-END-[Fang] รักปักเขี้ยว (FanficSingto&Krist)

ตอนที่ 15 : ตอบแทนที่รักกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    28 มี.ค. 61

คริส...

 

 

แสงแดดในยามเช้าสาดส่องพาดผ่านผ้าม่านสีขาวสะอาดตา อุณหภูมิอุ่นส่งตรงมาที่หน้าจนต้องขยับพลิกร่างหนีไปอีกทาง สองมือพยามไขว่คว้าหาร่างสูงที่นอนระนาบข้างกันอยู่ทุกค่ำคืนแต่วันนี้กลับคว้าได้เพียงอากาศ...

 

สิง...อ้ะ!” ยังไม่ทันได้เอ่ยเรียกวงแขนแข็งแรงก็โอบรัดรอบเอวแน่น ปลายจมูกโด่งลากไล้ไปมาบริเวณไหล่ลาดที่ไร้ซึ่งอาภรณ์


อรุณสวัสดิ์ครับ...ที่รักคำทักทายแสนหวานชวนให้มุมปากต้องกระตุกยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ผมพลิกตัวกลับไปนอนหงายสองแขนยกขึ้นคล้องคอเจ้าของดวงหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติอย่างเคยชิน

 

อรุณสวัสดิ์ที่รัก

 

หลังจากนั้นทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนที่กลิ่นไอแห่งรักจะฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ มีเพียงสองร่างเปลือยเปล่าที่ขยับแนบชิดจนแทบจะหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียวถึงแม้ว่ากิจกรรมดังกล่าวเพิ่งจะจบไปไม่ถึงสองชั่วโมงเลยก็ตามที

 

ตั้งแต่วันที่ตัดสินใจหนีออกมาจากคฤหาสน์สีเลือด ผมกับโอดินก็คอยดูแลร่างที่นอนแน่นิ่งจนบาดแผลเริ่มสมานและหายขาดในที่สุด สิงโตตื่นขึ้นมาเมื่ออาทิตย์ก่อน เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่ได้สบตากันร่างสูงที่นอนเหยียดกายอยู่แรมเดือนก็ลุกพรวดดึงผมเข้าไปกอดไว้แน่น

 

ไม่เป็นไรนะ

 

สิ่งแรกที่เจ้าของเสียงทุ้มแหบแห้งเอื้อนเอ่ยพาให้ความรู้สึกผิดต่อคนตรงหน้าทวีคูณหนักขึ้นไปอีก ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมทั้งผลักไส ทั้งเย็นชา ทำร้ายเค้าทุกอย่าง...เพราะคำว่า ทาสผู้ซื่อสัตย์ที่ค้ำคออยู่ทำให้ต้องเดินสวนทางกับหัวใจตัวเองมาตลอด...แต่หลังจากนี้มันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว

 

ที่รักตื่นนะครับ

 

อืม ง่วง...

 

ตื่นหน่อยนะ ออกไปดูพระอาทิตย์ตกดินกัน

 

หึหึ คิดว่าตัวเองอยู่เกาะส่วนตัวหรือไงขยับปากพูดทั้งที่ตายังหลบอยู่

 

ที่นี่ก็มี แต่งตัวสิ...ไม่พูดเปล่าแขนแข็งแรงอุ้มร่างผมให้ลอยขึ้นจากเตียงแล้วตรงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระความเหนียวเนอะหน่ะที่เก็บสะสมตั้งแต่เมื่อคืน

 

หลังจากสิงโตฟื้นโอดินก็ขอย้ายไปอยู่ห้องข้างๆแทน ความจริงผมไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่ในเมื่อสองหนุ่มเห็นชอบตรงกันก็ไม่ขัด

 

กว่า เราจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็กินเวลาเกือบสองชั่วโมงแต่ก็ยังพอทันพระอาทิตย์ตกดินที่คนตัวสูงชวนมาดูด้วยกันบนดาดฟ้าของคอนโด

 

ท่ามกลางตึกราบ้านช่องที่แสนจะแออัดสิงโตปีนขึ้นไปนั่งห้อยขาอยู่บนขอบกำแพงของดาดฟ้าก่อนจะส่งมือมาเพื่อรับผมให้ขึ้นไปนั่งข้างๆกัน ภาพตอนนี้ที่ปรากฏสู่สายตาเป็นภาพของแสงดีส้มอ่อนที่ถูกระบายไปทั่วขอบฟ้า แสงแดดอ่อนลอดผ่านช่องว่างระหว่างตึกและทอดเงามาจนถึงเราสองคน

 

สวยมั้ยคนข้างๆหันมาหา ทำให้แสงสุดท้ายของวันทอดเงาลงบนใบหน้าคมสมชายชาตรี เจ้าตัวกระตุกยิ้มมุมปากน้อยๆแต่ผมสัมผัสได้ว่าเขากำลังมีความสุขมากมายแค่ไหน

 

ก็นี่แหละที่ต้องการ...ความสุขของสิงโต

 

สวย...แล้วนายว่าไง

 

มันจะไม่สวยเลย ถ้าไม่มีนายมาดูด้วยกัน

 

คนบ้า///

 

ผมหันหน้ากลับไปทางพระอาทิตย์ตกตามเดิม ก้มหน้าหนีแสงแดดที่ทอส่องจนหน้าเริ่มเห่อร้อน

 

เขินสินะ

 

หุบปาก ! ชิอ้าวนี่ผมไม่ได้หน้าร้อนเพราะแดดหรอกหรอ บ้าหน่าเพราะแดดนั่นแหละ

 

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันนะ ขอบคุณจริงๆพูดจบบ่าข้างซ้ายก็รับรู้ถึงน้ำหนักของศรีษะที่เอนมาซบพร้อมกับมือซ้ายที่ถูกจับไปกุมไว้ที่ตักกว้าง

 

นั่งดีๆสิ ไม่กลัวตกหรือไงตึกนี้มีกี่ชั้นไม่รู้แต่ผมมองเห็นรถที่กำลังอัดกันเป็นปลากระป๋องอยู่บนท้องถนนเบื้องร่างแทบไม่ชัด ถ้าเปรียบเทียบก็คงเล็กกว่าหัวแม่มือผมหล่ะมั้ง

 

นายไม่ปล่อยให้ฉันตายหรอก เพราะนายรักฉัน...

 

“……”

 

คริส...รักสิงบ้างหรือยัง

 

พูดอะไรของนายเนี่ยไม่ใช่เพราะถามแบบนั้นแต่เพราะศัพท์เรียกที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน พอฟังแล้วมันรู้สึกแปลกนิดหน่อยแถมใจก็...เต้นแรงด้วย

 

อืม...ขอโทษนะที่ฉันคิดไปเองอีกแล้ว

 

พรึ่บ

 

ผมมองตามร่างสูงที่กระโดดกลับเข้าไปด้านใน แล้วเดินหันหลังให้ทำท่าเหมือนจะกลับ

 

เดี๋ยวสิสิงโต...ตามไปกอดเอวแกร่งไว้จากทางด้านหลังส่งเสียงออดอ้อนแบบที่เคยทำกับเค้าแค่คนเดียว

 

ตะวันลับฟ้าแล้วร่างสูงเอ่ยเสียงเศร้า

 

...ฉันรักนาย

 

ว่าไงนะสิงโตเอี้ยวหน้ากลับมาถามเหมือนไม่เชื่อหู

 

นายหลับไปนานมาก ฉันไม่รู้จะช่วยอะไรได้บ้างได้แต่คอยเฝ้ามองและอ้อนวอนกับดวงดาวนับพันว่าอย่าได้พรากนายไปจากฉันอีกเลย...

 

คริส

 

อยู่ด้วยกันแบบนี้จนวินาทีสุดท้ายได้หรือเปล่า

 

พูดอะไร นายก็รู้ว่าฉันต้องอยู่กับนายอยู่แล้วนั่นสินะ

 

ช่วยเปลี่ยนฉันให้เป็นมนุษย์ทีนะ

 

พูดจริงหรอคริส คิดดีแล้วใช่ไหม

 

คราวนี้สิงโตหันมาเผชิญหน้ากับผมด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง มือหนากำเข้าที่ต้นแขนแน่นแต่ไม่ถึงกับทำให้เจ็บ

 

อะไรที่ฉันพูดแล้วฉันจะไม่คืนคำเด็ดขาด ยกเว้นก็แต่...เรื่องสัญญาเมื่อร้อยยี่สิบปีก่อน

 

ยังไม่ทันจบประโยคดีร่างผมก็ถูกดึงเข้าไปกอดไว้แน่น จมูกโด่งฝังลงมาบนกลุ่มผมที่หยุดยาวตั้งแต่ตื่นขึ้นมาเป็นแวมไพร์วันแรก

 

ฉันดีใจที่สุด เราไปหาโอดินกันเถอะนะ ไปบอกโอดินให้เตรียมของสำหรับเปลี่ยนนายให้เป็นมนุษย์

 

“5555เดี๋ยวก่อนสิ

 

ไม่เดี๋ยวแล้ว เกิดนายเปลี่ยนใจจะทำไงหล่ะแอบมองแผ่นหลังกว้างที่จูงมือผมลงบันไดอย่างรีบร้อน มองมือเราที่สอดประสานกันแน่นจนไม่มีช่องว่างให้อากาศได้เล็ดลอดสอดแทรกเข้าไปได้

 

นี่แหละคือทางของผม...อีกไม่นานผมก็จะได้กลับกลายเป็นมนุษย์เฉกเช่นเดียวกับคนรัก และต่อจากนี้ไม่ว่าจะเจ็บหรือจะตายก็ขอให้ได้ทำตามหัวใจของตัวเองให้ถึงที่สุดก็พอ

 

ก้อกๆๆๆ...

 

โอดิน อยู่ห้องหรือเปล่า

 

ก้อกๆๆๆ...

 

ถึงจะได้ยินเสียงจังหวะหัวใจมากมายที่ดังระงมอยู่รายล้อมแต่ผมจำจังหวะหัวใจของโอดินได้

 

ไม่อยู่หรือเปล่าเพราะผมไม่ได้ยินเสียงหัวใจเค้า

 

แต่โอดินบอกว่าวันนี้ไม่ได้ออกไปไหนเราหันมาสบตากันนิดหน่อย

 

ขออย่าให้เป็นอย่างที่กลัวเลยนะ

 

แกร้ก แอด...

 

เราก้มหัวขอบคุณพนักงานที่มาเปิดห้องของโอดินให้ ภายในห้องเงียบและมืดสนิท สิงโตเดินเปิดไฟไปทั่วห้องส่วนผมก็เดินสำรวจหาความผิดปกติ แต่ไม่เจอ...

 

โอดินกลับบ้านสิงโตเดินหน้ามุ่ยมาหาผมก่อนจะส่งกระดาษสีเหลืองอ่อนขนาดเล็กมาตรงหน้า

 

ฉันกลับไปเยี่ยมลูกเมีย อีกสองเดือนจะกลับมา

 

สองเดือนเลยหรอ...

 

ผมเกรงว่ามันจะไม่ทันน่ะสิเพราะแวมไพร์ที่เจ็บหนักจะรักษาบาดแผลจนสามารถหายขาดได้ภายในเวลาอันรวดเร็วที่สุดนั่นคือ หนึ่งเดือน

 

ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ลืมไปแล้วหรอว่านายอยู่กับใครเหมือนรู้ใจ คนตรงหน้าดึงผมเข้าไปโอบไว้พร้อมกับพูดปลอบใจไปด้วย

 

แต่ก็อย่าลืมสิว่านายเพิ่งจะฟื้น

 

ถ้าไม่หายดีจะจัดหนักนายจนแทบลุกไม่ขึ้นได้หรือไง

 

บ้า ! มันเหมือนกันที่ไหนหล่ะกำลังซีเรียสดันมาวกเข้าเรื่องนี้ได้ไงเนี่ย

 

ในเมื่อคนที่ตามหาไม่อยู่เราจึงกลับมาที่ห้อง สิงโตโทรสั่งอาหารจากชั้นล่างและยังสั่งเผื่อผมด้วย ที่จริงแวมไพร์สามารถกินอาหารมนุษย์ได้ แต่ที่ผ่านมาผมเลือกที่จะไม่กิน ถ้าเปรียบก็คงเหมือนมนุษย์ที่ไม่กล้ากินอาหารของสัตว์ที่ตนเรียกว่าอาหารนั่นแหละ

 

ผมรู้ดีว่าที่แห่งนี้มันเสี่ยงต่อการปะทะกับพวกของเจคอปมากแค่ไหน แต่ถึงเราจะหนีไปจนสุดขั้วโลกก็ใช่ว่าเราจะปลอดภัย สู้อยู่ด้วยกันตรงนี้ รอรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นและใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่าที่สุดจะดีกว่า

 

เพราะเราไม่มีทางรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร

 

ไม่ต้องกลัวนะที่รัก ฉันอยู่ตรงนี้บนเตียงนอนสีขาวสะอาดตาผมนอนตะแคงข้างโดยมีร่างสูงของ คนรักนอนซ้อนอยู่ด้านหลัง กลิ่นหอมอ่อนๆที่คุ้นเคยช่วยดับไฟในอกที่กำลังร้อนลุ่มให้เย็นลงบ้าง

 

ร้อนลุ่มเพราะเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเค้าอีก แต่สำหรับผมต่อให้ต้องโดนอะไรหลังจากนี้ผมก็ไม่กลัวทั้งนั้น

 

รู้แล้ว นอนเถอะ

 

.

 

.

 

กลับมาแล้วหรอ เหนื่อยมั้ยเราใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไป สิงโตกลับไปบริหารงานในผับตามเดิม แต่ละวันผมแทบไม่ต้องหยิบจับอะไรเพราะตื่นมาตอนเช้ามนุษย์สามีก็เตรียมอาหารให้พร้อมทุกอย่างแถมยังจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดให้วันเว้นวันอีกด้วย

 

คงเพราะผมไม่ได้ดื่มเลือดสิงโตเลยตั้งแต่เค้าตื่นขึ้นมาบวกกับเจ้าตัวออกกำลังกายและบำรุงร่างกายสม่ำเสมอ กล้ามเนื้อบึกบึนแบบเมื่อก่อนก็เลยเริ่มกลับมาตามเดิม ถามว่าหิวมั้ย ก็หิวแต่ในเมื่อเคยอดมาแล้วตั้งสองปี อดอีกสักสองเดือนก็ไม่เห็นเสียหายอะไร

 

ฟอด~

 

ฮ้า หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยครับ^^” จริงๆเลยเชียว///

 

พอเข้าไปช่วยถอดเสื้อผ้าเพื่อที่จะให้คนตรงหน้าไปอาบน้ำก็ดันถูกลวนลามจนได้ ปลายจมูกคมที่ซุกไซ้อยู่ตรงข้างแก้มกับซอกคอทำให้มือที่กำลังแกะกระดุมหยุดชะงัก

 

อื้อ จะเช้าแล้วนะไม่ง่วงหรือไง

 

ก็เมียขี้อ่อย เข้าห้องมาก็ถูกจับแก้ผ้าแล้วจะให้คิดยังไงหรอ

 

หื่นเองหล่ะสิไม่ว่า ฉันก็ทำแบบนี้ทุกวันไหมหล่ะ

 

แต่ก็โดนทุกวัน ไอ้เราก็นึกว่าชอบซะอีก

 

คนบ้า!! ไม่ช่วยแล้ว อาบเองเลยจงใจผลักอกให้กระเด็น แต่กลับกลายเป็นว่าตัวเองกระเด็นซะเอง เดี๋ยวนี่ผมเป็นแวมไพร์นะ มีพลังเหนือมนุษย์(?)

 

ถ้าเปลี่ยนใจก็ตามเข้ามาได้นะเมียจ๋า ประตูไม่ได้ล็อค

 

หึ่ย กวนประสาท

 

ฟึดฟัดกับตัวเองอยู่สักพักก็เดินไปจัดเตรียมชุดนอนให้คนที่ผิวปากอาบน้ำอย่างอารมณ์ดี ส่วนประตูห้องน้ำก็เปิดอ้าเชิญชวนเหมือนทุกครั้ง

 

สิบเจ็ดวันแล้วพรึมพรำกับตัวเองเบาๆพลางสายตาก็จ้องมองปฏิทินในมือที่มีรอยปากกาขีดทับนับวันที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้า สิงโตบอกว่าโอดินจะตัดขาดการติดต่อทั้งหมดในช่วงที่ไปเยี่ยมครอบครัวนั่นก็เพื่อความปลอดภัยของลูกเมียของเขา

 

ไม่รู้ว่าเจคอปจะทำยังไงกับผมต่อ แต่ที่ต้องการที่สุดในตอนนี้คือการได้เปลี่ยนตัวเองให้กลับไปเป็นมนุษย์ ได้อยู่เคียงคู่กับคนที่ตนรักถึงแม้สุดท้ายจะต้องพรากจากกันก็ไม่เป็นไร

 

ผมอยากทำให้สิงโตสมหวังและมีความสุขที่สุดก่อนก็เท่านั้น

 

บรรยากาศหนักอึ้งชวนให้หายใจหายคอไม่ถนัดที่แฝงไปด้วยพลังลึกล้ำน่าขนลุก จากที่เบาบางตอนนี้มันเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เพราะแบบนี้ผมถึงอยากให้โอดินกลับมาเร็วๆ

 

เพราะท่านผู้นำแวมไพร์กำลังจะมาที่นี่...และเพราะสิงโตยืนยันที่จะอยู่ข้างกันจนวินาทีสุดท้าย

 

 

 

 

 

Talk : ไรท์คนนึงที่มองว่าคุณแวมไพร์ตัดสินใจถูก ในเมื่อเราทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ก็ขอทำตามใจตัวเองให้ถึงที่สุด ยอมขนาดนี้แล้วคุณสามีแวมไพร์รู้สึกคุ้มค่าขึ้นมาบ้างหรือยังคะ ถึงเขาจะพูดน้อยแต่เขาทำเพื่อคุณเยอะเด้อ ได้โปรดรับรู้ด้วย><(เอ๊ะประโยคคุ้นหูจังเลยออเจ้า)


บอกแล้วว่าแพ้เสียงเรียกร้อง เทงานมาเลยนะเนี่ย55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #269 Uooota (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 22:58

    คริสจะได้กลายร่างเป็นคนไหมหนอ

    #269
    0
  2. #210 Chowa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 22:48
    โอ้ยยยยลุ้นนนนน
    #210
    0
  3. #189 Hare-Akira (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 12:55
    พอบอกรักแล้วก็ยิ่งหวานไปอีก แต่ความสุขมักอยู่ไม่ได้นาน ขอให้โอดินกลับมาเร็วๆ เถอะ
    #189
    0
  4. #156 0897284162 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 17:41

    ไรส์อยุ่ไหหนนรีบมาต่อหน่อยยยยยยยหายไปหลายเดือนแล้วนะงานเยอะก้สู้ๆนะคะแต่ก้อยากให้มีเวลามาปั่นฟิคสัก3-4ตอนนคิดถึงจะแย่อยู่แล้วว

    #รักปักเขี้ยว

    #156
    0
  5. #154 Anutsaraza (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 19:29
    รอไรท์อยู่นะ
    #154
    0
  6. #153 SKsingtuan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 23:27
    ไรท์งานยุ่งหรอ รออยู่นะคะ สู้ๆนะ หายไปนานได้แต่อย่าเทเด้ออออ
    #153
    0
  7. #152 mooky9924 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 14:48
    ใครๆก็รักคริส สงสารทั้งคู่เลย สู้ๆนะ
    #152
    0
  8. #151 chonlada8469 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 11:35
    แอบรอไรท์อยู่นะจร๊ะ งืออละมุน
    #151
    0
  9. #150 Atchyfone (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 21:02

    สิงโตอบอุ่นอ่ะ ขอให้คริสกลับมาเป็นมนุษย์ได้อีกครั้งเถอะ

    #150
    0
  10. #146 somegigo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 01:17
    ฮื้ออ บางทีก็สงสารคริสกับสิงโตอะจริงๆ มีความสุขได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องจากกันอีกก โอ้ยย สู้ๆนะคะไรท์
    #146
    0
  11. #145 creamsarang (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 18:00
    สิงโตใกล้จะสมหวังแล้ว อย่างน้อยคริสก็ยอมเป็นมนุษย์แล้ว ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นกับโอดินใช่มั้ย ใจไม่ดีเลย
    #145
    0
  12. #137 สาคร (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:20
    ต่อแบบรัวๆๆๆนะค่ะ ดีต่อใจ
    #137
    1
    • #137-1 perayask(จากตอนที่ 15)
      1 เมษายน 2561 / 08:15
      รอหน่อยน้าาา ว่างงานแล้วไรท์จะรีบมาต่อให้นะคะ^^
      #137-1
  13. #130 SKsingtuan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 17:32
    ในที่สุดก็บอกรักสิงโตสักทีนะคุณแวมไพร์
    #130
    0
  14. #129 ChitraPiromnukul (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 06:56
    ห่างหายไปนานกับมาทั้งหวาน...ทั้งฟินเลยละมุนมาก...
    #129
    0
  15. #128 Gusuma (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 06:40
    หวานละมุนละไม
    #128
    0
  16. #127 กวิ้นด้าพาเรียล (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 23:56
    ทั้งสองคนต้องผ่านมันไปได้ เชื่ออย่างนั้น :)
    #127
    0
  17. #126 nongpe41 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 23:15
    ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะรักคำเดียวเลยจริงๆ
    #126
    0
  18. #125 Mini hurt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 23:00
    ไม่ขออะไรเลย ขออย่างเดียวให้เขาได้อยู่ด้วยกันไม่พรากจากกัน ตายด้วยกันก็ไม่เอานะคะไรท์ แหะๆ
    #125
    0
  19. #124 @_Xu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 22:04
    ขอบคุณไรท์ที่ทำเพื่อรีดนะคะ
    #124
    0
  20. #123 perayask (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 21:36
    ขอให้เขาได้อยู่ด้วยกันนะคะไรท์ ในที่สุดคุณแวมไพร์ก็เผยความในใจสักที ^^
    #123
    0