองอยู่นานก่อนจะจัดการก้มลงจูบที่หน้าผากเรียบสวยด้วยความรักใคร่เหมือนเช่นทุกวันแล้วเดินลงมาที่ชั้นหนึ่งของตัวบ้าน


“หอมจังเลย...” ครึ่งชั่วโมงกับการเตรียมอาหารเช้า คุณสามีในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตากับกางเกงสแล็คสีดำที่ถูดรีดด้วยฝีมือผมเองเดินลงมาจากชั้นสอง หลังจากวางสัมภาระไว้ที่โต๊ะอาหารแล้ว แขนแข็งแรงก็คว้าเอวผมให้ประชิดตัว กดจมูกคมลงที่แก้มหนักๆก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ไม้แกะสลักสวยงาม อาหารเช้าตรงหน้าคือ ขนมปังปิ้งทาเนย ไส้กรอก ใข่ดาว และกาแฟร้อนหนึ่งแก้ว


“หอมอะไรหรอ พูดพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งข้างกัน


“ดมอะไร ก็หอมสิ่งนั้นแหละ” คุณสามีพูดยิ้มๆ


“วันนี้มีประชุมตอน 9 : 30 น. 11 โมงต้องออกไปทานข้าวกับคุณหญิงกิ่งแก้วเรื่องฟาร์มไข่มุก ส่วนตอนบ่ายว่างกลับเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัทแล้วรีบกลับบ้าน เอากล่องข้าวที่ลืมกลับมาด้วยหล่ะ” ผมเปิดมือถืออ่านตารางงานเจ้าของธรุกิจส่งออกเครื่องประดับชื่อดัง ที่เลขาส่งมาให้ตั้งแต่เมื่อคืน นี่นับว่าเป็นตารางงานที่ว่างที่สุดในรอบปีเลยก็ว่าได้


“ตอนเย็นว่าง...เราออกไปกินข้าวข้างนอกดีไหม ฉันเจอร้านหนึ่งสวยหรูมาก อาหารก็อร่อย นายน่าจะชอบนะ” ทุกครั้งที่ว่างจากงาน สิงโตก็จะหาเวลาเพื่อให้เราได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เค้ารู้ดีว่าผมเหงา ลูกเราก็ไม่มี คิดจะเลี้ยงหมาแมวสิงโตก็ดันแพ้ขนสัตว์ซะนี่ พอจะขอไปทำงานที่บริษัทด้วยคุณผู้บริหารเค้าก็กลัวว่าจะมีใครเข้าใกล้ผมเกินความจำเป็น สุดท้ายก็ต้องอยู่บ้านคนเดียวกับสาวใช้ไม่กี่คน งานบ้านงานสวนและเรื่องปรนนิบัติสามีจึงเป็นงานหลักของผมโดยปริยาย


“เอาสิ ฉันไม่ได้ออกไปไหนนานแล้ว”


“ขอโทษนะที่ไม่มีเวลาให้เลย คงเหงาสินะแต่ที่ฉันทำทุกวันนี้ก็เพื่ออนาคตของเราเข้าใจใช่ไหม” หลังมือแกร่งสัมผัสแผ่วเบาที่แก้มผมเหมือนกำลังปลอบใจ


“บ้าน่า ฉันไม่ได้เหงาสักหน่อย กลับมาก็เจอกัน นอนด้วยกันทุกคืน จะเหงาได้ไงล่ะ”


“หึหึ ขอบคุณนะ”


สิงโตวางมือจากธุรกิจสถานบันเทิงครบวงจร หันมาทำธุรกิจเครื่องประดับแทนและตอนนี้ก็กำลังไปได้สวย ผมชอบนะเพราะมันทั้งถูกกฎหมายและมั่นคงกว่าเป็นไหนๆ


“ฉันไปฝึกมาจากอินเตอร์เน็ต อาจจะยังไม่ค่อยสวยนะ เบื่อที่ต้องยืนมองผู้หญิงคนอื่นทำให้นาย” มือผูกเนคไทพลันปากก็บ่นไปด้วย แต่จะว่าไปการผูกเนคไทก็ยากเหมือนกันแฮะ


“หึงก็บอก” คนตัวสูงพูดพร้อมส่งสองมือมาลูปวนตรงสะโพก ปลายจมูกก็เกลี่ยปลายผมม้าไปมา ทำเอาสาวใช้ที่ถือสูทกับกระเป๋าต้องหันหน้าไปทางอื่น ไม่รู้เขินหรือระอากับความหน้าด้านของสิงโตกันแน่


“ไปทำงานได้แล้ว” จัดการคล้องแขนคุณสามีแล้วพาเดินไปส่งขึ้นรถประจำตำแหน่ง วันนี้ไม่ต้องเตรียมข้าวกล่องเพราะคุณสามีนัดทานข้าวเที่ยงกับลูกค้ารายใหญ่ไว้


ฟอด...


“แล้วฉันจะรีบกลับนะ”


“อื้อ^^” ยืนกอดอกมองรถของคุณสามีวิ่งออกไปจนพ้นประตูบ้านก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านด้วยรอยยิ้ม


“คุณคริสจะไปเก็บดอกไม้หรอคะ ให้ป้าช่วยนะคะ” พอแม่บ้านเห็นว่าผมหยิบตะกร้าเตรียมจะเดินไปสวนหลังบ้านก็รีบอาสาช่วยทันที


“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก ไว้คุณป้าค่อยมาช่วยคริสจัดแจกันแล้วกันครับ”


“งั้นก็ได้ค่ะ มีอะไรให้ช่วยก็เรียกป้าได้เลยนะคะ”


“ครับ^^


 

ณ สวนหลังบ้านที่ปลูกด้วยไม้ดอกไม้ประดับหลายหลากชนิดด้วยฝีมือของตัวเอง ตอนนี้ก็เบ่งบานเต็มที่พร้อมที่จะให้เก็บไปประดับตกแต่งบ้าน มุมโปรดของผมก็คือมุมของต้นกุหลาบสีแดงสดที่ตอนนี้กำลังชูช่อผลิดอกสวยงาม มนุษย์มักจะใช้กุหลาบเป็นสื่อถึงการแสดงความรักหรือแอบชอบใครสักคน แต่สำหรับผมแล้วกุหลาบสีแดงสดเปรียบเสมือนเพื่อนหรือญาติสนิทที่อยู่กับผมตลอดเวลาตั้งแต่ลืมตาดูโลกจนถึงตอนนี้ เป็นเหมือนส่วนหนึ่งในชีวิตที่ขาดไม่ได้


ฟอด..


ก้มลงสูดดมกลิ่นกุหลาบจนเต็มปอดถึงตอนนี้จะเป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดา ก็ยังรู้สึกสดชื่นทุกครั้งที่ได้สัมผัส


“อาคริสคร้าบบบบบ...” เสียงใสของเด็กน้อยวัย 5 ขวบดังมาจากทางด้านหลัง เจสัน ลูกชายคนเล็กของโอดิน เด็กน้อยรู้จักผมในฐานะน้องชายของพ่อตัวเอง โอดินจะพาเจสันมาหาผมปีละสองครั้ง แล้วตอนนี้ทั้งคู่มาได้อาทิตย์หนึ่งแล้ว คงจะถึงกำหนดกลับแล้วสินะ


“ว่ายังไงตัวแสบของอา ไปเที่ยวไหนมาบ้างหืม” จัดการอุ้มเด็กน้อยขึ้นพาดเอวแล้วเดินนำโอดินที่ช่วยถือตระกร้ากุหลาบเดินเข้ามาในบ้าน


“ไปเล่นสวนน้ำมาฮะ เมื่อวานนี้ก็ไปดูยีราฟ ผมได้ขี่ช้างด้วย” เด็กน้อยเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสุดๆ แววตาสีเขียวมรกตดูเปล่งประกายเมื่อสบกัน


จริงๆแล้วตระกูลของโอดินจะมีนัยน์ตาสีทองแดง ทั้งโอดิน โจสันลูกชายคนโต พ่อกับพี่...ผมหมายถึงครอบครัวของผมในความทรงจำของเจคอป แต่หน้าแปลกที่เจสันมีนัยน์ตาสีเขียวมรกตเหมือนกับผม...นัยน์ตาที่เปลี่ยนเป็นสีเดียวกับผู้เป็นนายตั้งแต่ตอนถูกให้เปลี่ยนเป็นแวมไพร์ จนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นสีเดิม


“ว้าว จริงหรอ น่าอิจฉาจังเลยนะ”


“คิกๆคราวหน้าอาคริสก็ไปด้วยกันสิฮะ ชวนอาสิงด้วยนะ”


“แน่นอนสิ คราวหน้าอาไม่พลาดแน่”


“เย่! อาคริสน่ารักที่สุด”


จุ๊บ~


คนในอ้อมแขนยื่นหน้าเข้ามาจุ้บแก้มหนักๆ ก่อนจะยิ้มเอียงคอหน้ารัก


“อะแฮ่ม คุยกันเสร็จหรือยังอาหลาน ดอกไม้นี่ให้วางไว้ตรงไหน” โอดินที่ยืนไม่มีบทอยู่นานพูดขึ้น


“เอาวางไว้บนโต๊ะก่อน ตัวแสบอยากช่วยอาคริสจัดแจกันไหมครับ” ประโยคหลังหันไปถามเจสัน


 “อื้อๆๆ อยากฮะ ผมชอบกุหลาบ ชอบช่วยอาคริสจัดแจกันด้วย^^”


อีกสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือเจสันชอบดอกกุหลาบมาก โอดินเล่าว่าที่บ้านเด็กน้อยก็อ้อนให้แม่นำดอกกุหลาบสีแดงมาปลูกจนเต็มสวนหลังบ้านเลยทีเดียว


“เป็นไงบ้างชีวิตใหม่” หลังจากจัดแจกันเสร็จผมก็ให้แม่บ้านพาเด็กน้อยไปนอนกลางวันเผื่อว่าตื่นมาตอนเดินทางจะได้ไม่เพลียมาก ส่วนผมกับโอดินก็ออกมาเดินเล่นริมสระว่ายน้ำ


“ดีมากเลยล่ะ ส่วนเรื่องความทรงจำก็เหมือนอย่างที่คุณเคยบอก ยิ่งนานวันก็ยิ่งชัดเจน”


“ผมดีใจนะที่คุณมีความสุขสักที โดยเฉพาะเรื่องความรัก”


“ขอบคุณจริงๆนะโอดิน ถ้าไม่ได้คุณป่านนี้ผมจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” พูดพร้อมกับจับมือหนามาประคองไว้ ส่งสายตาขอบคุณจากใจจริง สำหรับผมแล้วโอดินเป็นมากกว่าเลือดเนื้อเชื้อไข เขาคือผู้มีพระคุณกับผมและสิงโต


“มันเป็นหน้าที่ และผมเต็มใจมากที่ได้ช่วยคุณ คุณทวดโอเว่น”


บางทีการที่ได้เกิดในยุคนั้น เริ่มตั้งแต่การมีครอบครัวที่อบอุ่น การสูญเสีย การได้เผชิญหน้ากับความตายและการเกิดใหม่ ทำให้ผมได้รับรู้รสชาติของทุกๆความรู้สึกในช่วงชีวิตที่แสนจะยาวนาน ถึงกระนั้นคำตอบที่ว่าทำไมมนุษย์ถึงได้ขนขวายหาความรักที่ไม่จีรังทั้งที่มีชีวิตอยู่ได้เพียงแค่พริบตาเดียว ก็คงเพราะความรักเป็นจุดเริ่มต้นของทุกๆอย่างและมันคือสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดสำหรับสิ่งมีชีวิตแทบทุกสายพันธุ์บนโลก


.


.


.


ในร้านอาหารสุดหรู บนชั้นดาดฟ้าโซนวีไอพีที่เปิดรับลมธรรมชาติ มีเสียงไวโอลีนคลอเบาๆ กับอาหารเลิศรสตรงหน้า ที่คุณสามีให้สัญญาไว้ว่าเสร็จจากงานจะพามาทานให้ได้


“อาหารถูกปากไหม”


“อร่อยมาก ขอบคุณนะที่พามา” พูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้คนตรงหน้า แต่ความจริงแล้วขอแค่ได้กินพร้อมกับคนตรงหน้า ต่อให้เป็นแค่ซาลาเปาข้างทางมันก็ยังอร่อยจนลืมไม่ลง เหมือนกับที่ผมยังจำรสชาติของซาลาเปาลูกแรกที่สิงโตเคยป้อนได้ ทั้งที่ตอนนั้นอยู่ในคราบของแวมไพร์แท้ๆประสาทรับรู้รสก็ไม่ได้ชัดเจนเหมือนอย่างตอนนี้


“ไว้วันหลังฉันจะพาไปอีกที่หนึ่ง บรรยากาศดีไม่แพ้กันนายน่าจะชอบ”


“หึหึ ขอบคุณนะ โอดินพาเจสันกลับอังกฤษแล้ววันนี้ ฉันอยากพาหลานมาทานด้วยกันจังไว้คราวหน้า...” จำเป็นต้องจบประโยคแค่นั้น เพราะแววตาน้อยใจของสิงโต เขามักจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ผมพูดถึงเจสัน


สิงโตบอกกับผมหลายครั้งว่าที่ผมรักและเอ็นดูเจสันมากขนาดนี้เป็นเพราะเจสันมีหลายๆอย่างที่คล้ายกับเจคอป ทั้งเส้นผมสีคาราเมล นัยน์ตาสีเขียวมรกต แถมนิสัยที่ชื่นชอบดอกกุหลาบเป็นพิเศษนั่นอีก


“สิงโต...” ยื่นมือไปกุมทับมือเรียวยาวของสามี เรื่องนี้เป็นปัญหาที่คาราคาซัง ถึงจะมั่นใจว่าความรู้สึกที่มีให้เจคอปมันคือความสงสารและรู้สึกผิดที่ทำให้เขาต้องตายเท่านั้น แต่ถ้าการที่ผมเอ็นดูหลานตัวเองแล้วทำให้สิงโตต้องเป็นทุกข์ ผมจะยอมไม่เจอกับเจสันอีก เพราะสิงโตก็ไม่เคยลังเลที่จะตัดทุกๆอย่างในชีวิตเพื่อผมเหมือนกัน


“ถ้านายไม่ชอบที่ฉันพูดถึงเจสัน ฉันจะไม่ให้หลานกลับมาที่นี่อีก...”


“พูดอะไรน่ะ นั่นหลานรักของนายไม่ใช่หรอ ฉันแค่เสียดายที่เอาแต่ทำงานจนไม่มีเวลาพานายไปเที่ยวกับเจสันต่างหาก”


“...พูดจริงๆหรอ” ผมอึ้งกับคำตอบ สิงโตคิดแบบนั้นจริงๆหรอ


“จริงสิ...อะไรที่เป็นความสุขของนายมันก็คือความสุขของฉันด้วยนะ” สิงโต


“แต่แน่ใจหรอว่า นายจะไม่รู้สึกอะไรที่เจสันเหมือนกับ เอ่อ...เจคอป” พอพูดแบบนั้นออกไป สิงโตก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เจ้าตัวส่งมืออีกข้างมาวางทับมือผมที่กุมมือเขาไว้อยู่ก่อนแล้ว


“ถ้าไม่มีเจคอป ก็ไม่มีนายในวันนี้ ฉันควรจะขอบคุณเขามากกว่าที่ทำให้เราได้มาเจอกันทั้งที่เกิดกันคนละยุค”


นอกจากความรักแล้วความเข้าใจก็เห็นจะเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้ชีวิตคู่ของเรามีความสุข


ขอบคุณนะเจคอปที่ให้ชีวิตใหม่แก่ฉันถึงสองครั้ง ขอบคุณโอดินนายเป็นบุคคลสำคัญทำให้ฉันได้รับรู้อดีตที่หายไปและทำให้รู้ว่าฉันไม่ได้เกิดมาเพียงลำพังบนโลกแบบที่เคยเข้าใจ


ขอบคุณนายนะสิงโต ที่อดทนฟันฝ่ามาด้วยกันจนถึงวันนี้ ที่ไม่ว่าฉันจะเป็นคนหรือไม่นายก็ไม่เกี่ยงที่จะรัก ที่จะดูแล ที่จะต่อสู้เพื่อความรักของเรา ความรักของนายมันมีค่าสำหรับฉันมากจริงๆ

 

 

 

Talk : กลับมาทำให้นิยายเรื่องนี้จบอย่างสมบูรณ์ สำหรับใครที่บ่นคิดถึงงานเขียนของไรท์ ขอบคุณมากนะคะ ขอให้ทุกคนที่เข้ามาอ่านมีความสุขกันถ้วนหน้าค่ะ^^

ด้วยรักจาก GoofyY



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #258 Uooota (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 22:11

    ทวิตไรท์ชื่อว่าอะไรค่ะ

    #258
    0
  2. #255 perayask (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 15:50
    ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆนะคะ
    #255
    0
  3. #254 Hare-Akira (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 19:20
    สนุกค่ะ ชอบฟิคของไรท์มากกกกก มาเขียนอีกนะๆๆๆ
    ขอบคุณ​สำหรับฟิคนะคะ
    #254
    0
  4. #253 xoap (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 23:15
    จบสมบูรณ์จริงๆ ขอบคุณมากนะคะ ถ้ามีโอกาสมาเจอะเจอกันอีกนะคะ ชอบงานเขียนคุณไรต์มากค่ะ
    #253
    0
  5. #252 Chowa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 05:08
    กลับมาและจบแบบสมบูรณ์มาก ขอบคุณไรท์มากๆเลย จุฟฟฟฟฟ
    #252
    0
  6. #251 PandaHaHe (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 22:46

    ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคสนุกๆมาให้อ่านค่า

    จะรองานเขียนเรื่องต่อๆไปนะคะ

    #251
    0
  7. #250 zzzPLAzzz (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 18:26
    ขอบคุณนะคะ
    #250
    0
  8. #249 SKsingtuan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 13:22
    ขอบคุณมากนะคะไรท์ จบอย่างสมบูรณ์และสวยงามจริงๆ เรายังรอเรื่องใหม่จากไรท์เสมอนะคะ ยังไงก็จะติดตามค่ะ
    #249
    0
  9. #248 mooky9924 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 13:17
    จบลงอย่างสวยงามจริงๆ ขอบคุณมากๆนะไรท์
    #248
    0