ตอนที่ 2 : II สิ่งที่หายสาบสูญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

II สิ่งที่หายสาบสูญ

     สวัสดีผมชื่อ สเตลล่า ลอเรนเซีย หลังจากเกิดใหม่ตอนนี้ผมอายุได้5ขวบแล้วและในตอนแรกผมก็รู้สึกช็อกมากที่ผมเกิดใหม่ได้เป็นผู้หญิงผมใช้เวลาอยู่นานเลยกว่าผมจะทำใจได้ และผมอาศัยอยู่ในอาณาจักรเซเรสเทียในเมือง คาเวีย ที่ติดกับ ทวีปเอธิโอเปีย

     และผมก็มีท่านแม่ชื่ออาเรีย ลอเรนเซีย อายุ28ปีมีผมสีเงินตาสีฟ้า และท่านพ่อชื่อ เดวิด ลอเรนเซีย อายุ30ปีมีผมสีดำตาสีม่วง และมีน้องชายชื่อ เอริก ลอเรนเซีย อายุ3ขวบมีผมสีดำตาสีฟ้า ทั้งบ้านผมอยู่กับท่านพ่อท่านแม่และน้องชายกัน4คนและบ้านที่ผมอยู่ก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมากก็ประมาณบ้านเดี่ยวสองชั้นนั่นล่ะ

     และที่สำคัญโลกนี้มีเวทมนต์ด้วยซึ่งเด็กทุกคนพลังเวทจะตื่นขึ้นเองตอนอายุ6ขวบแต่เอริกพลังเวทมันตื่นตอน1ขวบทำให้มันได้ไปเรียนเวทที่บ้านลุงคาสันที่เป็นขุนนางในเมืองนี้และยังเป็นเพื่อนของท่านพ่อด้วย ท่านพ่อก็เลยให้เอริกไปเรียนเวทที่บ้านเขา

"สเตลล่าลงมากินข้าวได้แล้วลูก"

"ค่าาา"


     ตอนนี้ผมกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องท่านแม่ก็เรียกผมลงมากินข้าวผมจึงปิดหนังสือแล้วเดินลงบันไดไปกินข้าวข้างล่างและพอมาถึงก็เห็นท่านพ่อกับเอริกก็มานั่งรอที่โต๊ะอาหารแล้วและท่านแม่ก็ยกอาหารมาจัดบนโต๊ะผมจึงเดินไปช่วยท่านแม่ยกอาหารพอจัดอาหารเสร็จผมก็ดึงเก้าอี้นั่งลงข้างเอริกและผมกับครอบครัวก็เริ่มจัดการอาหารบนโต๊ะลงท้องหลังจากทานอาหารเสร็จผมก็ช่วยท่านแม่เก็บจานอาหารแล้วท่านแม่ก็ถามผมขึ้น


"ลูกจะไปส่งเอริกกับแม่ไหมลูก"

"ไม่ดีกว่าค่ะพอดีหนูอยากไปเดินเล่นในป่าสักหน่อยนะค่ะ"

"งั้นหรอจ๋า"

"ค่ะ"

"งั้นก็ระวังตัวด้วยนะลูก"

"ค่ะ"


     หลังจากนั่นท่านแม่ก็ได้ไปส่งเอริกและผมก็กะจะเข้าไปเดินเล่นในป่าสักหน่อยก็เลยเดินตรงมายังป่าข้างๆบ้าน

     ผมเดินมาในป่าที่เงียบสงบผมเดินลึกเข้าไปเลื่อนๆก็พบถ้ำแห่งหนึ่งผมก็ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมอยากเข้าไปสำรวจแต่ผมไม่สนใจใจอะไรก็เลยเดินเข้าไปดูผมเดินไปลึกเข้าไปเลื่อนๆผมก็พบกับความว่างป่าว


"ไม่มีอะไรเลยแหะ"


และระหว่างที่ผมกำลังจะเดินออกจากถ้ำนั้นพื้นที่ผมยืนอยู่ก็ได้เกิดรอยร้าวขึ้นทำให้ผมที่กำลังเดินออกจากถ้ำอยู่ก็ได้หยุดเดินอยู่กับที่เพื่อไม่ให้พื้นที่ที่ผมยืนอยู่เกิดรอยร้าวมากกว่านี้แต่มันก็ไม่ได้หยุดลง


ครืนนนน!!!


"กรี้ดดดด!!!"


     พื้นที่ผมยืนอยู่นั้นเกิดพังทลายลงทำให้ผมตกลงไปกระแทกกับอะไรบ้างอย่างข้างล่างทันทีก่อนที่ผมจะลุกขึ้นนั่ง


"อูววว เจ็บชะมัด ดีนะที่ไม่สูงมาก ว่าแต่เราตกมาอยู่ที่ไหนกันเนี่ย"


     และเมื่อผมที่ได้ตกลงมาก็ได้เดินสำรวจดูรอบๆทันที


"แล้วนี้เราจะกลับขึ้นไปยังไงดีล่ะเนี่ย"ผมที่ได้ตกลงมาก็ได้มองขึ้นไปดูข้างบนก่อนที่จะมองลงมาดูพื้นที่ผมยืนอยู่ก่อนจะตกใจที่พื้นที่ผมยืนอยู่มันเหมือนกับแผ่นโลหะเรียบมันวาวแต่พอผมมองออกไปเรื่อยๆก็ต้องตกใจกับเห็นสิ่งที่ผมเห็น


"นะ นี้มัน"ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจเพราะสิ่งที่อยู่ในนั้นคือ

"ยานอวกาศนี่"


     ใช่แล้วฟังไม่ผิดหรอกมันคือยานอวกาศนั่นเองและเมื่อผมรู้แล้วว่ามันคืออะไรผมจึงเดินสำรวจดูผลปรากฏว่ายานลำนี้คือยาน ไวเอเจอร์วัน ที่หายสาบสูญไปตอนทดลองวาร์ปผ่านรูหนอนแต่เกิดล้มเหลวจึงทำให้หายสาบสูญตอนก่อนผมตาย2ปี



"ไวเอเจอร์วันนี่ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้หล่ะ"


     เท่าที่ผมคิดดูก็รู้ว่ามันอาจจะทะลุมิติมายังโลกนี้ก็ได้ผมไม่รีรอให้มากความผมก็เดินเข้าไปสำรวจในยานทันทีแล้วก็ปรากฏว่าระบบทุกอย่างยังใช้งานได้ทุกอย่างทำให้ผมคิดว่าจะเก็บซ่อนยานไวก่อนผมจึงทำการตั้งระบบรักษาความปลอดภัยไว้และตั้งเครื่องวาร์ปสั่งการด้วยรีโมตเสร็จผมก็ได้วาปตัวเองให้ขึ้นมาจากหลุมก่อนจะออกมาจากถ้ำแล้วปิดปากถ้ำไว้ให้สนิทแล้วจึงเดินกลับบ้านทันที


"กลับมาแล้วค่ะ"

"กลับมาแล้วหรือลูกไปล้างมือก่อนแล้วก็มากินข้าวกัน"

"ค่ะ"


     หลังจากนั้นพอผมกินข้าวกับครอบครัวเสร็จก็กลับขึ้นห้องแล้วก็ไปอาบน้ำเข้านอนแล้วก็หลับไปด้วยความเหนื่อยล้าทันที






ติดตามตอนต่อไป.....
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

0 ความคิดเห็น