[END] รักด้วยลำแข้ง ♕

ตอนที่ 5 : O4 : ในที่สุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 329 ครั้ง
    5 ธ.ค. 61


O4

◐  ◑  ◐  ◐


[กูจัดการเรียบร้อยละ มึงจะเอาไงต่อ]


“เดี๋ยวค่อยคุยกัน”


[โอเค ส่วนเด็กที่หัวแตก ไอ้เข็มมันเอาไปส่งที่หอแล้วนะ]


“ฝากบอกแผนที่ให้ไปดูมันบ่อยๆ ด้วย ส่วนคนที่มันโดนเก้าอี้ฟาดก็ให้มันนอนรักษาตัวอยู่โรงบาลไปก่อน ไว้ค่อยเข้าไปเยี่ยม”


[เออ งั้นแค่นี้แหละ กูไปปั่นงานต่อก่อน]


“อืม”


คนที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ไปโยนสมาร์ตโฟนราคาแพงลงกับที่นอนก่อนจะหันไปมองคนที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาหงุดหงิด แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะมือ ขาและปากโดนมัดเอาไว้ด้วยฝีมือเขาทั้งหมด


“ถ้าเลิกโวยวายได้ จะแก้มัดที่ปากออกให้”


พอขุนศึกพูดจบ เขาก็ไม่ได้ยินเสียงอู้อี้ที่กำลังประท้วงออกมา ดังนั้นเข้าตัวจึงไม่รอช้าแกะผ้าที่เขาปิดปากออกให้กับรูมเมทของตน


“ไอ้เหี้ย!”


แต่พอเขาแกะเสร็จ เสียงก่นด่าก็ดังเต็มสองหูรวมถึงเต็มหน้าเขาพอดี จนเจ้าตัวอดไม่ได้ต้องฟาดมือลงไปตีกลีบปากเล็กนั่นหนึ่งที แต่เหมือนจะโดนแผลของอีกคนที่เพิ่งมีเรื่องมา


“เจ็บนะโว้ย!”


“รู้ว่าเจ็บแล้วจะไปมีเรื่องทำไม”


“จะให้กูทำไง มันมาหาเรื่องก่อน อีกอย่างแม่งเป็นลูกกระจ๊อกของมึงด้วย”


“ไม่ใช่”


“ไม่ใช่อะไร มันบอกว่าวันนี้จะเอาคืนให้พี่มัน ซึ่งก็คือมึง”


“กูไม่ได้ส่งไป”


ขุนศึกตอบก่อนจะเดินกลับไปยังตู้เสื้อผ้าของตัวเองและค้นหากล่องอุปกรณ์ทำแผลที่ตนเก็บไว้ ก่อนจะเดินถือกลับมานั่งลงตรงหน้าของคนอายุน้อยกว่าอีกครั้ง


“จะทำไร” ขุนศึกไม่ได้ตอบ เขาเลือกที่จะเปิดกล่องพลาสติกเพื่อหยิบสำลีออกมาแทน


“ไม่ต้องมายุ่ง ไม่ต้องทำให้ กูไม่ต้องการ”


“มึงกำลังหงุดหงิดจอมพล”


“เออ กูหงุดหงิด มึงจะให้กูอารมณ์ดีได้ไง กูโดนต่อยมานะ”


เสียงถอนหายใจดังออกมาจากใบหน้าคมคายตรงหน้า และนี่เป็นครั้งแรกที่จอมพลเพิ่งจะเคยได้ยินรวมถึงเคยเห็นท่าทีเหนื่อยหน่ายใจของอีกฝ่าย


“เคยบอกว่ายังไง กฎที่บอกไปลืมแล้วเหรอ”


“ไม่ลืม แต่กูทำไม่ได้ มึงถีบแถมต่อยกูด้วย จะให้กูคุยกับมึงปกติได้ไง บ้าปะ มึงทำได้ก็ทำไปคนเดียวดิ กูไม่ทำ!”


“จอมพล”


“ไม่ต้องมาเรียกชื่อแล้วก็แกะมัดกูได้แล้ว”


“เดี๋ยวกูจะไปคุยกับพวกปีสูงวิศวะ ให้เรื่องที่กูกับมึงเคยตีกันมันจบไป เพราะวันนี้ถือว่าเด็กคณะกูก่อเรื่องโดยไม่มีมูลไปแล้ว”


“เหอะ มึงคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเหรอ เพื่อนกูหัวแตก เรื่องอะไรมันจะจบง่ายๆ ไม่มีวัน”


“แต่มึงเอาคืนไปแล้ว ไอ้นั่นยังนอนอยู่โรงพยาบาลไม่ฟื้น”


“มันสมควรโดน ใครใช้มันเล่นไม่แฟร์”


ขุนศึกไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับ เขาเลือกที่จะจัดการเทแอลกอฮอล์ลงบนสำลีเพื่อเช็ดแผลบนใบหน้าของคนอายุน้อยกว่าแทน จนกระทั่งความเย็นสัมผัสลงบนผิว เสียงจิ๊จ๊ะจากเจ้าของร่างจึงดังออกมา


“กูบอกว่าไม่ต้องไง มึงจะยุ่งทำไมวะ โอ๊ย!!”


แรงจากคนทำแผลจงใจกดน้ำหนักลงไปเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายยังคงเรียกเขาว่ามึงซึ่งผิดจากที่เคยตกลงกันเอาไว้ และนี่เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ขุนศึกรู้เพียงแค่ว่าอีกฝ่ายจะต้องโดนย้ำให้รู้สึกตัวก็เท่านั้น


“จะต้องให้กูพูดไหมว่ากูอายุมากกว่า ปากเนี่ย หัดพูดให้มันดีๆ บ้าง” พอพูดจบก็ตีแปะลงไปเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็เรียกสายตาไม่พอใจจากคนถูกกระทำได้เป็นอย่างดี


“กูไม่เรียก ไม่เรียกอะไรทั้งนั้นแหละ”


ผลั้วะ!


คราวนี้คนที่เจ็บตัวอยู่แล้วเจ็บตัวเพิ่มขึ้นกว่าเดิม เมื่อฝ่ามือใหญ่ๆ ตบลงมาบนศีรษะกลมอย่างแรงเพื่อเป็นการลงโทษ


“จะเอาตรงไหนอีก ว่ามา”


เสียงทุ้มถามพร้อมด้วยหน้าตาเอาเรื่อง เพราะกฎการอยู่ร่วมกันต่างๆ ที่ขุนศึกเคยบอกกับอีกคนเอาไว้เหมือนจะไม่ได้เข้าหัวเลยแม้แต่น้อย และถ้ายังเป็นอย่างนี้ต่อไป เขาจะตบเรียกสติให้เอง


“เจ็บนะเว้ย เป็นบ้าอะไรชอบมาทำร้ายร่างกายคนอื่น”


“ถ้ามึงทำตัวดีๆ ตามที่ตกลงกันไว้ กูจะทำแบบนี้เหรอจอมพล”


“มีแต่มึ— พี่มึง! นั่นแหละที่พูดเองเออเองอยู่คนเดียว” จอมพลกลับคำได้ทันเมื่อมองเห็นฝ่ามือหนาที่เตรียมจะตีปากเขาอีกรอบ


“ถือว่าคุยกันแล้ว เพราะฉะนั้นมึงมีหน้าที่ทำตาม สงบสติอารมณ์ของมึงซะจอมพล ถ้ากูทำแผลเสร็จแล้วมึงยังไม่ทำตัวดีๆ กูจะยัดของกูเข้าปากมึงอย่างที่เคยพูดไว้แน่”


“โรคจิต!”


ขุนศึกไม่ได้สนใจกับคำที่พ่นด่าเขาออกมา ชายหนุ่มรุ่นพี่ปล่อยให้อีกคนมีท่าทางกระฟัดกระเฟียดอย่างคนโดนขัดใจ ทว่าไม่นานหลังจากที่เขาเริ่มลงมือทำแผลให้กับรุ่นน้อง อีกฝ่ายก็เริ่มนั่งนิ่งอยู่เฉยๆ


และเอาเข้าจริงจอมพลก็อดทึ่งอยู่ในใจไม่ได้ เพราะรูมเมทที่น่ารำคาญนั้นมือเบามากๆ จนเขาไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด เล่นเอาเขาเคลิ้มจนเกือบนั่งหลับค้างกลางอากาศไปเลย จนกระทั่งเสียงของอีกฝ่ายดังขึ้น เขาถึงสะดุ้งลืมตาขึ้นมา


“ไปอาบน้ำ จะได้นอน”


ขุนศึกแก้มัดให้กับรูมเมทก่อนจะกวาดเอาอุปกรณ์ทำแผลเก็บใส่กล่องปฐมพยาบาลเช่นเดิม แต่แล้วคนที่เขาบอกให้ไปชำระร่างกายกลับยืนลุกขึ้นไปที่ประตูห้องนอนแทน


“จะไปไหน”


“หิว” จอมพลตอบ


“จะกินอะไร”


“ไม่รู้ หลบดิ จะลงไปเซเว่น” จอมพลว่าให้คนที่ยืนขวางประตูหลบออกไปให้พ้นทาง


“กินไร เดี๋ยวลงไปซื้อให้” จอมพลได้ฟังจบก็ตาเบิกโพลงอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน


“กลัวกูหนีไปนอนที่อื่นหรือไง หึ กลัวล่ะสิ ใช่ไหม”


คำพูดล้อเลียนของจอมพลเกือบจะทำให้เขาโดนทำร้ายอีกรอบ ทว่าเจ้าตัวเบี่ยงหลบฝ่ามือที่หมายจะตบหัวเขาได้ทัน


“โบโลน่าพริกกับข้าวผัดน้ำพริกเผาหอยลาย ฝากด้วย”


พอพูดจบ คนที่เพิ่งได้รับการทำแผลก็ไม่รอช้าหมุนตัวกลับก่อนจะเดินไปคว้าผ้าขนหนูและเดินไปเข้าห้องน้ำทันที ส่วนฝ่ายที่ได้รับออเดอร์เมื่อเห็นรูมเมทไปอาบน้ำ เขาก็เดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์พร้อมกับออกจากห้องพักไป








เวลาเที่ยงคืนของหอพักห้อง 725 กำลังเปิดไฟสว่างจ้าไปทั่วทั้งห้อง โดยที่รูมเมทอายุน้อยกำลังรับประทานอาหารมื้อดึกที่ได้อานิสงส์จากเฮดว๊ากวิศวะลงไปซื้อให้ที่เซเว่น


“ไม่กินแล้วทำไมไม่สั่งแบบไม่มีพริก”


ขุนศึกพูดขึ้นเมื่อนั่งมองผู้อาศัยร่วมห้องอีกคนกำลังแกะพริกออกจากโบโลน่าจนเลอะมือเต็มไปหมด


“ชอบแบบมีพริก ให้พริกมันติดหน่อยๆ อร่อยดี”


“เสียเวลาแกะ”


“อย่าบ่น กูแกะเอง ไม่ได้ใช้พี่มึงมาแกะสักหน่อย” จอมพลพูดก่อนจะตักข้าวเข้าปากคำหนึ่งและหันมาแกะพริกต่อ


“รีบๆ กิน จะได้นอน”


“พี่มึงง่วงก็นอนไป ไม่ต้องรอ”


“จะต้องให้กูย้ำหรือเปล่าว่ากฎข้อสุดท้ายคืออะไร หรือจะให้กูโทรเรียกคนอื่นขึ้นมา ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลานอนของใครหลายคนด้วย”


“ถามจริง พี่มึงขาดความอบอุ่นหรืออะไรยังไง โตเป็นควายขนาดนี้ยังต้องมีคนนอนกอด เอาหมอนข้างไปแทนไหม จะได้ไม่เป็นภาระคนอื่น”


“จะกินข้าวดีๆ หรือจะกินตีนกู”


“คือกูก็สงสัยไหมล่ะ จะนอนให้พี่มึงกอดทั้งที ขอรู้เหตุผลหน่อยไม่ได้เหรอวะ”


“ไม่ใช่เรื่องที่มึงต้องรู้ มีหน้าที่นอนก็นอนไป”


“แต่กูจะถูกพี่มึงกอดนะเว้ย”


“มึงมีปัญหาอะไรจอมพล”


“จริงจังปะ ถามมาได้ไงว่ามีปัญหาอะไร กูก็ผู้ชาย พี่มึงก็ผู้ชาย จะให้ผู้ชายกับผู้ชายมากอดกันมันไม่แปลกๆ ไปหน่อยเหรอ”


“แปลกสำหรับมึง แต่ไม่ใช่กับกู”


เออ ก็พี่มึงชายก็ได้หญิงก็ได้นี่หว่า


“เหอะ เป็นคืนอื่นได้ปะ ขอเวลาทำใจก่อน”


“งั้นกูโทรหาคนอื่นแป๊บ”


“เดี๋ยวๆ ใจเย็นดิ แม่งจริงจังจังวะ”


จอมพลบ่นกระปอดกระแปดก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่มเมื่ออาหารคาวตรงหน้าหมดลง ทว่าอย่างนั้นก็ยังมีขนมเค้กกับลูกชิดนมสดที่อีกฝ่ายหอบหิ้วเอามาเผื่อให้ด้วย


“เอาจริงถ้าเราไม่ตีกัน พี่มึงก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ”


“หึ เพราะกูซื้อข้าวกับขนมให้แดกล่ะสิ ถึงได้ชมกู”


“เปล่า รวมๆ ถึงเรื่องที่ทำแผลให้ด้วย”


“เฉพาะตอนอยู่ในห้องเท่านั้น กูบอกแล้วว่าไม่ชอบให้บรรยากาศมันอึดอัด”


“ประหลาดคน ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้หรือไง ไม่เห็นต้องตั้งกฎอะไรนั่น อีกอย่างถ้าอยู่นอกห้อง ก็จะไม่ถูกกันเหรอ”


“แล้วแต่ว่ามึงกวนตีนมากน้อยแค่ไหน อยู่ข้างนอกกูไม่รับประกันว่ามึงจะไม่โดนตีนกู”


“เหอะ คิดว่าทำได้คนเดียว? จะนอกห้องหรือในห้องกูก็พร้อมทั้งนั่นแหละ และในห้องพี่มึงก็ตีกูไปหลายทีแล้วด้วย”


“ตีเบาๆ ไม่ได้จริงจัง”


คนที่กำลังหนุนแขนตัวเองตัวเองพูดออกมาก่อนจะโยนรูบิคในมือที่หมุนเล่นไปพลางๆ ใส่หัวของจอมพลที่กำลังนั่งกินของหวานอยู่กลางพื้นห้อง


“แดกไวๆ กูง่วงแล้ว”


“รอไปดิ รอได้ก็รอ รอไม่ได้ก็เรื่องของพี่มึง ไม่ได้เกี่ยวกับกู”


“ไม่สำนึกบุญคุณเลยสินะ อาหารที่มึงยัดลงไปน่ะเงินกูมั้งนั้น”


“วุ้ย! นอนก็นอน รำคาญพี่มึงเนี่ย จะนอนแต่ละทีวุ่นวายคนอื่นจัง”


สุดท้ายจอมพลก็กินอิ่มพอดี และช่วงที่เขาไม่อยากให้มาถึงก็ถึงจนได้ เจ้าตัวจึงทำอะไรไม่ถูก ทำเพียงแค่ใจดีสู้เสือและพ่นคำพูดที่น่าตีปากตัวเองหลายๆ ทีออกไปแทน


“เก็บขอให้เรียบร้อย เอาใส่ถังขยะหลังห้อง”


เสียงทุ้มพูดจบ จอมพลก็กวาดเอาขยะใส่ถุงพลาสติกร้านสะดวกซื้อตามเดิมก่อนจะเดินออกไปทิ้งขยะหลังห้องตามที่รูมเมทอีกคนบอก พร้อมกับเดินเข้าห้องน้ำไปแปรงฟันอีกรอบ


ในระหว่างที่เขาจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ จอมพลก็เดินกลับเขามาในห้องอีกครั้ง แต่แล้วพอเห็นว่าเตียงนอนของตัวเองที่อยู่ติดผนังทางฝั่งขวากำลังถูกรุ่นพี่ลากดึงมาให้ติดกับเตียงนอนของอีกคน เสียงโวยวายก็ถามดังขึ้น


“พี่มึงจะทำอะไรเนี่ย”


“นอน” ขุนศึกตอบ


“สรุปไม่ได้พูดเล่นใช่ไหม”


ถามไปอย่างนั้น เผื่อจะฟลุ๊ค เพราะรู้คำตอบดีอยู่แล้วเมื่อเจอเข้ากับสายตานิ่งๆ ที่กำลังมองมาทางตนอย่างเอาเรื่อง


“มึงจะเอาไงจอมพล กูชักหงุดหงิดแล้วนะ”


เพราะความง่วงนอนบวกกับเริ่มหงุดหงิดที่รูมเมทพูดไม่รู้เรื่องเสียที ขุนศึกจึงถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ออกมา


“ถามไปอย่างนั้น เผื่อจะฟลุ๊ค”


“เลิกถามและมาช่วยกูดัน เตียงแค่สามฟุตครึ่ง จะยัดยังไงสองคนหมด”


จริงอย่างที่ขุนศึกพูด ถ้าไม่ดันมาติดกัน ผู้ชายตัวใหญ่ที่สูงหนึ่งร้อยแปดสิบกว่าทั้งสองคนคงไม่มีวันอัดกันในเตียงเดียวได้แน่


สุดท้ายจอมพลก็ช่วยอีกฝ่ายดันเตียงของตนเองไปติดกับเตียงของคนดูแลหอพัก จนกระทั่งสองเตียงนอนแนบชิดติดกัน คนอายุมากกว่าก็ทิ้งตัวลงไปนอนบนที่นอนของตนทันที


ส่วนคนที่มีเรื่องในร้านเหล้าวันนี้ก็ได้แต่ยืนรวบรวมสมาธิและสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะพึมพำให้กำลังใจตัวเองเบาๆ


“เอาก็เอาวะ ข่มตาหลับไปเดี๋ยวมันก็หลับเอง”


จอมพลบ่นกับตัวเองเสร็จก็นั่งลงกับที่นอนก่อนจะเอนตัวลงบนหมอนของตัวเอง ทว่าไม่นานร่างกายที่ทอดยาวก็ถูกท่อนขาหนักของใครยาวคนพาดทับลงมาในเวลาอันรวดเร็ว


อีกทั้งท่อนแขนหนาก็ตวัดโอบกอดลำตัวของรูมเมทคนใหม่ไว้ในเวลาถัดมา เล่นเอาคนที่โดนจู่โจมนอนตัวแข็งทื่อไปทันที


ส่วนใบหน้านั้นก็ขยับมานอนหมอนใบเดียวกันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ คือลมหายใจอุ่นกำลังเป่ารินรดต้นคอของจอมพลจนคนที่ไม่คุ้นชินหายใจติดขัด


“นอน”


เสียงทุ้มดังอู้อี้อยู่แถวบริเวณซอกคอของจอมพล ทว่าเขากลับได้ยินชัดเต็มสองหู เพราะอยู่ใกล้ชิดตนแทบจะหลอมร่างเป็นคนเดียวกัน


“เลิกเกร็ง กูไม่พิศวาสอะไรมึงหรอกจอมพล นอนซะ มันก็แค่การนอนกอดกันหลับเท่านั้น”


เออ! พี่มึงก็พูดได้นี่หว่า ลองมาเป็นกูดูไหมล่ะ


แม่งเอ๊ย! ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย!!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 329 ครั้ง

989 ความคิดเห็น

  1. #986 tieee (@tieee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 02:32
    สงสารน้องอ่ะ แต่ก็ต้องจำใจนอน แงงงง้
    #986
    0
  2. #962 nutsu-n (@katsu1001) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:20
    ทั้งขำ ทั้งรู้สึกน้องแบบมุ้งมิ้งๆ
    #962
    0
  3. #929 REALKYR1 (@kimpro) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 23:02
    จะว่าไปพี่ขุนก็น่ารักดีนะ เอาใจใส่เก่ง เสียอย่างเดียวตอนนอนทำไมต้องกอดกัน เราก็อยากรู้เหตุผลเนี่ย5555
    #929
    0
  4. #901 wuddyy (@wuddyy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 00:33
    ขำน้อง5555
    #901
    0
  5. #895 B?? (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 00:30

    ทั้ง sexual harassment ทั้ง verbal harassment ไหนจะทำร้ายร่างกายอีก ระวังโดนน้องจอมพลเค้าฟ้องนะคะพี่ขุน

    #895
    0
  6. #892 KY_RT_Rainbow (@KY_RT_Rainbow) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 18:52
    พี่ขุนตีเนียนมากกกกกก~ อยากกอดน้องก็บอกกกกกก
    #892
    0
  7. #843 'retopair (@retopair) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 01:28
    อาจจะเป็นโรคประจำตัวของพี่ขุน
    #843
    0
  8. #814 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 00:06
    โอยยยยยยย มันไม่ธรรมดาปกตินะพี่- 5555555
    #814
    0
  9. #774 น้องชัลย๊อลล (@tiraporn0031) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 18:54
    กูงงสุดใจเลยพี่ ทำไม-ต้องกอด5555
    #774
    0
  10. #769 Beom_0601 (@Beom_0601) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 22:14
    อิพี่นี่ก็น่ารำคาญใช่น้อย
    #769
    0
  11. #694 pj_0306 (@pj_0306) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 18:26
    เนี่ยนมาก นอนกอดกันเฉยๆ กี้ดดด ><
    #694
    0
  12. #682 RainbowKrisYeol (@rainbowky) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 08:02
    แน่ะๆๆๆๆ พี่คริสมีความละมุนมาก เอาใจสุดๆ น้องมีความเขินพี่เค้าแล้วน๊า กรี๊ดดดดดดดด
    #682
    0
  13. #663 noppalai1989 (@noppalai1989) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 21:32
    พี่เนียนยังอายเลยอิขุน
    #663
    0
  14. #441 MilkyWay Moonlight (@Ckone) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 04:47
    นอนกอดกันไปอีกกก
    #441
    0
  15. #279 Ying-Gi (@gina_hk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 09:31
    เขินอะ งื้อ
    #279
    0
  16. #238 Aonand_aern_ant (@Aonand_aern_ant) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 17:01
    พี่ขุนอย่าแกล้งน้องงงง
    #238
    0
  17. #130 STOP.11 (@stopyme) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 21:04
    โดนกอดบ่อยๆเดี่ยวก็ชินนะน้องจอม
    #130
    0
  18. #114 lovekrisyeol<3 (@sweet_view) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 11:27
    นอนกอดกันแล้วววววกี๊ด
    #114
    0
  19. #105 TaeXTen (@myungxyeol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 09:36
    สาบานซิว่าไม่คิดอะไร อยู่ๆกันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง ฮิ้วววววว วงวารน้องจอม อึดอัดสุดอะไรสุด 55555
    #105
    0
  20. #100 TimmeeKarn (@timmeekarn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 08:51
    ยัยจอมเด็กดื้อเอ้ย ขอให้หนูหลับสบายนะลูก ไม่ใช่ตื่นจนนอนไม่หลับน่ะ แค่พี่กอดเเองงงง
    #100
    0
  21. #58 หนีตามจุนซู (@bennypencass) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 14:56
    แงงงงงงง ชอบความซ่าของน้องมาก คนพี่แอบมีลักลมคมในอะไรรึป่าวน้าาส
    #58
    0
  22. #47 pudsalin (@pudsalin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 22:12
    แน่ใจว่าพี่ขุนไม่ได้คิดอะไรกับน้องจอมจริงๆใช่มั้ยคะ คือกลัวพี่จะขาดความอบอุ่นแบบที่น้องบอกจริงๆ แต่ตอนนี้ก็แอบน่ารักอยู่นะ พี่ขุนทำแผลกับซื้อของกินให้น้องด้วย แต่น้องก็ยังปากร้ายเหมือนเดิม555555555555555555555555555
    #47
    0
  23. #39 ffreshyy_ (@freshyexo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 12:13
    อุแงงงงง น้องน่ารักมากกก ฮื้ออออออิพี่จัดการน้องให้เด็ดขาดเลยนะ พยศแบบเนี้ยต้องเอาให้อยู่หมัด
    #39
    0
  24. #37 Alisa Jung (@packgloy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 08:23
    พี่พุดง่ายมาก คนเพิ่งมีเรื่องกัน -ใส้กันอยุ่ๆโดนมานอนกอดกันจะให้สบายก็ใช่ที 555 อีพี่แอบมีปดป่าวขาดความอบอุ่นงี้ เนี้ยนอนกอดกันผูกพันกันไป รอฟินเลยนะ๊ะ
    #37
    0
  25. #33 mistears (@pijita-pinny) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 15:12
    อะไรคือบอกให้น้องเลิกเกร็ง อิพี่อินังบ้า55555555 โดนผชที่ต่อยกันจู่ๆมานอนกอดเนี่ยใครจะไม่เกร็งได้อ่ะถามจริ้งงงง แต่เอาดีๆก็อยากให้พี่จัดการจอมพลซักที ดื้อมาก
    #33
    0