[END] Despacito | Harry Potter (DM/HP)

ตอนที่ 25 : Chapter 21 :: On the Spur of the Moment

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,626
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,175 ครั้ง
    2 ก.ค. 63





แฮร์รี่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นในช่วงบ่ายของวันถัดมา คนเจอศึกหนักตลอดทั้งคืนลากยาวมาจนถึงเช้ารู้สึกปวดเมื่อยร่างกายไม่น้อย ก่อนที่เขาจะพยายามพลิกตัวเปลี่ยนท่านอนเพื่อให้ตัวเองสบายมากขึ้น แต่ก็ไม่สามารถขยับไปไหนได้เพราะมีอะไรบางอย่างกำลังวางพาดทับหนักอยู่บนเอว

 

อือ ~”

 

เสียงร้องประท้วงเล็กน้อยเมื่อขยับตัวไม่ได้ก่อนที่จะลืมตามองหาดูว่าอะไรกันแน่ที่อยู่บนตัวของเขา และสิ่งที่เห็นก็ไม่ได้ทำให้แฮร์รี่ตกใจเลยสักนิดเดียว เพราะเขาจำเรื่องเมื่อคืนได้ดี

 

ท่อนแขนแข็งแรงวางพาดยาวอยู่บนตัวของแฮร์รี่ในขณะที่เขาไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า และลมหายใจอุ่นก็เป่ารดต้นคอจากทางด้านหลังพร้อมกับริมฝีปากของคนที่นอนซ้อนหลังอยู่กดฝังไว้บนหัวไหล่ของตนเองเอาไว้ มันยิ่งตอกย้ำให้เขานึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อคืนได้ทุกช่วงเวลา

 

มะมัลฟอย ปล่อยก่อนได้ไหม

 

แฮร์รี่พยายามพูดให้คนที่นอนกอดเขาอยู่คลายอ้อมแขนลงพร้อมกับเรียกอีกฝ่ายแบบเดิม ครั้นจะให้เรียกชื่อเมื่อคืนเห็นทีว่าคงจะไม่ไหว และเจ้าของห้องดูเหมือนว่าจะไม่ให้ความร่วมมือสักนิด เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยแถมยังกอดรัดวงแขนแน่น เอาหน้าซุกลงกับซอกคอของเขาขยับใกล้เข้ามาอีกจนเขารู้สึกจั๊กจี้อย่างบอกไม่ถูก

 

นอนก่อนพอตเตอร์ ฉันง่วงน้ำเสียงอู้อี้ตอบกลับออกมาก่อนที่ลมหายใจจะเริ่มเข้าออกสม่ำเสมออีกครั้ง

 

นายจะนอนก็นอนไป แต่ว่าปล่อยฉันก่อนสิ

 

แฮร์รี่พยายามร้องขอคนซ้อนหลังอีกรอบแต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลสำเร็จ และคนที่ทำท่าทางเป็นง่วงนอนในตอนแรกได้ตวัดตัวขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัวของแฮร์รี่แล้วในตอนนี้พร้อมกับสายตาเจ้าเล่ห์ที่แฝงความหมายบางอย่างส่งมาให้

 

จะนอนหรือจะทำต่อพอตเตอร์คนเปลือยเปล่าคร่อมอยู่บนตัวของแฮร์รี่โดยที่มือทั้งสองข้างค้ำยันกับเตียงนอนเอาไว้ด้วย

 

ฉันไม่อยากนอน นายจะนอนก็นอนไปสิ ฉันอยากกลับหอแล้ว เมื่อคืนก็ไม่ได้กลับไปป่านนี้รอนกับเฮอร์ไมโอนี่คงจะเป็นห่วงแย่คนด้านล่างจ้องกลับไปที่อีกฝ่ายพร้อมกับบอกเรื่องทุกข์ใจออกมา

 

แฮร์รี่เองก็ยังคงรู้สึกว่าตัวเขายังไม่ค่อยมีแรงสักเท่าไหร่ กว่าจะได้นอนก็ฟ้าสว่างและนี่เพิ่งจะบ่ายกว่าเอง แต่จะให้ทำอย่างไรได้ เขากลัวว่าเพื่อนจะเป็นห่วงเอาน่ะสิ เพราะเขาไม่ได้บอกใครเอาไว้ด้วยว่าไปอยู่ที่ไหน ป่านนี้ทั้งสองคนคงตามหาเขาจนแทบพลิกโรงเรียนแล้วล่ะมั้ง

 

ไม่ต้องห่วง ฉันให้แครบไปบอกมาแล้วว่านายเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยและไม่ได้กลับหอ

 

แฮร์รี่ทำหน้าตกใจอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน อีกคนเนี่ยนะที่ให้คนไปส่งข่าวเรื่องที่เขาจะไม่กลับหอกับพวกเพื่อนของเขา ไม่อยากจะเชื่อเลย

 

นายให้คนไปบอกแล้วเหรอ แล้วเพื่อนฉันว่ายังไงบ้าง

 

ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้รอฟังจริงอย่างที่เดรโกว่า เขาให้แครบไปบอกและก็เข้ามานอนเลย ไม่ได้รอฟังว่าคนที่ให้ไปส่งสารจะได้รับสารอะไรกลับมาด้วยหรือเปล่า

 

เหรอแต่ว่าไหนๆ ก็ตื่นแล้วฉันจะขอกลับหอก่อนแล้วกันนะแฮร์รี่ทำท่าจะผลักคนด้านบนให้ลุกออกไป

 

จะรีบกลับทำไมพอตเตอร์ หอมันไม่ได้หนีนายไปไหนหรอก มานอนต่ออีกสักหน่อยเถอะฉันง่วงจะตายอยู่แล้ว แต่ถ้านายไม่อยากนอนและเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นก็ได้นะ ฉันพร้อม” ดูเหมือนคนพูดจะคิดอย่างที่สื่อสารออกมาจริงๆ และไม่ทันได้สนใจเลยสักนิดว่าคนได้ยินกำลังเขินหน้าแดงขนาดไหน

 

จะทำอะไรของนายอีกมัลฟอย ฉันระบมไปหมดทั้งตัวแล้ว กว่าจะได้พักก็ปาไปตั้งหกโมงเช้า นายไปเอาแรงมาจากไหนนักหนาไม่เคยปลดปล่อยบ้างเลยหรือยังไง” แฮร์รี่อดบ่นออกไม่ได้เมื่อนึกถึงสภาพเมื่อตอนเกือบรุ่งสาง ถ้าเขาไม่สลบไปในขณะที่ของอีกฝ่ายยังอยู่ในตัว มัลฟอยก็คงยังไม่หยุดทำหรอก

 

งั้นก็มานอนพอตเตอร์

 

เดรโกไม่คิดจะทำอย่างที่พูดจริงๆ หรอก เขาแค่ต้องการแกล้งอีกฝ่ายเล่นเท่านั้น ถ้าให้เขาทำเพิ่มอีกสักรอบในตอนนี้คงได้มีคนโดนอุ้มเข้าห้องพยาบาลแน่นอน เพราะเมื่อคืนเขาก็ไม่ค่อยเบาแรงกับคนใต้ร่างเท่าไหร่ด้วย ดีที่ตื่นมาแล้วอีกฝ่ายไม่ป่วยหนักยังมีแรงเถียงเขาได้แบบนี้

 

หรือว่าหิวข้าว

 

หิวข้าวหรือเปล่าพอตเตอร์

 

แฮร์รี่สั่นหัวปฏิเสธ แต่เหมือนคนถามจะไม่ได้ฟังเลยแม้แต่น้อย เจ้าของห้องลงจากตัวของเด็กชายผู้รอดชีวิต ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวที่พาดอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมาพันตัวไว้รอบเอวพร้อมกับเดินออกจากห้องไป

 

คนนอนอยู่บนเตียงมองตามเจ้าของห้องที่ออกไปด้วยความสงสัย อีกฝ่ายจะไปไหนกันแต่งตัวก็ยังไม่ทันจะเรียบร้อยดีเลย แต่ความข้องใจของแฮร์รี่เป็นอันต้องพับเก็บไว้ก่อน เพราะเขารู้สึกไม่สบายตัวยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก เขาจึงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งช้าๆ อย่างระมัดระวังตัวมากที่สุดเพราะรู้สึกว่าตัวเองระบมและปวดช่วงล่างเอามากๆ และตอนนี้เขาก็สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิในร่างกายที่เขารู้สึกว่ามันร้อนขึ้นแตกต่างจากยามปกติ

 

จะไม่สบายหรือเปล่านะ

 

แฮร์รี่จับตัวของตนเองก่อนจะพูดออกมา จะว่าไปนี่ก็หน้าหนาวแล้วแถมในห้องของมัลฟอยยังอยู่ชั้นใต้ดิน และอุณหภูมิภายในห้องก็เย็นแบบแปลกๆ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคุ้นชินกับบรรยากาศแบบนี้ไปได้ยังไง นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ก็เป็นได้

 

ทว่าไม่นานคนที่เดินหายออกไปพร้อมกับไม่สวมใส่เสื้อก็เดินกลับเข้ามา เดรโก มัลฟอยเปิดประตูห้องนอนออกก่อนที่คนนั่งอยู่บนเตียงจะได้กลิ่นหอมของอะไรบางอย่างลอยเข้ามาปะทะจมูกด้วยพร้อมกันกับที่พรีเฟ็คบ้านสลิธีรินเดินเข้ามา

 

ถ้วยข้าวต้มร้อนควันขึ้นพุ่งออกมาทำให้คนที่ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าถึงกับน้ำลายสอต้องกลืนน้ำเหนียวลงคอไปหลายอึก คนบนเตียงมองจ้องไปที่เจ้าของห้องกำลังเดินถืออาหารเช้าเข้ามา จะว่าไปต้องเป็นอาหารเที่ยงสิถึงจะถูก

 

มากินข้าวและกินยาก่อนพอตเตอร์ ค่อยนอนต่อเดรโกเดินมาทรุดตัวนั่งอยู่ปลายเตียงก่อนจะเรียกให้อีกฝ่ายขยับเข้ามาหา

 

ทำไมต้องกินยาด้วยล่ะกินข้าวน่ะแฮร์รี่พอเข้าใจ เพราะเขาก็หิวเหมือนกัน ศึกเมื่อคืนก็ใช้แรงไปจนหมดแต่เรื่องกินยานี่ไม่เข้าใจจริงๆ เขาไม่ได้ป่วยสักหน่อย

 

นายตัวอุ่นๆ มากินยากันไว้ก่อนที่จะไม่สบาย

 

เหมือนเดรโกจะนึกอะไรออกในขณะที่เดินออกจากห้องไปสั่งให้กอยล์นำอาหารกับพวกเอลฟ์ในห้องครัวมา เขาจับสังเกตได้ว่าคนที่เขานอนกอดตลอดทั้งวันอุณหภูมิในร่างกายไม่ค่อยปกติ และเจ้าตัวเกรงว่าอีกฝ่ายจะเกิดไม่สบายขึ้นมาจนเขารู้สึกเป็นกังวลไม่ได้ ให้กินยากันไว้ก่อนน่ะดีแล้ว

 

ไม่กินอะ ฉันจะกินแต่ข้าวต้ม

 

คนดื้อเริ่มกลับมาอีกครั้ง แฮร์รี่ดึงถ้วยข้าวต้มจากมือเจ้าของห้องมาไว้กับตัวก่อนที่จะเริ่มตักอาหารในถ้วยขึ้นและเป่าเบาๆ เพื่อให้ความร้อนระบายออกไปพอที่นำเข้าปากได้ และเด็กชายผู้รอดชีวิตก็คงจะลืมไปเสียสนิทว่าเจ้าตัวไม่สวมใส่อะไรเลยมีเพียงแค่ผ้านวมหนาเท่านั้นที่ปิดหมิ่นเหม่เพียงแค่ท่อนล่างเท่านั้น

 

อย่าดื้อให้มันมากนักพอตเตอร์ เดี๋ยวนายได้เข้าไปนอนห้องพยาบาลอีกรอบ

 

เดรโกกอดอกมองจ้องหน้าคนตรงข้ามก่อนจะโยนผ้าแพรผืนบางใกล้ตัวตวัดคลุมด้านบนของอีกฝ่าย เขาไม่ได้ไม่ชอบที่อีกคนเปลือยต่อหน้าแบบนี้ แต่อากาศในห้องมันเย็นและเขาเกรงว่าคนตรงหน้านี้จะป่วยขึ้นมาจริงๆ ถ้ายิ่งไม่ทำให้ร่างกายอุ่นเข้าไว้

 

ฉันไม่ชอบกิน มันขมนี่!แฮร์รี่เงยหน้าจากถ้วยข้าวต้มก่อนจะเบะปากเล็กน้อยและพูดออกมา

 

หวานเป็นลมขมเป็นยา ไม่เคยได้ยินหรือไงพอตเตอร์ นายไม่กินตอนนี้ก็ไม่เป็นไร เอาไว้เป็นหนักเมื่อไหร่แล้วไปหามาดามพอมฟรีย์เธอคงมียาจัดเอาไว้ให้นายหลายชุดเลยทีเดียวแฮร์รี่มีสีหน้าบูดบึ้งทันทีที่ได้ยินคนตรงข้ามพูดจบ

 

นายขู่ฉันเหรอมัลฟอยคนตั้งใจกินอาหารวางถ้วยในมือลงก่อนจะจ้องมองอีกฝ่ายที่กำลังเอนตัวพิงกับเสาเตียง

 

ฉันไม่ได้ขู่พอตเตอร์ ฉันอยากให้นายกินยาจะได้ไม่ป่วย กับยาแค่เม็ดเดียวมันจะอะไรนักหนาดูเหมือนเจ้าของห้องเองก็จะไม่ยอมอีกฝ่ายเลยสักนิด

 

ก็มันขมนี่มัลฟอย นายไม่เข้าใจหรือไงว่ามันขม นายไม่เคยกินยาแล้วมันไปติดอยู่ที่คอหรือไงแล้วมันกลืนไม่ลงอะ และพอมันเริ่มละลายก็ขมมากจนฉันไม่สามารถกินได้อีก


แฮร์รี่บ่นออกมาชุดใหญ่ก่อนจะยกถ้วยข้าวต้มไปวางทิ้งไว้บนหัวเตียงที่มีชั้นวางโคมไฟแล้วทิ้งตัวนอนหันหลังทันที และไม่ลืมดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวจนมิดเหลือเอาไว้เพียงก้อนกลมๆ ให้เจ้าของห้องมองดูเท่านั้น

 

อิ่มแล้วหรือไงพอตเตอร์

 

เดรโกลุกขึ้นจากปลายเตียงก่อนจะถามออกมาและถอนหายใจเล็กน้อยกับท่าทีของอีกฝ่าย ให้ตายเถอะทำไมถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้ กับยาแค่เม็ดเดียวจำเป็นต้องทำให้มันเป็นเรื่องราวใหญ่โตเลยหรือไงกัน

 

พอตเตอร์เดรโกลองเรียกอีกครั้งก่อนจะยกเอาถ้วยข้าวต้มไปวางไว้บนโต๊ะหนังสือแทนเพราะกลัวมันจะหก

 

พอตเตอร์

 

“…”

 

พอตเตอร์

 

“…” คนโดนเรียกเป็นครั้งที่สามไม่มีท่าทีว่าจะขานรับหรือตอบกลับออกมาเลยแม้แต่น้อย

 

นายจะลุกขึ้นมากินยาดีๆ หรือจะให้ฉันกรอกใส่ปากนายลงไปเดรโกเริ่มจะหมดความอดทนกับคนที่พูดไม่รู้เรื่องนี่เสียแล้ว

 

แฮร์รี่ พอตเตอร์

 

และชื่อเต็มยศพร้อมกับนามสกุลถูกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกดต่ำจนทำให้เจ้าของชื่อจำใจลุกขึ้นนั่งอีกครั้งพร้อมกับใบหน้าบูดเต็มที่

 

เรียกอยู่นั่นแหละมัลฟอย บอกว่าไม่กินไงไม่เข้าใจเหรอ

 

เดรโกกอดอกมองคนที่นั่งหน้าไม่สบอารมณ์อยู่บนเตียงก่อนที่เขาจะส่ายหน้าเอาเล็กน้อยให้กับความรั้นของอีกฝ่าย

 

เจ้าของห้องเดินหันหลังถอยออกมา ทำเอาคนที่กำลังอารมณ์ไม่ดีสับสนได้ไม่ได้น้อยว่าอีกฝ่ายจะเดินไปไหนไม่บังคับให้เขากินยาต่อแล้วหรือ แต่แล้วความคิดของแฮร์รี่ก็กระจ่างขึ้นเมื่อชายหนุ่มผมบลอนด์เดินกลับมาพร้อมกับแก้วน้ำที่ถือติดมือมาด้วย และอีกฝ่ายก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนพร้อมกับคุกเข่า ขยับเข้ามาหาเขาทีละนิดบนเตียง

 

เดรโกไม่รอช้ายกแก้วน้ำขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเม็ดยาสีขาวที่เขาได้โยนใส่เอาไว้ในปากก่อนหน้านี้ ฝ่ามือใหญ่ดึงท้ายทอยของคนพูดไม่ฟังเข้ามาใกล้ตัวและริมฝีปากหนาก็จัดการประกบปากจูบลงไปทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว มืออีกข้างที่ว่างก็ไม่รอช้าบีบที่ข้างแก้มกลมทั้งสองฝั่งเอาไว้ด้วยเพื่อให้คนดื้อรั้นยอมอ้าปาก และเขาจะได้ยัดยาเข้าไปที่อีกคนได้ถนัด

 

อื้อ!

 

แฮร์รี่ร้องประท้วงเมื่อรับรู้ถึงความขมปร่าแล่นเข้ามาที่คอ แต่คนป้อนก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย และเมื่อเจ้าของห้องรับรู้ได้ว่าบังคับให้อีกฝ่ายกลืนยาลงไปในคอได้เรียบร้อยแล้ว เดรโกก็เปลี่ยนมาเป็นดูดดึงขบเม้มที่ลิ้นของอีกคนให้ด้วยเป็นของแถม

 

อื้อ!!แฮร์รี่ร้องประท้วงออกมาอีกรอบเมื่อรู้สึกว่าเริ่มขาดอากาศหายใจ

 

แฮกๆ นะนาย! มัลฟอย!!!

 

เลิกโวยวายสักนาทีได้ไหมพอตเตอร์ นอนซะฉันง่วงแล้ว

 

เดรโกล้มตัวลงนอนอีกรอบเมื่อทำภารกิจเสร็จ และไม่ลืมดึงร่างเปลือยเปล่าของคนที่กำลังมีท่าทีโดนขัดใจเข้ามาสู่อ้อมกอดของตัวเอง


คนเผด็จการจัดแจงท่าทางให้เรียบร้อยก่อนที่ตัวของเขาจะซ้อนอยู่ทางด้านหลังของคนป่วยอีกครั้ง และดึงอีกฝ่ายเข้ามาแนบชิดกายมากขึ้นให้เนื้อแนบเนื้อพร้อมกับซุกใบหน้าลงที่ซอกคอระหงเพื่อสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เขาชอบเข้าสู่ปอดเอาไว้ให้ตัวเองได้นอนหลับสบายมากขึ้น

 

แม้ว่าจะมีท่าทีไม่พอใจ แต่แฮร์รี่ พอตเตอร์ก็นอนนิ่งให้อีกฝ่ายกอดอยู่แบบนั้นเหมือนกับที่เป็นมาตลอดทั้งวัน ครั้นจะให้ไปทะเลาะด้วยตอนนี้ก็เห็นทีว่าจะไม่ไหวเพราะตาเริ่มจะปิดขึ้นมาอีกรอบ

 

เอาเป็นว่ายอมนอนตามที่อีกฝ่ายบอกก่อนก็แล้วกัน ตื่นมาค่อยว่ากันใหม่ว่าจะเอายังไง และจะได้มาจัดการกับเรื่องที่มัลฟอยยัดยาเข้าปากเขาโดยวิธีฉวยโอกาสแบบนั้นด้วย

 

แต่ตอนนี้คงต้องขอตัวไปนอนก่อนแล้ว ไม่รู้ว่ายาที่กินเข้าไปออกฤทธิ์แรงหรืออ้อมกอดของอีกคนมันทำให้แฮร์รี่เริ่มเคลิ้มแล้วกันแน่เพราะตอนนี้ตาของเขาใกล้จะปิดเต็มทีซะแล้วสิ








เดรโกตื่นขึ้นมาในตอนเย็นอีกครั้ง พร้อมกับคนในอ้อมกอดที่ยังคงหลับตาพริ้มนอนซุกกับแผงอกกว้างของเขาอยู่เหมือนเดิม คล้ายกับพยายามเข้าหาไออุ่นที่อยู่รอบตัวให้ได้มากที่สุด

 

ชายหนุ่มจึงค่อยๆ ขยับตัวออกอย่างเบาที่สุดเพื่อที่จะไม่ให้รบกวนเวลานอนอีกฝ่าย จะว่าไปก็อยากจะให้คนที่กำลังเข้าสู่ห้วงนิทรานอนได้นานมากที่สุด เพราะเมื่อคืนเขาก็ไม่ได้ออมแรงเลยสักนิดคงจะหมดแรงแย่ ไหนจะตัวรุมๆ ที่เหมือนจะเป็นไข้นั่นอีก ดีนะที่เขาสามารถบังคับให้กินยาได้

 

เจ้าของห้องลุกจากเตียงนอนนุ่มก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อที่จะชำระร่างกายสำหรับวันนี้เสียหน่อย นอนมาทั้งวัน ข้าวก็ยังไม่ได้ตกถึงท้องสักมื้อ เดรโกคิดเอาไว้ว่าถ้าเขาอาบน้ำเสร็จแล้วค่อยไปปลุกคนบนเตียงให้ลุกไปกินข้าว และจะปล่อยให้นอนต่ออีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องทานยาเข้าไปอีกรอบ เพื่อป้องกันเอาไว้ก่อน เดี๋ยวป่วยขึ้นมาจริงๆ แล้วจะเป็นเรื่องเอา

 

เสียงน้ำไหลกระทบกับพื้นดังออกมาจากในห้องน้ำจนทำให้คนที่หลับอุดอู้อยู่บนที่นอนนุ่มค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะพยายามปัดป่ายมือไปทั่วเตียงเพื่อหาใครบางคนที่เคยนอนอยู่ด้วยกัน แต่ก็ได้กลับมาเพียงแค่สัมผัสเย็นชืดเท่านั้น แฮร์รี่จึงเปลี่ยนเป็นลุกขึ้นนั่งแทนพร้อมกับขยี้ตาไปด้วยเมื่อรู้สึกว่ายังไม่ตื่นดี

 

มัลฟอยเสียงเรียกเบาๆ เปล่งออกมาแต่ฟังดูแล้วเจ้าของชื่อน่าจะไม่ได้ยินสักเท่าไหร่

 

ปวดหัวจังแฮะ นอนมากเกินไปหรือเปล่าเนี่ย

 

แฮร์รี่ปรือตามองไปรอบๆ ห้องก่อนจะถ่างมันออกมาได้จนสุดแล้วก็ไม่วายบ่นกับตัวเองอีกครั้ง เมื่อรู้สึกถึงอาการหนักหัวเล็กน้อยจากที่ตอนตื่นครั้งแรกไม่เป็น

 

มัลฟอย

 

แฮร์รี่ร้องเรียกเจ้าของห้องอีกครั้งก่อนจะขยับตัวลงจากเตียงและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเพราะเขาไม่ได้สวมใส่อะไรเลยแม้แต่ชิ้นเดียวเพื่อเดินตรงไปตามเสียงที่ได้ยินจากอีกห้อง

 

จะไปไหนพอตเตอร์ ตาลืมแล้วหรือนั่นและก่อนที่แฮร์รี่จะได้เดินไปถึงยังหน้าห้องน้ำคนที่อยู่ในนั้นก็เปิดประตูออกมาพอดี

 

อือ จะไปตามหานายแฮร์รี่ยังคงไม่เลิกขยี้ตาจนต้องเดือดร้อนให้คนที่เพิ่งชำระร่างกายเสร็จเดินมาจับมือนั่นไว้ก่อนที่จะขยี้จนตาอักเสบ

 

พอแล้วพอตเตอร์เดี๋ยวตาแดงกันพอดี

 

เสียงครางฮึ่มขัดใจเล็กน้อยก่อนที่แฮร์รี่จะหมุนตัวกลับไปนั่งที่เตียงนอนเช่นเดิม ผ้าห่มลากยาวไปกับพื้นโดยที่คนนำมันมาคลุมตัวไม่ได้สนใจหยิบขึ้นมาสักนิด

 

ตื่นแล้วก็ดีจะได้ออกไปกินข้าว และจะได้กินยาอีกรอบ

 

เมื่อได้ยินประโยคหลังคนที่ยังตื่นไม่เต็มตาดีก็ตื่นได้เสียทีก่อนจะทำหน้าบูดบึ้งส่งกลับไปให้คนที่กำลังเดินหาเสื้อผ้าใส่ แผงอกกว้างเกาะไปด้วยหยาดน้ำที่เจ้าตัวไม่ยอมเช็ดให้แห้งจนแฮร์รี่อยากจะโยนผ้าขนหนูให้อีกสักผืนเพื่อให้คนที่อาบน้ำมาเช็ดมันให้เรียบร้อยเสียที

 

ฉันจะกลับหอแล้ว นายจะไปกินก็ไปกินคนเดียวเถอะแฮร์รี่คิดว่าเขาควรจะได้เวลากลับหอนอนและไปเจอเพื่อนของเขาสักที

 

ออกไปพร้อมกันก็ได้พอตเตอร์ ไปล้างหน้าล้างตาก่อนไป เดี๋ยวฉันจะแต่งตัวรอเดรโกดูเหมือนจะไม่เข้าใจจุดประสงค์ของอีกฝ่ายสักนิดว่าเด็กชายผู้รอดชีวิตต้องการอะไร

 

ไม่สิมัลฟอย ฉันจะออกไปคนเดียวและนายค่อยตามออกไปทีหลัง คือฉันกับนายแยกกันออกไป

 

แฮร์รี่พยายามพูดขยายความเพื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจมากขึ้น แต่เจ้าของห้องดูเหมือนจะไม่เห็นด้วย เขาทำหน้าไม่เข้าใจส่งกลับมาให้แทน

 

ออกไปพร้อมกันแล้วมันจะเป็นอะไรพอตเตอร์เดรโกถามออกไปในขณะที่หยิบเสื้อมาสวมใส่พร้อมกับติดกระดุมทีละเม็ด

 

นายไม่เข้าใจหรือไงมัลฟอย ถ้าเราเดินไปพร้อมกันมันจะดูไม่ดี

 

มันจะไม่ดีตรงไหน ไม่ดีได้ยังไงดูเหมือนคำถามมากมายจะผุดขึ้นในหัวของเดรโก เขาไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่อสารอะไรออกมา

 

ก็คือถ้าคนอื่นมาเห็นเราเดินอยู่ด้วยกัน ไปนั่งกินข้าวพร้อมกันมันก็จะแปลกๆ ใช่ไหมล่ะเดรโกมองกลับจ้องหน้ามาที่อีกฝ่ายจนแฮร์รี่รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

 

เพราะฉะนั้นนายค่อยตามฉันออกไปทีหลังไงและแฮร์รี่พูดจบคนฟังก็นิ่งเงียบไปทันทีโดยไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาสักคำจนเวลาผ่านไปเกือบสิบนาที

 

แล้วการที่นายเดินออกจากห้องของฉัน เดินออกจากหอสลิธีรินนี่มันจะไม่ได้ทำให้คนอื่นสงสัยเลยใช่ไหมพอตเตอร์ในที่สุดเดรโกก็ยอมพูดออกมาเสียที

 

เรื่องนั้นฉันคิดว่าค่อยหาข้อแก้ตัวเอา ไม่เป็นไรคนที่เห็นก็มีแต่เด็กบ้านนายและตอนนี้ก็ได้เวลาอาหารเย็นแล้วพวกเขาคงจะไปรวมตัวอยู่ที่ห้องโถงใหญ่กันหมด เด็กบ้านนายคงจะไม่เยอะนักหรอก

 

นายมีปัญหาอะไรกันแน่พอตเตอร์

 

เจ้าของห้องพยายามทำความเข้าใจกับความคิดของอีกฝ่าย แต่เดรโกพยายามคิดตามแล้วก็ยังคงไม่เข้าใจว่าสิ่งที่แฮร์รี่ พอตเตอร์กังวลนั้นคืออะไรกันแน่

 

และการที่อีกคนเดินออกจากหอนอนของเขาโดยที่มีสายตาของใครหลายคนอาจจะมองตามอยู่ เจ้าตัวกลับพูดออกมาว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวจะหาข้อแก้ตัวเอาเอง แต่ทำไมถึงเดินออกไปพร้อมเขาไม่ได้

 

คือฉัน…” เดรโกแต่งตัวเสร็จแล้วเขาเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนบนเตียงก่อนจะกอดอกอีกครั้งเพื่อรอให้อีกฝ่ายพูดสิ่งที่อ้ำอึ้งออกมา

 

คือ แบบว่าฉัน…” แฮร์รี่ยังคงไม่ยอมพูดในสิ่งที่ตนคิดอยู่ในใจ มัวแต่อ้ำๆ อึ้งๆ จนคนรอเริ่มทนไม่ไหว

 

คืออะไรพอตเตอร์ พูดออกมาสักทีเดรโกเริ่มเร่งเร้าเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่คือแบบว่าคือฉันอยู่นั่นแหละ

 

ฉันไม่อยากออกไปพร้อมนาย เพราะกลัวคนอื่นจะสังเกตท่าเดินของฉันจนพวกเขาเอาไปตีความกันต่างนานาในที่สุดแฮร์รี่ก็ตัดสินใจพูดออกไป

 

แล้วมันไม่ใช่เรื่องจริงหรือไงพอตเตอร์ เมื่อคืนนายกับฉันก็มีอะไรกันจริงๆแฮร์รี่ก้มหน้างุดซุกลงกับผ้าห่มที่เขาเอามาคลุมตัวเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมา

 

ก็ใช่ แต่ถ้าเราไม่ได้เดินออกไปด้วยกัน พร้อมกันคนอื่นก็จะเดาไม่ได้ว่าฉันไปทำอะไรมาแฮร์รี่พยายามหาทางเลี่ยงให้กับตัวเองมากที่สุด

 

ดูเหมือนว่านายจะแคร์คนอื่นมากกว่าฉันเสียอีกนะพอตเตอร์น้ำเสียงเรียบนิ่งของคนยืนค้ำอยู่ตรงหน้าพูดออกมาจนแฮร์รี่ใจกระตุกเล็กน้อยกับเสียงที่ได้ยิน

 

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมนายถึงเอาแต่สนใจคนอื่นจะพูดยังไง หรือเอาแต่คิดว่าคนอื่นจะต้องมองฉันกับนายยังไง ทำไมมันถึงไม่เป็นแค่เรื่องของเราสองคนล่ะพอตเตอร์

 

เดรโกยังจำครั้งนั้นที่คนตรงหน้าวิ่งหนีออกมาจากคาบเรียนวิชาปรุงยา ในตอนนั้นแฮร์รี่ พอตเตอร์ก็เอาแต่พูดถึงคนอื่นแบบในครั้งนี้เลย

 

มันเป็นเรื่องของฉันกับนายไม่ใช่เรานะมัลฟอย

 

แฮร์รี่พยายามเน้นคำว่าเขากับอีกคนหนึ่งมากกว่าคำว่าเรา เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นแฮร์รี่คิดว่ามันเป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น

 

และเรื่องเมื่อคืนมันเป็นเพียงแค่เหตุการณ์ที่ผิดพลาดเท่านั้น ฉันเองก็ไม่ค่อยมีสติเท่าไหร่

 

คนได้ฟังแน่นิ่งไปทันที เหมือนมีอะไรหนักๆ บางอย่างมาทุบอยู่บนหัวของเดรโกเอาไว้โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัวหรือระมัดระวังสักนิด

 

ถ้านายคิดว่ามันเป็นเพียงแค่เรื่องที่ผิดพลาดนายออกไปเถอะพอตเตอร์

 

เดี๋ยวเด็กบ้านฉันที่เห็นฉันจะจัดการเอง

 

เดรโกเดินหมุนตัวออกมาก่อนจะก้มลงไปเก็บเสื้อผ้าของคนที่เขาจัดการปลดในเมื่อคืนนี้มายื่นให้กับเจ้าของมัน แฮร์รี่รับเสื้อผ้าจากอีกฝ่ายมาไว้ในมือก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อสวมใส่มันโดยที่ความรู้สึกโหวงเหวงเกิดขึ้นภายในจิตใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้ยินประโยคจากเจ้าของห้องที่น้ำเสียงแตกต่างออกไปจนเขาสัมผัสได้

 

ทางฝั่งของเดรโกที่เห็นอีกคนลุกจากเตียงนอนไปแล้วนายน้อยของตระกูลก็เริ่มลงมือเก็บข้าวของอย่างเช่นหมอนที่ถูกเหวี่ยงเอาไว้อยู่บนพื้น และจัดการจัดเตียงนอนเสียใหม่จนไม่เหมือนกับเมื่อสักครู่ที่ยับยู่ยี่จนแทบจะไม่เห็นสภาพดี

 

และแฮร์รี่เดินออกมาจากห้องน้ำในขณะที่สวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นอีกคนกำลังจัดแจงข้าวของทั้งๆ ที่เขาคิดว่าลักษณะท่าทางและนิสัยโดยรวมตามแบบฉบับของคุณชายแล้วไม่น่าจะทำได้เป็น

 

ออกไปก่อนที่เด็กบ้านฉันจะทยอยกลับมาน้ำเสียงราบเรียบนิ่งออกปากไล่โดยทันทีและแฮร์รี่รู้สึกได้ถึงมัน

 

นะนายโอเคใช่ไหม

 

แฮร์รี่พับผ้าห่มที่เขาเอาเข้าไปคลุมตัวไว้เดินไปวางอยู่บนเตียงก่อนจะถามออกมา แต่เจ้าของห้องไม่ตอบอะไร พรีเฟ็คต่างบ้านมัวแต่ทำท่าสนใจกับผ้าปูเตียงว่ามันจะตึงแล้วหรือยัง

 

มัลฟอย…” แฮร์รี่ลองเรียกอีกครั้งแต่อีกฝ่ายดูท่าจะไม่สนใจเขาจึงตัดสินใจหมุนตัวเดินออกมาแทน

 

เดี๋ยวพอตเตอร์…” และก่อนที่แฮร์รี่จะหมุนประตูลูกบิดให้เปิดออก เสียงของเจ้าของห้องก็ได้ร้องเรียกขัดเอาไว้ก่อน

 

เรื่องเมื่อคืนนายอาจจะไม่ได้สติ แต่ฉันมีสติทุกอย่างและที่ฉันทำไปไม่ได้เพราะปล่อยไปตามอารมณ์หรือคิดว่ามันเป็นเรื่องผิดพลาดสักนิดเดียว ฉันทำเพราะฉันต้องการที่จะทำมันกับนายเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น

 

และเมื่อเดรโกพูดจบเขาก็ได้ยินเสียงปิดประตูดังปังก่อนที่เขาจะทรุดตัวนั่งลงบนเตียงและเอนกายลงกับเตียงนอนกว้างเหมือนคนหมดแรง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.175K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,142 ความคิดเห็น

  1. #9140 Draco (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 เมษายน 2564 / 16:45

    ไรท์คะทำไมของเราอ่านไม่ได้อ่ะ🥺 มันไม่มีตัวนส.อะไรเลย🙁😔

    #9,140
    0
  2. #9122 port_16 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 00:15
    แฮร์รี่... นั่นใจร้ายมากนะ
    #9,122
    0
  3. #9117 nightblackz (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 20:25
    โอยยยย ทำไมพูดกับเดรกแบบนั้นละแฮร์รี่ เจ็บแทนเลย
    #9,117
    0
  4. #9067 nu-nid (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 18:55
    เจ่บช้ำน้ำใจจจ ฮือออ
    #9,067
    0
  5. #9023 mmcolor (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 01:09
    หนักอกหนักใจอีกแล้ว
    #9,023
    0
  6. #9000 0884546137 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 16:26

    ป๋าเดรก เจ็บบ่อยมากเจ็บหลายรอบแล้วนะเออ

    #9,000
    0
  7. #8906 markbam3105 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 19:29
    แฮร์รี่แม่โกรธเธอ เธอไม่รู้คัวเลยรึไงกัน โกรธๆๆๆฟ
    #8,906
    0
  8. #8846 manodcha (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 23:01
    กี้ดกแง โกดน้อง
    #8,846
    0
  9. #8797 KunTranquille (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 00:58
    ทำไมแฮรี่กำแพงสูงแบบนี้ เปิดใจให้เดหน่อยเถอะคนดี เขาปวดใจจะแย่แล้ว
    #8,797
    0
  10. #8783 MitsukiCarto (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 07:47
    เปิดใจได้แล้วหนูรี่~ ทำหนูเดรกเสียใจหลายรอบแล้วนะ~
    #8,783
    0
  11. #8732 Fleur n Papillon (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 16:11
    สงสารเดรกอ่า หมั่นไส้แฮร์รี่มากๆเลย คนที่ควรแคร์ก้ดันไปพูดจาทำร้ายจิตใจเขาซะอย่างงั้น เห้อมมมม
    #8,732
    0
  12. #8684 Marisa22817 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 11:05
    ทำไมน้องต้องสนใจความรู้สึกของคนอื่นอะทั้งที่คนอื่นก็คือคนอื่นไม่ใช่คุณชายอยากให้เฮริ์มตีหัวสักป๊าปเลยนะใจร้ายเก่งมาก:)
    #8,684
    0
  13. #8683 Marisa22817 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 11:04
    เขาใจฟีลคุณชายเลยแงงงงน้องนิสัยไม่ดีมั่กๆเลย
    #8,683
    0
  14. #8498 blackanty (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 23:32
    เจ็บแทนนนน คำถามในหัวอิพี่ตอนนี้คงเต็มไปหมด
    #8,498
    0
  15. #8397 Jerry Fern (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 15:14

    อยากจะกอดปลอบ โอยสงสารนายร้องต้องสู้นะคะ

    #8,397
    0
  16. #8357 BK11629 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 19:57
    เอาจริงๆคือ เดรกต้องเสียใจกับคำพูดของน้องรี่หลายครั้งละนะลูก คุณแม่อยากจะตีหนูจริงๆ ทำไมพูดจาได้เหมือนมีดกรีดใจเดรกอย่างงี้ คนมันเจ็บซ้ำๆก็มีขีดจำกัดนะคะตัวเล็ก เดี๋ยวแม่จะหยิกหนูเลยสองทีที่พูดกับเดรกแบบไม่คิดถึงจิตใจเขา เห็นเขามีค่าเฉพาะเวลามีปัญหาเหรอ มาให้แม่ตีเลย
    #8,357
    0
  17. #8292 Normal-tis (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 23:28
    ทำไมไปพูดใส่เค้าแบบนี้แฮร์รี่สนใจความรู้สึกกันบ้าง อย่าเอาแต่ไปสนใจคนอื่นดิเฮ้ย สงสารเดรโกด้วย
    #8,292
    0
  18. #8280 mumuninnin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 18:46
    พอตเตอร์.....เฮ้อ หลายรอบแล้วนะเราน่ะ
    #8,280
    0
  19. #8223 rangonnacrazynow (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 19:59
    ทำเดรกรู้สึกแย่อีกแล้วลูกเอ้ย เค้าดูแลมาทั้งวันแท้ๆ;-; /เหลาไม้เรียว
    #8,223
    0
  20. #8186 Kariskisstao (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 23:54

    แง แฮร์รี่เมื่อคืนหนูเป็นคนเรียกร้องเองนะ!
    #8,186
    0
  21. #8135 pround-Talay77 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 21:18

    สงสารง่า
    #8,135
    0
  22. #8093 mistears (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 07:43
    สงสารเดรกก น้องรี่อ่ะอย่าทำร้ายจิตใจเขามากซี่
    #8,093
    0
  23. #8061 จักรพรรดิกรรไกรบิน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 21:33

    งี่เง่าได้ใจเลยลูกสาวชั้น...

    #8,061
    0
  24. #8042 klyPuKu (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 02:40
    คุณชายพระเอกเกิ้นนนนน น้องรี่สงสารมั้ยยยวว
    #8,042
    0
  25. #7849 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 17:32
    ฮืออออออ T__T
    #7,849
    0