[END] Despacito | Harry Potter (DM/HP)

ตอนที่ 61 : Chapter 49 :: Come back to me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 795 ครั้ง
    2 ก.ค. 63






หลังจากที่จบการแข่งขัน เดรโกก็ไม่ได้พาคนรักของเขาไปที่ห้องพยาบาลอย่างที่คิดเอาไว้ แต่เจ้าตัวกลับพาเด็กชายผู้รอดชีวิตมาที่ห้องนอนแทน และให้มาดามที่เป็นพยาบาลมาดูแลอีกคนที่หอนอนของสลิธีริน เพราะเขาอยากจะให้อีกคนนอนได้อย่างสบายตัวมากที่สุด ดีกว่าเตียงเล็กแคบแข็งของที่นั่น

 

และตอนนี้ก็เข้าร่วมสามวันแล้วตั้งแต่ลูกจากเขาไป ส่วนคนที่เขาคอยดูแลอย่างใกล้ชิดมาตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับลุกจากเตียงนอนไปไหนเลย นอกเสียจากเดินไปเข้าห้องน้ำเท่านั้น สภาพจิตใจที่บอบช้ำของแฮร์รี่ทำให้คนเฝ้าดูอดเป็นห่วงไม่ได้

 

แต่ความจริงแล้วเดรโกก็ไม่ต่างกัน ความรู้สึกที่โลกทั้งใบของเขาหายวับไปกับตายังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจไม่เสื่อมคลาย เพียงแต่ว่าเขาไม่สามารถทำให้ตัวเองอ่อนแอแบบนั้นได้อีกแล้ว เพราะถ้าเขาล้มไปอีกคน แฮร์รี่จะไม่เหลือใครไว้พักพิง

 

ด้วยเหตุนี้เขาจึงต้องทำตัวให้เข้มแข็งเพื่อคนที่ยังมีชีวิตอยู่ และเพื่อตัวเขาเอง เดรโกนึกขอบคุณทุกคนไม่น้อยที่ไม่มีใครปริปากเค้นถามเอาความจริงจากเขา แม้แต่พ่อกับแม่ก็ตาม พวกท่านทราบเท่าที่เขาอยากจะบอกเท่านั้น และสิ่งที่ท่านทั้งสองรู้แน่ชัดคือลูกของเขาไม่อยู่แล้ว

 

คนที่ดูจะเสียใจหนักมากกว่าเขาคงจะไม่พ้นแม่ บางทีพ่อเองก็ไม่ต่างกัน คนที่เคยกีดกันเขากับแฮร์รี่ก่อนหน้านี้ถึงกับยืนนิ่งไม่ไหวติงทันทีที่เขาพูดจบ และเจ้าตัวก็ดึงเขาเข้าไปกอดคล้ายกับจะสื่อผ่านมาให้ว่ายังมีพ่ออยู่ตรงนี้ ลูกจะผ่านมันไปได้เอง

 

และเพราะกำลังใจจากครอบครัวที่ไม่ต้องพูดอะไรมากก็สามารถทำให้เขามีแรงที่จะสู้ต่อไปได้อีก แม้ว่าเขาจะเหนื่อยล้าจนเดินต่อไปแทบไม่ไหวก็ตามที

 

เดรโกเหนื่อยเหลือเกินกับเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เหนื่อยมากจนบางครั้งอยากจะตะโกนถามกับใครสักคนว่าเขาไปทำอะไรให้อย่างนั้นหรือ ถึงได้ทำลายความสุขเขาขนาดนี้ แต่บางครั้งเขาก็ต้องยอมรับว่าความสุขมักไม่เที่ยง มีสุขก็ต้องมีทุกข์ปนกันไปตามวัฏจักรของชีวิต

 

แฮร์รี่มือหนาแตะลงบนศีรษะของคนนอนขดตัวบนเตียงนอนก่อนจะลูบแผ่วเบา และเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

กินข้าวสักหน่อยนะ เดี๋ยวอีกสักพักเกรนเจอร์กับวีสลีย์จะมาเยี่ยม

 

เดรโกพูดจบก็ค่อยๆ ประคองคนที่ขลุกตัวอยู่แต่บนที่นอนให้ลุกขึ้นนั่งทันที โดยเขาต้องเป็นคนจัดแจงท่าทางทุกอย่างราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นตุ๊กตาที่ไม่มีชีวิต

 

เจ้าของห้องลุกขึ้นจากเตียงนอนของตัวเองก่อนจะเดินไปคว้าชามข้าวต้มร้อนมาไว้ในมือ หลังจากนั้นจึงรีบเดินกลับยังที่เดิมเพื่อป้อนข้าวคนที่ไม่ยอมพูดจากับใครเลยตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้น

 

เดรโกเข้าใจทุกอย่างว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้เป็นมากมายขนาดนี้ เพราะขนาดตัวเขาเองที่ไม่ได้อุ้มท้องยังทรมานเจียนตายยามที่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กของเขาไม่อยู่ด้วยแล้ว และคนที่ต่อสายตรงความรู้สึกถึงกันกับลูกจะเป็นเช่นไร เขาไม่อยากจะคิดเลย

 

วันนี้มีข้าวต้มใส่กุ้งตัวใหญ่มากเลยนะ นายน่าจะชอบมือหนารีบจับช้อนพร้อมกับตักข้าวขึ้นมาเล็กน้อย และเป่าไอร้อนออกไปก่อนจะจ่อหน้าริมฝีปากซีดในเวลาถัดมา

 

อ้าปากเร็วครับที่รัก

 

น้ำเสียงทุ้มละมุนพูดเอาใจ ก่อนที่คนไม่มีชีวิตชีวาจะยอมอ้าปากกว้างเล็กน้อยตามที่บอก แต่ไม่ยอมงับช้อนเข้าไปอยู่ดี จนเดรโกต้องเป็นฝ่ายขยับเข้าไปใกล้ และยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้เข้าปากของอีกคนไปแทน

 

สายตาเหม่อลอยว่างเปล่าในดวงตากลมสีเขียวมรกตคู่สวยที่เขาเคยชอบมอง ยามนี้มันไม่สดใสเหมือนเช่นเคย ลูกไม่ได้จากไปแค่ตัว แต่พรากเอาความรู้สึกนึกคิดของเด็กชายผู้รอดชีวิตไปด้วยจนเจ้าตัวแทบไม่เหลือเค้าความเป็นคนเดิม

 

ถ้าให้เลือกได้บางทีเดรโกอยากจะถูกด่าหรือโวยวายมากกว่าที่จะต้องมาเป็นคนคอยพูดอยู่ฝ่ายเดียว คนรักของเขานั้นไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบกลับเลยสักนิด เขาให้ทำอะไรก็ทำ ราวกับว่าเจ้าตัวเป็นหุ่นยนต์ที่สั่งการได้

 

แต่เดรโกไม่คิดย่อท้อ สักวันหนึ่งในเร็วๆ นี้ เขาจะเอาเด็กชายผู้รอดชีวิตกลับคืนมาให้ได้ แม้ว่าจะไม่สดใสเหมือนเดิมแต่ก็จะคอยเติมเต็มส่วนที่เสียไปทีละนิดจนมันครบสมบูรณ์ และวันนั้นคนรักของเขาจะมีความสุขแบบที่เคยเป็นอีกครั้ง

 

Knock! Knock! Knock!

 

เดรโกป้อนข้าวคนนั่งนิ่งได้ไม่กี่คำ เสียงเคาะประตูห้องนอนของเขาก็ดังขึ้น เจ้าของห้องจึงลุกขึ้นยืนก่อนจะประทับจูบลงไปบนศีรษะของคนตรงหน้า ถึงได้ยอมผละออกมาเพื่อไปต้อนรับคนที่อยู่อีกฟากของห้องแทน

 

เป็นยังไงบ้างพอเขาเปิดประตูเสียงของหญิงสาวก็เอ่ยถามขึ้นทันที

 

เหมือนเดิมเดรโกตอบก่อนจะขยับหลีกตัวให้ผู้มาใหม่ทั้งสองได้เข้ามาในห้องแทน

 

ตั้งแต่ที่เกิดเรื่อง เพื่อนสนิททั้งสองของคนรักก็พากันแวะเวียนเข้ามาเยี่ยมแฮร์รี่ตลอดเวลา บางครั้งก็เปลี่ยนเวรมาอยู่เป็นเพื่อนเพราะเขาต้องไปสะสางเรื่องของผู้หญิงคนนั้น ที่เป็นตัวการวางแผนเรื่องราวทั้งหมด และตอนนี้เหมือนเขาจะเปิดใจยอมรับเด็กจากบ้านกริฟฟินดอร์สองคนนี้มากขึ้น

 

พอเขาได้เสียบุคคลที่มีค่าที่สุดในชีวิตไป เดรโกก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่าชีวิตของเรานั้นแสนสั้น บางคนที่เราเคยทะเลาะหรือเกลียดก็ควรจะปล่อยวาง

 

ทุกอย่างทิ้งไปซะก่อนที่อะไรๆ มันจะสายเกินไป และมิตรภาพที่เขาทั้งสองหยิบยื่นให้ในเวลาที่เขาอ่อนแอ จนเอาตัวเองไม่รอดก็ทำให้ชายหนุ่มอดซึ้งใจไม่ได้

 

หญิงสาวที่เขาเคยเรียกเธอว่าเลือดสีโคลนนั้นแบ่งปันความห่วงใยมาให้กับเขาไม่ต่างกับที่ให้เพื่อนของเธอเลยสักนิดเดียว รอน วีสลีย์เองก็เช่นกัน เขาไม่เห็นสายตารังเกียจหลงเหลือในดวงตาของอีกฝ่าย มีแต่ความสงสารและเห็นใจเท่านั้นที่ฉายชัดกลับมาให้

 

เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง นายไปพักก่อนเถอะคนเข้ามาใหม่พูดก่อนจะดึงถ้วยข้าวต้มในมือของเขาไป และเดินไปหาเพื่อนของเธอที่นั่งอยู่บนเตียงนอนทันทีเพื่อจัดการต่อตามที่พูด

 

ไง ได้นอนไหมเมื่อคืนส่วนรอนที่ไม่ได้เดินตามคนมาด้วยกันไปนั้นก็ถามขึ้นเมื่อเห็นสภาพเจ้าของห้องที่ดูอิดโรยยิ่งกว่าเด็กชายผู้รอดชีวิตเสียอีก

 

เขาร้องทั้งคืนเดรโกตอบก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงกับโซฟามุมห้องและยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง

 

เวลาที่คนรักของเขาปิดตาลงและหลับสนิทเมื่อใด เดรโกจะไม่ได้นอนเลยสักวินาทีเดียว เพราะคนที่เพิ่งผ่านเรื่องราวเลยร้ายมักจะกรีดร้องด้วยความทรมานเสียงดังตลอดทั้งคืน คล้ายกับว่าเหตุการณ์คืนนั้นได้ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองซ้ำอีกรอบ

 

เดรโกต้องคอยกอดเอาไว้ตลอดทั้งคืน และพูดปลอบให้อีกคนสงบลง แต่บางครั้งมันก็ไม่ได้ผลนักเมื่อคนไม่ค่อยมีสติเอาแต่ทุบตีลงมาบนตัวเขาเหมือนกับว่าจะป้องกันตัวเองจากเหตุการณ์ต่างๆ ในความฝัน

 

ถึงแม้ว่าจะช้ำไปทั้งร่างกายแต่เดรโกก็ปล่อยให้อีกคนได้ทำตามที่ใจต้องการ ไม่ห้ามอะไรสักคำ ถ้านั่นสามารถทำให้อีกฝ่ายได้ระบายออกมา เขาก็ยินดีที่จะยอมอยู่เฉยๆ และให้อีกคนได้ทำตามอำเภอใจ

 

แล้วจะเอายังไงเรื่องนั้นรอนถามขึ้นอีกครั้งถึงเรื่องของหญิงสาวที่ตอนนี้ถูกควบคุมตัวเอาไว้อยู่ เพื่อดำเนินการไต่สวนที่จะมาถึง

 

ฉันไม่อยากยุ่ง ให้พวกอาจารย์จัดการไป

 

คนที่ไม่เหลือเค้าเดิมของคุณชายตอบก่อนจะจ้องมองกลับไปยังเตียงนอนของตัวเอง ที่ตอนนี้หญิงสาวเพียงคนเดียวในห้องกำลังพยายามพูดคุยบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้คนรักของเขาได้ฟัง

 

เดรโกไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องของผู้หญิงคนนั้น ปล่อยให้อาจารย์ไต่สวนและลงโทษตามความผิดแบบที่เธอควรได้รับดีกว่า เพราะถ้าให้เขาเข้าไปยุ่งเมื่อไหร่ มันจะต้องไม่จบแค่ติดคุกแน่นอน เขาคงจะได้หาทางบีบคอเธอแหลกคามืออีกรอบเหมือนในวันนั้นที่แฮร์รี่ห้ามเอาไว้

 

ส่วนเรื่องของไอ้สารเลววิกเตอร์ ครัม เขากลับไม่ได้รับความผิดหรือโดนข้อกล่าวหาอะไรเลยสักนิดเดียว เพราะพวกอาจารย์ภายในโรงเรียน โดยเฉพาะพ่อทูนหัวของเขาต่างก็พยายามปกปิดไม่ให้เขาได้รับโทษ ความจริงแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องถูกต้องที่เขาได้รับการช่วยเหลือเช่นนี้

 

และเขาก็ยอมที่จะได้รับการไต่สวนและโดนลงโทษเช่นกัน เขาไม่เกรงกลัวสักนิดเดียว เพราะมันพรากลูกไปจากเขา ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิตเท่านั้น! และพวกมันทำลายถึงสองคนด้วยซ้ำ เขาเอาชีวิตมันแค่คนเดียวก็ดีเท่าไหร่แล้ว

 

ทว่าที่ควรได้รับการขอบคุณอีกคนคงจะไม่พ้นเซดริก ดิกกอรี่ คนที่อยู่ในเหตุการณ์กับเขาตั้งแต่ต้นจนจบ และให้ความช่วยเหลือเท่าที่จะทำได้ ตลอดเวลาอีกฝ่ายก็ไม่ยอมปริปากบอกเล่าถึงความผิดของเขาเลยสักนิดเดียว แถมยังยอมเป็นพยานปากสำคัญเพื่อจะได้ลงโทษผู้หญิงคนนั้นอีกด้วย ช่างมีน้ำใจมากเหลือเกิน

 

นายไปนอนสักหน่อยไป เดี๋ยวฉันกับเฮอร์ไมโอนี่ดูแลต่อเองเสียงทุ้มของคนที่นั่งตรงข้ามพูดขึ้น และมันเรียกสติของคนที่นั่งคิดเหม่อลอยกับตัวเองได้ทันที

 

อืมฝากด้วยแล้วกันเดรโกยอมลุกขึ้นไปอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินออกจากห้องไปเพื่อพักผ่อนที่ห้องของเพื่อนสนิทของเขาแทน

 

ความจริงแล้วเขาไม่ได้อยากจะห่างจากคนรักเลยสักวินาทีเดียว แต่เดรโกก็ต้องเก็บแรงเอาไว้ต่อสู้ในยามค่ำคืนที่จะมาถึงนี้ด้วยเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเขาถึงได้ยอมถอยออกมาและฝากคนที่ไว้ใจรับหน้าที่นี้แทนสักสองสามชั่วโมง และหลังจากนั้นเขาจะไม่ห่างคนรักไปไหนอีกเลยทั้งคืน

 







เดรโกสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกหลังจากที่เขางีบหลับไปได้แป๊บเดียว คนในอ้อมกอดตอนนี้กำลังส่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยนจนเขาต้องรีบลุกขึ้นมาเปิดไฟด้วยความรวดเร็ว เพื่อปลอบอีกคนให้ค่อยๆ สงบลง

 

แต่เห็นทีว่าวันนี้จะหนักกว่าหลายวันที่ผ่านมา เพราะแฮร์รี่นั้นร้องไห้แบบไม่ลืมหูลืมตา เอาแต่ขดตัวกอดโอบกอดร่างกายของตัวเองเอาไว้อย่างน่าสงสาร จนเจ้าของห้องต้องรีบดึงตัวเข้าไปกอดเอง

 

ฮึกฮืออออเสียงร้องโหยหวนคล้ายกับมีดกรีดแทงฝังลึกลงไปในจิตใจของคนได้ยิน

 

ชู่วมันเป็นแค่ความฝันเท่านั้นที่รักเดรโกโยกตัวคนในอ้อมแขนของเขาเบาๆ ไปมา ก่อนจะกล่อมให้อีกฝ่ายค่อยๆ สงบนิ่ง

 

ฮึกลูก! ละ...ลูกไม่อยู่แล้ว

 

แต่คนที่มีความทรงจำเลวร้ายในชีวิตกลับไม่ได้ฟังเสียงนั้นเลย เจ้าตัวพร่ำเพ้อละเมอหาแต่คนที่จากไปจนเดรโกเกือบจะน้ำตาไหลตามไปด้วยเมื่อได้ยิน น้ำเสียงของเด็กชายผู้รอดชีวิตมันเจ็บปวดเหลือเกิน เจ็บปวดมากกว่าน้ำเสียงไหนที่เขาเคยได้ยินเสียอีก

 

ไม่เป็นไรที่รักไม่เป็นไรนะครับ เขาไปดีแล้ว แต่สักวันเขาจะต้องกลับมาแน่นอนเดรโกก็ไม่รู้ว่าวันไหนเหมือนกัน แต่มันต้องมีสักวันที่ลูกจะต้องกลับมาหาเขาและแฮร์รี่อีกครั้งแน่นอน

 

มันฆ่าลูกฉัน! ไอ้ฆาตกรนั้นมันฆ่าลูกฉัน!!!

 

เสียงหวีดร้องดังก้องไปทั่วห้องพร้อมกับคนพูดดิ้นทุรนทุรายราวกับว่าจะขาดใจตาย และเป็นความโชคดีที่พ่อทูนหัวของเขามาร่ายคาถาเก็บเสียงเอาไว้ให้ ไม่อย่างนั้นเด็กนักเรียนในบ้านคงไม่ได้หลับได้นอนกันแน่

 

เดรโกรู้แล้วครับ ที่รักใจเย็นๆ นะ ตอนนี้ไม่มีใครจะมาทำร้ายลูกของเราได้อีกแล้ว


เดรโกรีบกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายแนบชิดมากกว่าเดิมแม้ว่าเขากำลังต่อสู้กับแรงของอีกฝ่ายที่ไม่ยอมให้เขากอดนิ่งๆ ก็ตาม

 

ลูกเหรอเรามีลูกเหรอและจู่ๆ คนที่เคยกรีดร้องก็เปลี่ยนท่าทีไปจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มหวานผุดขึ้นทันทีเมื่อพูดถึงลูกอีกครั้งก่อนจะลูบลงบนหน้าท้องแบนราบของตัวเอง

 

ใช่ครับ เราจะมีลูกกันอีกครั้งนะคนที่มีสภาพไม่เต็มร้อยตอบก่อนจะส่งยิ้มให้และลูบลงไปเบาๆ บนกลุ่มผมสีดำสนิท

 

แต่คนที่สติหลุดลอยกลับมีท่าทีแปลกไปอีกรอบ เมื่อได้ยินว่าจะมีลูกอีกครั้ง แฮร์รี่ก็รีบยกมือขึ้นอุดหูของตัวเองทันทีเหมือนกับว่าไม่ต้องการได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว พร้อมกับเนื้อตัวสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัวจนคนประคองกอดถึงกับน้ำตาไหลตามลงมาแต่แล้วก็ต้องรีบยกมือปาดออกไปด้วยความรวดเร็ว

 

ฮึก! มะไม่เอา ไม่เอาลูก กะกลัวเขาจะจากไปอีกน้ำเสียงแทบฟังไม่เป็นประโยคพูดก่อนจะส่ายหัวระรัวเหมือนกับพยายามสลัดภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่ฉายอยู่ในหัวให้หลุดออกไป

 

ไม่เป็นไรที่รักไม่เป็นไรนะครับ เรายังไม่จำเป็นต้องมีตอนนี้ก็ได้

 

ความอดทนของเดรโกมีมากจนบางครั้งเขายังแปลกใจ แต่ชายหนุ่มที่พลาดโอกาสได้เป็นพ่อคนก็ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดี

 

ตลอดระยะเวลาหลายคืนที่ผ่านมา เขามักจะต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา เหมือนกับตอกย้ำให้เขาลืมไม่ได้เลยว่าเสียแก้วตาดวงใจไปแล้ว แต่จะโทษใครได้ล่ะ แฮร์รี่เองก็ไม่ผิดเพราะเขายังควบคุมสติไม่ได้ จนต้องร้องไห้โวยวายแบบนี้ออกมาทุกคืน

 

เดรโกปรึกษากับหมอที่เข้ามาดูแลเป็นกรณีพิเศษแล้วว่าเพราะอะไรคนรักของเขาถึงได้สติเลื่อนลอยแบบนี้ และจะทำยังไงได้บ้างเพื่อให้เด็กชายผู้รอดชีวิตกลับคืนมาเป็นแบบเดิมสักที ขืนให้เป็นแบบนี้นานต่อไปเขาเองอาจจะเป็นบ้าไปก่อน

 

ไม่ใช่เพราะรับไม่ได้ แต่บางอย่างที่เขาอยากจะปล่อยให้มันผ่านไปเพื่อช่วยให้ตัวเองมีชีวิตก้าวเดินต่อได้ ดันถูกตอกย้ำให้จำทุกๆ วันแบบนี้ เดรโกก็คิดว่าสักวันเขาคงจะเข้มแข็งไม่พอที่จะประคับประคองคนรักของเขาแน่นอน

 

แต่หมอก็ให้คำแนะนำมาอย่างดีว่าเขาต้องใจเย็นๆ และใช้ความรักที่มีทั้งหมดปลอบประโลมอีกฝ่ายให้รู้ว่าไม่โดดเดี่ยวอยู่คนเดียว ซึ่งเดรโกก็ทำมาตลอดหลายวันนี้ แต่ไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะมีวี่แววดีขึ้นเลย และบางทีอาจจะแย่ลงกว่าเดิมด้วยซ้ำ

 

ฆ่ามัน! เดรโกฆ่ามัน!!!จู่ๆ คนที่เงียบไปแล้วก็ตะโกนร้องขึ้นอีกครั้งจนเดรโกที่ใช้ความคิดจมอยู่กับตัวเองสะดุ้งเล็กน้อย

 

มันฆ่าลูกเรา! ฆ่ามันซะ! อย่าให้มันมีชีวิตรอด!! ฮ่าๆๆๆและจากตอนแรกที่เคยโวยวายเหมือนกับคนโกรธสุดขีดก็เปลี่ยนเป็นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งแทน

 

ในเวลาแบบนี้ถ้าคนที่จิตใจไม่เข้มแข็งพอจริงๆ คงจะมีสภาพไม่ต่างกันกับคนที่สติหลุดลอย เพราะฉะนั้นเขาถึงได้ประคองตัวเองให้ได้ดีมากที่สุดเพื่อที่จะรองรับอารมณ์ของอีกฝ่ายยามที่เจ้าตัวสับสนเช่นนี้

 

และเขาก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดคนที่ห้ามเขาในวันนั้นถึงได้เปลี่ยนคำสั่งในวันนี้ เดรโกเฝ้าคิดมาตลอดหลายวันที่ผ่านมาว่าเพราะอะไร จนในที่สุดก็ได้คำตอบกับตัวเองว่าบางทีน่าจะเป็นจากจิตใต้สำนึกลึกๆ ที่ไม่คิดถึงความถูกผิด และต้องการจะให้คนที่ทำร้ายตัวเองพบเจอเช่นเดียวกับที่ตัวเองประสบ คนรักของเขาถึงได้เป็นเช่นนี้นี่เอง

 

อ๊าก!!!!และไม่นานจากเสียงหัวเราะก็เปลี่ยนเป็นร้องตะโกนออกมาดังลั่นก่อนจะขดตัวงอกุมท้องของตัวเองใหม่อีกครั้ง ราวกับว่าภาพที่เคยถูกทำร้ายแล่นกลับเข้ามาฉายซ้ำใหม่

 

ฮึกได้โปรดอย่าทำลูกฉัน ฮืออออออ ฉันขอร้องเดรโกช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!!ประโยคสุดท้ายที่อีกคนพูดออกมานั้นทำเอาเจ้าของชื่อถึงกับน้ำตาไหลอีกรอบ

 

เดรโกนึกย้อนกลับไปวันที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย แม้แต่เกราะที่ขวางกั้นเอาไว้ก็ทำลายไม่ได้ทัน และเสียงร้องโหยหวนพร้อมกับภาพของคนรักที่ถูกคาถากรีดแทงเข้าใส่ตรงกลางท้องยังคงติดตาไม่รู้ลืม

 

แต่แล้วคนที่เคยตัวงอก็ยืดตัวตรงก่อนจะวางมือบอบบางของตัวเองลงบนโหนกแก้มซูบตอบของชายหนุ่มผมบลอนด์ และเกลี่ยเช็ดน้ำตาออกไปหมดจนคนที่รับมือไม่ถูกถึงกับรีบแนบแก้มลงไปทันทีเพื่อหาไออุ่นที่คุ้นเคย


เป็นอะไรเหรอนายร้องไห้ทำไมดวงตาที่เคยเหม่อลอยกลับกลายเป็นจ้องมองใสแป๋วแทนจนเจ้าของห้องตามอารมณ์ไม่ทัน

 

เปล่าครับ ไม่ได้เป็นอะไรมือหนาที่โอบรอบเอวบางดึงออกมาวางทับกับมือเรียวเล็กแทนก่อนจะหลับตานิ่งสนิทเพื่อเก็บเกี่ยวช่วงเวลาที่กำลังจะหายไปอีกครั้ง

 

และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เด็กชายผู้รอดชีวิตจะหวีดร้องเสียงดังโวยวายเหมือนตอนก่อนหน้านี้อีก เดรโกจึงไม่อยากปล่อยให้โอกาสหลุดมือไป ในตอนนี้เขาเหมือน

 

ว่าจะได้คนรักคนเดิมของเขากลับคืนมา แต่อีกฝ่ายก็อยู่กับเขาไม่ได้นานนัก เมื่อคนที่กำลังจ้องมองตรงมาทางเขากำลังปล่อยน้ำตาไหลสะอื้นไห้อีกรอบ

 

ฮือฉันคิดถึงลูก ดะเดรโกฉันคิดถึงลูกศีรษะทุยซบลงแนบกับแผ่นอกกว้างทันทีก่อนจะพร่ำเพ้อออกมาอีกครั้ง

 

ลูกยังอยู่กับเราตรงนี้…”

 

น้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้วจากชายหนุ่มผมบลอนด์ และตอนนี้เขาต้องกลายมาเป็นคนมีสติมากกว่าอีกครั้งจึงไม่รีรอที่จะปลอบคนในอ้อมกอดด้วยความรวดเร็ว

 

ในขณะที่พูดก็เอามือแนบลงไปบนหน้าอกฝั่งของหัวใจคนรักด้วยเช่นกัน เพื่อยืนยันอย่างที่เขาพูดจริงๆ ลูกจะอยู่ในความทรงจำและในหัวใจของพวกเขาตลอดไป ถึงแม้ว่าไม่มีตัวตนแต่ก็ยังนึกถึงได้

 

ทะทำไมเขาตะต้องไปด้วย ขะเขาไม่ระรักฉันเหรอ

 

แม้ว่าจะไม่ได้ร้องไห้ตัวโยนแบบครั้งที่แล้ว แต่น้ำเสียงตะกุกตะกักยังคงมีเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พร้อมกับหยาดน้ำตาไหลอาบเสื้อนอนของเดรโกเต็มไปหมด แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมันมากเท่าไหร่นัก

 

รักสิ แต่บางทีอาจจะยังไม่ถึงเวลาของเขา ตอนนี้เขาอาจจะต้องการออกไปวิ่งเล่นที่อื่นก่อน ไม่นานเขาก็จะกลับมาคนดูแลพยายามคิดหาคำพูดปลอบให้ได้มากที่สุด และเป็นการปลอบตัวเองไปด้วยเช่นกัน

 

ฮึกฮืออออ

 

และเหมือนว่าคนที่ยอมอยู่นิ่งฟังอะไรได้แค่แป๊บเดียวก็เริ่มมีอาการแบบ เดิมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เดรโกคิดว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว เขาจะเอาตัวคนรักกลับมาให้ได้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะอยู่ส่วนไหนในจิตวิญญาณก็ตาม

 

คนที่มีอาการเหนื่อยล้ามาตลอดหลายวันไม่รีรอที่จะใช้มือของตัวเองจับเข้าที่สองข้างแก้มซูบอย่างนุ่มนวล ก่อนจะยกใบหน้าของอีกฝ่ายให้เงยขึ้นมามองตัวเองและจ้องสบตาเอาไว้ได้ในที่สุด

 

ที่รักได้โปรดกลับมา…”

 

ดวงตาเข้มที่เคยมีความน่าเกรงขามมากกว่านี้มองจ้องลงไปในนัยน์ตาสีสวยที่เขาหลงรัก ก่อนจะใช้น้ำเสียงที่ออกมาจากใจพูดกล่าวออกไปอย่างอ้อนวอน

 

ได้โปรดกลับมาหาฉันแฮร์รี่อย่าให้ฉันต้องรับมืออยู่คนเดียว เพราะเดรโกคนนี้จะไม่ไหวแล้วเหมือนกันที่รัก…” น้ำเสียงเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจพูดพร้อมกับปล่อยให้น้ำตาที่แห้งสนิทไปแล้วให้ไหลลงมาอีกรอบ

 

เขาสามารถไปนั่งคุกเข่าร้องขออ้อนวอนกับพ่อมดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกเวทมนตร์คนไหนได้บ้าง ขอให้เขาช่วยนำหัวใจเขาคืนมาสักที เพราะเดรโกเริ่มรู้สึกว่าเขาจะแตกสลายตามในอีกไม่นานแล้วเหมือนกัน

 

กลับมาเถอะนะกลับมาอยู่ด้วยกันนะครับ

 

คนพูดอ้อนวอนทิ้งหัวลงกับไหล่เล็กแคบด้วยความรวดเร็วก่อนจะตัวสั่นเล็กน้อยจากการร้องไห้ และตอนนี้เขาไม่เหลือมาดอะไรที่อยากรักษาไว้อีกแล้ว

 

เดรโกแค่ต้องการใครสักคนที่จะมาช่วยให้เขารับมือกับเรื่องนี้ไปพร้อมกัน และนั่นคงจะต้องเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์เพียงคนเดียวเท่านั้น เขาอยากจะให้อีกฝ่ายเป็นที่พักพิงให้กับเขาบ้าง แม้จะบอกว่าตัวเองสู้ไหว แต่เขาก็ต้องการกำลังใจจากคนตรงหน้านี้ด้วยเช่นกัน

 

อย่าให้ฉันต้องสู้อยู่คนเดียวเลยนะแฮร์รี่ กลับมาหาฉันสักที ได้โปรด…”

 

เด็กชายผู้รอดชีวิตที่เงียบนิ่งไปเหมือนกับคนเริ่มได้สติ แฮร์รี่ค่อยๆ ยกแขนทั้งสองข้างของตัวเองโอบกอดรอบตัวของคนซบไหล่ เขาก่อนจะหลับตานิ่งเพื่อทบทวนถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมา ราวกับว่าที่เคยทำไปทั้งหมดไม่ใช่ตัวตนของตัวเอง

 

เพราะน้ำเสียงที่เหมือนกับแบกความทุกข์และความรู้สึกผิดตลอดหลายวันที่ผ่านมาเรียกเอาสติของเขากลับคืนมาได้ ก่อนหน้านี้แฮร์รี่ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรลงไปบ้าง เขารู้แค่ว่าตัวเองคล้ายกับคนจะขาดใจตาย อยากตายตามลูกไป...

 

แต่เขาดันลืมคิดไปว่าเสียเองว่าไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่เจ็บปวดกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น คนที่เป็นพ่อก็ไม่ต่างกัน เขายังโชคดีที่มีเดรโกคอยดูแล และอีกฝ่ายนั้นเล่าใครจะดูแล และเขาจะเสียใจอยู่คนเดียวแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

 

ฉะฉันขอโทษ ขอโทษที่ปล่อยให้นายต้องสู้อยู่คนเดียว

 

น้ำเสียงเดิมที่เขาไม่ได้ยินมานานหลายวันพูดกระซิบอยู่ข้างหูของเดรโกจนทำให้คนที่ทำตัวอ่อนแอถึงกับต้องรีบผละหน้าออกมาจากไหล่แคบด้วยความรวดเร็ว

 

เหนื่อยไหมฉันขอโทษที่ทิ้งนายไว้ตามลำพังนะเดรโก

 

คนที่มีสติอยู่กับตัวมากขึ้นโผเข้ากอดคนรักตรงหน้าทันทีพร้อมด้วยรอยยิ้มกว้างของเดรโกที่เขารับรู้ได้ว่าหัวใจเขากลับคืนมาแล้ว แม้ว่าจะไม่สมบูรณ์แต่ก็จะค่อยๆ เติมเต็มซึ่งกันและกันไปได้เอง

 

ไม่เหนื่อย ไม่เหนื่อยเลย ขอแค่นายกลับมาหาฉัน ว่าอะไรฉันก็ทนได้ทั้ง นั้นวงแขนกว้างโอบรัดเด็กชายผู้รอดชีวิตเข้ามาแนบชิดร่างกายแน่นขึ้นอีกครั้ง ความสุขของเขาค่อยๆ กลับคืนมาแล้วสินะ

 

เดรโกโยกตัวคนที่ขึ้นมานั่งบนตักเขาทั้งตัวไปมาเพื่อกล่อมให้อีกคนค่อยๆ ผ่อนคลาย และปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมแทน ในเวลาตอนนี้ต่างฝ่ายต่างจมอยู่กับความคิดของใครของมัน

 

สักวันเราจะมีลูกด้วยกันอีกครั้ง และครั้งนี้เดรโกสัญญาว่าจะไม่ให้ใครมาทำร้ายแฮร์รี่และลูกได้อีกเสียงทุ้มพูดขึ้นทำลายความเงียบก่อนจะจูบลงบนกลุ่มผมนุ่ม

 

สะสัญญานะน้ำเสียงที่ไม่ได้เหม่อลอยเหมือนก่อนหน้านี้พูดขึ้น และอีกฝ่ายก็ตอบรับทันทีเช่นกันเพื่อให้คนในอ้อมกอดอุ่นใจ

 

อืมสัญญาครับ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 795 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,142 ความคิดเห็น

  1. #9134 1880Blue (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:49
    ว่าจะไม่ร้องละนะเเต่ตอนนี้ขยี้ใจจริง;-;น้ำตาร่วงเลย
    #9,134
    0
  2. #9127 sopin05 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:43

    ฮือ....
    #9,127
    0
  3. #9125 port_16 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 23:23
    ตอนนี้เจ็บปวดมากเลยฮืออ
    #9,125
    0
  4. #9084 Sleepycreatures (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 21:54

    เศร้าแง้..... //ร้องไห้
    #9,084
    0
  5. #9076 Sushimi (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 21:45

    น้ำตาไหลไม่หยุด ฮืออออออออออhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-11.png

    #9,076
    0
  6. #9074 nu-nid (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 01:35
    ปวดใจมากๆเลยค่ะ ฮืออออ ร้องไห้หนักมากๆเลยย
    #9,074
    0
  7. #9042 mmcolor (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 00:39

    อ่านแล้วมันหน่วงในใจตามไปด้วยเลย รู้สึกเศร้า หายใจไม่ทั่วท้องเลย คุณบรรยายออกมาได้ดีมากเลยค่ะ เรารับอารมณ์จากตัวหนังสือที่คุณบรรยายออกมาจนเราอินตามไปด้วยเลย
    #9,042
    0
  8. #9003 0884546137 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 20:55

    อินังโชคงโดนแค่ขังคุกมั้งพรอตแฮรี่พอตเอตอร์มีแต่ขังคุก..

    #9,003
    0
  9. #8975 Araywa (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 14:30

    เศร้าไม่กล้าอ่านต่อเลยอะะะะ

    เรา:คุณวิกเกอร์ ครัมค่ะ~~..........

    วิกเกอร์:ค-ค-ค-ค-ครับ!!!!??

    เรา:.......=)

    วิกเกอร์:....!!!

    เรา:=) =) =) =) =| =| =| =(=(=( >:(!!!!

    วิกเกอร์:(ฉิบผายละวิ่งดิรอไรหวะะะ!!!!!!!!))

    เรา:จะหนีไปไหนไอ่สารชั่ว!!!!!!=

    #8,975
    0
  10. #8941 markbam3105 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 15:12
    ดาวน์มากจริงๆ มันแย่ไปหมดเลย ขอให้ใจของทั้งคู่ค่อยๆฟื้นฟูขึ้นมานะ กลับมามีความสุขอีกครั้ง
    #8,941
    0
  11. #8863 Puinoonster (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 09:30
    ร้องไห้ไปอ่านไปเลยทีเดียวกระซิกๆ
    #8,863
    0
  12. #8836 เจี้ยงจิงหยวน (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 01:48
    อยากให้โชโดนลงโทษเหมือนมนุษย์แบบแล่เนื้อแล่ทุกสิ่งออกมามันเป็นความรู้สึกที่เหมือนว่าเราคือแฮร์รี่จริงๆจนเราอยากจะล้างบางทั้งครอบครัวโชแชงโดยให้โชเห็นคนรักตายไปต่อหน้าต่อตาแบบช้าๆแต่เจ็บถึงข้างในคือแบบมันไม่ไหวอะ ไม่ไหวเลยจริงๆ
    #8,836
    0
  13. #8812 KunTranquille (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 22:32
    ไม่ได้อ่านไปร้องไห้ไปแบบนี้มานานแล้วนะ หน่วงไปหมด อึดอัดไปหมดมทำไมเรื่องมันถึงเลวร้ายขนาดนี้ การตายของวิกเตอร์มันชดใช้ได้จริงๆ หรอ สองชีวิตที่ถูกพรากไปพร้อมกับอีกสองดวงใจของคนเป็นพ่อ และแม่ แม่แต่หน้า หรือเสียงของเลือดเนื้อเชื้อใขแท้ๆ ของตัวเองก็ไม่แม้แต่โอกาสจะได้ยิน ได้รับฟัง ได้สัมผัส ทำไมโลกถึงให้กำเนิดพวกชั่วช้าต่ำทรามอย่างโชแชง กับวิกเตอร์ได้มีโอกาสได้เกิด และเติบโตกัน ในขณะที่อีกสองชีวิตน้อยๆ ต้องจากโลกไปทั้งที่ยังไม่ได้รับสัมผัสความรักของบุปผกาเลยสักนิดเดียว โลกโหดร้าย หรือไรท์เตอร์กันที่โหดร้าย
    #8,812
    0
  14. #8755 Fleur n Papillon (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 11:40
    หน่วงมากจริงๆ สงสารเดรโกมากๆเลย และขอบคุณแฮร์รี่ที่ได้สติทันเวลา ทั้งคู่จะผ่านเรื่องร้ายๆได้แน่นอน! ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสกว่าเสมอน้า หายดีมะไหร่เดวความหื่นในตัวคุณชายก็จะเข้ามาสิงร่างจนนุ้งรี่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนแน่จ้าาา อิอิ
    #8,755
    0
  15. #8719 BT_PP (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 16:12
    นังโชแชงฉันจะส่งแกไปคุกอัซคาบัน!!!!
    #8,719
    0
  16. #8677 WTwinter (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 19:54
    หน่วงไปหมดเลยอะ ฮื่ออออ
    ดีใจที่กลับมานะคะ
    #8,677
    0
  17. #8662 babyluvsehunny (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 09:47
    สงสารเดรกมากเลยอะ เดรกรักแฮร์รี่มาก เจ็บแทน ฮือ
    #8,662
    0
  18. #8453 Im your v (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 10:47
    ปาดน้ำตาาาาา
    #8,453
    0
  19. #8430 Jerry Fern (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 10:56

    ร้องไห้ตามแล้ว .... ดืิิ่งตามไปแล้ว ต่อจากนี้จะมีความสุขแล้วนะ

    #8,430
    0
  20. #8389 BK11629 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 02:34
    สงสารเดรกจริง งานดูแลคนป่วยอ่ะ เฮ้อออ นังโช โทษนังจะสาสมมั้ยนะ ตระกูลนางจะอายม่ะที่ลูกมาทำแบบนี่
    #8,389
    0
  21. #8330 Gusaum'smile (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 10:47
    สงสารเดรก
    #8,330
    0
  22. #8306 Rinrada99 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 20:44
    แงงงงงง น้ำตาไหลเลยอะ แบบหน่วง._.
    #8,306
    0
  23. #8295 ployy_p (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 01:01
    อ่านเเล้วน้ำตาไหลเลยอ่ะ เเบบหน่วงจริงๆ
    #8,295
    0
  24. #8233 preawwaich (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 02:02
    น้ำตาไหลแล้ว ฮืออออออออ สู้ๆนะทั้งคู่
    #8,233
    0
  25. วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 22:24
    เศร้ามาก
    #8,123
    0