[END] The Serpent | Harry Potter (DM/HP)

ตอนที่ 11 : sᴇʀᴘᴇɴᴛ ⑩

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,287 ครั้ง
    15 ม.ค. 62






ตั้งแต่ผ่านพ้นค่ำคืนที่เขาอาศัยอยู่ที่หอนอนสลิธีรินผ่านไป แฮร์รี่ก็กลับมามีเรี่ยวแรงแบบคนปกติอีกครั้ง โดยระหว่างวันเขาไม่ค่อยประสบกับเหตุการณ์ที่ทำให้ตัวเองสลบไปสักเท่าไหร่


ทว่านั่นก็เป็นเรื่องดีมากทีเดียว เพราะเขาไม่อยากเจ็บอีกแล้ว มันทรมานมากจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นเวลาก็ผ่านเข้ามาเรื่อยๆ โดยที่เหลืออีกไม่ถึงห้าวันแล้วด้วยซ้ำ


ส่วนคนที่บอกความในใจและเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังก็ตามติดเขาแจราวกับเป็นคนละคน พอเขาถามว่าตามทำไม อีกฝ่ายดันตอบกลับมาแค่ว่าอยากทำ เพราะเหลือเวลาอีกไม่เยอะ ถ้าไม่ทำตอนนี้คงจะไม่มีโอกาสได้ทำอีก


สุดท้ายเขาก็เลยไม่ได้ว่าอะไรต่อ รวมถึงสร้างความแปลกใจให้กับเด็กในโรงเรียนอยู่ไม่น้อยเพราะแฮร์รี่ พอตเตอร์เดินไปทางไหนก็มักจะเห็นเดรโก มัลฟอยไม่ห่างกายราวกับเป็นองครักษ์เลยก็ว่าได้


คืนนี้ไปนอนหอฉัน


เสียงหนึ่งดังเข้ามาในความคิดของแฮร์รี่ในขณะที่เขากำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด และตัวการที่สื่อสารออกมานั้นก็โอบเกี่ยวรัดอยู่ภายใต้เสื้อนักเรียนของเขาโดยที่ไม่มีใครเห็น


ไม่เอาแฮร์รี่ตอบเสียงเบา


ไปนอนด้วยกัน อยากกอด


ไม่ไป


ใจร้าย


อีกฝ่ายว่าด้วยน้ำเสียงตัดพ้อแต่แฮร์รี่เลือกเมินเฉย จนกระทั่งฟันคมตวัดผ่านหน้าอกแถวบริเวณปุ่มนูนของเขาไปมาราวกับแกล้ง แฮร์รี่จึงส่งมือไปกำที่ลำตัวใต้ร่มผ้าของเขาอย่างเอาเรื่อง


ถ้าไม่หยุดฉันจะบีบให้คอขาด


ไม่มีปัญหา ตายคามือนายฉันโอเค


เฮ้อ


ไปนอนด้วยกันนะ เหลือเวลาอีกไม่กี่วันที่ร่างของฉันจะสลายแล้ว


ฉันก็ด้วยหรือเปล่า


แฮร์รี่พูดขึ้นพร้อมกับโดนสายตาของบรรณารักษ์ประจำห้องสมุดมองมาที่เขาอย่างคาดโทษเมื่อเห็นว่าพูดพึมพำอยู่คนเดียว คงคิดว่าเขากำลังเสกคาถาเล่นอะไรพิเรนทร์อยู่ล่ะสิท่า


ฉันไม่บังคับนาย


ฉันรู้ เอาเถอะ จะไปเลยไหมล่ะ


อ่านเสร็จแล้วเหรอ


อือ ค่อยไปอ่านต่อที่ห้อง


แฮร์รี่ตอบพร้อมกับเก็บข้าวของทั้งหมดเดินออกจากห้องสมุด โดยที่ถึงทางเดินลับตาคนเขาก็ได้พูดกับฝ่ายที่พันรอบตัวเขาอีกครั้ง


มาพาฉันเข้าไปด้วย จะให้ฉันเดินเข้าไปคนเดียวหรือไง


ไม่มีใครกล้าว่านาย


ถึงแม้ว่าจะตอบกลับมาแบบนั้นแต่ก็ยอมผละตัวเลื้อยออกจากร่างของเด็กชายผู้รอดชีวิตจนลงไปถึงพื้นก็ปรากฏเป็นร่างของเด็กหนุ่มในวัยเดียวกับเขาขึ้นมาแทน


ห้ามกวน


แต่ในระหว่างที่กำลังจะโดนดึงมือเข้าไปจับ แฮร์รี่ก็ดึงหนีก่อนจะเอ่ยคาดโทษออกมาซะก่อน


ไม่กวน แต่จะกอด


ฉันจะอ่านหนังสือ


อ่านไปสิ ฉันแค่กอด


นายพูดไม่รู้เรื่อง กอดของนายมันแค่กอดตรงไหน


แฮร์รี่พูดพร้อมกับนึกย้อนไปเมื่อวันก่อนที่เขาไปนอนหอของอีกฝ่าย ในระหว่างที่กำลังนอนทำการบ้าน คนที่บอกว่าขอกอดก็เข้ามาประชิดตัวทันที


แต่มันไม่ใช่แต่กอดเฉยๆ เพราะซุกไซ้ต้นคอเขาไปเรื่อยอย่างน่ารำคาญ สุดท้ายก็ไม่ได้ทำการบ้านต่อเพราะต้องมาทำแผลให้กับอีกคนแทน เนื่องจากโดนเขาเอาสมุดเล่มโตหนาฟาดหน้าไปจนโดนมุมปากแตก


ถ้าถามว่าทำไมแฮร์รี่ถึงยอมให้กอดและปล่อยให้อีกฝ่ายรุ่มร่าม ก็คงจะเหมือนกันล่ะมั้ง เหลือเวลาไม่เยอะแล้วนี่ ถ้าไม่ได้ทำอะไรจริงๆ เรื่องแค่นี้ก็ปล่อยมันเถอะ ไม่ได้นักหนาอะไร


ส่วนเรื่องนั้นเขายังไม่ได้คิดต่อและอีกฝ่ายไม่เคยคาดคั้นเอาคำตอบจากเขาราวกับว่าให้เขาเป็นคนตัดสินใจเอง จะว่าเขาเห็นแก่ตัวก็ได้ แต่เขายังทำใจไม่ได้จริงๆ ที่ต้องมีอะไรกับร่างของอสรพิษ


คิดอะไรอยู่


เปล่า เดินนำไปสิ


แฮร์รี่ตอบพร้อมกับหนังสือในมือของเขาถูกแย่งไปถือ ส่วนมือซ้ายก็ถูกดึงไปประสานกับมืออีกฝ่ายเอาไว้แน่น


บางทีเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้ามีเวลาได้รู้จักกันมากกว่านี้ แฮร์รี่เองอาจจะทำใจยอมรับได้ก็ได้ ไม่รู้สิ แค่อาจจะ


ไม่ต้องเครียด บอกแล้วว่าให้นายเลือกเอง


พูดเหมือนรู้ว่าฉันคิดอะไร


รู้สิ แอบมองมาตั้งนาย ทำไมจะไม่รู้ว่าคิ้วขมวดผูกกันเป็นโบแบบนี้จะคิดอะไรอยู่


ทำเป็นรู้ดีแฮร์รี่ว่าด้วยน้ำเสียงประชด


รู้มากกว่าตัวนายรู้จักตัวเองอีก


เหอะ ปากดี


รู้ได้ยังไง ไม่เคยชิมสักครั้ง


อย่ามาทะลึ่งแฮร์รี่ว่าพร้อมกับอีกฝ่ายยกยิ้มอย่างชอบใจ


จนกระทั่งพากันมาถึงยังห้องนอนกว้างขวาง บรรยากาศของชั้นใต้ดินทำเอาแฮร์รี่ห่อตัวเล็กน้อย เพราะแบบนี้ล่ะสิ พวกอสรพิษถึงชอบคลุกตัวอยู่แต่ที่นี่เนื่องจากมันเย็นนี่เอง


ส่วนพวกอสรพิษที่เขาพูดถึงก็คือเด็กนักเรียนหลายๆ คนของบ้านสลิธีรินนี่แหละ เนื่องจากมัลฟอยเล่าให้ฟังว่าหลายคนที่นี่ก็ได้รับเชื้อสายมาจากงู แต่จะเป็นเหล่าบริวารซะส่วนใหญ่


อย่าทับ มันหนัก


แฮร์รี่พูดขึ้นเมื่อเขานอนคว่ำอ่านหนังสืออยู่บนเตียงและเจ้าของห้องก็พาดขานอนกอดเขาไว้อยู่ข้างๆ


ให้กลับเป็นงูไหม จะได้ไม่หนักอีกฝ่ายถามอย่างเอาใจ


ไม่เอาแต่คำตอบที่ได้รับทำเอาคนได้ยินมีสีหน้าไม่เข้าใจ


แบบนี้กอดนายอุ่นกว่างู


รอยยิ้มของเดรโกผุดขึ้นทันทีที่ได้ยิน และมันทำให้เขามีความสุขจนรู้สึกว่าต่อให้ตายก็ไม่เสียดายชีวิตเลยแม้แต่น้อย!








กลางดึกของวันนั้นหลังจากที่แฮร์รี่อ่านหนังสือจนพอใจและทำการบ้านทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเขาก็เข้านอนไปด้วยความเหนื่อยล้าทันที พร้อมกับใครอีกคนข้างกายที่โอบกอดแน่นไม่ห่าง


แต่แล้วผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง เจ้าของห้องก็ต้องตื่นขึ้นด้วยความร้อนรนเมื่อจู่ๆ ร่างของคนที่ตนนอนกอดนั้นร้อนราวกับไฟ อีกทั้งเหงื่อยังออกจนแทบจะเรียกได้ว่าอาบน้ำมาใหม่เลยก็ว่าได้


เท่านั้นไม่พอยังบิดร่างกายไปมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ทำเอาคนที่ตื่นขึ้นมาเห็นท่าไม่ดีรีบเปิดเสื้อขึ้นดูที่ร่องรอยตรงหน้าอกฝั่งซ้ายด้วยความรวดเร็ว จนกระทั่งเห็นว่าตอนนี้อ้อมผ่านไหล่ลงมา ห่างเพียงไม่กี่เซนก็จะบรรจบถึงส่วนหัวอยู่แล้วยิ่งทำให้เดรโกวิตกกังวลหนัก


แฮร์รี่


อึกอือเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดครางตอบ


ไหวไหม


เดรโกถามพร้อมกับตั้งสมาธิใช้ความคิดส่งตรงไปหาคนที่กำลังหลับให้มาที่ห้องเขาโดยด่วน และไม่นานนักแพนซี่กับเบลสก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกไม่ต่างกัน


เขาไม่ไหวแล้วแน่ๆ เดรโก นายต้องพาเขาไปบ้านเดี๋ยวนี้แพนซี่ว่าพลางหยิบผ้าขนหนูที่เหลือบไปเห็นตรงเข้าไปเช็ดเหงื่อตามกรอบหน้าเรียว


ไหวหรือเปล่าแฮร์รี่น้ำเสียงร้อนรนเอ่ยถามคนที่ยังไม่ยอมลืมตา


จะ เจ็บ ร้อนด้วย มะ...เหมือนโดนไฟเผา


ไปบ้านฉัน ฉันจะพานายไปที่บ้าน ที่นั่นจะมีคนช่วยนายได้มากกว่า


เดรโกเองก็ไม่รู้จะทำเช่นไร แต่ตอนนี้นึกได้อย่างเดียวว่าจะต้องพาอีกฝ่ายกลับไปที่บ้านของตนเองก่อน เพราะที่นั่นมีพ่อและแม่อยู่ อย่างน้อยๆ คนที่เคยเจอประสบการณ์นี้มาน่าจะช่วยเขาได้บ้าง


เชื่อใจฉันไหม ศีรษะกลมพยักหน้าตอบและนั่นเรียกความรู้สึกดีให้กับเดรโกได้มากทีเดียว


ไปเรียกเอลฟ์มาเบลส ฉันจะพาแฮร์รี่ไปบ้าน


คนได้รับคำสั่งไม่รอช้าออกจัดการธุระให้ทันที พร้อมกับหญิงสาวที่เข้ามาด้วยกันก็ช่วยเช็ดตัวให้ไม่ห่างเมื่อเดรโกเดินไปคว้าเสื้อมาสวมใส่


เธอนำไปก่อนเลยแพนซี่ ไปบอกพ่อกับแม่ฉัน


ตกลง เดี๋ยวฉันจะล่วงหน้าไปก่อนแล้วกัน


เธอพูดจบก็ไม่รอช้าพุ่งตรงออกจากห้องไปทันทีและจุดหมายปลายทางใหม่ก็คือคฤหาสน์วิลต์เชียร์ทางตอนใต้ของอังกฤษ


นายจะต้องไม่เป็นอะไร ฉันสัญญา


น้ำเสียงหนักแน่นกล่าวดังออกมาพร้อมกับร่างของคนที่บิดไปมาด้วยความทรมานถูกอุ้มลอยในท่าเจ้าสาว รวมถึงในเวลาไล่เลี่ยกันเอลฟ์และคนที่ถูกให้ไปตามก็ปรากฏตัวเข้ามาในห้องอีกครั้ง


นายอยู่ที่นี่ก่อนก็ได้เบลส คอยจับตาดูห้องแห่งความลับเอาไว้


ได้ ถ้ามีอะไรให้เอลฟ์มาส่งข่าวด้วยละ


อืม


เดรโกตอบรับเสร็จเขาและคนที่ถูกอุ้มพร้อมกับเอลฟ์รับใช้ประจำบ้านก็หายตัวไปทันทีโดยที่ไม่นานก็มาโผล่กลางบ้านของตนเองที่มีพ่อและแม่รอรับอยู่


นี่มันแย่กว่าที่แม่คิดเสียอีกเดรโกทันทีที่นายหญิงของตระกูลเห็นคนที่ลูกชายพามากล่าวเสียงดังขึ้นทันที


พาเขาขึ้นไปนอนที่ห้องแกก่อน หลังจากนั้นเราค่อยคุยกัน


ทว่าไม่นานนักเสียงประมุขของบ้านก็ดังแทรกออกมาพร้อมกับเดรโกไม่รอช้าพาร่างในอ้อมแขนขึ้นไปบนห้องของตนเองตามคำที่บิดาบอก แต่แล้วไม่นานมารดาก็ตามมาติดๆ พร้อมกับบอกว่าจะดูแลให้ และให้เขาไปคุยกับพ่อที่ห้องทำงานแทน


พ่อ…”


นั่งก่อน


เสียงทุ้มหนาพูดออกมาเมื่อหันไปพบหน้าลูกชายและไม่รอช้ารีบบอกให้อีกฝ่ายนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามก่อนแล้วค่อยหารือกัน


แกรู้ใช่ไหมว่านั่นมันระยะสุดท้ายแล้วเดรโก


ผมทราบ


ถ้าอย่างนั้นมัวรออะไรอยู่เดรโก คู่ของแกจะไม่รอดอยู่แล้ว รู้หรือเปล่า


พ่ออย่ามาโมโหใส่ผม เพราะพ่อรู้ดีว่าผมรู้


แล้วจะทำยังไง แกจะเอายังไงต่อ จะปล่อยให้เขาตายใช่ไหมประโยคหลังทิ่มแทงใจคนฟังเป็นอย่างมาก


“ …


ส่วนแกก็จะตายด้วยน่ะเหรอ


ผมกำลังคิดแต่แล้วไม่นานนายน้อยของคฤหาสน์ก็ตอบกลับออกมา


ฉันให้เวลาแกคิดมานานแล้วเดรโก ไม่ทำอะไรสักทีจนมันมาถึงจุดนี้


พ่ออย่าบ่นจะได้ไหม แค่นี้ผมก็เครียดจะตายอยู่แล้ว


ฝ่ายลูกชายว่าด้วยน้ำเสียงขมขื่นไม่ต่างกัน อีกทั้งยังห่วงคนที่เพิ่งห่างมาจับใจ


ตอนของพ่อ แม่กับพ่อตกลงปลงใจกันทั้งคู่ แต่ของผม... จะให้ไปบังคับขืนใจเขาก็ไม่ใช่เรื่อง ผมไม่อยากเป็นคนเลวในสายตาของคนที่ตัวเองรัก


แต่ร่างของแกจะสลาย


ผมรู้ สลายไปก็ยังดีกว่าได้เขามาด้วยความไม่เต็มใจและต้องอยู่โดนถูกเกลียดชัง


เสียงถอนลมหายใจจากบิดาดังออกมา เพราะรู้ว่าบังคับอะไรไม่ได้ จึงเลือกที่จะไม่พูดต่อ เส้นทางชีวิตใครชีวิตมัน ถ้าสายเลือดเซอร์เพนท์จะจบลงที่ตรงนี้ก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามที่ถูกลิขิต


มีวิธีไหนบ้างที่ช่วยทุเลาความเจ็บปวดของเขา


มันก็มี แต่อันตรายมาก...


ยังไง บอกผม ผมจะทำ


แกแน่ใจเหรอว่าตัวเองจะไหว แค่นี้แกก็แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว อย่าคิดว่าฉันไม่สังเกตเห็นรูม่านตาของแกที่มันเริ่มขยาย เจ็บมากล่ะสิ ใช่ไหม?”


ผมทนไหวน้ำเสียงหนักแน่นเอ่ยตอบผู้เป็นพ่อ


รักมากหรือไง คู่พันธะคนนั้น


พ่อรักแม่มากไหมเดรโกย้อนถาม


คำตอบของผมคือสิ่งเดียวกับที่ผมถามพ่อรอยยิ้มหยักจากมุมปากยกขึ้นเมื่อได้ฟังคำตอบจากลูกชาย


เอาเถอะ ฉันจะช่วยแกแล้วกัน เผื่อว่าจะเอาชนะใจเขาในวินาทีสุดท้ายได้


ในที่สุดเดรโกและประมุขของตระกูลก็กลับมาที่ห้องนอนของตนเองอีกครั้ง โดยที่พ่อบอกเขาว่าจะต้องกลับร่างเป็นอสรพิษและดูดความเจ็บปวดนั้นมาไว้ที่ร่างกายของตนเอง ในตอนแรกเขาไม่เข้าใจ เพราะปกติเวลากัดใครก็มักจะให้พิษแก่คนนั้นซะมากกว่า


แต่พ่อบอกว่ามันมีวิธีอีกแบบโดยไม่ต้องจมเขี้ยว แค่กัดเพียงแค่ครึ่งหนึ่งและตั้งจิตให้มั่นและพยายามคิดถึงพิษของอีกฝั่งที่ไม่ใช่ของตนเอง หลังจากนั้นจะดึงออกมาได้เอง


ทว่าเขาลองทำแล้ว และมันได้ผลดีทีเดียว แต่นั่นก็มาพร้อมกับความเจ็บปวดที่ทำเอาเขาขยับเขยื้อนตัวไม่ได้ ราวกับว่าทุกส่วนของร่างกายมีแต่พิษร้ายอยู่ทั่วทุกอณู


แต่ถึงอย่างนั้นพอได้เห็นสีหน้าที่เริ่มดีขึ้นของแฮร์รี่ก็พอทำให้เขาสบายใจไปได้บ้าง เพราะมีเพียงแค่นั้นที่เจ้าแห่งอสรพิษต้องการ


อย่างน้อยๆ เขาก็สามารถช่วยให้ความเจ็บปวดของอีกฝ่ายหายไป


แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว







#serpentdmhp



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.287K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,534 ความคิดเห็น

  1. #2523 นาแพรต้วน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 22:03
    คุณเดรโกคลั่งรักมากไม่ไหวแล้ว ฮือ
    #2,523
    0
  2. #2515 pech_chirathida (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 10:17
    ต้องรักเค้าขนาดไหนเนี่ยถึงยอมขนาดนี้ ฮืออออ~คุณเดรโก
    #2,515
    0
  3. #2510 Nushiptaejae!!! (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 16:03
    พ่อพระเอก ฮือออ ชนะใจน้องให้ได้ไว ๆ นะ
    #2,510
    0
  4. #2485 nu-nid (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 15:53
    ตอนแรกหมั่นไส้ในความรว้ายๆของนาง ตอนนี้สงสารมั่กๆ รักเขามากๆเลยสินะนังงูพิสของชั้นน
    #2,485
    0
  5. #2447 StarShines (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 10:55
    โอ้ย รักเขาขนาดไหนเนี่ย ยอมเจ็บขนาดนี้ ฮือ
    #2,447
    0
  6. #2424 Pinkgu_V (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 02:14
    แงงงง สงสารคุณเดรกกกกก
    #2,424
    0
  7. #2405 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:00
    ฮื่อ ต้องคุยกันจริงๆแล้วล่ะ
    #2,405
    0
  8. #2391 KunTranquille (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 23:11
    ฮืออออ พ่อคนดีเดรโก ขอให้พอตเตอร์ยอมตกลงปลงใจเร็วๆ เถอะนะ จะได้พ้นความเจ็บปวดนี้สักที สงสารทั้งคู่เลย
    #2,391
    0
  9. #2374 Fleur n Papillon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 19:56
    เดรกดีเกินไปแล้วนะ ฮือออ รักเขามากใช่มั้ยยยนยนน :( แฮร์รี่! นายต้อยอมเขาแล้วล่ะ ดูสิเขายอมเจ็บขนาดนี้แล้วนะ รักมากขนาดนี้้้ จะปล่อยให้ตายได้งัย
    #2,374
    0
  10. #2367 SkyNigth (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 22:46
    เขินเดรกมากแงง
    #2,367
    0
  11. #2343 Antti96 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 23:58
    เดรโกรักแฮร์รี่มากเลยอะ ความรักที่บริสุทธิ์
    #2,343
    0
  12. #2322 kiume (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 02:10
    ป๊ะป๋าลูเซียสหล่อมาก ยอมให้สายเลือดจบตรงนี้ พ่อพระเอกขนาดนี้ คุณเดรกเลยได้พ่อมาใช่ไหม
    #2,322
    0
  13. #2302 babyluvsehunny (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 22:50
    เดรกนายพระเอกมาก รักด้วยใจบริสุทธิ์ ฮือ
    #2,302
    0
  14. #2271 tl16 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 01:23

    สงสารเดรกแล้วอ่ะ

    #2,271
    0
  15. #2239 เบญฯ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 02:13
    ให้ตายสิน้ำตาจะไหลออกมาให้ได้เลย เดรโกเรื่องนี้คือความอบอุ่นและความรักที่แท้ จะร้องไห้จริง ๆ แล้วนะ เห้อ
    #2,239
    0
  16. #2218 KKIMSEJUNN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:07
    เดรกเป็นคนดีแท้ ฮืออออออ อยากกอด ยอมแล้วค่ะพ่อคุณ
    #2,218
    0
  17. #2163 monday_67 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 17:52
    สงสารเดรกมากก คืออบอุ่นมากอะตรงที่บอกเชื่อใจฉันคืออือออใจอ่อนยวบ;-;พ่อคนดีของฉ้านนนน
    #2,163
    0
  18. #2098 Jerry Fern (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 16:24

    ถ้าจะรักลูกเราขนาดนั้น เรายอมก็ได้ ...

    #2,098
    0
  19. #2076 lp-ventus (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 20:36
    จะร้องไห้ เดรโก ช่วงแรกน่ารักมาก อมยิ้มตลอด คงเจ็บน่าดูเลย
    #2,076
    0
  20. #2053 papark (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 22:53
    รักมากไหม.. ก็ดูจากการกระทำแล้วกัน
    #2,053
    0
  21. #2018 supernei46 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 21:15
    ม่ายน้าา
    #2,018
    0
  22. #1995 น้องคยูอูมามิ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 11:06
    รักมากอ่ะ ยอมเขามาก ฮืออ พ่อเดรกกกก
    #1,995
    0
  23. #1493 Haice97 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 14:50

    ยอมเจ็บแทนน้องด้วยจะร้องไห้แล้วทั้งซึ้งทั้งสงสารเลยอะไรต์

    เค้าอาจจะรับรู้ได้ว่าไรต์อาจจะต้องการฟิวในการแต่งของจิงเลยมาหาไรต์หรือป่าวค่าา

    ปล.รักไรต์เตอร์น๊าา
    #1,493
    0
  24. #1389 TTXuxian_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 14:43
    ตอนนี้ก็คือแบบ แงงงงงงงงงงง อะไรขนาดนั้น รักเขามากมั้ยคุณ
    #1,389
    0
  25. #1302 neovenesia (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 14:36
    รี่เมื่อไรจะยอมเนี่ย
    #1,302
    0