[END] รักด้วยลำแข้ง ♕

ตอนที่ 15 : 14 : น้องจอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 247 ครั้ง
    27 ก.ย. 61


14

◐  ◑  ◐  ◐


ในเดือนกันยายนซึ่งอยู่ในช่วงหน้าฝนของประเทศไทยนั้นกำลังทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดี เม็ดฝนที่กระหน่ำลงมาเหมือนฟ้ารั่วบวกกับเสียงสายฟ้าฟาดดังเป็นระลอกไม่ขาดสายทำเอาสองหนุ่มที่กำลังนอนกอดก่ายกันอยู่บนที่นอน หลับอุตุเพลินจนลืมเวลา


อีกทั้งอาการเย็นชื้นจากด้านนอกยิ่งทำให้คนที่ถูกนอนกอดทุกๆ คืน พยายามซุกหาไออุ่นเพื่อหลบหนีความหนาวเย็นที่ร่างกายกำลังได้สัมผัส ส่วนคนที่โดนเบียดเองก็กระชับอ้อมกอดแน่นเมื่อเขาก็ต้องการความอบอุ่นไม่ต่างกัน


แต่แล้วไม่นานเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ก็แผดร้องอีกครั้ง จนกระทั่งเจ้าของรู้สึกตัวและเริ่มรำคาญจึงได้ควานหาและหยิบมาปิดมันลง ทว่าในขณะที่กำลังกดปิดนั้นก็พอมีสติเล็กน้อยมองเห็นนาฬิกาแจ้งบอกเวลาแปดนาฬิกากับอีกยี่สิบนาที


“เชี่ย!!!”


เสียงสบถดังเมื่อรู้ตัวว่ากำลังสายและจะไปสอบไม่ทันเวลา ร่างโปร่งที่ตื่นลืมตาก่อนก็ไม่รอช้าเตรียมเด้งลุกจากที่นอนไปแต่งตัวทันที แต่แล้วเข้ากลับขยับไม่ได้เมื่อเจอท่อนแขนแข็งแรงล็อกเอาไว้แน่นราวกับคีม


“พี่มึง!” จอมพลเรียกอีกฝ่ายเสียงดังพร้อมกับเขย่าแขนไปพลางๆ


“พี่ขุน! พี่มึงโว้ย! ปล่อยเร็ว กูไปสอบสายแล้วเนี่ย”


ทว่าเสียงที่กำลังดังโวยวายนั้นไม่ได้ทำให้ผู้ที่อาเป็นเจ้าของห้องอีกคนขยับเขยื้อน จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของเขาแจ้งเตือนอีกครั้ง แต่รอบนี้เป็นการโทรเข้ามาไม่ใช่นาฬิกาปลุกแบบในครั้งแรก


[มายังไอ้จอม อาจารย์จะให้เข้าห้องแล้วนะ]


“ไอ้แดน กูตื่นสาย!”


[เอ้า! กูว่าแล้ว โทรไปหลายรอบไม่รับสักที มึงรีบมาตอนนี้ยังทัน]


“เออๆ แต่งตัวแป๊บ ไม่อาบน้ำไปนะ”


[ไม่ต้องอาบ มาสอบก่อน จะไม่ทันแล้ว]


“โอเคๆ เดี๋ยวรีบแปรงฟัน”


จอมพลเตรียมจะตัดสายทิ้งและพุ่งตัวเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ แต่ความคิดหนึ่งก็แทรกเข้ามาในหัวเสียก่อน


“รถกูไม่อยู่หอนี่ไอ้แดน โอ๊ย! เอาไงดีวะ”


เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายานพาหนะของตัวเองถูกพี่ชายมายืมไปเมื่อวาน เนื่องจากรถเฮียเข้าอู่ และเมื่อคืนเขาลืมบอกเพื่อนไปว่าให้มันแวะมารับด้วย


[เอาไง ให้กูออกไปรับไหม]


“ไม่เป็นไรๆ กูหาทางได้ละ” จอมพลตอบเมื่อเขาเห็นกุญแจรถอีกคันของรูมเมทที่วางอยู่บนหัวเตียง


[ไงก็รีบมาแล้วกัน เลทได้ไม่เกินสิบนาทีนะ]


“เออเจอกัน”


จอมพลกรอกเสียงลงไปเสร็จก็ตัดสายทิ้งไปทันทีพร้อมกับหันมาแงะมือปลาหมึกที่ไม่ยอมปล่อยเสียที ทั้งที่เมื่อตะกี้เขาโวยวายจนข้างห้องจะมาด่าอยู่แล้ว


“พี่มึงปล่อยดิ กูสายแล้วนะโว้ย!”


ทว่าในที่สุดร่างกายของเขาก็เป็นอิสระ จอมพลเองก็ไม่รอช้าวิ่งเข้าห้องน้ำไปแปรงฟันก่อนจะกลับเข้าห้องนอนมาแต่งตัวแบบลวกๆ หยิบเสื้อผ้าใส่แบบผิดๆ ถูกๆ โดยมีสายตาหนึ่งจากรูมเมทที่ตื่นแล้วกำลังนอนมองอยู่


“ยืมรถหน่อยดิ รถผมไม่อยู่”


การจะขอยืมของใคร จอมพลก็คิดว่าเขาควรพูดดีๆ กับอีกฝ่าย อย่างน้อยก็ไม่มีคำพ่อขุนรามเข้ามาแทรกในบทสนทนาด้วยล่ะนะ


“พี่ ให้ยืมปะเนี่ย ไม่งั้นจะลงไปโบกรถใครสักคันขอติดเขาไปมอแล้วนะ”


จอมพลเริ่มร้อนรนเมื่ออีกฝ่ายไม่โต้ตอบอะไรออกมาสักที เหมือนยังมึนๆ กับการตื่นนอนอยู่ แต่แล้วไม่นานร่างที่เปลือยท่อนบนไม่ได้สวมเสื้อนอนก็ลุกออกจากเตียงก่อนจะคว้าเอาเสื้อบอลทีมโปรดของเจ้าตัวมาใส่


“เดี๋ยวไปส่ง”


“เห้ย! ไม่เป็นไร พี่นอนต่อก็ได้ เดี๋ยวขับไปเอง”


“รีบไม่ใช่เหรอ จะมัวแต่เถียงทำไมเดี๋ยวก็ไปสอบไม่ทัน”


พอคนอายุมากกว่าพูดแบบนั้น จอมพลก็ยอมได้ในที่สุด เขารีบคว้าปากการวมถึงข้าวของสำคัญมาถือไว้ในมือก่อนจะพุ่งออกจากห้องไปโดยมีคนที่เพิ่งตื่นนอนและยังไม่ได้ล้างหน้าเดินตามไปติดๆ


และในที่สุดเขาก็มาถึงยังห้องสอบได้อย่างฉิวเฉียว ถูกอาจารย์มองหน้าเล็กน้อยที่มาสาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีสิทธิ์ได้เข้าสอบ พร้อมกับเพื่อนสนิทที่เห็นเขานั่งหอบก็หันมามองด้วยสายตาที่ว่า เกือบไปแล้ว ทำนองนั้น


ส่วนคนที่มาส่งเขาก็บอกว่าจะจอดรถรออยู่ที่หน้าตึกที่ได้ส่งเขาลง เพราะพี่มันไม่ได้เอาโทรศัพท์มาจึงกลัวหาเขาไม่เจอ และในตอนนั้นจอมพลไม่ทันได้คิดอะไรนอกจากรีบมาสอบให้ทันจึงไม่ได้บอกให้อีกฝ่ายกลับไปก่อน ส่วนเขาเดี๋ยวให้เพื่อนขับรถไปส่งเองก็ได้


หลังจากใช้เวลาอยู่ในห้องสอบชั่วโมงกว่า จอมพลก็ค่อยๆ เดินออกมาอย่างหมดแรง เขาโดนข้อสอบสูบพลังไปจนหมด อีกทั้งยังไม่ได้ทานอาหารเช้า ทำให้ตอนนี้เขาเหมือนตุ๊กตาเป่าลมที่พร้อมจะปลิวได้ทุกเมื่อเวลาลมพัด


“ทำได้ไหมไอ้จอม” เสียงทักจากเพื่อนที่เพิ่งออกจากห้องสอบมาถามดังขึ้น


“ได้นิดหน่อย ที่อ่านมาก็ตรงอยู่ มึงอะ”


“ได้ๆ ตรงกับที่อ่านเหมือนกัน แล้วนี่มึงมายังไง”


ดินแดนถามด้วยความอยากรู้ เพราะเพื่อนอยู่หอในของมหาวิทยาลัยก็จริง แต่หอนั้นตั้งอยู่ด้านนอกมอ เนื่องจากพื้นที่ด้านในตัวมหาลัยไม่เพียงพอต่อการปลูกอาคารเพิ่ม ส่วนมากพวกผู้ชายจะได้ออกไปอยู่ด้านนอกแต่ผู้หญิงจะอยู่ในเพื่อความปลอดภัยที่มากกว่า


“พี่ขุนมันมาส่ง นี่ก็รออยู่ข้างล่างเนี่ย”


“อ๋อ งั้นมึงไปเถอะ เดี๋ยวพี่เขาจะรอนาน”


“เออๆ เจอกันอังคารหน้าเลยนะเว้ย”


จอมพลเอ่ยลา เพราะวันนี้เป็นวันพฤหัสและพรุ่งนี้เป็นวันหยุดราชการเนื่องจากติดวันสำคัญอะไรสักอย่าง ดังนั้นเขาจะกลับบ้านตั้งแต่วันนี้เลย เพราะช่วงบ่ายก็ไม่มีตารางเรียนด้วย


“แล้วจะกลับไง ให้กูแวะไปส่งก่อนปะ”


“ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวเรียกแท็กซี่ได้ หรือไม่ก็รอเฮียมารับ”


“โอเค ถ้าไม่มีรถก็โทรมาแล้วกัน ไม่เกินบ่ายสามกูยังอยู่มอ”


พอเพื่อนพูดจบ จอมพลก็พยักหน้ารับเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะแยกตัวเดินออกมาเพื่อไปหาคนที่รอเขาอยู่นานหลายชั่วโมงแล้ว เอาจริงรู้สึกเกรงใจเหมือนกัน ตอนนั้นเขาดันลืมบอกให้พี่มันกลับไปก่อนซะสนิทเลย


ทันทีที่เห็นชายหนุ่มผมบลอนด์สว่างในชุดบอลออกมานั่งรออยู่บริเวณโต๊ะใต้ถุนคณะ จอมพลก็ไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาทันที


“พี่รอนานปะ” อีกฝ่ายไม่ได้ให้คำตอบ แต่ยื่นมาม่าคัพควันกรุ่นให้กับเขาแทน


“ซื้อให้เหรอ”


“เออ เมื่อเช้ายังไม่ได้กินอะไรไม่ใช่หรือไง”


“ใช่ดิ จะมาสอบไม่ทันอยู่แล้วจะเอาเวลาไหนไปกินข้าวเช้า”


“มัวแต่นอนไม่ดูเวลา” ขุนศึกว่าด้วยน้ำเสียงดุๆ แต่ก็ไม่จริงจังนัก


“อากาศมันดีนี่ก็เลยนอนเพลิน ว่าแต่พี่มึงเถอะ นาฬิกาดังหลายรอบขนาดนั้นไม่เห็นจะตื่นเลย”


“อากาศมันดี”


ขุนศึกตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะออกเดินนำหน้าเพื่อไปขึ้นรถ จนกระทั่งเขาและคนอายุน้อยกว่าขึ้นมานั่งยังที่ประจำตำแหน่ง คนที่กำลังซูดมาม่าเสียงดังก็พูดขึ้นมา


“ขอบคุณนะพี่”


“ผีเข้าเหรอ”


ไอ้เวรพี่มึง! คนอุตส่าห์ซึ้งน้ำใจ ดันหักมูดกันเฉยเลยเว้ย!


“งั้นก็แล้วแต่พี่มึงเหอะ”


“หึ”


ขุนศึกส่งเสียงมาแค่นั้น ยานพาหนะของเขาก็เคลื่อนตัวออกจากที่จอดรถทันที แต่ก่อนจะถึงที่พัก เขาก็ต้องแวะจอดอยู่หลายที่เพราะเด็กบางคนร้องจะกินนู่นนี่ตลอดทางที่กลับหอเลยทีเดียว








ในช่วงบ่ายแก่ๆ ของวัน จอมพลก็ได้ขึ้นมานั่งยังยานพาหนะที่มาจากประเทศเยอรมันอีกครั้ง เพราะเจ้าของรถบอกว่าจะมาส่งเขาที่บ้านเนื่องจากเฮียไม่ว่างมารับ ในคราวแรกเขาจะนั่งแท็กซี่กลับเอง แต่พออีกฝ่ายได้ยินจึงบอกไม่ต้องเดี๋ยวไปส่ง


พอได้ยินแบบนั้นจอมพลเองก็ไม่ได้ค้านอะไร อาจจะเพราะเป็นช่วงที่ฝนตกตลอดทั้งวันจึงทำให้เขารู้สึกอึนๆ มึนๆ ไม่ได้อยากจะโต้เถียงหรือทะเลาะอะไรด้วยสักเท่าไหร่นัก


หลังจากที่ใช้เวลาอยู่บนท้องถนนสักระยะ รถยนต์ที่มีสารถีเป็นรูมเมทร่วมห้องก็ได้เลี้ยวเข้ามาในซอยเงียบสงบซอยหนึ่ง จนกระทั่งถึงหน้าบ้านหลังใหญ่ที่มีขนาดที่บ่งบอกถึงฐานะ ประตูรั้วบ้านก็ค่อยๆ เปิดออกเมื่อเห็นใบหน้าลูกชายคนเล็กของเจ้าของบ้าน


“หวัดดีครับพี่ภา แม่กับพ่ออยู่ไหมครับ” พอลงมาจากรถได้ คนดูแลบ้านก็วิ่งเข้ามาต้อนรับเขาทันทีด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและเต็มไปด้วยความสุข


“คุณผู้หญิงทำกับข้าวอยู่ในครัว ส่วนคุณผู้ชายอยู่ที่ห้องเลี้ยงปลากัดหลังบ้านค่ะ”


“ขอบคุณครับ ถ้าอย่างนั้นฝากพี่ภาเอากระเป๋าไปเก็บที่ห้องจอมหน่อยได้ไหม”


“ได้ค่ะคุณจอม เดี๋ยวพี่เอาไปไว้ให้” พอเขาพูดจบ ประตูหลังรถที่เก็บกระเป๋าก็ถูกเปิดออกพร้อมกับคนมาส่งขยับเดินเข้ามายืนเทียบข้าง


“ไหนๆ ก็มาแล้ว พี่มึงไปสวัสดีพ่อกับแม่กูก่อนดิ”


จอมพลพูดจบก็ไม่รอช้าเดินเข้าไปในบ้านทันที พร้อมกับตะโกนเรียกมารดาเสียงดังลั่น จนหญิงมีอายุเดินออกมาจากครัวก่อนจะส่งสายตาดุลูกชายตัวแสบเล็กน้อย แต่แล้วไม่นานพอลูกชายโผเข้ากอดก่อนจะหอมแก้มกร้านทั้งสองข้างไปฟอดใหญ่ รอยยิ้มหวานจึงเข้ามาแทนที่


หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอ เจ้าของบ้านอีกคนก็ถามกับลูกคนเล็กเมื่อเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ที่เดินตามหลังมาด้วยยกมือไหว้เธอเป็นการทักทาย


“สวัสดีครับ”


“สวัสดีจ้ะ แล้วนี่พาหนุ่มที่ไหนมาด้วยล่ะน้องจอม” ประโยคแรกพูดกับแขก ประโยคหลังพูดกับลูกชาย


“รูมเมทจอมเองอะแม่ อีกอย่างเป็นหลานรหัสเฮียทัพด้วยนะ”


“น้องขุนศึกหรือเปล่า ที่เฮียทัพเคยพามาบ้าน” เธอพูดพลางนึกหน้าคนที่คุ้นตาไปด้วย


“คนนี้แหละแม่ ว่าแต่เฮียทัพพามาบ่อยเหรอ ทำไมแม่รู้จักดีจัง”


“บ่อยอยู่นะ ช่วงที่เฮียจัดงานวันเกิดไง ตอนเรียนจบก็พามากินเลี้ยงที่นี่”


จอมพลพยักหน้ารับเบาๆ เพราะช่วงเวลาเหล่านั้นเขาไม่ได้อยู่บ้าน เนื่องจากติดไปเข้าค่ายกับโรงเรียนทุกที จึงไม่ค่อยได้รู้ว่าใครมาที่บ้านบ้าง


“อ๋อ งั้นจอมไม่แนะนำแล้วนะ”


“แล้วไปยังไงมายังไงพี่เขาถึงได้มาส่งเรานี่บ้านได้ล่ะ”


“เฮียยืมรถจอมไปใช้ พี่มันเลยอาสามาส่ง โอ๊ยแม่! จอมเจ็บนะ” จอมพลโวยวายลั่นเมื่อแม่หยิกเข้าที่แขนของเขา


“พูดจาไม่เพราะเลยน้องจอม ไปเรียกพี่เขาว่ามันได้ยังไง”


“พี่มันยังไม่เห็นว่าอะไรเลยแม่”


“ยังอีก ลูกคนนี้นิ เอาอีกสักทีดีไหม” จอมพลรีบถอยห่างจากมารดาก่อนจะวิ่งมาหลบด้านหลังของคนมาส่งเมื่อแม่เตรียมจะหยิกเขาอีกรอบ


“ยังจะมีหน้าไปยืนหลบหลังพี่เขาอีก”


“ก็แม่จะหยิกจอมทำไมเล่า”


“เราพูดจาไม่น่ารักก่อนทำไม เอาเถอะ ยังไงก็ขอบใจมากนะจ๊ะขุนศึกที่มาส่งน้องให้” สุดท้ายแล้วการทะเลาะกันของสองแม่ลูกก็ยุติลงเมื่อเธอนึกได้ว่ายังมีแขกอีกคนยืนมองอยู่


“ไม่เป็นไรครับ”


“ไหนๆ ก็มาแล้ว อยู่ทานข้าวด้วยกันเลยสิ แม่กำลังทำอาหารเย็นพอดี” ขุนศึกทำท่าจะปฏิเสธ แต่หญิงสูงวัยเห็นแบบนั้นก็รีบพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน


“ไม่ต้องเกรงใจนะจ๊ะ ถือว่าแม่ตอบแทนที่มาส่งน้องให้”


“ถ้าอย่างนั้นรบกวนด้วยครับคุณน้า”


“น้าเน้ออะไรกัน เรียกแม่เหมือนน้องจอมก็ได้จ้ะ”


“ได้ยังไงกันแม่! ให้เรียกน้านั่นแหละดีแล้ว อย่าให้คนอื่นมาว่าแม่มั่วๆ สิ” เจ้าลูกชายตัวดีโพล่งออกมากลางคัน


“เงียบไปเลยเราน่ะ พาพี่เขาไปทักทายพ่อไป เดี๋ยวแม่จะไปทำกับข้าวต่อ”


“ก็ได้ แม่ทำของโปรดจอมหรือเปล่า”


“ทำอยู่แล้วน่า เราโทรมาขู่ตั้งแต่เมื่อวานไม่ใช่เหรอ ถ้าแม่ไม่ทำให้จะไม่กลับบ้านน่ะ” คนฟังยิ้มร่าเมื่อมารดาพูดจบ


“งั้นพาพี่มั— พี่ขุนไปหาพ่อก่อนนะแม่” คนที่เผลอลืมเรียกอีกฝ่ายด้วยถ้อยคำเคยชินตะครุบปากตัวเองไว้ได้ทันเมื่อมารดาส่งสายตาดุๆ มาให้


“ไปเถอะ ถ้าคุยกับพ่อเสร็จแล้วไม่มีอะไรทำก็พาพี่เขาไปนอนเล่นก่อนก็ได้ เดี๋ยวถึงเวลาทานข้าวแม่ให้คนขึ้นไปตาม”


“โอเคค้าบ”


พอตอบรับคำแม่เสร็จ จอมพลก็พาคนที่มาส่งเขาเดินออกจากบ้านก่อนจะลัดเลาะสนามหญ้าไปทางด้านหลังเพื่อมุ่งหน้าไปหาเจ้าของบ้านอีกคนทันที


จนกระทั่งพบห้องขนาดไม่ใหญ่แต่ไม่เล็กปรากฏตรงหน้า จอมพลก็ไม่รอช้าตะโกนเรียกคนที่อยู่ด้านในเสียงดัง อีกอย่างประตูถูกล็อกรหัส ถ้าเขาไม่เรียกแบบนี้คนที่อยู่ด้านในก็ไม่มีทางรับรู้ แต่เอาจริงมันมีไมค์ที่กดปุ่มและสามารถกรอกเสียงลงไปเพื่อให้คนที่อยู่ด้านในนั้นได้ยินชัดกว่าว่ามีคนมา แต่เขาไม่อยากทำ อยากเรียกพ่อแบบนี้มากกว่า


“พี่มึงอย่ากดนะ” จอมพลรีบร้องห้ามเมื่อมือหนากำลังจะกดปุ่มให้เสียงเขาดังเข้าไปชัดกว่าเดิม


“จะแกล้งพ่อ”


พอได้รับคำตอบ ขุนศึกจึงชักมือกลับและมองคนที่กำลังเล่นสนุกด้วยแววตาขบขัน แต่แล้วไม่นานเสียงปลดล็อกประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าดุๆ ของชายชราเดินออกมา


“จะเรียกให้ปลาข้าแตกตื่นอีกนานไหมไอ้จอม”


“โห่! ไรอะพ่อ! ทำไมห่วงปลามากกว่าห่วงลูก”


“เอ็งก็เรียกให้มันดีๆ สิวะ จะแหกปากให้คนเขาแตกตื่นไปทำไม”


“วุ้! ลูกกลับบ้านทั้งที ไม่คิดจะทักทายหน่อยเหรอ”


สุดท้ายภาพที่ขุนศึกมองเห็นก็เหมือนวนลูปกลับมาอีกครั้ง เมื่อคนอายุน้อยกว่าเขาพุ่งเข้ากอดบิดาเต็มรักแต่ไม่ได้หอมแก้มเหมือนที่ทำกับมารดา และไม่นานทั้งสองก็ผละออกจากกัน


“พ่อ! นี่ชื่อขุนศึกเป็นรูมเมทจอมเอง เขาขับรถมาส่งบ้านวันนี้น่ะ” พอจอมพลแนะนำเสร็จ ฝ่ายขุนศึกก็ไม่รอช้ารีบยกมือไหว้ว่าทันที


“สวัสดีครับ”


“เออๆ ไหว้พระเถอะ แล้วนี่ใช่ขุนศึกน้องรหัสไอ้ทัพมันไหม”


“ใช่ดิพ่อ อย่าบอกว่ารู้จักอีก”


“ต้องรู้จักสิวะ ไอ้ทัพมันพามาบ้านบ่อยๆ”


จอมพลชักจะสงสัยแล้วว่าเฮียเขาสนิทกับอีกฝ่ายมากเพียงนี้เลยหรืออย่างไร ถึงได้ชอบพามาบ้านจนพ่อแม่ทักแบบนี้ แต่เอาจริงเมื่อก่อนเฮียก็สายปาร์ตี้พอตัว


ทว่าพ่อแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่บอกไว้ว่าจะกินก็ให้มากินที่บ้าน อยู่ในสายตาเขาจะได้ไม่เป็นห่วงอะไรแบบนั้น อาจจะเป็นเพราะแบบนี้พี่มันเลยได้มาบ่อยๆ จนบุพการีเขาจำได้ล่ะมั้ง


“งั้นจอมทักทายพ่อแค่นี้แหละ จะไปนอนละ รอแม่ทำกับข้าวเสร็จค่อยลงมากิน”


“อะไรของเอ็งวะ จะไม่มาช่วยพ่อดูปลาหน่อยเรอะ”


“พ่ออยากให้ลูกรักพ่อตายไหมล่ะ”


“งั้นเอ็งจะไปไหนก็ไป”


พอประมุขของบ้านพูดจบ เสียงหัวเราะลั่นจากลูกชายก็ดังขึ้นก่อนจะชักชวนรุ่นพี่ล่ำลากับพ่อตัวเองอีกครั้งและพากันเดินเข้าไปในตัวบ้านอีกรอบ โดยที่คนเดินนำพาขึ้นมาถึงยังชั้นสามบริเวณฝั่งซ้ายที่เป็นอาณาเขตของตัวเองได้ในที่สุด


“พี่มึงจะทำอะไรก็ทำ รีโมตทีวีอยู่นั่น PS4 อยู่ตรงนั้น ส่วนกูขอนอนก่อน”


พอเข้ามาถึงในห้อง จอมพลก็จัดแจงบอกส่วนต่างๆ ที่ตนอนุญาตให้อีกฝ่ายหยิบใช้ให้ฟังก่อนที่ตัวเองจะกระโจนลงที่นอนนุ่มด้วยความคิดถึง พร้อมกับรีบยัดๆ ตัวเองซุกเข้าไปในผ้าห่มแทบจะทันที


“จะนอนด้วยเหรอ” จอมพลถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่เล่นเกมหรือดูทีวี แต่ตรงมาที่นอนเขาก่อนจะทรุดตัวนั่งลง


“อืม ง่วง”


“งั้นไปนอนบนโซฟานู่นเลย เดี๋ยวแม่เปิดมาเห็นแล้วตกใจ”


“ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แม่จะตกใจได้ไง”


“เหอะ นอนทีไรพี่มึงต้องมากอดกูทุกที ไปๆ เอาหมอนไปนอนนู้น”


คนโดนไล่ไม่ได้ฟังเลยสักนิด ขุนศึกเลือกเมินเฉยต่อคำของเจ้าของห้องก่อนจะซุกตัวเข้าไปนอนใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันพร้อมกับดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดอย่างเคยชินเหมือนที่ทำเป็นประจำทุกคืน


“ปล่อยเดี๋ยวนี้ไอ้พี่ขุน!”


“นอนซะจอมพล ก่อนที่มึงจะไม่ได้นอน”


“พี่มึงคิดจะทำอะไร”


“อากาศหนาวเย็นแบบนี้มันทำอะไรได้บ้างล่ะ


“  ”


“นอกจากหนาวเนื้อห่มเนื้อ”


ขุนศึกพูดจบ เขาก็โดนเจาะยางเข้าที่แขนตามมาทันที แต่เจ้าตัวเลือกเอาคืนโดยการกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนเจ้าของห้องรู้สึกว่าร่างตัวเองจะแหลกเพราะอีกฝ่ายรัดแน่นเกินไป


“พี่มึง! เจ็บ!” คนโดนประท้วงค่อยๆ ผ่อนแรงลงเมื่อได้ยิน


“นอน”


“เออๆ นอนก็นอน”


สุดท้ายก็ขี้เกียจจะเถียงด้วย ยอมตามน้ำไปจนได้ อีกอย่างมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรแล้วในตอนนี้ เขากับพี่มันนอนกอดกันทุกคืนมาเดือนกว่าแล้วนี่น่า จะเรียกว่าเริ่มคุ้นชินแล้วก็ว่าได้


“ฝันดีจอมพล”


“อือ ฝันดีพี่มึง”








          - งืมๆ ฝันดีจ้ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 247 ครั้ง

991 ความคิดเห็น

  1. #982 CyL.27 (@tiraporn0031) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 00:34
    ฝันดีแล้วจ้าาาคืนนี้><
    #982
    0
  2. #972 nutsu-n (@katsu1001) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 22:46
    แหนะ อ่านไปยิ้มไป
    #972
    0
  3. #939 REALKYR1 (@kimpro) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 18:58
    พี่ขุนมาบ้านน้องจอมยังจะมานอนกอดอีกนะ เดี๋ยวแม่เค้าก็มาเห็นหรอก
    #939
    0
  4. #925 Ma_Bam (@Ma_Bam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 09:10
    เขินนนน
    #925
    0
  5. #915 0804211939 (@0804211939) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 01:01
    เราก็ควรนอนตามจอมพลและพี่ขุน แต่นิยายสนุกมากกกก เราตัดใจวางนิยายแล้วนอนไม่ได้เลย
    #915
    0
  6. #909 wuddyy (@wuddyy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 10:36
    จ้าาาา
    #909
    0
  7. #824 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 21:51
    พ่อแม่น้องรู้จักว่าที่ลูกเขยมานานละ สบายใจ อิอิ
    #824
    0
  8. #808 OVERLORÐ (@august2010barn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 00:35
    แง น่ารักกกกๆๆๆนอนกอดกันจนชิน หัวใจชิปเปอร์จะละลาย แต่คูมแม่ชงเข้มเลยนะ ให้เรียกแม่แล้วเด้อน้าเน่ออะไรไร้สาระใครเขาเรียกกันเนอะคุณลูกเขยยย5555555
    #808
    0
  9. #778 127pcy' (@tiraporn0031) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 20:08

    อ่ะๆๆๆ แนะนำลุกเขยแล้วนะ ต่อไปก็ตาพี่-ละนะ

    #778
    0
  10. #759 Fa-Miin (@Fa-eal) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 12:49
    ความลูกเขยอ่ะพ่อเเม่รู้จักแถมเข้าห้องน้อง
    #759
    0
  11. #717 RainbowKrisYeol (@rainbowky) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 12:17
    พาว่าที่ลูกเขยเข้าบ้านมาแนะนำพ่อตาแม่ยายหรอคะน้องงงงง แล้วมานอนกอดกันในบ้านน้องอีก ฟินมากมั้ยพี่คริสสสสสส
    #717
    0
  12. #707 pj_0306 (@pj_0306) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:15
    กรี้ดดดดนอนกอดกันอบอุ่นเนาะ&#128564;
    #707
    0
  13. #262 TimmeeKarn (@timmeekarn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 22:54
    รักเขามากมั้ยถามใจชุนศึกดู
    #262
    0
  14. #237 hyunjaa. (@hyunjaa_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 17:00
    คือพี่คะ พี่ไม่ใส่เสื้อนอนเหรอคะ ถามจริง ถามจี๊งงง ;-; ก็คือไม่ไหว เขินมาก ยิ่งรู้ว่าพี่เค้าถอดเสื้อนอนแล้วนอนกอดกันนี่มันแบบ ฮืออแอฟหด่ก พี่ขุนก็คือพี่ขุน เป็นห่วงเป็นใยน้องจอมเนอะ จะไปมหาลัยก็ไปส่ง ไม่ได้กินข้าวก็ต้องหาอะไรมาให้กิน แล้วน้องจอมเหมือนพาแฟนไปเปิดตัวกับที่บ้านอะ สงสัยไปหมด ทำไมทุกคนรู้จักพี่ขุน เอ็นดูว เนี่ย เราว่าพี่ไม่ได้ง่วงขนาดนั้นปะ แค่อยากกอดน้องจอม ขุนศึก! เธอมันร้ายกาจ!
    #237
    0
  15. #226 KissZYX (@KissFram) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 10:57
    รู้เลยนะคะ พี่ขุนนน
    #226
    0
  16. #207 Wikky55 (@Wikky55) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 23:11
    เนียนกว่าบีบีก็พี่ขุนนี่แหละ 555
    #207
    0
  17. #205 i^ing^i^+^changmin^ (@i-ing-baa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 22:23
    อิพี่ขุน เธอเนียนมากกกกก
    นอนกอดน้องจอมสบายเลยนะ
    ไหนจะมาฝากเนื้อฝากตัวกับพ่อแม่ไว้อีก จอมดิ้นไงก็ไม่หลุดอะลูก บ่วงพี่เขามันแน่นมากกกกกก
    #205
    0
  18. #204 TaeXTen (@myungxyeol) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 21:24
    กรี๊ดกร๊าด เกรียวดราว มันเป็นเรื่องปกติไปแล้วค่ะคุณขา คุณแม่น้องจอมมาเห็นก็ดี ผิดผี ให้แม่พี่ขุนมาขอ กริ๊บกริ้ว
    #204
    0
  19. #203 Boa_Cy (@Boa_Cy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 21:15
    งุ้ยยยย อยากเป็นน้องจอม 555
    #203
    0
  20. #202 mistears (@pijita-pinny) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 20:34
    ทำไมรู้สึกประโยคฝันดีจ่ะของไรต์แอบไว้ใจไม่ได้55555555555555555555 หนาวเนื้อห่มเนื้อก็มาจ้า แต่เอ๊ะที่กอดกันตอนเช้านี่พี่ขุนถอดเสื้อนอนหรอ แล้วการที่น้องไปซบพี่เขาขนาดนั้นก็ซบอกพี่เขาเต็มๆเลยดิ เขิงงงงง
    #202
    0
  21. #201 STOP.11 (@stopyme) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 19:55
    เอาเเล้วๆ เริ่มชินเเล้วชะด้วยต่อไประวังขาดไม่ได้นะจ๊ะ55555
    #201
    0
  22. #198 pudsalin (@pudsalin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 19:50
    ฮือพี่ขุนน้องจอมนอนกอดกันด้วย ชอบตอนน้องไปซุกตัวเข้ากับพี่อะ แบบเหมือนลูกแมวเลย ฮือทำไมน้องจอมน่ารักแบบนี้ ละน้องจอมก็พาพี่ขุน(ว่าที่แฟน)มาแนะนำกับพ่อแม่ด้วย คือพาพี่เขามาบ้านแบบนี้คืออะไรอะลูก แต่พี่ขุนนี่เนียนจังเลยนะ ต้องนอนกอดน้องตลอด คือพี่ขาดความอบอุ่นจริงๆใช่มั้ย555555555555555555555555
    #198
    0
  23. #197 หนีตามจุนซู (@bennypencass) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 19:49
    กรี๊ดดดดดดดด ขุ่นพระ เพิ่งรู้ว่าพี่ขุนนอนถอดเสื้อ กรี๊ดดดดด โอ้มายก๊อด นึกภาพฝนตกแล้วคนสองนอนกอดกัน น้องสะดุ้งตื่นรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ ส่วนคนพี่งัวเงียขึ้นมานั่งแล้วผ้าห่มร่นลงมา โอ้มายก๊อด จินตนาการต้องพรั่งพรูขนาดไหนอ่ะ เขินจังเลยค่ะขุ่นแม่ เขากอดกันจนชินไปแล้ว

    ปล.เค้าสองคนบอกฝันดีกัน แต่ไรท์ยังไม่ฝันดีใช่มั๊ย อย่าเพิ่งฝันดีนะ รีดเดอร์รออยู่น้า 555555555 สู้ๆค่า
    #197
    2
  24. #196 HYAKU (@superfern) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 19:37
    โอ้ยน้องจอมมมมมมม โดนพี่ขุนกอดจนชินแล้วสินะ อิอิ
    #196
    0
  25. #195 Karinnn (@cee009) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 19:29
    แหมๆๆๆ อิรนพี่นี่ได้เปรียบมากๆเลยนะเนี่ย555555
    #195
    0