The war gods beat the world เทพสงครามสยบโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 831 Views

  • 8 Comments

  • 155 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19

    Overall
    831

ตอนที่ 4 : IV สงครามและการสูญเสีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

IV สงครามและการสูญเสีย

     หลังจากผมปลุกพลังเวทย์ได้3ปีก็ได้มีข่าวว่าราชาของอาณาจักรเวนีเซียได้ประกาศสงครามกับอาณาจักรเซเรสเทียทำให้มีการส่งทหารไปตีหัวเมืองต่างๆตามชายแดนของอาณาจักรเซเรสเทียเป็นผลทำให้เกิดสงครามขึ้นระหว่างสองอาณาจักร

     และสงครามก็เริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้นเลื่อนๆจนชาวเมืองต่างๆเริ่มเป็นกังวลว่ามันจะล่ามมาถึงเมืองของตนแต่ด้วยความที่เมืองที่ผมอยู่มันอยู่ไกลจากจุดที่เขารบกันก็เลยไม่ค่อยห่วงอะไรมากนักแต่ก็ยังน่ากังวลอยู่ดี

"สเตลล่าพ่อกับแม่จะไปซื้อของที่เมืองข้างๆหน่อยลูกกับน้องอยู่บ้านกันดีๆนะ"

"ค่ะ แล้วจะกลับเมื่อไหร่หรอค่ะ"

"แม่จะกลับตอนเย็นน่ะ​จ๊ะ" 

"ค่ะไปดีมาดีนะค่ะ"

"จ๊ะ แม่กลับพ่อไปก่อนนะ"

"ค่ะ"

     หลังจากทั้งสองออกจากบ้านไปผมก็ได้กลับไปอ่านหนังสือต่อทันทีพออ่านไปได้สักพักเอริกก็เอามาเรียกผม

"นี่พี่ข้าหิวข้าวแล้วไปทำข้าวให้กินหน่อยสิ"

"งั้นรอก่อนนะเดี๋ยวพี่จะทำให้กินเดี๋ยวนี้ล่ะ"

     หลังจากนั้นผมก็ได้ปิดหนังสือที่ผมอ่านมันจบไปหลายรอบแล้วไปเก็บก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องครัวก่อนที่จะทำอาหารอย่างง่ายให้เอริกกินหลังจากผมทำเสร็จผมก็ได้ยกจานข้าวสองจานไปว่างไว้ที่โต๊ะที่เอริกรอกินข้าวอยู่ทันที

"เอานี่ได้แล้วกินเสร็จแล้วอย่าลืมเอาจานไปล้างล่ะ"

"ครับ ครับ"

     ผมที่กินข้าวกับเอริกเสร็จแล้วก็ได้กลับไปอ่านหนังสือต่อ แต่แล้วเรื่องที่ผมกังวลมากที่สุดก็มาถึงเมื่อมีกองทัพทหารของอาณาจักรเวนีเซียยกทัพจำนวน10000คนมาตีเมืองคาเวีย


"ข้าศึกบุก!!!"


     เสียงตะโกนลั้นของทหารยามตรวจคนเข้าเมืองบ่งบอกให้รู้ว่ามีข้าศึกกำลังบุกเข้ามาและได้มีทหารประจำเมืองจำนวน1000คนเข้าสกัดข้าศึกจำนวน10000คนแต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟทำให้ทหารข้าศึกบุกเข้าโจมตีเมืองและเริ่มฆ่าชาวเมืองไปเลื่อนๆ


"พี่แย่แล้วตอนนี้มีทหารบุกเข้าโจมตีเมืองนี้แล้วพี่"เอริกบอก

"ว่าไงนะทหารบุกตีที่นี้อย่างนั้นหรอ"ผมที่ได้ยินอย่างงั้นก็พูดมาทันทีที่ได้ยิน

"เราต้องรีบหนีแล้วพี่"

"งั้นน้องตามพี่มานี่เร็ว"


--------------------------------------
มุมมองของ เอริก

     หลังจากที่พี่สเตลล่าสั่งให้ข้ามาตามพี่มาข้าก็รีบวิ่งไปตามพี่สเตลล่าไปที่ห้องของพี่ทันทีและข้าก็เห็นพี่กำลังหาอะไรบางอย่างอยู่ข้าจึงรีบเข้าไปบอกพี่ทันที


"พี่เราต้องรีบหนีกันแล้ว"

"โอเค เจอล่ะเอริกไปกันเถอะ"

ตูมมมม

     แต่ว่ายังไม่ทันได้ออกจากห้องเพดานห้องก็ได้ถูกอะไรบ้างอย่างเข้าทำให้เพดานห้องถล่มลงมาทับพี่สเตลล่าไว้ทำให้พี่ติดอยู่ในซากไม้ขนาดใหญ่ออกไปไหนไม่ได้ข้าจึงรีบเข้ามาหาพยายามที่จะช่วยพี่ออกมา


"พี่!!!!"

"เอริกหนีไปซะไปต้องห่วงพี่"

"ไม่เอาข้าจะช่วยพี่ออกมาเอง" 

"ไม่ได้เอริกน้องช่วยพี่ไม่ได้หรอกมันหนักเกิน"

"แล้วต้องทำยังไงดีล่ะพี่"

"น้องต้องหนีไปก่อนไม่ต้องห่วงพี่"

"ไม่ข้าจะอยู่กับพี่"

"เอริกรับนี่ไป"พี่สเตลล่าได้ยื่นบางสิ่งที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนให้กับข้าก่อนจะบอกว่า

"มันคืออะไรหรอพี่"

"มันจะช่วยให้น้องแข็งแกร่งขึ้นได้และช่วยให้น้องปลอดภัยได้"

"แล้วข้าจะช่วยพี่ได้ยังไง"

"น้องลองกดปุ่มสีแดงตรงนั้นดูสิ"หลังจากนั้นข้าก็ได้ลองกดดูตามที่พี่บอกทันทีแล้วมันก็ได้เกินแสงบางอย่างรอบตัวผมทันที

"พี่มันเกิดอะไรขึ้น"

"ไม่ต้องตกใจมันจะส่งน้องไปหาพ่อกับแม่"

"แล้วพี่ล่ะ"

"พี่คงไม่อาจจะไปกันน้องได้แต่สำหรับพี่แล้วพี่ดีใจนะที่น้องปลอดภัย"

"ไม่นะพี่สเตลล่าาา!!!!"

"ลาก่อนเอริก"


     หลังจากนั้นข้าก็หมดสติไปเลยและเมื่อข้ารู้สึกตัวอีกที่ก็ได้อยู่บนรถม้าแล้วโดยที่มีพ่อกับแม่นั่งอยู่ข้างๆ

"พี่ พี่สเตลล่าอยู่ไหน"เมื่อพ่อกับแม่เห็นข้าสติแตกก็ได้รีบเข้ามาปลอดข้าทันที

"เอริกใจเย็นเย็นก่อนนะลูก"

"พ่อ แม่ แล้วพี่สเตลล่าล่ะ"

"พี่เค้าไปสบายแล้วล่ะลูก"ข้าได้ยินแม่บอกกับข้าทั้งน้ำตาด้วยความเสียใจข้าจึงได้ร้องไห้ออกมาอย่างหนักพร้อมกับพ่อกับแม่ทันที

     หลังจากนั้นพ่อกับแม่ก็ได้บอกข้าว่าหลังจากที่กำลังนั่งรถม้ากลับเมืองอยู่ดีๆข้าที่หมดสติก็ได้โผล่มาอยู่บนรถม้าทำให้ต้องจอดรถดูอาการของข้าก่อนที่จะมี่ทหารจากอาณาจักรเซเรสเทียยกทัพผ่านมาทำให้พ่อกับแม่ลงจากรถม้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้นทหารจึงได้บอกว่ามีทหารจากอาณาจักรเวนีเซียยกทัพมาตีเมืองคาเวียทำให้ต้องรีบส่งทหารไปขับไล่ทหารเวนีเซียออกจากเมืองคาเวียและหลังจากขับไล่ทหารเวนีเซียไปแล้วพ่อกับแม่ก็ได้รีบกลับไปที่บ้านทันทีแต่ก็ต้องพบกับบ้านที่ถูกไฟไหม้ไปแล้วทั้งหลังมันเลยทำให้ข้ารู้สึกผิดและร้องไห้ออกมาอย่างหนัก


"พ่อแม่ที่พี่ต้องมาตายก็เพราะข้าถ้าข้าช่วยพี่ออกมาจากซากไม้ที่ทับพี่ได้"

"ไม่ใช่ความผิดลูกหรอกนะอย่าโทดตัวเองเลย"ท่านพ่อปลอบ


     หลังจากนั้นข้าก็ได้เดินเข้ามาในป่ามาตรงต้นไม้ที่พี่สเตลล่าชอบมาอ่านหนังสือที่ต้นไม้นี้เป็นประจำก่อนจะหยิบเหรียญวงกลมขนาดใหญ่ที่พี่สเตลล่าให้มาก่อนที่จะลองกดปุ่มอะไรบางอย่างก่อนจะปรากฎแสงบางอย่างขึ้นมาแล้วเกิดเป็นรูปร่างของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมาโดยมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับคนที่ข้ารู้จักดี


"พี่สเตลล่า พี่ยังไม่ตายจริงๆด้วย"ข้าทำถ้าจะวิ่งเข้าไปหาแต่ก็ต้องพบว่ามือของข้าก็ได้ทะลุร่างของพี่ไป

"อะ เอริกเธอไม่สามารถจับต้องตัวชั้นได้หรอกเพราะว่าชั้นไม่ใช้ของจริงยังไงล่ะ"

"ไม่ใช้ของจริงหมายความว่ายังไง"

"ก็หมายความว่าชั้นเป็นเพียงแค่สิ่งที่ถูกสร้างมาให้เหมือนตัวจริงยังไงล่ะ"

"แล้วพี่ตัวจริงล่ะ"

"เธอก็น่าจะรู้อยู่แก้ใจอยู่แล้วนิ"

"งั้นหรอครับ"

"งั้นจะให้สรุปง่ายๆก็คือชั้นคือผู้ที่จะมาดูแลเธอแทนสเตลล่ายังไงล่ะ"

"งั้นหรอครับงั้นข้าขอเรียกคุณว่าพี่สเตลล่าได้ไหมนะครับ"

"ได้สิ"

"แล้วว่าแต่ข้าจะต้องทำยังไงถึงจะแข็งแกร่งขึ้นล่ะ"

"งั้นก่อนอื่นยื่นหน้ามานี่ก่อนสิ"หลังจากนั้นข้าก็ได้ยืนหน้าเข้าไปหาก่อนที่พี่จะชี้นิวมาไว้ที่ตาของข้าแล้วฉีดอะไรบ้างอย่างเข้ามาที่ตาข้าก่อนจะรู้สึกเจ็บเล็กน้อยแล้วหลังจากที่จะหายแล้วก็ได้ฝั่งอะไรบางอย่างไว้ที่หลังหัวก่อนที่ตัวพี่ที่เป็นแสงจะหายไปก่อนที่ตัวพี่จะปรากฎมาให้เห็นอีกครั้งหลังจากแสงที่เหรียญจะหายไป

"เมื่อกี้นี้พี่ทำอะไรหรอครับพี่"

"ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอกพี่แค่ทำให้น้องเห็นพี่ได้แค่คนเดี่ยวเท่านั้นเองแล้วเวลาพูดกับพี่น้องก็ต้องพูดในใจก็พอนะ"

"แล้วทำไมต้องไม่ทำให้คนอื่นไม่เห็นพี่ด้วยแล้ว"

"เพราะมันจะไม่ดีถ้าคนอื่นเห็นคนที่ตายไปแล้วมาปรากฎให้เห็นน่ะ"

"ออ ครับ"

"เอาหล่ะหลังจากนี้พี่จะฝึกให้น้องแข็งแกร่งขึ้นเอง"

"ครับ"

     หลังจากนั้นข้าก็ได้กลับไปหาพ่อกับแม่ก่อนจะเก็บข้าวเก็บของแล้วหลังจากเก็บข้าวของเสร็จก็ได้ออกจากเมืองไปหาที่อยู่ใหม่











ติดตามตอนต่อไป....
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #6 KanitinMax (@KanitinMax) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 13:00
    ข้าศึกบุก...
    #6
    0