[END] Despacito | Harry Potter (DM/HP)

ตอนที่ 35 : Chapter 27 :: A Relationship with Draco Malfoy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,020 ครั้ง
    2 ก.ค. 63






หลังจากที่ได้รับการดูแลอย่างดีมาตลอดสามวัน คนป่วยก็เริ่มรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว และอาการปวดหัวหรือตัวร้อนต่างๆ ก็ทุเลาลงจนเกือบไม่มีเหลือ แฮร์รี่จึงตื่นลืมตาขึ้นมาได้อย่างสดชื่นมากที่สุดในช่วงตลอดหลายวันที่ผ่านมา

 

คนเพิ่งหายไข้นอนมองใบหน้าที่กำลังกอดรัดรอบเอวเขาอยู่ด้วยความพิศวง ขนตาหนาเป็นแพของคนนอนหลับทำเอาแฮร์รี่อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมมันถึงได้หนายาวขนาดนั้นราวกับของผู้หญิง ไหนจะคิ้วหนาสีใกล้เคียงกับเส้นผมนั่นอีก มันทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะวางนิ้วมือสัมผัสลงไปลูบเกลี่ยเบาๆ ก่อนจะไล่ลงมาจับที่ขนตาของอีกฝ่าย

 

และทั้งหมดที่เขากำลังมองในขณะนี้คือใบหน้าของคนที่เขามีความรู้สึกดีด้วยจริงๆ ใช่ไหม แต่ถ้าไม่ใช่ก็คงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว เพราะตอนนี้หัวใจของเขากำลังเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก ยามที่ได้แอบมองใบหน้าของอีกคนในขณะหลับใหลแบบนี้

 

จะลักหลับฉันหรือไงเสียงของคนที่เขาคิดว่าหลับพูดแทรกขึ้นมาทั้งที่ตายังคงปิดอยู่

 

ตื่นนานแล้วเหรอคนสะดุ้งเล็กน้อยถามกลับเมื่อถูกจับได้จึงรีบดึงมือออกมาทันที

 

นานพอที่จะรู้ว่ามีคนคิดจะลักหลับฉัน

 

เปลือกตาหนาลืมขึ้นมาพร้อมกับเผยให้เห็นดวงตาคมกำลังจดจ้องมองมาที่ตาสีเขียวมรกตคู่สวยตรงหน้าไม่กะพริบ เหมือนกับว่าเขาโดนสะกดเอาไว้ไม่ให้มองใครที่ไหนได้อีกแล้ว

 

มีแต่นายคนเดียวเท่านั้นแหละที่คิดแต่เรื่องแบบนั้นได้

 

ปากยู่บ่นออกมาพร้อมกับปลายจมูกโด่งของคนโดนบ่นแนบชิดเกลี่ยเล่นไปมาบนปลายจมูกมน โดยที่นัยน์ตาสีฟ้าอมเทายังคงจ้องลึกลงไปที่ดวงตาของคนในอ้อมกอด

 

ถ้าไม่ติดว่านายกำลังป่วย ฉันคิดว่าจะจับนายฟัดให้จมเตียงอีกสักรอบ

 

สมองคิดได้แต่เรื่องอย่างนี้หรือไง ลุกไปเลยฉันหิวข้าวแล้ว” 

 

แฮร์รี่หลบสายตาของอีกคนที่จ้องมองมาด้วยความรู้สึกเคอะเขินก่อนจะพยายามขืนตัวออกให้เป็นอิสระโดยการอ้างนู่นนี่ไปเรื่อย

 

ลุกไหวแล้วเหรอ บอกให้แครบเอาเข้ามาให้ดีกว่าไหมเจ้าของห้องถามขึ้นก่อนจะยอมปล่อยคนในอ้อมกอดเป็นอิสระ

 

แต่ก่อนจะผละออกมาเขาได้กดจูบหนักลงมาบนหน้าผากขาวหนึ่งทีเพื่อเป็นการวัดไข้ และคนโดนจู่โจมนั่งตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกเพราะยังไม่ชินแล้วไม่นานนักก็เรียกสติของตัวเองกลับมาได้

 

ไม่เอา ออกไปเองดีกว่า นอนอยู่แต่ในห้องน่าเบื่อ

 

คนที่เพิ่งหายไข้นอนอุดอู้ในห้องมาตลอดหลายวันไม่ได้ออกไปไหนเลย และตอนนี้เขาต้องการสูดอากาศบริสุทธิ์ด้านนอกบ้าง เผื่อร่างกายจะได้ฟื้นฟูเร็วขึ้น บวกกับต้องการเจอเพื่อนรักทั้งสองด้วยเช่นกัน ป่านนี้คงจะเป็นห่วงเขาน่าดู

 

พรีเฟ็คบ้านสลิธีรินลุกขึ้นมาจากเตียงทันทีที่เขาพูดจบ อีกฝ่ายตื่นมาในสภาพที่ดูดีไม่ผิดกับตอนก่อนนอน ผมสีบลอนด์ซีดไม่ได้ยุ่งเหยิงเหมือนเขาสักนิดเดียว แถมมันยังดูดีมากกว่าตอนที่เจ้าตัวตั้งใจเซตให้มันเรียบแปล้เสียอีก

 

และแฮร์รี่ต้องรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ได้สวมเสื้อนอน เผยให้เห็นท่อนบนเปลือยเปล่าพร้อมกับรอยช้ำหลายจุดที่เขาเป็นคนทำมันตอนร่วมรักกัน ทำให้ใบหน้าขาวขึ้นสีเล็กน้อยเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่ามันช่างน่าอายเหลือเกินในตอนที่เขาปล่อยให้อารมณ์พรั่งพรูออกมาในตอนนั้น

 

เขินเหรอเสียงทุ้มถามขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าที่ไร้สีสันมาหลายวันขึ้นสีแดงเปล่งปลั่งคล้ายกับลูกมะเขือเทศ

 

ไม่ได้เขิน ไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยสักทีสิ จะมายืนแก้ผ้าอยู่ทำไมแฮร์รี่คว้าผ้าห่มข้างตัวได้รีบโยนใส่คนที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ทันที

 

จะเขินอะไร ทั้งหมดบนตัวฉันนายเป็นคนทำมันเองนะแฮร์รี่” 

 

เออ!!! เขารู้แล้ว จะย้ำอะไรนักหนา

 

ไปอาบน้ำสักที ฉันหิวแล้วนะ!


น้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อยแกล้งพูดออกมา และนั่นทำให้คนที่กำลังสนุกกับการหยอกคนตรงหน้ารับรู้ได้จึงยอมเลิกเล่นทันทีก่อนที่จะโดนโกรธขึ้นมาจริงๆ

 

ชายหนุ่มที่ไร้เสื้อยืนเต็มความสูงแล้วเตรียมก้าวเท้าเดินเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำทันที แต่แล้วคนที่เคยมีความทรงจำไม่ดีก็ได้หยุดชะงักขาเอาไว้ก่อนเมื่อนึกอะไรขึ้นได้ และหันมาถามอะไรบางอย่างกับเด็กชายผู้รอดชีวิตเสียงดัง

 

ให้ฉันออกไปก่อนไหมคนบนที่นอนทำหน้าไม่เข้าใจให้กับคำถามของอีกฝ่ายก่อนจะขมวดคิ้วยุ่งส่งกลับไปให้

 

เผื่อคุณแฮร์รี่ พอตเตอร์จะกลัวใครมาเห็นเวลาที่เราเดินออกไปพร้อมกันไง


ความสงสัยของแฮร์รี่ก็กระจ่างขึ้นเมื่ออีกฝ่ายพูดขยายความให้ ดูคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเถอะ ยังจะขุดเอาเรื่องเก่าขึ้นมาแซวเขาอยู่ได้ และหารู้ไม่ว่าเขากำลังขุดหลุมฝังตัวเอง เพราะผู้อาศัยมีวิธีโต้กลับที่ดีกว่า

 

ร่างโปร่งที่ดูผอมไปเล็กน้อยจากการป่วยมาหลายวันลุกขึ้นจากเตียงนอนลงไปยืนกับพื้นก่อนจะขยับเสื้อหลวมโคร่งที่เขายืมมาสวมใส่ให้เข้าที่เข้าทางดีๆ และจึงก้าวขาเดินไปใกล้กับคนยืนห่างออกไปไม่ไกลด้วยความรวดเร็ว

 

แล้วแต่นายสิ ฉันเดินออกไปคนเดียวได้อยู่แล้ว บางทีอาจจะเจอวิกเตอร์ในห้องนั่งเล่นรวมของสลิธีรินก็ได้ และถ้าเป็นอย่างนั้นก็คงจะดีไม่น้อย เพราะฉันจะได้เข้าไปทักทายเขาเสียหน่อย ครั้งที่แล้วเขาเข้ามาขอโทษยังไม่ทันได้พูดจาดีๆ ด้วยเลยประโยคยาวเหยียดพูดออกมา

 

และเมื่อได้ยินแบบนั้นเดรโกก็ขยับถอยห่างออกมาเล็กน้อยเพื่อที่คว้าผ้าขนหนูผืนเล็กมาไว้ในมือ และเดินกลับมาหาคนยั่วอารมณ์เขาอีกครั้งพร้อมกับวางของในมือลงบนกลุ่มผมสีดำสนิท

 

หึ ฝันไปเถอะ ไปล้างหน้าได้แล้วจะได้ออกไปกินข้าวสักทีมือหนาจับที่ไหล่ทั้งสองข้างของแฮร์รี่เอาไว้ก่อนจะดันให้เดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อจัดการธุระของตัวเองพร้อมกัน

 

สุดท้ายแล้วคนที่พ่ายแพ้กับการพูดประชดประชันก็คือเดรโกนั่นเอง ดูเหมือนคนหายป่วยจะมีวิธีตอบโต้เขาได้แรงขึ้นมากกว่าเดิมเสียแล้ว เพราะฉะนั้นเขาเองต้องคอยรับมือให้ดีๆ โดยเฉพาะกับคนนี้ เขาจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากยอม

 

และนี่คงจะเป็นอีกมุมหนึ่งที่ทุกคนจะได้เห็นต่อจากนี้ไป เพราะเขาเองก็ไม่เคยยอมใครหน้าไหนเลยนอกจากตัวเอง แต่ตอนนี้คงจะต้องมีข้อยกเว้นให้กับอีกคนซะแล้วสิ

 

เดรโกยอมให้กับแฮร์รี่ พอตเตอร์โดยไม่มีเงื่อนไข และนั่นก็เป็นสิ่งที่เขาเต็มใจทำซะด้วย

 

หลังจากที่ใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำไม่นานเดรโกที่เสร็จก่อนก็รีบออกมาแต่งตัวทันที และให้อีกคนได้จัดการธุระของตัวเองต่อไป ไม่นานนักเด็กชายผู้รอดชีวิตก็ตามออกมาในชุดเสื้อผ้าของเขา

 

แต่ดูเหมือนว่าอีกคนกำลังมีปัญหาอะไรบางอย่าง เอาแต่ก้มๆ เงยๆ อยู่หน้าตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ของเขาทั้งที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว คนมองดูได้แต่สงสัยจึงลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปใกล้แทน

 

หาอะไร

 

นายไม่มีผ้าพันคอสีอื่นบ้างเหรอแฮร์รี่เงยหน้าขึ้นมาถามพร้อมกับมือยังคงค้นเข้าไปในตู้ลิ้นชักด้านล่าง

 

จะมีได้ยังไง อย่าลืมว่าฉันอยู่สลิธีรินเขารู้ดีว่าอีกคนอยู่บ้านอะไร แต่ไม่เห็นจำเป็นจะต้องมีแต่ผ้าพันคอสีเขียวเต็มตู้แบบนี้ไหมล่ะ

 

ไม่ใช่สิ ฉันหมายถึงผ้าพันคอที่ไม่ใช่ยูนิฟอร์มของโรงเรียน

 

ไม่มี ถึงมีก็ส่งซักไปหมดแล้ว ยังไม่มีใครเอามาส่งเลยคนที่มีอาการดีขึ้นแล้วถอนหายใจยาวออกมาเมื่อฟังจบ

 

ถ้าอย่างนั้นฉันจะใช้อะไรพันคอไปล่ะ

 

หืมในตู้นั่นก็ตั้งหลายผืน หยิบมาสักผืนแล้วรีบออกไปกินข้าวกันได้แล้ว

 

ไม่เอา มันมีแต่สีเขียวปากยื่นยาวพูดออกมาอีกครั้งจนเดรโกสังเกตได้ว่าอีกคนกำลังงอแง

 

สุดท้ายแล้วเขาก็ตัดสินใจหยิบผ้าพันคอชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนประจำบ้านมาไว้ในมือทันที และจับตัวคนที่เอาแต่ค้นตู้เสื้อผ้าของเขาให้ยืนตรงหันหน้ามาหากันก่อนที่จะตวัดผ้าผืนยาวโอบรอบคอที่มีผ้าก็อซแปะไว้หลายจุด

 

มือหนาจัดการพันขมวดปมให้เสร็จสรรพเรียบร้อยตามแบบที่ตัวเองถนัดและเคยทำเป็นประจำ และก่อนที่จะผละออกมาริมฝีปากหนาได้แตะลงบนหน้าผากขาวไปหนึ่งทีเพื่อขอรางวัลให้กับตัวเอง

 

พันผืนนี้ไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเราค่อยไปขนเสื้อผ้าจากหอนายมาห้องฉัน

 

คนโดนจับแต่งตัวยืนนิ่งอย่างกับตุ๊กตาตอนที่ได้รับสัมผัสอบอุ่นเมื่อสักครู่นี้ และพอตั้งสติได้ก็โดนเจ้าของห้องลากเดินไปที่เตียงนอนแล้ว

 

ทำไมถึงต้องไปขนเสื้อผ้าจากหอฉันมาที่นี่ด้วยล่ะริมฝีปากอิ่มขยับอ้าออกถามขึ้นในขณะที่ยืนนิ่งๆ ให้อีกคนจัดแจงสวมเสื้อคลุมให้ราวกับว่าเขาเป็นเด็กน้อยที่ต้องมีคนคอยช่วยเหลือ

 

ย้ายมาอยู่ที่นี่สิ จะไปนอนรวมกันกับผู้ชายคนอื่นทำไมเสียงเข้มพูดออกมาอย่างไม่พอใจพร้อมกับติดกระดุมเสื้อคลุมให้กับอีกคนไปด้วย

 

ไม่เอา พวกผู้ชายที่นายพูดถึงนั่นคือเพื่อนฉันทั้งนั้นเลยนะ และอีกอย่างฉันก็นอนกับพวกเขามาตั้งหกปีแล้วด้วยและประโยคที่พูดออกมาอย่างไม่รู้เลยว่ากำลังทำให้คนฟังไม่ชอบใจเมื่อได้ยิน

 

เดี๋ยวนายจะโดนไม่ใช่น้อยแฮร์รี่ พอตเตอร์ กล้ามากที่พูดว่านอนกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน

 

ก็มันจริงนี่ ฉันไม่ย้ายมาอยู่นี่กับนายหรอก เดี๋ยวออกไปกินข้าวฉันก็จะกลับหอกริฟฟินดอร์แล้ว

 

ลองดูแล้วกัน ถ้านายดื้อไม่เข้าเรื่องฉันจะอุ้มนายกลับสลิธีรินให้ทุกคนในโรงเรียนเห็นเองคำขู่ของเดรโกเหมือนจะได้ผล คนที่เพิ่งหายไข้หยุดยืนนิ่งทันทีคล้ายกับยอมจำนน

 

รอนคงจะยอมให้นายทำแบบนั้นหรอกเสียงแหบบ่นออกมาเบาๆ ตอนที่นึกถึงเพื่อนสนิท

 

ถ้ารอนได้รู้ว่าเขากำลังลองคบหาดูใจกับเดรโกจะทำหน้ายังไงนะ เพื่อนสนิทของเขาคงจะไม่อาละวาดซะจนโรงเรียนแตกหรอกใช่ไหม แถมยังมีชายหนุ่มข้างกายนี่อีกที่อารมณ์ร้อนยิ่งกว่าไฟ เขาหวังว่าทั้งสองจะไม่ทะเลาะกันจนทำให้เขาหนักใจหรอกนะ

 

ไม่ยอมก็ต้องยอม เพราะฉันไม่สนน้ำเสียงเอาแต่ใจพูดออกมาทำให้แฮร์รี่ถอนหายใจเล็กน้อย เขาไม่อยากจะคิดภาพตอนที่ทั้งสองเจอกันเลย

 

และความคิดวุ่นวายใจของเด็กชายผู้รอดชีวิตเป็นอันต้องถูกพับเก็บลงเมื่ออีกฝ่ายดึงมือให้เดินออกจากห้องไปพร้อมกันเพื่อตรงไปยังห้องโถงใหญ่ จะได้รับประทานอาหารเย็นแต่เป็นมื้อเช้าสำหรับเขาสองคนเสียที

 

ในขณะที่เดินออกมาจากหอนอนของเดรโก เขาก็ถูกสายตาของเด็กบ้านเดียวกับชายหนุ่มมองจ้องมองมาด้วยความสงสัยใคร่รู้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาถามสักคน จนพวกเขาออกพ้นประตูมาแล้วและกำลังเดินไต่บันไดขึ้นไปสู่พื้นด้านบนเด็กต่างบ้านก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงถามออกมา

 

ว่าแต่ผ้าพันคอของฉันล่ะ ที่พันให้นายวันนั้นแฮร์รี่จำได้ว่าผ้าพันคอของเขาอยู่กับอีกฝ่ายนี่น่า ยังไม่ได้คืนเลย แถมเขายังไม่ได้คืนเสื้อคลุมให้กับเดรโกด้วย

 

อยู่ใต้หมอนน้ำเสียงราบเรียบตอบ

 

อ่าว ทำไมถึงอยู่ใต้หมอนล่ะคนโดนถามไม่ได้ตอบอะไรออกไปได้แต่กระชับมือของเด็กชายผู้รอดชีวิตให้แน่นขึ้นและเดินนำหน้าให้อีกฝ่ายตามมาเท่านั้น


ใครจะกล้าบอกว่าเขาเอาไว้ใต้หมอนเพื่อที่จะได้นอนหลับฝันดี ถ้าเจ้าของรู้เข้าคงจะได้ล้อเขาน่าดู

 







คนที่เพิ่งเริ่มคบหาดูใจพากันเดินมาถึงยังสถานที่รับประทานอาหาร และก่อนที่เดรโกจะได้เดินเลี้ยวเข้าไปในห้องโถงใหญ่เสียงเรียกทักคนข้างตัวเขาก็ดังขึ้น อีกฝ่ายจึงหยุดชะงักอยู่กับที่ทันที ทำให้คนที่กำลังกอบกุมมือขาวเอาไว้อยู่ต้องหยุดตามไปด้วยเช่นกัน

 

แฮร์รี่!

 

เจ้าของชื่อจำเสียงนั้นได้ทันทีว่าใครเป็นคนเรียกตัวเองก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวกลับไปหาเสียงนั้น และก็เจอเข้ากับสีหน้าเคร่งเครียดของเพื่อนสนิทที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา

 

นายหายไปไหนมาแฮร์รี่ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วง และนี่มากับไอ้เฟอเรทได้ยังไงแล้วทำไมนายถึงใส่เสื้อคลุมกับผ้าพันคอบ้านมัน” 

 

รอน วีสลีย์ปรี่ตรงเข้ามาหาเพื่อนรักก่อนจะรัวคำถามออกมาอย่างรวดเร็วจนคนฟังไม่รู้จะตอบอันไหนก่อนเลย

 

ใจเย็นๆ ก่อนสิรอน ตอนนี้เราก็เจอแฮร์รี่แล้วไง และเขาก็สบายดีด้วยเห็นไหม

 

เฮอร์ไมโอนี่วิ่งตามเข้ามาติดๆ ก่อนจะพูดขึ้นเพื่อให้คนที่ตัวติดกับเธอทั้งวันค่อยพูดค่อยจากับเพื่อนที่เงียบหายไปหลายวันหลังจากจบการประลองไตรภาคีที่ผ่านมา

 

แต่คนถูกปรามกลับไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย รอนอดห่วงเพื่อนรักอีกคนไม่ได้ที่วันนั้นถูกคู่อริต่างบ้านอุ้มขึ้นมังกรไปแล้วไม่เห็นหน้าอีกเลยจนกระทั่งผ่านไปสามวันเต็ม และไม่มีแม้แต่ข่าวมาแจ้งบอกว่าเพื่อนของเขาหายไปไหน เขาไปหาที่ห้องพยาบาลก็ไม่พบจนเดือดร้อนใจไปหมด

 

ระเราเข้าไปกินข้าวกันก่อนดีไหมรอน หลังจากนั้นฉันจะเล่าทุกอย่างให้นายฟังเอง

 

แฮร์รี่พยายามแกะมือที่กำลังเกาะกุมเขาอยู่ออกแต่ไม่เป็นผล เพราะคนที่จับอยู่ไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิดเดียว แถมยังไม่ยอมปล่อยอีกด้วยจนเขาต้องหันไปพูดกับคนข้างกายเบาๆ เพื่อให้อีกฝ่ายปล่อยมือเขาเป็นอิสระเสียที

 

ปล่อยก่อนได้ไหมเสียงแหบเพิ่งหายจากการป่วยพูดกับคนที่รั้งมือตัวเองอยู่พร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนกลับไปให้

 

แต่คนที่ยืนสังเกตสถานการณ์อยู่นานกลับคิดได้ว่าเพื่อนตัวเองโดนแกล้งจึงไม่รีรอรีบก้าวเท้าเข้าไปใกล้ก่อนจะดึงมือเพื่อนให้หลุดออกมาแต่ไม่สำเร็จ เจ้าตัวจึงโวยวายเสียงดังแทน

 

ปล่อยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้เฟอเรท!เท่านั้นไม่พอชายหนุ่มผมแดงตามกรรมพันธุ์กำหมัดแน่นก่อนจะง้างกำปั้นของตัวเองขึ้น

 

รอนอย่า!เด็กชายผู้รอดชีวิตร้องเสียงหลงห้ามเพื่อนของตัวเอง

 

พลัก!

 

สุดท้ายแฮร์รี่ก็ห้ามไม่ทัน เมื่อหมัดหนักของเพื่อนสนิทฝากไว้บนมุมปากของพรีเฟ็คสลิธีรินอย่างรวดเร็ว โดยที่คนถูกทำร้ายไม่ทันได้ตั้งตัวหน้าหันไปตามแรงกระแทก

 

แต่ที่น่าตกใจมากกว่าก็คือคนที่ถูกต่อยหน้าไม่ได้อารมณ์เสีย หรือโต้ตอบอะไรกลับไปเลยสักนิด จนผู้คนรอบข้างที่พากันมองมาด้วยความไม่เข้าใจรวมถึงแฮร์รี่เองก็เช่นกัน ทำไมคนที่จับมือเขาไว้อยู่ถึงไม่สวนหมัดกลับไป

 

นายเป็นยังไงบ้างคนเพิ่งหายป่วยรีบถามออกมาอย่างร้อนรนเมื่อเห็นเลือดซึมอยู่บนมุมปากของคนที่เดินมาด้วยกัน

 

ไม่เป็นไรเดรโกคลายมือที่เขาเกาะกุมอยู่ออกก่อนจะพูดขึ้นอีกมา

 

เพราะเขาเป็นเพื่อนนายฉันถึงไม่ทำอะไร แต่คุยกันให้เรียบร้อยซะ ไม่อย่างนั้นเรื่องของเรา วีสลีย์จะรู้จากปากฉันเอง

 

น้ำเสียงราบเรียบนิ่งพูดพร้อมกับยกมือเช็ดมุมปากของตัวเองที่กำลังมีเลือดซึมไหลออกมาอยู่ และเดินปลีกตัวเข้าห้องโถงไปทันทีก่อนจะก้าวขายาวตรงดิ่งไปด้านหน้าสุดเพื่อนั่งกับเพื่อนบ้านเดียวกัน

 

ส่วนคนที่เพิ่งปล่อยกำปั้นหนักลงไปบนใบหน้าของคู่อริต่างบ้านถึงกับทำหน้าสับสนไม่เข้าใจ ในขณะที่เห็นอาการเป็นห่วงเป็นใยจากเพื่อนสนิทตัวเองที่มีให้กับคนที่เขาชกหน้าไป

 

และในที่สุดรอนก็ไม่อาจทนรอได้อีกต่อไป เขารีบถามออกมาทันทีกับเรื่องสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะเหตุใดเด็กชายผู้รอดชีวิตถึงได้มีท่าทีร้อนรนเป็นห่วงคนที่เคยแกล้งตัวเองตั้งแต่ปีหนึ่งเช่นนั้นกัน

 

นี่มันเรื่องอะไรกันแฮร์รี่!รอนถามขึ้นพร้อมกับบีบแน่นลงไปที่ข้อมือบางของคนที่หายตัวไปหลายวันพร้อมกับเขย่าแรงเพื่อเค้นเอาคำตอบ

 

ใจเย็นก่อนได้ไหมรอน ไม่เห็นเหรอว่าแฮร์รี่เจ็บไปหมดแล้วเฮอร์ไมโอนี่พูดแทรกขึ้นมาเมื่อเห็นท่าไม่ดี

 

หญิงสาวเพียงคนเดียวที่ร่วมอยู่ในกลุ่มด้วยเป็นงานต้องรีบเข้ามาพูดให้คนโมโหใจเย็นลง เพราะสายตากดดันไม่ชอบใจของคนที่เพิ่งเดินออกไปกำลังจับจ้องมาที่รอนด้วยความไม่เป็นมิตร และพร้อมที่จะเดินกลับมาทุกเมื่อถ้าคนผมแดงยังไม่หยุดทำให้เด็กหนุ่มบ้านเดียวกันเจ็บ

 

และคนที่ถูกกดดันอยู่นานก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย พร้อมกับความรู้สึกปวดหนึบที่ข้อมือของตัวเอง รอนเล่นบีบอย่างแรงชนิดที่ไม่กลัวว่าเขาจะเจ็บบ้างเลย แถมอีกฝ่ายยังมีท่าทีขึงขังจนแฮร์รี่ไม่กล้าโต้เถียงด้วยอีกจึงไม่ได้พูดคัดค้านออกไป เขาทราบดีว่าเพื่อนเป็นห่วง แต่รอนควรจะใจเย็นให้มากกว่านี้และรอรับฟังจากปากของเขาเองไม่ใช่อาละวาดไปทั่วแบบนี้

 

นายปล่อยฉันก่อนได้ไหมรอน ฉันได้จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นายฟังสักที

 

เมื่อแฮร์รี่พูดจบแรงบีบที่ส่งมาจึงค่อยๆ คลายลงจนปล่อยในที่สุด และพอเป็นอิสระจากการบีบรัด ข้อมือขาวก็ปรากฏให้เห็นรอยแดงจากนิ้วทั้งห้าทันที

 

แต่เจ้าของกลับไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่นักก่อนจะยกขึ้นมาลูบเบาๆ เท่านั้น และเดินนำเพื่อนไปยังตรงทางด้านหลังสุดของห้องด้วยความรวดเร็ว เว้นระยะห่างจากคนอื่นพอสมควร เพื่อที่จะไม่ให้ได้ยินเรื่องที่เขาจะเล่าในต่อไปนี้

 

และเมื่อทุกคนนั่งอยู่กับที่แล้วคนที่เพิ่งจะได้ออกมาสูดอากาศด้านนอกจึงเปิดปากเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้กับทั้งสองฟังทันที เขาไม่มีอะไรที่ต้องปิดบังเพื่อนเพียงแค่ยังไม่พร้อมที่จะบอกเท่านั้น แต่ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้วก็คงต้องพูด ดีกว่าให้รอนโวยวายไม่หยุดแล้วได้รู้กันทั่วทั้งโรงเรียน

 

เฮอร์ไมโอนี่ดูเหมือนจะไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้ยินสักเท่าไหร่นัก เพราะเธอเองพอจะรู้เรื่องราวคร่าวๆ อยู่แล้ว และอดดีใจกับเพื่อนด้วยไม่ได้จริงๆ ที่รู้ใจตัวเองเสียที แต่นั่นช่างแตกต่างจากรอน เพราะอีกคนที่เป็นหนึ่งในผู้ฟังได้นั่งนิ่งค้างไปแล้วเมื่อฟังจบ จนหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างต้องเขย่าตัวเพื่อเรียกสติให้กลับมา

 

นะนายจะบอกฉันว่านายกำลังคบหาดูใจกับไอ้เฟอเรทนั่นเหรอแฮร์รี่” น้ำเสียงตะกุกตะกักถามขึ้น

 

ใช่แล้วรอน อย่างที่ฉันเล่าให้นายฟังไปหมดนั่นแหละคนพูดพยักหน้าให้ด้วยเพื่อเป็นเครื่องยืนยัน

 

โอ้! เมอร์ลิน! นายชอบผู้ชายฉันพอรับได้นะแฮร์รี่ แต่ทำไมผู้ชายที่นายชอบถึงต้องเป็นไอ้หมอนั่นด้วย ผู้ชายคนอื่นไม่มีแล้วหรือไงที่จะให้นายเลือกคบ โอ๊ย! ฉันอยากจะบ้าตาย

 

เด็กหนุ่มผมแดงบ่นออกมายาวเหยียดอย่างกับจะเป็นบ้าตายอย่างที่พูดจริงๆ และเรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากหญิงสาวได้ จนรอนส่งค้อนให้เธอถึงหยุด

 

ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายนะรอน

 

แฮร์รี่รีบเถียงขึ้นมาทันทีก่อนจะพูดประโยคต่อมาที่ทำเอาทั้งรอนและเฮอร์ไมโอนี่อยากจะวิ่งหนีไปออกไปจากตรงนี้ทันที เพราะรู้สึกรับไม่ได้กับประโยคของอีกฝ่าย พอพวกเขาได้ฟังแล้วมันแสลงหูยังไงชอบกล

 

แต่ฉันชอบเดรโก…” แฮร์รี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงกล้าพูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำแบบนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังไม่มั่นใจตัวเองสักเท่าไหร่เลย

 

เฮ้อ ~ เอาเถอะแฮร์รี่ นายอยากทำอะไรก็ตามใจตัวเองแล้วกัน เพื่อนฉันมันรักเขาไปแล้วนี่จะทำยังไงได้รอนบ่นออกมาคล้ายกับเหนื่อยใจคล้ายกับยอมรับอยู่กลายๆ

 

ในตอนแรกที่เขาโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ เพราะคิดว่าเพื่อนโดนแกล้งเลยพยายามโวยวายให้แฮร์รี่เป็นอิสระจากการถูกจับมือนั้น และส่วนเรื่องที่พยายามเค้นเอาคำตอบจากเพื่อนของเขาก็เพราะรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล 

 

จนอยากจะรู้ให้ได้ซะเดี๋ยวนี้เลยจนไม่อาจยับยั้งช่างใจให้เผลอทำรุนแรงกับคนที่หายไป แต่พอรับรู้เรื่องราวที่เพื่อนเล่าแล้วเขาแทบอยากจะกลับไปไม่รู้เหมือนเดิมมากกว่า

 

ฉันยังไม่ได้รักเขานะ!เสียงแหบของคนไม่สบายดังขึ้นเพื่อประท้วงให้กับตัวเอง

 

ฉันแค่บอกว่าชอบแต่ไม่ได้หมายความว่ารักสักหน่อยปากบางยู่ออกมาเล็กน้อยแต่มันไม่ได้น่าเอ็นดูสำหรับเพื่อนทั้งสองสักนิด แต่ถ้าเป็นพรีเฟ็คบ้านงูก็ไม่แน่

 

เอาเถอะ จะชอบหรือรักมันก็เป็นสิทธิ์ของนาย ยังไงซะนายก็เป็นคนเลือกเอง จะว่าไปอย่างน้อยๆ ไอ้เฟอเรทนั่นก็คงจะดีกว่าไอ้ครัมล่ะมั้ง

 

รอนยังจำฝังใจเรื่องที่ซีกเกอร์ทีมชาติทำอะไรไว้กับเพื่อนตัวเอง จากตอนแรกที่เขาชื่นชอบและเป็นแฟนคลับผู้คลั่งไคล้ ตอนนี้น้องชายคนเล็กของตระกูลกลายมาเป็นคนเกลียดวิกเตอร์ ครัมโดยทันที จนถึงขั้นวางแผนกับพี่ชายคู่แฝดเพื่อหาเรื่องเอาคืนให้กับเพื่อนรัก

 

เขารู้สึกผิดกับตัวเองที่หลงปลื้มคนพรรค์นั้น ดีที่ว่าเพื่อนของเขาถูกช่วย เหลือไว้โดยรอดปลอดภัยครบทั้งสามสิบสองประการ ไม่เช่นนั้นแล้วไอ้ซีกเกอร์ทีมชาติคงจะไม่มีทางเดินลอยหน้าลอยตาในโรงเรียนของเขาได้แบบนี้หรอก รอนเองนี่แหละที่จะเป็นฝ่ายแก้แค้นคืนให้กับเด็กชายผู้รอดชีวิต

 

จะว่าไป นายรู้เรื่องที่ครัมหายตัวไปหรือเปล่าแฮร์รี่ ตั้งแต่การแข่งขันไตรภาคีที่ผ่านมาจบลง เขาไม่ได้ขึ้นมาจากน้ำพร้อมพวกเรานะ

 

เมื่อได้ยินชื่อของวิกเตอร์ก็ทำให้หญิงสาวเพียงคนเดียวนึกอะไรขึ้นได้ก่อนจะรีบบอกเล่าให้กับเพื่อนที่หายตัวไปหลายวันได้รับฟังเช่นเดียวกัน

 

แต่แฮร์รี่ยังไม่ทันที่จะได้ตอบอะไรกลับไป เสียงของอาจารย์ใหญ่ประจำโรงเรียนฮอกวอตส์ก็ได้ดังแทรกขึ้นมาพอดีเขาจึงต้องปิดปากเอาไว้ก่อนและหันไปสนใจหน้าห้องแทน

 

ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์กำลังยืนอยู่บนพื้นที่ว่างหน้าโต๊ะกินข้าวของพวกอาจารย์ ชายชราในชุดคลุมลากยาวส่งแย้มยิ้มทักทายให้กับนักเรียนทั่วห้อง ก่อนจะกระแอมเสียงดังเล็กน้อย และเริ่มพูดเรื่องสำคัญที่เขารบกวนเวลารับประทานอาหารพวกเด็กนักเรียนทันที

 

หลังจากการประลองเวทไตรภาคีครั้งที่สองได้จบลงไปแล้ว วันนี้ฉันจะมาประกาศผลคะแนน และแจ้งข่าวเพิ่มเติมให้กับพวกเธอทุกคนทราบ” 

 

เสียงพูดดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถงเรียกความสนใจจากนักเรียนรวมถึงคณะอาจารย์ให้ละความสนใจจากอาหารตรงหน้าได้

 

ผู้ชนะอันดับที่หนึ่งในการประลองครั้งนี้ได้แก่นักเรียนจากโรงเรียนฮอกวอตส์ทั้งสองคน เนื่องจากว่าพวกเธอนำของสำคัญขึ้นมาจากน้ำได้พร้อมกัน คณะกรรมการทุกท่านจะลงมติให้คุณดิกกอรี่และคุณมัลฟอยได้คะแนนเท่ากันทุกประการ

 

สิ้นคำพูดของชายอายุมาก เสียงเฮดังลั่นจากโรงเรียนฮอกวอตส์ก็ได้ดังขึ้นทันที เมื่อทราบว่าผู้เข้าแข่งขันจากโรงเรียนของตัวเองเป็นฝ่ายชนะ และมันก็ดังมากพอที่ครูใหญ่ต้องใช้ไม้กายสิทธิ์จิ้มลงบนคอของตัวเองเพื่อขยายกล่องเสียงให้ดังแข่งกับพวกนักเรียนทั้งหลาย

 

เงียบ!

 

ในที่สุดเสียงของดัมเบิลดอร์ก็ดังกว่า และทุกคนภายในห้องโถงต้องรีบยกมือขึ้นมาอุดหูไว้แทบไม่ทันเมื่อมันกำลังแทงทะลุเข้าไปในแก้วหูของพวกเขา และไม่นานนักสิ่งมีชีวิตทั้งหลายก็เงียบลงก่อนนั่งสงบเสงี่ยมอีกครั้งเพื่อรอฟังผู้ดูแลโรงเรียนได้พูดเรื่องอื่นต่อ

 

ส่วนผู้เข้าแข่งขันที่เหลือไม่มีคะแนนจากการประลองในครั้งนี้เนื่องจากพวกเธอไม่ได้นำของสำคัญขึ้นมาด้วยเสียงของอาจารย์ใหญ่พูดดังอีกครั้งต่อโดยมีทุกคนนั่งฟังอย่างตั้งใจ

 

ส่วนอีกหนึ่งผู้เข้าแข่งขันที่เราเพิ่งหาตัวพบนั้นกำลังฟื้นฟูร่างกายอยู่ที่ห้องพยาบาล

 

ประโยคบอกกล่าวจากชายชราทำให้นักเรียนทุกคนได้แต่ส่งเสียงคุยกันดังจ้อกแจ้กออกมาอีกครั้งเมื่อข่าวลือที่ได้ยินมาเป็นจริง

 

หลังจากการแข่งขันจบก็ไม่มีใครพบตัววิกเตอร์ ครัมเลยนับตั้งแต่วันนั้น จนทุกคนในโรงเรียนรวมถึงพวกเด็กที่มาเยือนต่างก็ลือกันให้ทั่วไปหมดว่าซีกเกอร์ทีมชาติหายตัวไป แต่อาจารย์ก็ไม่ออกมาชี้แจงสักทีจนกระทั่งวันนี้

 

แต่เห็นจะมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ได้ตื่นเต้นหรือหันไปพูดคุยกับคนอื่นเมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมด เดรโกกลับไม่ได้สนใจที่จะฟังเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาทราบดีอยู่แล้วว่าบุคคลที่ถูกพูดถึงเมื่อสักครู่หายตัวไปไหน

 

"พวกเธอไม่ต้องกังวลไป และถ้าใครอยากจะไปเยี่ยมเยือนคุณครัมคงจะต้องรอเวลาอีกสักพักเพื่อให้เขาฟื้นขึ้นมาเสียก่อน” 

 

เสียงทุ้มแก่กล่าวบอกกับทุกคนก่อนจะก้าวขึ้นบันไดลงมาอีกสองขั้นเพื่อให้ยืนในระดับเดียวกับเก้าอี้ที่นักเรียนนั่ง

 

เรื่องสุดท้ายที่ฉันจะแจ้งให้พวกเธอทราบ อีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้าการแข่งขันควิดดิชจะเริ่มขึ้นอีกแล้ว อันได้แก่ทีมกริฟฟินดอร์จะปะทะเดิร์มสแตรงก์ เพราะฉะนั้นฉันขอให้ทั้งสองทีมเตรียมตัวเอาไว้ให้ดีจนกว่าจะถึงวันแข่ง แล้วเราจะได้พบกันใหม่...

 

เมื่อได้แจ้งเรื่องราวให้กับทุกคนในห้องโถงได้ทราบทั่วถึงกันแล้ว ชายชราที่สวมชุดคลุมยาวทั้งตัวก็หมุนหันหลังกลับไปนั่งยังที่ประจำตำแหน่งของตัวเองทันที พร้อมกับเสียงคุยดังอื้ออึงของนักเรียนจากบ้านที่เป็นทีมแข่งขันจะดังขึ้นไล่หลัง

 

จะว่าไปแฮร์รี่ก็ลืมเสียสนิทในเรื่องของงาน Quidditch School Cup เพราะช่วงที่ผ่านมามีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายจนเขาตั้งตัวแทบไม่ทัน และพอทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางได้บ้างแล้วงานใหญ่ก็ดันรอเขาอยู่อีก

 

กัปตันทีมกริฟฟินดอร์รีบหันมาคุยกับเพื่อนสนิททันทีถึงเรื่องสำคัญที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่นาน แฮร์รี่กำลังบอกแผนการซ้อมควิดดิชให้กับรอนฟัง รวมถึงนัดแนะสถานที่เวลาฝึกซ้อมด้วยเช่นกัน สำหรับศึกครั้งนี้เขาจะแพ้ไม่ได้!

 

นายไปบอกทุกคนนะรอนว่าเราจะซ้อมกันในวันจันทร์หน้าตอนหกโมงเช้าเสียงสั่งให้ไปแจ้งข่าวต่อทำเอาคนฟังมีสีหน้าไม่สู้ดี

 

มันจะไม่เช้าไปเหรอแฮร์รี่ นายซ้อมตอนบ่ายๆ หน่อยไม่ได้หรือยังไงรอนบ่นออดแอดเมื่อนึกได้ว่าการนอนของเขากำลังจะถูกพรากไป

 

ไม่ได้! ตอนเช้าพวกนายจะได้กระปรี้กระเปร่ากันไง” เด็กชายผู้รอดชีวิตรีบปฏิเสธทันที

 

ความจริงแล้วเขาเองก็ไม่ได้อยากนัดเพื่อนมาเช้าขนาดนั้นหรอก เพียงแต่การซ้อมในช่วงเช้านั้นจะไม่กระทบกับเวลาเข้าเรียน แถมยังไม่ต้องมาแย่งสนามกับทีมอื่นอีกด้วย เพราะคงไม่มีใครแหกขี้ตาลุกขึ้นจากที่นอนมาซ้อมแบบพวกเขาอีกแล้ว

 

เฮ้อ! ก็ได้ๆ ถ้านายไม่ใช่กัปตันทีมและเพื่อนรัก ฉันคงได้ขอต่อยนายสักทีคำพูดทีเล่นทีจริงเรียกเสียงหัวเราะจากแฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่ได้

 

แต่แล้วสองเสียงที่กำลังหัวเราะให้กับความขี้เกียจของน้องชายคนเล็กตระกูลวีสลีย์เป็นอันต้องหยุดลง เมื่อใครบางคนที่แยกตัวออกไปไม่นานกำลังยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของแฮร์รี่อยู่ในขณะนี้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกัน

 

กินข้าวหรือยังคนเข้ามาใหม่ถามขึ้นโดยไม่แคร์สายตาของคู่กรณีที่กำลังมองจ้องตรงมาสักนิด

 

ยังไม่ได้กินเลย” 

 

แฮร์รี่หันหน้ากลับไปหาอีกฝ่ายก่อนจะตอบออกมาเพราะมัวแต่คุยกันเพลินบวกกับมีเรื่องมากมายจากอาจารย์ที่แจ้งให้รับรู้ แฮร์รี่จึงไม่ทันได้หยิบอาหารเข้าปากเลยสักคำ และพอจะกินบ้างมันก็ดันหมดเวลาพอดี อาหารตรงหน้าที่เขายังไม่แตะต้องเริ่มทยอยหายไปจากการเก็บกวาดของพวกเอลฟ์ในโรงเรียน

 

ลุกขึ้น เดี๋ยวจะพาไปกินข้างล่าง

 

เสียงออกคำสั่งดังขึ้น แฮร์รี่เองก็ยอมลุกขึ้นโดยอัตโนมัติทันทีโดยไม่อิดออด และก่อนจะเดินข้ามเก้าอี้ไม้ยาวไปเขาก็ไม่ลืมที่จะหันมาบอกลาเพื่อนสนิททั้งสองของตัวเองด้วยเช่นกัน

 

จนเมื่อล่ำลากันพอใจแล้วเด็กหนุ่มจากบ้านกริฟฟินดอร์จึงเดินเคียงคู่แนบกายไปกับพรีเฟ็คบ้านสลิธีรินทันที และสามารถเรียกสายตามากมายภายในห้องโถงใหญ่ให้มองจ้องตามตรงไปที่แผ่นหลังของทั้งสองคนจนหายลับสายตา

 

เสียงซุบซิบดังขึ้นถึงภาพที่เห็นเมื่อสักครู่ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเดรโก มัลฟอย ญาติดีกันตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมเด็กชายผู้รอดชีวิตถึงได้เดินเบียดกับพรีเฟ็คสลิธีรินไปเช่นนั้น เรื่องราวทั้งหมดไม่มีใครอาจทราบได้ ทำได้เพียงแค่พูดคุยกันภายในโต๊ะอาหารเท่านั้น

 

ซึ่งแตกต่างจากเพื่อนสนิททั้งสองมากยิ่งนัก รอนและเฮอร์ไมโอนี่รู้อยู่แล้วว่าเหตุผลนั้นคืออะไร และไม่จะเป็นต้องสาธยายให้คนอื่นฟัง เพราะอีกไม่นานก็น่าจะได้รู้กันเอง

 

สรุปแล้วฉันจะต้องญาติดีกับมันจริงๆ ใช่ไหมเนี่ยเฮอร์ไมโอนี่รอนบ่นออกมาเบาๆ เมื่อเพื่อนของเขาหายตัวไปแล้ว

 

ก็เพื่อนเธอรักเขาไปแล้วนี่รอน จะทำอะไรได้ล่ะหญิงสาวพูดก่อนจะหลุดหัวเราะดังคิกคักออกมา

 

เธอไม่อยากจะนึกภาพเลยว่าถ้าวันหนึ่งคนรักของเพื่อนสนิทและชายหนุ่มใบหน้าตกกระพูดจากันดีๆ ขึ้นมามันจะเป็นยังไง เธอนึกไม่ออกเลยจริงๆ

 

แค่ได้คิดภาพก็ตลกขึ้นมาซะแล้วสิ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.02K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,141 ความคิดเห็น

  1. #9028 mmcolor (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 00:14
    คุณชายหวงมากเลยนะคะ แบบว่าแบบไม่ปล่อยให้เค้าไปไหน หรือกลับไปนอนกับเพื่อนเค้าเลยน้าา
    #9,028
    0
  2. #8915 markbam3105 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 00:06
    ใจจะขาดยังรอน ต้องญาติดีกันนะ5555 เพื่อนเขย
    #8,915
    0
  3. #8791 MitsukiCarto (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 21:54
    สงสัยต้องเห็นหลานซะก่อนถึงจะญาติดีด้วย555
    #8,791
    0
  4. #8658 babyluvsehunny (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 14:18
    เฮิร์มก็คือมือพายเรืออันดับหนึ่งของเรานั่นเอง
    #8,658
    0
  5. #8562 manodcha (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 18:44
    เอ็งลู!!
    #8,562
    0
  6. #8505 blackanty (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 01:12
    อิพี่คงเป็นประเภทร้ายกาจกับคนทั้งโลก ยกเว้นเมียตัวเองสินะ
    #8,505
    0
  7. #8364 BK11629 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 21:36
    สู้เขานะรอน เดี๋ยวก็น่าจะชินที่มีเพื่อนเขยเป็นเดรก จริงๆตอนอยู่กับน้องรี่เขาก็น่ารักนะ บอกเลย
    #8,364
    0
  8. #8290 Hunmingi (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 21:50
    ใจจะขาดรอนรอน รอนว้อย55555555555555555555555555555555555555555555555
    #8,290
    0
  9. #8231 rangonnacrazynow (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 23:55
    รอนช็อคไปเลย555555555555 เดรกแสบมากเหมือนกันนะทำเอาครัมต้องพักฟื้นหลายวันเลย ชอบตอนดูแลน้องรี่จังเลยค่ะแงงง อบอุ่นไปหมด ยอมได้ทุกอย่างเลย
    #8,231
    0
  10. #8193 markbam3105 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 15:41
    555 รอนน่าสงสาร
    #8,193
    0
  11. #8190 Kariskisstao (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 09:18
    โถ่ๆๆๆ คุณหนูพ็อตเตอร์ของคุณชายมัลฟอยยย
    #8,190
    0
  12. #8063 จักรพรรดิกรรไกรบิน (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 22:38

    ออยากให้ท้องงงงงแล้วววววว

    #8,063
    0
  13. #8050 klyPuKu (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 11:32
    หลงคุณชายมากกกกกกก ดูแลน้องดีจริงๆ
    #8,050
    0
  14. #7855 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 19:04
    ก็ออกจะสงสารคุณวีสลีย์หน่อยๆ แต่ก็นั่นแหละค่ะ คงต้องญาติดีกันจริงๆ55555555555555555
    #7,855
    0
  15. #7692 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 14:27
    วงวารรอน5555555 คุณชายอบอุ่นมากเลยอ่ะ หยักด้า...อั่ก!//โดนรี่เสกคาถาพิฆาตใส่ เราขอโต๊ดดด อย่าทำเรานะรี่
    #7,692
    0
  16. #7473 Jhw'  (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 13:35
    ด่านเพื่อนผ่านไปได้ แต่ด่านพ่อแม่นี่สิ ฮือออออออย่าให้หนูรี่เจ็บปวดเล้ยย สงสารยัย
    #7,473
    0
  17. #6895 กระต่ายหมวกเขียว (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:18
    ชอบเวลาเดรโกดูแลแฮร์รี่จัง ดูอบอุ่นมาก> #6,895
    0
  18. #6428 softyyy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:40
    มีความสวีท
    #6,428
    0
  19. #6275 ppunn__ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 20:28
    ชอบความพรีเฟ็คบ้านงู5555555 ครัมอย่ามาแทรกกลางอีกเลยนะ55
    #6,275
    0
  20. #6124 ✿LucKY✿ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 00:13
    รอนนี่มันพ่อจ๋าชัดๆ เฮิมเปนแม่55555
    #6,124
    0
  21. #5753 Serwhitez (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 01:01
    เดรกแอบมีความเป็นพ่อบ้านใจกล้าเบาๆ55555555 ยอมแล้ว ฉันยอมให้เธอทุกอย่าง~ 555555
    #5,753
    0
  22. #5738 phattawan4014 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 05:30
    หมกในน้ำเลยสินะค่ะสมกับเป็นเด็กบ้านงูขี้หวงสุดๆ
    #5,738
    0
  23. #4770 fantaQwQ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 16:45
    อยากเห็นเหมือนกับเฮอร์ไมโอนี่อะ5555นึกไม่ออกเลย
    #4,770
    0
  24. #4694 un-til_dawn (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 17:53
    ทำใจซะรอนนน ยอมรับเพื่อนเขยคนนี้แต่โดยดีเถอะ 55
    #4,694
    0
  25. #4600 Fujo X Kamill (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 18:46
    สงสารรอน แต่มันทำอะไรไม่ได้จริงๆแหละถ้าเพื่อนเราจะชอบอ่ะ นายต้องสู้นะวิสลีย์ 5555555
    #4,600
    0