-END-[Surrender] จำนนรัก (FanficSingto&Krist)

ตอนที่ 6 : ขีดจำกัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 188 ครั้ง
    5 ธ.ค. 60

ปราชญา...

 

คริสร้องไห้จนหลับไปแล้ว ความจริงเมื่อคืนผมกลับมาที่ห้อง แต่พอเปิดประตูเข้ามาก็เจอกับร่างขาวๆนอนขดอยู่บนโซฟา ในห้องถูกตกแต่งด้วยลูกโป่งกับริ้บบิ้นสีขาวดำ เห็นแล้วอยากจะขำ เด็กนี่มันตามใจผมจนไม่เป็นตัวของตัวเองไปแล้ว ผมรู้ว่าที่จริงแล้วคริสชอบสีสันสดใสแต่ที่แต่งห้องออกมาแบบนี้เพื่อเอาใจผมสินะ มองไปที่โต๊ะอาหารมีกล่องเทียนกับไฟแช็ควางอยู่ แสดงว่าต้องมีเค้กสินะ คิดได้แบบนั้นผมก็เดินไปเปิดตู้เย็น แล้วก็เจอเค้กจริงๆด้วย บนเค้กเขียนชัดเจนว่าเป็นของใคร

 

‘HBD.MY SINGTO’

 

หึหึ

 

คงจะจัดห้องมาทั้งวันสินะถึงได้เพลียขนาดนี้ นี่ขนาดผมนั่งเบียดจนจะตกโซฟาอยู่แล้วยังไม่รู้สึกตัวอีก ใบหน้ากึ่งหล่อกึ่งสวยคิ้วขมวดเล็กน้อยแม้กระทั่งยามหลับ นี่กำลังฝันร้ายอยู่หรือไงนะ ผมยื่นนิ้วโป้งไปคลึงตรงระหว่างคิ้ว คริสขยับตัวนอนหงายแต่ก็ยังไม่ตื่น

 

สวย...

 

ยิ่งมองก็ยิ่งสวย จมูกโด่งได้รูปรับกับปากกระจับสีแดงสด ชวนให้คนมองต้องก้มลงไปประทับจูบอย่างหลงใหล

 

ทำไมต้องเป็นนายนะคริส ทำไมต้องเป็นนายที่เป็นลูกของเค้า

 

ผมสะบัดหัวไล่ความคิดหวั่นไหวนั่น พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วออกมาจากห้อง

 

ไม่ได้...จะเผลอไปรู้สึกดีกับลูกของคนที่เกลียดมากได้ยังไงกัน

 

.

 

.

 

กลับมาที่ปัจจุบัน

 

ผมอุ้มคริสเข้าไปนอนในห้องแล้วกลับออกมาหากล่องของขวัญที่คริสซื้อให้ ว่าจะแกะดูแต่เมย์ก็เคาะประตูซะก่อน

 

หายไปไหนว่ะ !

 

เมย์เป็นแฟนเก่าไอ้ว่านเพื่อนผมเองครับ ครั้งหนึ่งก่อนที่คริสจะย้ายมาอยู่กับผมไอ้ว่านมันเคยพาเมย์มาปาตี้ที่คอนโด สายตาที่เมย์มองมามันสื่อชัดเจนมาก แต่ผมเกลียดผู้หญิงแบบนี้ที่สุด พอเมย์เลิกกับไอ้ว่านได้ไม่เท่าไหร่เธอก็เริ่มมายุ่งวุ่นวายกับผม เรื่องนี้ทั้งไอ้ท็อปไอ้ว่านรู้กันหมด แต่พวกมันคงรู้ว่ายังไงผมก็ไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนี้ เลยปล่อยเลยตามเลยไป

 

แต่ใครจะคิดหล่ะว่าสาวเจ้าจะกล้ามาบุกถึงคอนโดผมขนาดนี้ คุยก็ไม่เคยคุย อยู่ๆก็โผล่มา งงใจมาก ไม่รู้คิดอะไรอยู่

 

กลับมาที่เรื่องของขวัญ ตอนนี้ข้าวของในห้องนั่งเล่นถูกรื้อกระจายไปคนละทิศละทาง หงุดหงิดโว้ยยย เมื่อกี้มันก็วางอยู่ตรงนี้นี่หว่า หรือว่าเมย์...

 

ครืดดดดดด ครืดดดดดด

 

[ว่าไงไอ้ลูกชาย] ทันทีที่กดรับเสียงเข้มของพ่อบังเกิดเกล้าก็ชิงพูดขึ้นก่อน

 

จำได้ด้วยหรอว่ามีลูกชายอีกคน

 

[เลิกกวนประสาทสักห้านาทีจะได้มั้ย เมื่อคืนฉันโทรหาแกทั้งคืนทำไมไม่รู้จักรับสาย] ไม่รู้ครับผมเมาใครโทรมาก็ตัดสายทิ้งหมดไม่อยากจะคุยกับใคร

 

ใครตายหรอ ?”

 

[ไอ้สิง!! เห้อ เอาเถอะถือว่ายกให้วันหนึ่ง ฉันจะ เอ่อ โทรมาอวยพรวันเกิดน่ะ]

 

......

 

[อยากได้อะไรเป็นพิเศษมั้ย]

 

อยากได้แม่กลับมา อยากให้พ่อเลิกกับเค้า จะทำให้หรอ

 

พอพูดออกไปแบบนั้นคนในสายก็เงียบไป

 

[สิงโต...มีหลายอย่างที่แกยังไม่รู้และพ่อก็ไม่อยากเอาอดีตของตัวเองไปเกี่ยวโยงกับพวกแกนะ พ่อหมายถึงแกกับคริส น้าครีมไม่ใช่คนที่เลวร้าย...แต่จำไว้อย่างนึงนะว่าแกเกิดขึ้นจากความรักของพ่อกับแม่ และพ่อก็ยังรักแกกับแม่เหมือนเดิม]

 

......

 

มันจะมีเหตุผลอะไรที่ทำให้คนที่รักกันมากลืมกันได้ลงคอแล้วมีรักใหม่ทั้งที่รักเก่ายังจากไปได้ไม่ถึงปี หลายๆคนบอกว่าผมกับแม่เหมือนถอดแบบกันออกมา ทั้งนิสัย หน้าตา การแสดงออกต่างๆ เราสองแม้ลูกผูกพันธ์กันมากจนเหมือนว่าเรามีหัวใจดวงเดียวกัน เพราะแบบนี้การที่พ่อทรยศต่อแม่ผมเลยไม่สามารถอยู่นิ่งได้

 

จอกกกกกก....

 

พอวางสายจากพ่อผมก็นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยแล้วหูก็ได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาจากห้องน้ำในห้องนอน

 

คริสตื่นแล้วสินะ...

 

ผมสูดอากาศเข้าปอดหนักๆเดินเข้ามาในห้อง บนเตียงว่างเปล่า ใช่แล้วแหละคริสกำลังล้างหน้าล้างตาอยู่ในห้องน้ำ

 

แอ๊ด....

 

คริส!!”

 

หัวใจแทบหยุดเต้น ผมคว้าร่างเล็กที่จมอยู่ใต้ผิวน้ำให้โผล่ขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ

 

แคร่กๆๆๆ

 

ทำบ้าอะไรของมึง ห้ะ !!”

 

ผมเขย่าไหล่เล็กด้วยความโมโห มันกำลังจะทำอะไร ฆ่าตัวตายงั้นหรอ?

 

ฮรืออออออ

 

คริส ?”

 

คริสเอาแต่ร้องไห้จ้องเขม็งมาที่ผม สายตาอ่อนโยนที่เคยมองกันมันเปลี่ยนไป มันเป็นสายตาที่ดูสิ้นหวัง สายตาที่ไม่มีเหลือแล้วซึ่งความรู้สึกดี

 

ผมตัวแข็งทื่อประหนึ่งว่ามีเพชฌฆาตเอาดาบมาชี้หน้า...เป็นครั้งแรกที่รับรู้ว่าคนตรงหน้ามีอิทธิพลกับตัวเองมากขนาดไหน

 

ออกไป...อา...เจ็บชะมัด

 

คริสพี่....ขอโทษ

 

ผมอยากอยู่คนเดียวคำพูดเหินห่างกับสายตาว่างเปล่าทำให้มือที่จับไหล่เล็กอยู่สั่นเทาจนควบคุมไม่ได้

 

จะโกรธอะไรกันนักกันหนา กูรู้หน่าว่าเมื่อคืนมึงทำเค้กให้กูใช่มั้ยหล่ะ กูก็กลับมากินตอนเช้านี่ไงผมทำใจดีสู้เสือพูดอธิบายความจริงให้เค้ารู้ ครับ ผมไม่ได้โกหก ผมตั้งใจจะกลับมากินเค้กที่คริสทำให้แต่พอแกะกล่องออกมาหน้าเค้กที่เขียนเป็นชื่อผมถูกลบออกแล้วแต่งหน้าใหม่เป็นลายการ์ตูนน่ารักแทน ผมจัดการเอาออกมาตัดแบ่งเป็นส่วนๆกินเค้กไปก็แกะของขวัญไปด้วย แต่ก็อย่างที่บอกครับยังไม่ทันได้แกะเมย์ก็เคาะประตูก่อน พอบอกให้กลับเธอก็บอกว่าผมต้องยอมให้เธอป้อนเค้กก่อนสักคำถึงจะยอม ผมไม่มีแรงจะเถียงกับใคร ไม่อยากชวนทะเลาะให้ยืดเยื้อเลยเออออตัดปัญหา

 

ฮึก เค้กของผม นาฬิกานั่น ถ้ารังเกลียดนักก็โยนทิ้งไปเลยสิ จะเอาไปให้เค้าทำไม

 

นาฬิกา ?” หมายถึงในกล่องของขวัญนั่นเป็นนาฬิกางั้นหรอ

 

กูไม่ได้ให้ใคร เอาอะไรมาพูด

 

ผมรู้ว่าพี่เกลียดผมกับแม่ แต่ที่ผ่านมามันยังชดใช้ไม่พออีกหรอ ผมต้องทนรองรับอารมณ์บ้าๆของพี่ไปอีกนานแค่ไหน เมื่อไหร่จะพอใจ เมื่อไหร่จะจบสักที ! ”

 

หมายความว่าไง

 

ผมจะกลับบ้าน

 

ไม่ !!”

 

ผมตวาดเสียงดังลั่น คริสไม่เคยหนีผม ไม่เคยไล่ผม ไม่เคยเป็นแบบนี้

 

ผมแบกร่างเล็กที่เปียกชุ่มขึ้นพาดบ่าพาออกมาจากห้องน้ำ

 

ปล่อย ! ”

 

ผมเหวี่ยงคนบ่นบ่าลงบนเตียงนุ่ม ใช้ผ้าพันคอที่คริสเคยถักให้มัดข้อมือเล็กไขว้หลังคล้องไว้กับหัวเตียง

 

คิดว่าไปได้ก็เชิญ

 

ปัง !!

 

โถ่วโว้ย !!

 

โครม เพล้ง !

 

ผมขว้างปาข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่แล้วเพื่อระบายอารมณ์ คริสจะไปจากผมงั้นหรอ ไม่รักผมแล้วงั้นหรอ แค่คิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำให้ผม จะถูกไปทำกับคนอื่นบ้างแค่นี้ผมก็หวงจะบ้า สายตาอ่อนโยน รอยยิ้มแสนหวาน มือเล็กที่คอยกุมมือผม ร่างขาวบางที่นอนเบียดอกอยู่ทุกคืน คำว่ารักกันที่พร่ำบอกด้วยความรู้สึกจริงๆ ทุกอย่างมันเป็นของผม

 

คริสเป็นของผม...

 

แอ๊ด

 

ผมกลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมอาหารเย็น ร่างเล็กบนเตียงนั่งเหม่อลอยประหนึ่งว่าไม่ได้รับรู้ว่าผมอยู่ตรงนี้

 

หิวมั้ย

 

คริสส่ายหน้าแทนคำตอบ

 

ไม่หิวก็ดื่มน้ำหน่อยนะ อ่ะนี่นมเย็น ชอบไม่ใช่หรอ

 

ใบหน้าเลื่อนลอยค่อยๆหันมาทางผม

 

คริสไม่ไปแล้วครับ

 

หมายถึงไม่กลับบ้านน่ะหรอ

 

ครับ พี่สิงโตแก้มัดให้คริสนะ คริสอยากเปลี่ยนชุด

 

ได้สิ

 

ผมยิ้มกว้างด้วยความดีใจ รีบแกะผ้าที่มัดข้อมือเล็กออกให้ นั่งท่าเดียวเกือบจะสองชั่วโมงคงปวดเมื่อยแย่

 

กินข้าวกันนะ

 

ครับ

 

นี่แหละคริสของผม คนที่สุภาพอ่อนหวาน คนที่เชื่อฟังทุกอย่างไม่ว่าผมจะบอกอะไร คริสกลับมาเป็นคนเดิมของผมอีกครั้งแต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้สึกว่ามันแปลกไปคือสายตาที่ปิดบังอะไรสักอย่าง สายตาที่เหมือนว่ากำลังโกหก

 

กลางดึกภายในห้องนอนของเรา ร่างเล็กในอ้อมกอดหลับไปแล้วแต่ผมยังคงกอดกระชับคริสเอาไว้แน่นพลันปากก็พรมจูบไปทั่วใบหน้าสวย ความรู้สึกที่เหมือนจะสูญเสียคริสไปในวันนี้มันทำให้ผมกลัว กลัวที่จะสูญเสีย กลัวว่าตื่นมาคนในอ้อมกอดจะหายไป

 

หื้อเพราะสัมผัสมากไปคริสครางฮือแล้วพยายามผลักออก

 

ชู่ววววว นอนซะ

 

อย่า...

 

อึก

 

ผมชะงักกับคำละเมอนั่น ตลอดสองปีที่ผ่านมาผมคงเป็นฝันร้ายของคริสมาตลอด ใช่ คริสไม่ได้ผิดอะไร ตอนนั้นผมคิดเพียงว่าวิธีเดียวที่จะทำให้ผู้หญิงคนนั้นเจ็บปวดที่สุดคือการบดขยี้แก้วตาดวงใจของเค้า แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าสิ่งที่ผมทำอยู่มันก็เหมือนกับผมกำลังบดขยี้หัวใจตัวเองเหมือนกัน

 

น้องไม่ได้ผิดอะไรเลยนะสิง แกลองตัดทิฐิในใจออกแล้วมองคริสใหม่ แล้วถามตัวเองใหม่ว่าแกเอาอะไรไปเกลียดคนที่ดีกับแกได้ขนาดนั้น

 

แล้วคำพูดของพ่อผุดเข้ามาในหัว...ถ้าหากเราลองตัดทุกอย่างออกไปเหมือนที่พ่อบอก ตัดเรื่องของผู้ใหญ่ ตัดทิฐิในใจ ตัดออกให้หมดจนเหลือแค่สองเรา

 

คำเดียวที่อธิบายได้ดีที่สุดตอนนี้ คือ รัก 

 

 

 

Talk : ข่ะ กว่าจะรู้ใจตัวเองผมนี่ถึงกับปาดเหงื่อ 555 แต่เอ๊ะมันจะสายเกินไปหรือเปล่า ! แล้วน้องคริสจะกลับมาเหมือนเดิมจริงหร๊อ

มาอัฟให้ก่อนเพราะไรท์ต้องไปเตรียมของกลับต่างจังหวัด อาจจะหายไปสักสองสามวัน จะมีคนคิดถึงมั้ยน้อ แต่ไรท์คิดถึงทุกคนนะคะ จุ๊บ ม๊วฟ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 188 ครั้ง

254 ความคิดเห็น

  1. #245 Arrter (@Arrter) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 10:40

    เยี่ยม

    #245
    0
  2. #208 Hare-Akira (@hare21mrk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 23:43
    น้องคงทนไม่ไหวแล้วอ่ะ ร้ายกาจจนน้องจะหนีแล้ววววว พสกปากแข็ง
    #208
    0
  3. #60 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 00:26
    อยากบอกว่าน้ำตาเราไหลไม่หยุดเลยสงสารน้อง
    #60
    1
    • #60-1 goofyY (@goofyY) (จากตอนที่ 6)
      9 ธันวาคม 2560 / 15:23
      โอ๋เอ๋น้าาา
      #60-1
  4. #36 moosu_nisa (@moosu_nisa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 21:22
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #36
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #32 numkhangvv (@ab-hyungee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 07:21
    คริสจะหนีใช่มั้ย????? พี่สิงกว่าจะรู้ตัวน้องจะไปละค่ะ
    #32
    0
  7. #31 0821411724 (@0821411724) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 00:53
    มันสายไปแล้วรึป่าวพี่สิงที่มารู้ตัวตอนนี้
    #31
    0
  8. #30 yeobo_yysb (@yeobo_yysb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 00:27
    กว่าจะรู้ก็สาย เพลงลอยมาเลยค่ะ -_-
    #30
    1
    • #30-1 goofyY (@goofyY) (จากตอนที่ 6)
      5 ธันวาคม 2560 / 00:40
      ผมนี่จ่อไมค์เลยครัชชช
      #30-1
  9. #29 ATPX_S (@stamp159) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 00:19
    กว่าจะรู้ตัว น่าจะสายไปซะแล้วมั้งพี่สิง
    #29
    0
  10. #28 YAOWANAT (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 00:18
    รอค่ะ.....
    #28
    0
  11. #27 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 00:12
    กว่าจะรู้สึกตัว ยอมรับความจริง มันก็คงสายไปแล้ว

    ตั้งแต่ 3 ตอนก่อนแล้ว เราไม่อยากก้าวล่วง แต่คนที่เป็นแม่ ไม่น่าทำลายความสุขลูกด้วยวิธีนี้เลยนะ เข้าใจล่ะว่า กลัวลูกจะถูกแย่งความรัก ส่วนลูกก็ยึดติดกับคำสั่งเสียของแม่ซะจน ไม่นึกถึงความจริงที่เป็นอยู่ จากที่จะมีความสุข มันก็เลยสุขไม่ได้ คนที่น่าสงสารที่สุด ก็น่าจะเป็นคนพี่นี่ล่ะ พูดอะไรไม่ออก บอกใครก็ไม่ได้ รอวันสูญเสียเพียงอย่างเดียวจริง ๆ
    #27
    0
  12. #26 SKsingtuan (@Praewwasingto) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 00:01
    กำลังเจ้มจ้น ไรท์กลับมาเร็วๆเด้อ
    #26
    0