-END-[Fang] รักปักเขี้ยว (FanficSingto&Krist)

ตอนที่ 12 : ใต้อาณัติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 181 ครั้ง
    10 มี.ค. 61

คริส...

 

 

ลืมตาเถอะ...ขอร้องหล่ะ

 

ท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย...เลือดสีแดงสดของคนในอ้อมกอดเริ่มหลั่งไหลเป็นวงกว้างส่งกลิ่นหอมคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

 

จากที่เคยหลงใหลในกลิ่น  ในรสเลือดของเขา แต่ตอนนี้มันกลับเจ็บปวดแทบขาดใจเมื่อได้สัมผัส...

 

ทำได้เพียงแค่กอดประคองร่างอันเย็นเฉียบของนักล่าแวมไพร์เอาไว้แน่น ตอนนี้เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหลับตาพริ้มราวกับว่ากำลังหลับใหล แต่ผมรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้น

 

สิงโตกำลังจะตาย...

 

ด้วยคมกริชของแวมไพร์ชนชั้นสูง อาวุธประจำตัวของเจคอป แต่ทว่าคนที่ปักกริชนั้นที่กลางหลังของสิงโตกลับเป็นทารุ...เจ้าของร้านอาหารเปิดใหม่ซึ่งชายผู้นี้เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น

 

หมดหน้าที่ของนายแล้ว ไปซะผู้เป็นนายเอ่ยเสียงนิ่ง ผมได้ยินแค่เสียงเพราะสายตาตอนนี้เอาแต่จับจ้องไปที่ใบหน้าของคนในอ้อมกอดหวังจะให้ดวงตาคมคู่นั้นลืมขึ้นมาสบกันอีกครัง

 

แล้วลูกเมียฉันหล่ะ

 

กลับไปที่บ้านหลังเก่า ลูกเมียนายรออยู่ที่นั่น

 

ขะ ขอบคุณเพียงแค่นั่นมนุษย์นามว่า ทารุ ก็วิ่งหายไป

 

สิงโต...ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้...เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เลื่อนลอย แม้ว่าจะสามารถสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ ทว่าตอนนี้เสียงหัวใจของชายตรงหน้ากลับแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน หัวใจที่เขาเคยบอกว่ามันเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว...

 

ฉันรักนายจากที่เคยคิดไว้ว่าหากเอ่ยคำนี้ออกมาเขาจะต้องดีใจมาก แต่ตอนนี้คำที่ตั้งใจจะบอกแทนความรู้สึกทั้งหมดกลับปลิวหายไปกับอากาศอันหนาวเหน็บ ซ้ำยังไร้ซึ่งการตอบกลับใดๆ

 

โอเว่นมาหาฉัน

 

“…….” รับรู้ได้ถึงคำสั่งขาดของผู้เป็นนายแต่ร่างกายตอนนี้มันไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อนไปไหน

 

มาเถอะ กลับคฤหาสน์ของเราเจคอปเอ่ยขึ้นพร้อมกลับยื่นมือมาตรงหน้า

 

ช่วยสิงโตด้วย

 

เหอะ ! นี่นายกำลังพูดกับใครอยู่ลืมไปแล้วหรือไง

 

ช่วยสิง...

 

หุบปาก!! หึ่มม...แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆเรากำหมัดแน่นเหมือนกำลังควบคุมอารมณ์โกรธ

 

ฆ่าฉันเถอะ

 

ว่าไงนะ

 

ฆ่าฉัน...ได้โปรด

 

นายเคยสัญญาอะไรไว้ ลืมหมดแล้วหรอ

 

“…….”

 

อีกไม่กี่นาทีเพื่อนของมันจะมาที่นี่ ถ้าฉันจะฆ่ามันป่านนี้ร่างมันคงกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

 

ผมเงยหน้าขึ้นจ้องในตาสีเขียวมรกต พลันความเจ็บปวดที่เหมือนหัวใจถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆก็เริ่มบรรเทาเมื่อรับรู้ได้ว่าเจคอปไม่ได้โกหก

 

เข้าใจแล้วก็มากับฉันเถอะ

 

รับทราบ...นายท่าน

 

.

 

.

 

.

 

เฮือก !!”

 

สะดุ้งตื้นเพราะฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนราวกับเป็นตราบาปติดตัว...นั่นสินะ เพราะมันคือตราบาป

 

ฝันร้ายหรือไงคนที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลังใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่หน้าผากออกให้ ฝันร้ายของผมครั้งสุดท้ายคือเมื่อสองปีก่อน ตอนที่เจคอปทำร้ายสิงโตแล้วพาผมมาขังไว้ไม่ยอมให้ออกไปไหนเพียงลำพังเกือบปี และวันนี้มันน่ากลัวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

 

สิงโต...เอ่ยชื่อแรกที่นึกได้หลังจากลืมตาตื่นออกมาแผ่วเบา ป่านนี้สิงโตจะเป็นยังไงบ้าง

 

เพราะที่แห่งนั้นอยู่ไกลแสนไกล ไม่มีใครรู้จักเราแม้แต่คนเดียว ภาพสุดท้ายก่อนที่จะถูกพามาจากตรงนั้นคือภาพของคนที่ผมรักนอนแน่นิ่งจมกองเลือดท่ามกลางความมืดมิดอันเหน็บหนาว

 

ฮึก...สิงโต

 

อย่าคิดถึงมันต่อหน้าฉันน้ำเสียงเย็นนิ่งเอ่ยขึ้นก่อนที่ร่างผมจะถูกจับให้นอนหงายตามเดิม

 

ปล่อยฉัน...ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไปรู้เพียงว่ามันเป็นครั้งแรกที่ได้พูดตรงกับที่ใจคิด

 

นายหลงมันจนน่าสมเพช

 

อึก...ปล่อย

 

คนบนร่างออกแรงบีบที่ต้นแขนแน่นขึ้น ดวงตาสีเขียวมรกตฉายแววเกรี้ยวกราดน่าขนลุกแต่คงไม่ใช่กับผมที่เห็นมันมานับครั้งไม่ถ้วน

 

กึก!

 

ฮึก...อย่า

 

อึก...อึก...

 

คมเขี้ยวฝังรากลึกยิ่งกว่าทุกครั้งผู้เป็นนายดูดกลืนเลือดที่ต้นคออย่างหิวกระหายเนิ่นนานจนแทบทนไม่ไหวกว่าจะผละออก

 

คิดถึง...รับรู้ได้ถึงเสียงกระซิบที่ข้างหูหลังจากนั้นสติก็ดับวูบไป

 

.

 

.

 

.

 

โอเว่นลืมตาขึ้น !!” เสียงแหลมปนหงุดหงิดเอ่ยเพียงครั้งเดียว แต่ด้วยพลังอำนาจของแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์จึงทำให้ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง...

 

เจ้าหญิงดาร์เลน่าผมรีบลุกออกจากเตียงก้มหัวทำความเคารพให้กับว่าที่ราชินีตัวจริง

 

เฮอะ! ฉันคิดว่านายจะไม่กลับมาแล้วซะอีก ข่าวลือที่ว่าทาสผู้ซื่อสัตย์ของเจคอปพลาดท่าให้กับเหยื่อจนเผลอตัวไปสมสู่กับมนุษย์เป็นเรื่องที่อัปยศและน่าอัปอายที่สุด

 

ผมรู้และผมยินดีที่จะรับโทษ

 

นายเห็นนี่มั้ย...แวมไพร์สาวผู้ที่มีดวงหน้างดงามไร้ที่ติสมกับเป็นว่าที่ราชีนีแห่งแวมไพร์ชนชั้นสูงชูมือเรียวยาวของหล่อนให้เสมอหน้าเผยให้เห็นแหวนทับทิมสีเขียวมรกตน้ำงามที่สวมอยู่นิ้วนางข้างซ้าย

 

ใช่ แหวนประจำกระกูลอีเมอร์สัน

 

นายท่านกับเจ้าหญิง...

 

ถูกต้องแล้วหล่ะ ฉันกับเจคอป อีเมอร์สันแต่งงานกันแล้ว เมื่อสองวันก่อนถึงจะพูดแบบนั้นแต่คนตรงหน้ากลับมีน้ำเสียงที่ตัดพ้อน้อยใจเหมือนกับว่าไม่ได้ยินดียินร้ายกับงานแต่งที่เร็วกว่ากำหนดในครั้งนี้ ร่างบางสีขาวซีดแสยะยิ้มก่อนจะเดินไปหยุดที่ริมหน้าต่างของห้องซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่เจคอปใช้ยืนมองทุ่งกุหลาบสีแดงสดทุกค่ำคืน

 

เจคอปขอเลื่อนงานแต่งด้วยตัวเองเพื่อแลกกับการละเว้นโทษทัณฑ์ให้กับกบฏอย่างนาย

 

เรื่องนั้น...มันจะเป็นไปได้ยังไง

 

เรื่องนี้มีแค่ฉันกับท่านผู้นำเท่านั้นที่รู้ หลังจบงานแต่งท่านผู้นำก็ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเจคอปโดยการป่าวประกาศว่านายไม่ใช่กบฏแวมไพร์ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด

 

“……..”

 

นอกจากการแลกเลือดสาบานในงานแต่ง เจคอปก็ไม่เคยแตะต้องตัวฉันและฉันก็ยังไม่ได้เป็นราชินีเต็มตัวตราบใดที่ยังไม่สิ้นท่านผู้นำ

 

หมับ !

 

อึก !” เพียงแค่พริบตาเดียว ร่างเล็กตรงริมหน้าต่างก็เปลี่ยนมายืนตรงหน้าผม มือเรียวเล็กกำเข้าที่ต้นคอก่อนที่จะยกให้ลอยขึ้นด้วยพละกำลังมหาศาลที่แวมไพร์ชั้นต่ำอย่างผมไม่อาจสู้ได้

 

การกลับมาของนายมันทำให้ตำแหน่งราชินีของฉันสั่นคลอน เพราะฉะนั้นจงตายซะ ตายเพื่อฉัน

 

ผมหลับตาลงไม่รับรู้อะไรอีกภาพเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้คือภาพใบหน้าหล่อคมสมบูรณ์แบบของใครคนหนึ่งเท่านั้น

 

ผลัก !!

 

ยังไม่ทันได้สมใจอยาก ร่างเล็กของเจ้าหญิงดาร์เลน่าปลิวไปกระทบกับกำแพงห้องพร้อมกับร่างผมที่ถูกอุ้มไว้ด้วยฝีมือของเจคอป

 

อย่ามาแตะต้องคนของฉัน

 

เจคอป...นายมันใจร้ายที่สุดสิ้นประโยคตัดพ้อเจ้าสาวหมาดๆก็เดินลิ่วออกจากห้องไปไม่วายที่จะส่งหางตาอันเกรี้ยวกราดมาทางผม

 

เจ็บหรือเปล่า

 

จริงหรอที่เธอพูดพอถูกปล่อยให้เป็นอิสระผมจึงเริ่มถามในสิ่งที่ค้างคาใจ

 

สนด้วยหรือไงประโยคประชดประชันที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนทำให้ผมแปลกใจนิดหน่อย

 

ความจริงถ้าทำลายฉันซะเรื่องทุกอย่างมันจะไม่ยุ่งยากขนาดนี้

 

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับฉัน ชะตาชีวิตของนายฉันจะเป็นคนกำหนดเอง นายเป็นของฉันและห้ามตายถ้าฉันไม่อนุญาต

 

เจคอปพูดแบบนี้กับผมมาตลอดและบางทีผมก็เป็นฝ่ายทวนคำนี้ด้วยตัวเอง นั่นก็เพราะผมเป็นทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของเขา

 

และไม่มีวันที่จะไปจากเขาได้ต่อให้อยากหนีไปให้ไกลก็ตาม...

 

มากับฉัน

 

ภายในคฤหาสน์อีกหลังหนึ่งท่ามกลางทุ่งกุหลาบสีแดงสด เจคอปเดินนำผมไปที่หน้าประตูบานหนาก่อนเอื้อมมือไปแตะแผ่วเบาเพื่อให้มันเลื่อนออก

 

เบื้องหลังประตูบานนั้นปรากฏร่างสูงใหญ่ของท่านผู้นำแวมไพร์ที่หันมามองพวกเราด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ชายสูงวัยอายุนับพันปีกวาดสายตาไปทางลูกชายแห่งตนแล้วค่อยๆเลื่อนมาทางผม

 

ไม่บ่อยนักที่ผมจะมีโอกาสได้พบเจอกับท่านผู้นำ ทุกครั้งที่ดวงตาสีเขียวมรกตเช่นเดียวกับเจคอปมองมาทางนี้ ผมมักจะรู้สึกถึงแรงกดดันหนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก

 

ว่ายังไงเจ้าตัวเล็กคำทักทายราวกับว่าเป็นคนสนิท เสี้ยวความคิดหนึ่งทำให้เผลอนึกถึงอดีตอันไกลโพ้น...มีบางภาพที่ผุดขึ้นมาและหายวับไปอย่างรวดเร็ว

 

ภาพอะไรกันนะ...

 

ท่านพ่อ

 

ลูกออกไปก่อน พ่ออยากคุยกับโอเว่นตามลำพัง

 

แต่...ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ เจคอปก้มหัวให้กับผู้เป็นพ่อเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป เหลือไว้เพียงท่านผู้นำกับผมท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะอึดอัด

 

นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังแบบนี้

 

เราเคยพบเจอกันแบบนี้ด้วยหรอครับ

 

เคยสิ บ่อยเลยหล่ะ

 

ร่างสูงใหญ่เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆก่อนที่ปลายนิ้วแข็งแรงจะเชยคางผมให้เงยขึ้น

 

ยังงดงามราวกับภาพวาดเหมือนเดิม แต่น่าเสียดายที่นายมันโง่เขลาเกินไป

 

หมายความว่ายังไง ?”

 

หึหึ นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ฉันเรียกนายมาพบ แต่เรื่องที่ฉันจะบอกคือนายต้องอุทิศตนเป็นทาสผู้ซื่อสัตย์ต่อลูกชายฉัน ให้สมกับที่เจคอปอุทิศตนเพื่อปกป้องนาย

 

“………”

 

ถ้าวันไหนที่นายดื้อด้าน ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนทำลายนายเป็นครั้งที่สอง

 

 

 

 

 

 

Talk : โอ้ย อิครอบครัวเผด็จการรรร อีกไม่กี่ตอนไรท์จะพาไปย้อนรอยอดีตของโอเว่นกันนะคะ รู้สึกจะซับซ้อนใช่ย่อย -….-



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 181 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #267 Uooota (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 22:28

    สงสารคริสสสสลูกกกกก

    #267
    0
  2. #207 Chowa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 22:27
    อยากรู้อดีตแล้วเกิดอะไรขึ้นกับโอเว่นกัน ทำไม่ครอบครัวถึงถูกฆ่าแล้วถูกลักพาตัวมา
    #207
    0
  3. #186 Hare-Akira (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 12:31
    สงสารโอเว่น โดนผูกติดจนทำตามใจตัวเองไม่ได้สักอย่าง
    #186
    0
  4. #142 creamsarang (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 17:31
    วุ่นวายจริงๆเลย โง้ยยย
    #142
    0
  5. #103 @_Xu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 10:27
    ไม่เอานะ ไม่เอาแบบคริสกับสิงต้องแยกกัน ขอแบบกับมารักกันอยู่ด้วยกันนะไรท์
    #103
    0
  6. #102 perayask (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 08:53
    มาถึงขั้นนี้แล้ว โอเว่นไหนๆก็บอกรักสิงโตแล้ว ต้องทำอะไรสักอย่างแล้วแหละ เพราะสิงโตทุ่มเททุกอย่างแล้ว เราว่าต้องมีสักทางแหละที่ทำให้โอเว่นเกลียดนายตัวเองเข้าไส้ เพราะตอนนี้ก็เริ่มไม่โอนอ่อนแล้ว....มันมากค่ะเหมือนดูหนังบู๊ที่ไม่มีฉากบู๊
    #102
    0
  7. #101 darapan4 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 07:52
    มาต่อเร็วๆน่าค่าไรท์มันมากๆเลย
    #101
    0
  8. #100 Mini hurt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 00:45
    อิเจคอปนั่นแหละเลวมิผิดเพี้ยน
    #100
    0
  9. #99 กวิ้นด้าพาเรียล (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 00:22
    แงงง พี่สิงจะเป็นยังไงบ้าง ไม่อยากกินมาม่าเเล้ววว ,_,
    #99
    0
  10. #98 SKsingtuan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 00:07
    เจ้ามนุษย์จะเป็นยังไงบ้าง ฮือออ พระเอกของเรา
    #98
    0
  11. #97 xoap (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 23:56
    ช่างซับซ้อนซ่อนเงื่อนนนน
    #97
    0
  12. #96 Nabhat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 23:52
    เบื่อความโลเลของแวมไพร์เลือดผสม ที่มีต่อนักล่า เจ้ามนุษย์อุตส่าห์ดั้นด้น พยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกัน แต่แวมไพร์ก็คือแวมไพร์ ซื่อสัตย์จงรักภักดีแค่กับเจ้านายเท่านั้น
    #96
    0