-END-[Fang] รักปักเขี้ยว (FanficSingto&Krist)

ตอนที่ 10 : ข้างกาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    6 มี.ค. 61

คริส...

 

 

ต่อจากนี้นายเป็นสมบัติของฉัน ทั้งเลือด ชีวิต และหัวใจ

 

เสียงแรกที่เข้ามาในความทรงจำและโสตประสาทเมื่อผมลืมตาตื่น ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น แต่สิ่งเดียวที่รู้คือความรักและภักดีที่มีต่อผู้เป็นนายจนล้นอก

 

ผมเป็นสมบัติของเจคอป เราจะอยู่ด้วยกันตราบชั่วนิรันดร์ ผมสัญญา

 

จบประโยคทาสผู้ซื่อสัตย์ก็คุกเข่าก้มลงจูบที่ปลายเท้าของผู้เป็นนายแผ่วเบาประหนึ่งว่านั่นเป็นอัญมณีที่แสนล้ำค่าเพื่อแสดงความเคารพอย่างสูงสุดต่อเขา

 

ตั้งแต่นั้นมาไม่ว่าเจคอปจะปรากฏกายอยู่ที่ไหนก็ต้องมีผมยืนอยู่เคียงข้างเขาเสมอ เราตัวติดกันราวกับเงาจนกระทั่ง 50 ปีให้หลังที่เจคอปต้องเข้าพิธีหมั้นหมายกับเจ้าหญิงดาร์เลน่าเพื่อเตรียมตัวที่จะเป็นทายาทผู้นำแวมไพร์คนต่อไป

 

ชีวิตผมจะว่าเริ่มเป็นอิสระก็ไม่เชิง เพราะหลังจากนั้นผมก็ไปไหนมาไหนตามลำพังโดยที่ไม่มีเจคอป บางทีก็หายไปเป็นเดือนกว่าจะกลับ และผมก็ได้รู้ว่าชีวิตแบบนี้แหละที่ผมต้องการ

 

ขอบคุณอีกครั้งนะครับเสียงพูดคุยเป็นภาษาญี่ปุ่นดังมาจากนอกตัวบ้านซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางหิมะที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ

 

เกือบเดือนแล้วที่สิงโตพาผมมาอยู่ในบ้านหลังนี้ ท่ามกลางภูมิประเทศที่ต่างจากที่เราเคยอยู่ ท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตาที่ไม่มีใครรู้จักเรา สิงโตไม่มีปัญหาเรื่องภาษา ส่วนผมน่ะหรอ...ผมพูดได้ทุกภาษาบนโลกนี้นั่นแหละครับ

 

ผมละสายตาจากหนังสือมองไปยังร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ตสีดำที่เปิดประตูเข้ามาในบ้านพร้อมกับลมเย็นจัดที่ปลิวเข้ามาด้วย มือเรียวเกี่ยวแว่นดำออกเผยให้เห็นใบหน้าหล่อคมสมบูรณ์แบบ สิงโตหันมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้ผมก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้างกัน

 

เมื่อกี้คุยกับใครหรอ

 

กับชาวบ้านละแวกนี้แหละ เธออาสามาส่งน่ะ พอดีว่าฉันหลง

 

หึหึ

 

ตลกหรือไงแขนแข็งแรงคว้าเอวผมให้ไปนั่งเกยบนตักก่อนจะกดจมูกคมสันลงมาที่แก้มหนักๆเหมือนเป็นการลงโทษ

 

/////

 

สำหรับนายดอกกุหลาบสีแดงสดถูกล้วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ต ผมหยิบมันมาสูดดมจนเต็มปอด

 

ไปเอามาจากไหนทั้งที่อากาศหนาวขนาดนี้ บ้านที่เราอยู่ก็เป็นแค่เมืองเล็กๆที่ห่างไกลความเจริญแท้ๆ

 

ความลับนะ

 

ฟอด~

 

หิวหรือยังสิงโตก้มลงมาหอมแก้มผมฟอดใหญ่อีกรอบแล้วเอ่ยถาม

 

นายห่วงคนอื่นมากเกินไปแล้วนะ หัดดูแลตัวเองบ้างใช้หลังมือไล้ไปตามซีกหน้าหล่อที่ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด

 

นั่นก็เป็นเพราะว่าสิงโตเอาแต่ยั่วให้ผมดื่มเลือดเขาได้ทุกวี่ทุกวัน และเจ้าตัวก็ไม่ได้บำรุงตัวเองเลยสักนิด

 

ฉันไม่เป็นไร

 

โกหกชัดๆผมหย่นจมูกอย่างขัดใจ จะลุกออกจากตักกว้างแต่สิงโตก็กอดไว้ซะแน่น

 

นายจะดื่มเลือดฉันเท่าไหร่ก็ได้ เพราะเลือดทุกหยดในตัวฉันเป็นของนาย รวมทั้งหัวใจด้วยนะเบื่อแล้วหล่ะกับการต่อว่ามนุษย์ผู้โง่เขลาตรงหน้า เพราะตอนนี้ผมก็มีสภาพไม่ต่างกัน...

 

สมสู่กับเหยื่อ ทรยศต่อผู้เป็นนาย ทำผิดบาปต่อพี่น้องแวมไพร์ด้วยกัน...ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความโง่เขลาของผมเองทั้งหมด

 

รักนายนะ...เจ้าชายน้อยของฉันเสียงกระซิบที่ได้ยินทุกค่ำคืนพร้อมกับสัมผัสอบอุ่นที่สวมกอดจากทางด้านหลัง ผมวางมือทับมือเรียวยาวที่กอบกุมอยู่ตรงหน้าท้อง ก่อนจะหลับตาลงด้วยรอยยิ้ม

 

.

 

.

 

.

 

สิงโตยังไม่กลับมา...

 

ทุกเช้าสิงโตมักจะหายออกไปจากบ้าน กลับมาอีกทีก็ช่วงสายของวันและบ่อยครั้งก็จะมีของฝากเล็กๆน้อยๆติดมือมาด้วยเสมอ อย่างเช่นพวกหนังสือ ดอกไม้ หรือไม่ก็ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ แต่วันนี้เขากลับช้ากว่าปกติ

 

เผลอเหม่อมองไปยังหน้าประตูบ้านนานเท่าไหร่ไม่รู้ และทันไดนั้นสมองก็นึกอะไรสนุกๆได้

 

ถ้าออกไปเดินเล่นตอนนี้จะเป็นยังไงนะ

 

อา...หนาว

 

ทั้งที่แวมไพร์ทนต่อสภาพอากาศได้ดีกว่ามนุษย์แท้ๆเชียว

 

หิมะยังคงตกอย่างต่อเนื่องบ้านทุกหลังกลายเป็นสีขาว อากาศก็หนาวเหน็บจนแทบทนไม่ได้พาให้ลมหายเข้าออกมีควันผสมบางๆ

 

จะว่าไปแล้วผมยังไม่เคยออกมาเดินข้างนอกเลยสักครั้ง เมืองที่เรามาอยู่ทั้งเล็กและเงียบเหงา แต่ทว่าไม่ได้ทำให้จิตใจเหงาตามไปด้วยเลยสักนิด เพราะถึงอากาศจะหนาวเหน็บสุดขั้วแต่พอได้อยู่ด้วยกันแล้วไม่ว่าจะอยู่ที่ที่หนาวกว่านี้ก็สามารถทำให้อบอุ่นขึ้นมาได้...

 

หึหึเผลอหัวเราะให้กับความคิดอันใสซื่อของตัวเองที่ผิดวิสัยของแวมไพร์ นี่ผมมีความคิดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

 

เพราะเจ้ามนุษย์นั่นอีกแล้ว

 

ผมกระซับเสื้อโค้ตจนแน่นแล้วเดินเรียบไปตามทางแคบที่มีหิมะเกาะบางๆก่อนจะหยุดชะงักกับภาพเบื้องหน้าที่เป็นป่าไม้ใหญ่สีเขียวที่ใบเริ่มจะร่วงโรย บนกิ่งไม้มีสีขาวของหิมะแซมหนาบ้างบางบ้าง นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้มาแถวนี้

 

 

น้องชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นเดินเข้ามาหาผมพร้อมส่งยิ้มเป็นมิตรมาให้

 

น้องไม่ใช่คนแถวนี้หรอ

 

ครับ...

 

เอ่อ...เดี๋ยวสิครับ

 

“?” หันไปเลิกคิ้วสงสัยคนที่เรียกผมไว้เหมือนว่ามีอะไรจะพูด

 

มาเที่ยวหรอ แล้วมากับใคร

 

...คนเดียวครับ

 

พอดีว่าพี่เพิ่งเปิดร้านอาหารวันแรก ถ้าสนใจแวะมาได้นะ ตรงหัวมุมทางโน้น

 

ครับๆ ไว้จะไปอุดหนุนนะครับโค้งตัวให้นิดหน่อยแล้วออกเดินต่อ

 

ควับ

 

พอหันกลับไปหนุ่มญี่ปุ่นคนเดิมก็ยังคงยืนมองผมอยู่...

 

แอ้ด...

 

เดินสำรวจพื้นที่จนพอใจผมจึงกลับเข้ามาในบ้าน แล้วก็พบกลับร่างสูงที่ยืนหันรีหันขวางอยู่กลางบ้านด้วยท่าทางที่ร้อนรน

 

หายไปไหนมา !” สิงโตตรงเข้ามาบีบไหล่ผมแล้วออกแรงเขย่า

 

แค่ไปเดินเล่น จะโกรธอะไรเนี่ย

 

ไม่รู้หรือไงว่ามันอันตราย ทำไมไม่รอฉันเสียงทุ้มกดต่ำแข่งกับอุณหภูมิ ผมเบ้ปากด้วยความเจ็บพยายามแกะมือหนาออกจากหัวไหล่แต่ไม่สำเร็จ

 

ลืมไปแล้วหรอว่าฉันเป็นใคร นายกังวลมากไปแล้วตั้งแต่มานี่สิงโตก็ไม่ได้สะกดผมด้วยด้ายแดงอีก ผมจึงสามารถใช้พลังได้เต็มที่ เพราะงั้นอย่าได้พูดถึงอันตรายเลย นอกจากพี่น้องแวมไพร์แล้วก็ไม่มีใครสามารถทำอันตรายผมได้หรอก

 

แต่นายก็อย่างลืมว่านายอยู่ในฐานะอะไร แถมที่นี่มันก็ไม่ใช่ที่ที่นายจะมาเดินเที่ยวเล่นได้ตามใจชอบนะ เกิดหลงขึ้นมาจะทำไง

 

เห้อ ที่นี่ฉันเคยมาแล้วเมื่อสี่สิบปีก่อน ตอนที่เจ...พอรู้ว่าตัวเองกำลังเผลอพูดชื่อต้องห้ามออกมาผมก็หยุดพูดกระทันหัน

 

หึ !” ร่างสูงปล่อยมือจากไหล่ผมแล้วเดินลิ่วเข้าไปในห้องนอน

 

ผมตามเข้ามาในห้อง ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นถี่รัวด้วยความโกรธ เลยตัดสินใจเดินไปสวมกอดเค้าจากทางด้านหลังซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างและมันได้ผล หัวใจของคนตรงหน้าลดจังหวะลงบ้างแล้ว

 

อย่าโกรธเลยนะ ขอโทษไม่รู้ว่าตัวเองเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่าผมไม่ชอบเวลาที่สิงโตทำเมินเฉยใส่ไม่ชอบเวลาที่ถูกมองอย่างตัดพ้อน้อยใจ ผมชอบเห็นรอยยิ้มของหมอนี่มากกว่า

 

แคร์ด้วยหรอ

 

เอ้ะ !”

 

หึหึ ล้อเล่นไม่โกรธแล้วก็ได้สิงโตหันกลับมากอดตอบ

 

แต่เด็กดื้อต้องถูกทำโทษนะ

 

เอาสิผมยิ้มท้า

 

นี่เชิญชวนกันหรอน้ำเสียงคนตรงหน้าเบาและแหบลงเรื่อยๆ

 

คิดว่าไงหล่ะผมผละออกปลดเสื้อโค้ตตัวเองให้ลงไปกองกับพื้นแล้วยกสองแขนคล้องคอระหงส์อย่างยั่วยวน

 

อืม...




บทลงโทษจบลงกลางดึกของวันนั้น ผมยังนอนตะแคงแนบชิดกับหัวไหล่ล่ำสันวงแขนแข็งแรงของคนที่นอนหงายเกี่ยวตวัดรอบตัวพร้อมกับมือหนาที่ลูบไล้หัวไหล่ผมไปด้วย

 

นายรักฉันบ้างหรือยังคริสปลายนิ้วที่กำลังเกลี่ยหยดเหงื่อบนแผลงอกบึกบึนเล่นเป็นต้องหยุดชะงัก

 

“……”

 

จะต้องทำยังไงนายถึงจะมองฉันบ้างน้ำเสียงนุ้มทุ้มเอ่ยอย่างเลื่อนลอย

 

ผมรู้ดีว่าการผูกติดกับอะไรสักอย่างมันทรมานแค่ไหน ผมโชคร้ายที่เกิดเป็นแวมไพร์เลือดผสม ดวงชะตาชีวิตต้องผูกติดแต่กับผู้เป็นนายไม่สามารถไปไหนได้ และผมไม่อยากเอ่ยคำนั้นออกมาเพราะมันจะกลายเป็นบ่วงที่ผูกติดเค้าไว้กับผมแต่เพียงผู้เดียว

 

สิงโตอาจจะต้องทรมาณมากกว่านี้...

 

ขอโทษนะสิงโต

 

อืม...

 

นายจะอดทนกับฉันคนนี้ได้นานแค่ไหนกันนะ...และเราจะสามารถอยู่ด้วยกันแบบนี้ได้อีกสักกี่วันกัน

 

ไม่มีใครรู้หรอก นอกจากผู้เป็นนายของผมเท่านั้น







Talk : กลับมาแล้วววว งื้อยังรอกันอยู่หรือเปล่า // ตอนนี้ไม่มีอะไรมากแค่มาอัฟเดตเลเวลความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ฮือ นายท่านอย่าเพิ่งมาพรากพวกเค้าไปจากกันนะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #265 Uooota (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 22:09

    ทำไมคริสไม่อยากเป็นมนุษย์หล่ะคริส

    #265
    0
  2. #205 Chowa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 22:13
    สงสารทั้งคู่เลย คริสก็ไม่อยากให้สิงทรมานกับคำว่าและยึดติดกับเค้าคนเดียว แต่สิงก็อยากได้ยินและภักดีต่อคริส
    #205
    0
  3. #184 Hare-Akira (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 12:18
    ทั้งรักทั้งทรมาน ทำไมชีวิตน่าสงสารแบบนี้
    #184
    0
  4. #140 creamsarang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 17:14
    เหมือนแค่รอวันที่นายจะมาเอาตัวคืนอ่ะ สงสาร
    #140
    0
  5. #86 สุวรรณา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 20:05
    สนุกๆ รอๆๆๆ
    #86
    0
  6. #85 Nabhat (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 15:43
    ถ้าไม่อยากผูกพิทักษ์ไว้กับตัว และยังยึดติด และไม่คิดจะฝืน อยู่กับผู้เป็นนายอยู่แบบนี้ ก็บอกกันไปตรง ๆ ยิ่งอยู่ด้วยกันยิ่งทรมาน
    #85
    0
  7. #84 ChitraPiromnukul (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 15:08
    หวานจัง...
    #84
    0
  8. #83 Gusuma (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 14:34
    คุณแวมไพร์เริ่มจะหวานกับสามีแล้ว^^
    #83
    0
  9. #82 perayask (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 09:08
    เพิ่งเข้ามาอ่านค่า แต่ชอบจังสนุก รอตอนต่อไปนะคะ^^
    #82
    0
  10. #81 SKsingtuan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 08:46
    รออยู่ค่าาา ขอบคุณที่มาอัฟเย้ๆ
    #81
    0
  11. #80 S2UNNY (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 03:19
    รออยู่น้าาาา
    #80
    0