-END-[Fang] รักปักเขี้ยว (FanficSingto&Krist)

ตอนที่ 17 : ใจแลกชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,594
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 224 ครั้ง
    22 ส.ค. 62

เจคอป...

 

 

พวกมนุษย์คงไม่คิดว่าแวมไพร์ที่ดื่มกินเลือดเป็นอาหาร ดำรงค์อยู่ในโลกที่แสนจะมืดมิด ใช้ชีวิตไม่ต่างจากซากศพที่ตายไปแล้วจะมีหัวใจที่รู้สึก รักและ เจ็บเป็นทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าไม่ได้ถูกรักตั้งแต่แรก ยิ่งมีไอ้มนุษย์จองหองโผล่มาตั้งแต่สองปีก่อนก็ดูเหมือนว่าทาสของผมจะเริ่มเปลี่ยนไป...

 

ทั้งที่ ทาสจะต้องรักและซื่อสัตย์กับผู้เป็นนายของตนเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

 

แต่ถึงยังไงแวมไพร์ชนชั้นสูงอย่างผมก็ยังคงมีความหวังว่าเขาคนนั้นอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเก่าได้ เหมือนตอนที่เราท่องไปสุดขอบโลกด้วยกัน...ไปด้วยกันทุกที่ ที่มีเพียงแค่เราสองคน

 

แต่จะเรียกว่า แวมไพร์ราชนิกูลมันก็ไม่ถูกเพราะตอนนี้ผมเป็นเพียงแวมไพร์เร่ร่อนตนหนึ่งที่ไร้ซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์ ที่เพิ่งถูกผู้เป็นพ่อเนรเทศออกจากคฤหาสน์สีเลือด และเลือกที่จะริบตำแหน่งท่านผู้นำแวมไพร์ไว้ให้กับผู้ที่เหมาะสมมากกว่าลูกในไส้ของตนเอง

 

เพราะคิดเอาไว้แล้วว่าต่อให้ต้องทรยศบิดาแห่งตนอีกกี่ครั้งหรือต้องทำร้ายหัวใจเพื่อนสนิทจนแหลกสลาย ผมก็ยังยืนยันว่าจะเลือกทำตามหัวใจตนเอง...เลือกเก็บชีวิตของคนที่รักไว้แทนที่ตำแหน่งท่านผู้นำสูงสุด

 

อย่างน้อยวิธีนี้มันก็ทำให้ท่านพ่อเลิกตามราวีโอเว่น และเลิกยุ่งวุ่นวายกับชีวิตคู่ของเราสักที...ชะตาชีวิตหลังจากนี้ผมจะกำหนดมันเองทั้งหมด

 

นายท่าน...ผมมาแล้วครับชายร่างเล็กในคราบแวมไพร์เลือดผสมก้าวเข้ามาในห้องนอนแล้วโค้งคำนับให้ตามปกติ

 

เรียบร้อยดีนะฟารีเบือนหน้าจากหน้าต่างที่เป็นวิวป่ารกร้างแทนที่จะเป็นทุ่งกุหลาบสีแดงสดเหมือนเคย ก่อนจะเอ่ยถามทาสคนใหม่ของตนเอง

 

ใช่แล้วหล่ะ ฟารีเป็นทาสที่ผมเพิ่งปลุกขึ้นมาใหม่หลังจากที่หมอนี่ออกมาสารภาพว่าหลงรักแวมไพร์อย่างผมหลังจากที่พบกันได้ไม่ถึงอาทิตย์ อีกอย่างฟารีเป็นทาสเพียงหนึ่งเดียวที่ผมมีอยู่ในตอนนี้...

 

เรียบร้อยดีครับ ตอนนี้ท่านโอเว่นกำลังทานอาหารเย็นอยู่ครับ

 

งั้นหรอ...เหนื่อยไหมวันนี้

 

ไม่เลยครับนายท่าน

 

เก่งมาก มานี่สิร่างเล็กของทาสคนใหม่ค่อยๆก้าวเข้ามาหาผมอย่างนอบน้อม ก่อนที่จะถูกรวบเอวให้ร่างของเราแนบชิดกันยิ่งขึ้น

 

อึก !” หลังจากถูกฝังคมเขี้ยวจนสุดโคน เสียงหัวใจของฟารีก็เต้นแรงขึ้น เลือดอันหอมหวานหลั่งไหลเข้ามาในโพรงปากราวกับว่ามันกำลังแย่งกันเพื่อที่จะเป็นอาหารของผม วงแขนเล็กยกขึ้นคล้องคอซ้ำยังเอียงหน้าปรับองศาเพื่อให้สามารถดูดกลืนรสเลือดได้ถนัดขึ้น

 

มันเป็นสิ่งที่ใครคนหนึ่งไม่เคยทำให้ผมเลย...ถึงแม้เลือดของเขาจะหอมหวานยิ่งกว่านี้เป็นพันเท่า...และถึงแม้ว่าเลือดทั้งหมดในร่างกายเขาเป็นของผมคนนี้ก็ตามที

 

ไปพักเถอะ ขอบคุณมากหลังจากปล่อยให้เป็นอิสระผมก็หันกลับมาเหม่อมองนอกหน้าต่างตามเดิม

 

ครับนายท่าน...ฟารีเอ่ยเสียเศร้าแล้วค่อยๆออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ

 

นายกับฉันมันน่าสมเพชไม่ต่างกันเลยนะ ฟารี...

 

.

 

.

 

แกร๊ก แอด...

 

สิงโตหล่ะ...

 

ทำไม ทำใจฆ่ามันได้แล้วหรอฝืนพูดด้วยน้ำเสียงที่เย่อหยิ่ง ก็นะ ใครจะแสดงความอ่อนแอออกไปกันหล่ะ

 

 นายก็รู้ว่าฉันไม่มีวันทำ

 

หึ ก็ดี เพราะฉันเองก็ใฝ่ฝันมานานว่าอยากฉีกมันเป็นชิ้นๆด้วยมือตัวเอง

 

ต่อให้ไม่มีสิงโต ก็ไม่มีวันที่ฉันจะรักนายแน่

 

โอเว่น!!”

 

โครม!!

 

แจกันขนาดเท่าตัวคนปลิวกระทบกับผนังจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เจ้าของร่างเล็กขดตัวจนแน่นด้วยความตกใจ

 

กลัวงั้นหรอ หืมตรงเข้าไปพยุงร่างที่ขดอยู่ให้ยืนขึ้นแล้วกระซิบถามที่ริมหู

 

อา...คิดถึงกลิ่นนี้เป็นบ้า

 

อะ...ออกไปให้พ้น...

 

ตุ้บ!

 

อึก อย่า...พอถูกจับโยนให้นอนหงายบนเตียงนุ่ม เจ้าของใบหน้าสวยก็ถอยกรูด น้ำเสียงสั่นเครืออ้อนวอนจนน่าสงสาร

 

แต่ใช้ไม่ได้กับผมหรอก

 

อา ทาสของฉันทาบทับมือลงบนซีกหน้าสีขาวซีด รู้สึกได้ถึงผิวกายที่เย็นเฉียบเฉกเช่นเดียวกัน คงเพราะเลือดเนื้อในตัวเขาครึ่งหนึ่งเป็นของผมจึงทำให้สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกกังวล ความเจ็บปวดและความรักที่ล้นอก แต่น่าเศร้าที่เจ้าของความรู้สึกนั้นไม่ใช่ผู้เป็นนายของเขา

 

ก้อกๆๆๆ

 

......

 

เจ้ามนุษย์นั่นฟื้นแล้วครับนายท่านแต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรตามใจ ฟารีก็เปิดประตูเข้ามาแจ้งข่าวซะก่อน

 

สิงโต นายทำอะไรสิงโต

 

หุบปากซะ นายได้เห็นมันแน่ จะได้เห็นครั้งสุดท้ายก่อนที่มันจะกลายเป็นเถ้าถ่านยิ่งเห็นคนตรงหน้ากระวนกระวายเพราะมัน ความปรารถนาที่จะฆ่ามันให้ตายยิ่งทวีคูณหนักเข้าไปอีก

 

ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ฉันไม่เคยทำร้ายนาย ไม่เคยคิดแม้แต่จะรักนาย มีแต่นายที่เอาแต่จะบังคับฉัน กำหนดชะตาชีวิตฉันตั้งแต่ที่ยังเป็นมนุษย์นั่นสินะ ในความคิดของเขาผมก็คงเป็นแค่ไอ้ปีศาจที่พรากเขามาจากพ่อแม่แถมยังบังคับขู่เข็ญเพื่อเปลี่ยนเขาให้เป็นแวมไพร์

 

แต่เอาเหอะ ต่อให้รู้ความจริงตอนนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรนักหรอก

 

แต่ทั้งที่ฉันทำเพื่อนายมากมายขนาดนี้ ให้ทุกอย่างเท่าที่นายร้องขอ แต่นายก็ยังเลือกที่จะปฏิเสธฉัน...

 

หรอ...เหอะ ถ้าให้ได้ทุกอย่างจริงๆ ไหนหล่ะชีวิตพ่อแม่ของฉัน ช่วยพาท่านกลับมาให้ฉันทีสิ ชีวิตอิสระของฉันก่อนความตายเมื่อร้อยยี่สิบปีก่อนด้วย นายมันก็แค่แวมไพร์ไร้หัวใจต่อให้มีชีวิตชั่วนิรันดร์ก็ไม่มีวันเข้าใจถึงแก่นแท้ของความรักหรอก!!”

 

“…..”

 

แก!!” ฟารี

 

เพี้ยะ!!

 

นะ นายท่าน ผมไม่ได้ตั้งใจนะ ผมแค่...

 

ช่างมันเถอะ กลับไปห้องใต้ดิน อีกสักพักฉันกับโอเว่นจะตามไป

 

“…ครับฟารีรับคำอย่างจำใจ แต่ก่อนจะออกจากห้องก็ไม่วายหันมาคาดโทษคนที่เพิ่งจะรอดพ้นผ่ามือตัวเองอย่างหวุดหวิด ก็เพราะคนที่รับฝ่ามือนั้นเป็นผมแทนน่ะสิ

 

นี่นายคลุกคลีกับมนุษย์จนลืมไปแล้วหรอว่าตัวเองเป็นอะไร นายก็ไม่ต่างจากฉันนักหรอก

 

ต่างสิ ฉันรักเป็น ฉันเสียสละได้เพื่อคนที่ฉันรัก ซึ่งนายไม่เคยทำ

 

“…….”

 

นายมันเกินคำว่าปีศาจแล้วเจคอปเราจ้องกันนิ่ง ผมรู้ว่าในอกของคนตรงหน้ากำลังเดือดพล่านและอยากฉีกนายของเขาออกเป็นเสี่ยงๆเต็มที แต่โอเว่นไม่มีวันรู้แน่ว่าผมกำลังรู้สึกอะไรอยู่ตอนนี้

 

ไปเถอะโอเว่น ไปชื่นชมความหายนะของคนที่รักนายให้เต็มตา

 

.

 

.

 

.

 

ภายในห้องลับใต้ดินที่เงียบสงัด แสงไฟจากตะเกียงตามผนังช่วยนำทางไปยังร่างอันอิดโรยของชายร่างสูงที่ถูกมัดมือมัดเท้าตึงไว้กับเก้าอี้ตัวเดียว ดวงตาที่เหม่อลอยพอรับรู้ได้ถึงการมาของเราสองคนก็เบิกกว้างจนแทบจะทันที

 

อ้ะ!” เผลอออกแรงบีบต้นแขนเล็กเต็มแรง คงเพราะโอเว่นพยายามที่จะเข้าไปหามัน

 

ว่าไง ไอ้มนุษย์หน้าโง่ ฉันเตือนแกมาตลอดใช่ไหมว่าอย่ายุ่งกับราชินีของฉัน

 

“…….”

 

ปล่อยเค้าไป แล้วฉันจะยอมเป็นทาสนายโอเว่น

 

ผิดแล้วโอเว่น นายเป็นทาสของฉันตั้งแต่แรกและมันจะเป็นแบบนั้นตลอดไป ต่อให้มันยังอยู่หรือตาย นายก็ต้องเป็นของฉันอยู่ดี

 

หึ แกจะได้ไปแค่ตัว เพราะคริสรักฉันมนุษย์หน้าโง่ที่กำลังจะหมดลมหายใจในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า แค่นหัวเราะอย่างผู้ชนะ แต่เอาเถอะ...ผมยกให้

 

เพราะนี่จะเป็นความภาคภูมิใจสุดท้ายของมัน

 

ชิ้ง !

 

กริซประจำตัวถูกดึงออกมาอีกครั้ง ผมยื่นส่วนที่เป็นด้ามมีดให้กับเจ้าของใบหน้าสวยที่ยืนอยู่เคียงข้างกัน

 

ที่ฉันบอกไปว่าจะรอให้นายเลือกเอง ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว นายจงฆ่ามันต่อหน้าฉันซะ

 

ไม่มีวัน

 

งั้นหรอ...ฉันคิดไว้อยู่แล้วแหละว่านายต้องพูดแบบนี้

 

ฉึก!!

 

อ๊ากกกก

 

สิงโต !!” ปลายมีดตวัดเข้าที่แขนซ้ายของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความเร็วพริบตาเดียว เลือดสีสดไหลย้อยตามลำแขนลงสู่พื้น

 

ร่างเล็กข้างกายตัวแข็งทื่อ ดวงตาสีเขียวมรกตเฉกเช่นเดียวกันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด ใบหน้าขาวซีดเริ่มมีรอยเส้นเลือดสีม่วงเข้มขึ้นลามเต็มใบหน้า แววตาเครียดแค้นนั้นส่งตรงมาทางนี้...ผู้เป็นนายของเขา

 

ฟารีฟารีพยักหน้ารับคำก่อนจะดึงเอาร่างของแวมไพร์ตัวน้อยที่กำลังเกรี้ยวกราดออกไปอยู่อีกมุมของห้อง

 

กรรรรรร ปล่อยยยย!!”

 

ในเมื่อให้โอกาสครั้งสุดท้ายแล้วนายปฏิเสธ งั้นฉันขอทำมันเองแล้วกันนะพูดพร้อมกับเล็งสายตาไปที่คอหอยของคนตรงหน้า จบกันทีกับไอ้มารหัวใจผู้นี้

 

ฉัน...รัก...นายนะ...คริส...

 

ฉึก!!!

 

“…..”

 

ไม่ใช่...กริซยังอยู่ในมือ และผมยังไม่ได้ง้างมันด้วยซ้ำ

 

คริส!...ไม่นะ คริส ปล่อยฉัน ปล่อยสิโว้ยยยยสายตาค่อยๆเลื่อนจากภาพตรงหน้าหันไปยังจุดที่ฟารีกับโอเว่นยืนอยู่ ภาพที่เห็นคือร่างเล็กของทาสทั้งสองถูกเสียบแทงด้วยหอกยาวทะลุร่างในคราวเดียว ด้วยฝีมือของ...ดาร์เรน่า

 

ไม่จริง...

 

บอกแล้วใช่ไหมว่านายจะต้องเสียใจที่เลือกมันดาร์เรน่า

 

ชั่วอึดใจผมก็พาตัวเองมายืนประคองร่างทั้งสองที่กำลังล้มทรุดลงกับพื้น ร่างของฟารีค่อยๆสลายเป็นเถ้าถ่านช้าๆเพราะหอกที่ปักทะลุกลางอกของทั้งคู่เป็นหอกประจำตระกูลของดาร์เรน่าที่สามารถสลายร่างของแวมไพร์ทุกชนชั้นได้ในเวลาอันรวดเร็ว และโอเว่นกำลังเป็นแบบนั้น

 

กรึก

 

ฝังคมเขี้ยวลงบนข้อมือตัวเองเต็มแรงฉีกกระชากให้เลือดไหลออกมาให้มากที่สุด แล้วหยดลงบนกลีบปากสวยสีกุหลาบนั่น

 

อึก...อึก...

 

นั่นแหละ ดื่มเร็วเข้าไม่ได้สนใจเสียงเย้ยหยันของดาร์เรน่า ไม่ได้สนเสียงคร่ำครวญปานจะขาดใจของมนุษย์ด้านหลัง หรือแม้แต่ร่างที่เพิ่งแหลกสลายเป็นเถ้าถ่านของฟารี สายตาตอนนี้มันเอาแต่จับจ้องไปที่ร่างบางในอ้อมกอดที่ยังไม่สลายไป

 

จงมีชีวิตอยู่เพื่อฉัน ได้โปรด...จังหวะการกลืนเลือดเริ่มช้าลงพร้อมกับร่างอันสั่นเทาของตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้นอกจากการปล่อยให้เลือดที่ข้อมือไหลเข้าปากเค้าให้มากที่สุด

 

กรี๊ดดดดดดดเสียงแผดร้องอย่างเจ็บปวดของดาร์เรน่า ผมเงยหน้าขึ้นไปมองร่างที่ถูกตัดเป็นสองท่อนด้วยฝีมือใครสักคนก่อนจะสลายไปตามอวลอากาศ

 

นี่มันถึงจุดจบแล้วสินะ

 

มันจบแล้ว วางทวดของฉันลงซะชายร่างสูงในชุดดำปรากฏกายขึ้นพร้อมกับชี้ปลายดาบมาที่หน้าผม

 

ใช้หัวใจฉันชุปชีวิตโอเว่น

 

“….ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละ

 

 

 

 

Talk : ตอนหน้าจบแล้ววววว และมีสเปเชี่ยวแน่นอน ไรท์ผันตัวจากพี่ปีสี่มาเป็นพนักงานใหม่แล้ว ช่วงนี้กำลังทำตัวเป็นลูกจ้างที่ดี 55555 เคยสัญญาแล้วใช่ไหมว่าจะไม่เท ^^

แล้วเจอกันเน้อออ จุ้บ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 224 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #272 kimirina (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 01:08
    สงสารเจคอปที่สุดเลย เเงง ยอมทุกอย่างเพื่อคนที่รัก
    #272
    0
  2. #231 chonlada8469 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 13:36
    ในที่สุดไรท์ก็มาฮืออดีจายมาต่อไวๆนะคะไรท์รออยู่
    #231
    0
  3. #230 PandaHaHe (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 18:55

    สงสารเจคอปเหมือนกันนะ

    ที่ทำเพราะรักโอเว่นมาก

    ยอมเสียสละทุกอย่างแม้จะไม่เคยได้รับความรักคืน

    แต่อย่างไงโอเว่นก็ไม่ได้รักเจคอป

    ควรจะปล่อยโอเว่นไปหาสิงโตนะ

    #230
    0
  4. #229 nongpe41 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 01:59
    ขอบคุณไรท์ที่มาต่อนะ ยังรออยู่นะจ๊ะ สู้สู้นะ
    #229
    0
  5. #228 deutsch166 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 10:44
    แงงงง ไรท์มาแล้ววว ดีใจมาก รอมาตลอด ขอบคุณที่มาต่อนะคะ
    งื้ออออ เจคอปรักคริสมากจริงๆ รู้สึกวงวารเจคอปมาก ใช้หัวใจเจคอปชุบชีวิตคริสหรอ ฮืออออ หัวใจเจคอปจะอยู่กับคริสตลอดไป ส่วนหัวใจคริสเป็นของสิงโต // ล้องไห้แล้ว
    #228
    0
  6. #227 Chowa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 23:55
    เจคอปก็ยอมทุกอย่างเพื่อรักจริงๆ ลุ้นตลอด ตอนหน้าจะจบแล้วเหรอ,,, ยินดีกับไรต์ด้วยนะกับการเริ่มต้นของการทำงาน สู้ๆนะ
    #227
    0
  7. #226 ChitraPiromnukul (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 23:04
    ลุ้นม่ากมาก..หายไปนานขอบคุณที่ต่อให้...
    #226
    0
  8. #225 sgay777 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 16:08
    เจคอปรักคริสมากๆเลย ฮรือออ
    #225
    0
  9. #224 unnathedreamer (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 10:49
    เจคอปปปปป คือถ้าเจคอปเมจพี่สิงนี่เป็นพระเอกแล้วนะ แงงงงง
    #224
    0
  10. #223 PhantiwaKetsri (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 10:16
    หน่วงอารมณ์สุดๆๆขอบคุณมากค่ะที่มาเขียนให้อ่านอีกรอค่า
    #223
    0
  11. #222 mooky9924 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 06:28
    ดีใจมากเลยที่ไรท์กลับมา สงสารทุกคนเลย ทั้งคริส พี่สิง และเจคอป การรักคนที่เค้าไม่รักมันทรมานแบบนี้นี่เอง ขอบคุณเจคอปที่ทำเพื่อคริสจนถึงนาทีสุดท้าย
    #222
    0
  12. #220 BombayJinnny (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 03:02
    ดีใจมากกก ที่กลับมาาา
    #220
    0
  13. #219 Mini hurt (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 01:47

    ดีใจที่ไรท์ไม่เท ขอตอนจบกับสเปหวานๆเลยนะคะ เศร้ามาเยอะแล้ว

    #219
    0
  14. #218 Anutsaraza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 00:54
    OMG คิดว่าไรท์จะไม่กลับมาแล้ว
    #218
    0
  15. #217 Ssinsinsin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 00:41
    ฺืฮือออออ คุณไรท์ ขอบคุณที่กลับมานะคะ แงงงง เราใจเต้นแรงมากตอนแจ้งเตือนขึ้นว่าเรื่องนี้อัพ ฮือออ แล้วเจอกันนะคะ จะรออ่านตอนต่อไปจ้า
    #217
    0
  16. #216 Hare-Akira (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 00:32
    นึกว่าไรท์จะไม่มาต่อซะแล้วววววว

    ชีวิตโอเว่นกับสิงจะจบยังไงนี่ ลุ้นเลย
    #216
    0
  17. #215 xoap (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 00:18
    สงสารเจคอป อยากรู้ปมของพ่อแม่คริสว่าจริงๆแล้วเป็นยังไงกันแน่
    #215
    0
  18. #214 SKsingtuan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 00:08
    ขอบคุณที่โอดินยังไม่ตาย แต่ตอนนี้สงสารเจคอปมากกกก เหมือนจะร้ายแต่นางเป็นผู้ดสัยสละที่แท้จริง ฮืออออ
    #214
    0