-END-[Fang] รักปักเขี้ยว (FanficSingto&Krist)

ตอนที่ 16 : ความกลัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    4 มิ.ย. 61

คริส...

 

 

อืมราตรีที่แสนจะเงียบสงัดยังคงปรากฏเงาสะท้อนของสองร่างเบื้องหลังผ้าม่านสีขาว เพียงแค่มองปราดเดียวก็รู้ได้ว่ากำลังดูดดื่มกันแค่ไหน

 

เธอคือผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบเจอเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยอ้อยอิ่ง ตามด้วยเสียงแหลมที่หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน

 

รักฉันไหมสิงโต...

 

!!!

 

ประหนึ่งว่าหัวใจกำลังถูกบีบขยำอย่างรุนแรง มืออันสั่นเทาของตัวเองค่อยๆแหวกม่านเพื่อมองเจ้าของเสียงคุ้นหูให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

 

รัก ฉันรักเธอที่สุดดาร์เลน่า

 

ไม่จริง...

 

ฮึก สิงโต...ถึงจะแผ่วเบาแต่ก็ดังพอที่จะทำให้ชายหญิงสองคนหันมาหาผมที่ยืนอยู่ไม่ไกล

 

ใครกัน ไหนเธอบอกว่ามีฉันเป็นทาสแค่คนเดียวชายร่างสูงในชุดสีดำสนิทที่กำลังยืนกอดดาร์เลน่าราชินีแห่งเจคอปจ้องมองผมเหมือนเป็นตัวประหลาด

 

คิกๆ นายจำไม่ได้จริงๆหรอดาร์เลน่า

 

ขณะที่ความสับสนกับความเสียใจกำลังตบตีกันอย่างเดือดพล่าน ร่างสูงของสิงโตก็ย่างสามขุมมาทางผม นัยต์ตาของเขาตอนนี้มันได้แปรเปลี่ยนเป็นสีพีชเช่นเดียวกับดาร์เลน่าเรียบร้อยแล้ว

 

สิงโตเป็นทาสของดาร์เลน่า

 

ไม่จริง...

 

ฆ่ามันซะสิงโต

 

ชิ้ง !

 

สิ้นคำสั่งขาด คนตรงหน้าก็ควักกริซแห่งแวมไพร์ออกมา

 

อย่า !”

 

ฉึก !!

 

อร๊ากกกกก...

 

คริส ! เป็นอะไรไป คริส !”

 

เฮือก!!” สะดุ้งตื่นเพราะแรงเขย่าของคนที่นอนอยู่ข้างกาย

 

โอเคมั้ยสิงโตเปิดไฟหัวเตียงแล้วใช้หลังมือซับเหงื่อบนหน้าผากให้

 

ฮือออ สิงโต เมื่อสำรวจจนแน่ใจว่าคนตรงหน้ายังคงเป็นมนุษย์อยู่ ผมก็โผเข้ากอดเค้าจนแน่น

 

ชู่ววว ไม่ร้องนะ ฉันอยู่ตรงนี้

 

ฮึก ฉันต้องแย่แน่ๆถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆมันจะทรมานแค่ไหนหากคนตรงหน้าเปลี่ยนไป หากไร้ซึ่งความสนใจ ความรักและความดูแลเอาใจใส่ ต่อให้ถูกเปลี่ยนให้กลับมาเป็นมนุษย์ตามเดิมก็คงเจ็บปวดจนวันตาย หรือหากยังคงอยู่เป็นแวมไพร์ต่อไปก็ต้องทนทุกข์ตราบชั่วนิรันดร์

 

เป็นอะไรหรอ นายเห็นอะไรสิงโตผละออกและถามขึ้น

 

คือ...ไม่เอาหน่า มันก็แค่ฝัน

 

เอาเถอะ ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร แต่ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นเราจะผ่านมันไปด้วยกันสิ้นประโยคปลายนิ้วเรียวก็เกี่ยวปลายผมม้าไปทัดหูให้ ก่อนที่ใบหน้าจะถูกดึงให้ขยับเข้าไปรับจูบตรงหน้าผากอย่างนุ่มนวล ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของดวงตาสีเหล็กกล้าที่สะท้อนเงาตัวเองอยู่ในนั้น

 

นอนเถอะที่รัก

 

อื้ม :)

 

.

 

.

 

ครบสองเดือนแล้ว...

 

ใช่ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่โอดินบอกว่าจะกลับมา

 

ฟอด~

 

กำลังเหม่อมองปฏิทินที่ถูกกาจนครบหกสิบวัน แขนแข็งแรงก็โอบรอบจากทางด้านหลังพร้อมกับจมูกโด่งฝังลงมาที่แก้ม

 

ไปเที่ยวกัน^^” เบื้องหลังของคราบนักล่าแวมไพร์ที่นิ่งขรึม ใครจะรู้ว่าชายผู้นี้แอบซ่อนความอ่อนโยน และขี้อ้อนแบบเด็กๆเอาไว้ และมันน่าภูมิใจที่คนเดียวที่ได้เห็นมันคือผม

 

นายน่าจะนอนพักอีกหน่อยนะ

 

นักท่องราตรีอย่างฉันนอนวันละสองชั่วโมงก็พอแล้ว

 

ก็ฉันเป็นห่วงนี่ผมมุ่ยหน้าอย่างขัดใจ แต่คนที่สวมกอดกันอยู่กับระบายยิ้มอย่างเอ็นดู

 

ถ้าฉันป่วยนายก็ดูแลสิ

 

เห้อ ดื้อด้านจริงๆเลย

 

ตกลงว่าจะไปเที่ยวกันมั้ยครับ

 

คือ ฉันอยากอยู่รอโอดินมากกว่าน่ะมันจะไม่ทันแล้วนะถ้าช้าไปกว่านี้

 

กว่าเราจะเที่ยวกันเสร็จโอดินก็กลับมาพอดี ไปเถอะนะ ฉันอยากให้นายเปิดหูเปิดตาบ้าง

 

ก็ได้...

 

.

 

.

 

.

 

ร้อน...!

 

แวมไพร์สามารถทนอยู่กับแสงสว่างได้เหมือนมนุษย์ก็จริง แต่แดดในช่วงบ่ายมันก็จะทำให้หงุดหงิดนิดหน่อย

 

อ่ะไอศกรีมแท่งสีชมพูหวานแหววถูกยื่นมาตรงหน้า มือขวาของสิงโตก็กำลังส่งไอศกรีมอีกแท่งเข้าปากตัวเองไปด้วย

 

“………”

 

อร่อยนะ ดับร้อนได้ด้วย

 

รู้แล้วหน่าพูดจบผมก็รับมันมาถือไว้ ว่าแต่ผมจำวิธีกินเจ้าแท่งเย็นนี่ไม่ได้แล้วสิ

 

ก็เหมือนตอนที่นายทำให้ฉันนั่นแหละ

 

อะไรนะผมเอียงคอสงสัย

 

นายทำกับสิงโตน้อยยังไงก็กินแบบนั้นแหละ

 

ทะลึ่ง !” ไม่ว่าจะคุยเรื่องไหนก็วกเข้าเรื่องนั้นได้ตลอดเลยสินะ เจ้ามนุษย์หื่นกาม-_-

 

///////

 

“55555 เอ๊า รีบกินเร็วเข้า ไอศกรีมละลายหมดแล้วไม่พูดเปล่า คนที่ยังคงยืนค้ำหัวกันอยู่ก็ออกสเต็ปกินไอศกรีมโชว์เพื่อให้ผมทำตาม

 

แผล่บ

 

อืม อร่อยจัง

 

คริส...

 

อะไรหรอ ?” เพราะรสหวานอมเปรี้ยวของไอศกรีมสตอเบอร์รี่ที่ทั้งอร่อยและเป็นตัวช่วยดับร้อนได้ดี ผมจึงตั้งอกตั้งใจกินอย่างเอร็ดอร่อย แต่เจ้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับมองมาตาไม่กระพริบ

 

เห้อ ใจคอจะยั่วกันกลางวันแสกๆเลยหรือไงนะ

 

บ้า ฉันไปยั่วนายตอนไหนกันแค่กินไอศกรีมของตัวเองอยู่เงียบๆเองนะ

 

รีบๆกิน

 

ห้ะ??”

 

อีกห้านาที ถ้ายังกินไม่หมด ฉันจะลากนายไปกินในรถซะอะไรของหมอนี่กันนะ แต่ช่างเหอะไม่อยากทะเลาะ นานๆทีจะได้ออกมาเที่ยวกันแบบนี้ก็จะยอมตามใจวันหนึ่งแล้วกัน

 

สิงโตจับมือผมแล้วพาเดินเข้าไปภายในสวนสนุกขนาดใหญ่ เราเดินกันไปเรื่อยๆไม่ได้แวะเล่นเครื่องเล่นเหมือนกับคนอื่น แต่ก็ยังคงเห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขของคนข้างๆตลอดเวลา มือที่สอดประสานกันจับกระชับแน่นประหนึ่งว่าจะไม่มีวันพรากจากกันไปไหน เราเดินไปตามแผนที่เรื่อยๆเหนื่อยก็นั่งพัก เจอมุมสวยๆก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บเอาไว้ อาจจะดูเหมือนทั้งวันนั้นนี้ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น

 

แต่มันมีความสุขมากเลยหล่ะ

 

รัก

 

อะไรกันเล่า////บริเวรทางเข้าสวนสนุกที่คิดว่าน่าจะเป็นจุดถ่ายรูปสุดท้ายของทริป โทรศัพท์ที่กำลังยกขึ้นสูงเพื่อเฟลฟี่แทบร่วงลงกับพื้นเพราะจมูกโด่งที่ซุกไซ้ที่หลังหูบวกกับเสียงกระซิบอ้อยอิ่งจากคนตัวสูง

 

บอกรักเมียมันผิดมากหรอ

 

เลิกน้ำเน่าสักห้านาทีเหอะ ฉันตั้งใจว่าจะเก็บรูปนี้ไปขยายใส่กรอบ

 

...นี่พูดจริงหรอ

 

อื้อ ทำไมอ่ะก็เรายังไม่มีรูปคู่กันเลยนี่นา

 

นายนี่มันน่ารักเป็นบ้า

 

อื้อ ปล่อยเลยคนเยอะคิดจะหอมก็หอม คิดจะจูบก็จูบหน้าไม่อายจริงๆ- -

 

กว่าจะพากันออกมาจากสวนสนุกได้ก็เล่นเอามืดค่ำ เราแวะซุปเปอร์มาเก็ตซื้อของสดมาตุนไว้เยอะหน่อยเพราะคิดว่าโอดินอาจจะกลับมาแล้ว ต้องซื้อเผื่อโอดินด้วย

 

ยังไม่กลับมาอีกหรอ...

 

ก็ไม่เป็นไรนี่ ไหนๆก็รอมาตั้งสองเดือนแล้ว รออีกสักอาทิตย์จะเป็นไรไปมือใหญ่ของสิงโตโยกหัวผมไปมาคล้ายกับว่ากำลังปลอบใจ

 

แต่มันจะไม่ทันแล้วนะป่านนี้เจคอปคงหายแล้ว และคงแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

 

หรือบางทีความหวังที่จะได้กลับไปเป็นมนุษย์มันอาจจะไม่เป็นไปตามที่ต้องการ จุดที่เรายืนอยู่มันไม่มีหนทางไหนเลยที่จะรอดพ้นเงื้อมมือของท่านผู้นำแวมไพร์ หากโอดินยังไม่กลับมาสักทีไม่เจคอปก็ท่านผู้นำที่เราสองคนต้องเผชิญ หรือหากโชคดีกว่านี้ ผมได้กลับไปเป็นมนุษย์อีกครั้งเจคอปก็คงไม่ใจดีปล่อยเราไปเหมือนกัน

 

ใช่...ผมรู้ดีว่ามันต้องจบแบบนี้ แต่อย่างน้อยๆก็ได้ทำให้สิงโตสมหวังเป็นครั้งสุดท้าย

 

เราสบตากันอย่างเงียบงัน ต่างคนก็ต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

 

ปฎิเสธไม่ได้หรอกว่าสุดท้ายนายก็ต้องอยู่กับฉัน

 

เพล้ง!!

 

น้ำเสียงเย็นนิ่งเป็นเอกลักษณ์ที่ได้ยินมานับร้อยปีส่งผลให้ร่างกายแข็งทื่อด้วยความกลัว สิงโตดึงผมเข้าไปกอดด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็ชักดาบสังหารแวมไพร์ชี้กราดวนรอบๆตัวเรา

 

แต่ต่อให้เขาไม่ปรากฏกายผมก็รับรู้ได้เป็นอย่างดีว่าเขาอยู่ตรงไหน

 

อย่าทำ...ขอร้องหล่ะ ฮึก อย่าพรากเรา...อาจเป็นวิธีที่โง่เขลา แต่มันทำได้เท่านี้จริงๆ

 

เลือกเอานะโอเว่น ว่านายจะฆ่ามันเอง หรือจะให้ฉันเป็นคนฆ่า ครั้งนี้ไม่พลาดแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

Talk : กลับมาแล้วววว ยังรอกันอยู่ไหมคะ คือไรท์มีปัญหาชีวิตนิดหน่อย เศร้าไปหลายเดือนทำให้หมดมูสที่จะแต่งนิยายต่อ แต่ตอนนี้โอเคและพร้อมลุยแล้วค่ะ><

โอดินหายไปไหนแล้วทำไมคริสต้องฝันแบบนั้น...

อาจดูเหมือนว่าจะสิ้นหวังลงไปทุกที แต่อย่าลืมนะคะว่าความโชคดีมันเกิดขึ้นได้เสมอ ใครรักเรื่องนี้โปรดติดตามตอนต่อไปเด้ออออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #270 Uooota (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 23:05

    สู้ๆๆนะไรท์

    #270
    0
  2. #213 joykant3839 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 12:08
    ไรท์หายยยเลยเมื่อไหร่จะมาต่อค่ะ
    #213
    0
  3. #212 Hare-Akira (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 13:32
    ไรท์หายยยยยย มาต่อเถอะค่ะพลีสสสสส
    #212
    0
  4. #211 Chowa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 22:52
    โอดินรีบกลับมาเร็วๆ สองคนแย่แล้ว ถูกตามตัวพบแล้ว ไรต์มาต่ออออออ
    #211
    0
  5. #197 JaoJean (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 23:27
    ไรท์จะทิ้งไว้กลางทางแบบนี้ไม่ได้ๆๆๆๆๆ
    #197
    0
  6. #192 vachirawanrung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 20:39
    รอไรท์มาต่ออยู่น๊าาาา
    #192
    0
  7. #191 ฟ้าใส คนน่ารัก (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 22:39
    นั้นสิ อะไรนะหนา แวมไฟร์ แล้ว สิงโต จะฆ่าพวกมันม่ได้หรอ เพราะสิงโต อ่อนหรือไง เริ่มเซ้ง
    #191
    0
  8. #190 Hare-Akira (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 13:01
    สงสาร จะมีความสุขแต่ก็ไม่เต็มที่ ต้องคอยระแวดระวังตลอดเวลา
    #190
    0
  9. #175 0831951655 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 20:52
    ขอให้สมหวังนะ
    #175
    0
  10. #174 ploy030660 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 13:59
    สมหวังสิว้อยยยยยยยสมหวังงงงงงงง
    #174
    0
  11. #173 @_Xu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 20:13
    ขอให้เขาสมหวังนะคะ
    #173
    0
  12. #172 Tik5890 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 15:14
    รีบมาต่อไวไวน่ะค่ะ ลุ้น
    #172
    0
  13. #171 Gusuma (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 09:18

    ขอบคุณที่ไม่เทกันนะคะ สู้ๆค่ะไรท์:)

    #171
    0
  14. #170 fyaaii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 01:02
    สู้ๆนะคะไรต์ รอไรต์กลับมาเขียนต่อน้าาา
    #170
    0
  15. #169 nongpe41 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 23:47
    ยังรอไรท์อยู่นะ ไรท์ไม่เทเรื่องนี้ เราก็ยังรอติดตามนะ
    #169
    0
  16. #168 unnathedreamer (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 21:24
    โอ่ยยย นี่แวมไพร์หรือผีเนี่ย มาแต่เสียงก็ได้ด้วย
    #168
    0
  17. #167 ChitraPiromnukul (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 18:20
    ไรท์กับมาแล้วดีใจจัง...สู้ๆนะเดี๋ยวก้อผ่านไปได้..
    #167
    0
  18. #166 0897284162 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 18:20

    เย้ๆไรส์กลับมาแล้วววสู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้เน้ออ

    แต่ที่สำคัญรีบๆมาปั้นต่อนะคะคิดถึงจะแย่แล้ว

    #166
    0
  19. #165 mooky9924 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 14:16
    ไรท์กลับมาแล้ว ดีใจจังเลยย โอดินไปไหน เจคอปมาแล้วสิงโตจะสู้ได้ไหมนะ
    #165
    0
  20. #164 honey_v (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 13:46
    เย่ กลับมาแล้วว
    #164
    0
  21. #163 phnida45 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 12:40

    กลับมาแล้ว

    #163
    0
  22. #162 xoap (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 09:54
    จะฆ่าเองหรือให้เจคอปฆ่า เลือกยากที่สุดดดด
    #162
    0
  23. #161 marisabu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 09:42
    เย้ๆๆๆๆ กลับมาแล้ววว
    #161
    0
  24. #160 deutsch166 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 09:29
    แงงงงงไรท์กลับมาแล้ว คิดถึงๆ สู้ๆน๊าไรท์
    #160
    0
  25. #159 Mini hurt (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 09:27

    ทำไมรู้สึกตอนนี้สั้นจัง หรือเราจะคิดถึงมากไป แง้ ขออย่าให้สิงโตตกเป็นทาสของดาร์เลน่าจริงๆก็พอ ไม่งั้นวุ่นวายแน่

    #159
    0