sub eques auratus [ MINNO ]

ตอนที่ 27 : CHAPTER XXIII.I : Auratus

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    18 เม.ย. 63

เฮือก!

ร่างขาวในขุดผ้าบางสะดุ้งสุดตัวหลังรู้สึกได้ถึงความผิดปกติในร่างกายของตัวเอง ใบหน้าชื้นไปด้วยเหงื่อไหลจนดูเหมือนคนเพิ่งไปวิ่งรอบสนามมาสิบรอบ พร้อมกับร่างกายที่สั่นระริกจนน่ากลัว เขาเหมือนเพิ่งตื่นขึ้นมาจากฝันที่เลวร้าย

“โอ๊ย!”

แต่แล้วความเจ็บบริเวณกลางอกก็แล่นเข้ามาจนทำให้ตัองค่อยๆยันกายให้พิงเข้ากับหัวเตียง มองดูรอยแผลใหญ่ที่เกิดจากการถูกทำร้ายนั่นทำให้ความทรงจำก่อนที่จะหมดสติไปกลับคืนมา

 

 

‘ตลอดเวลาที่ผ่านมา เคยมีใจให้ฉันบ้างหรือไม่..’

‘นั่นสิ ฉันทำร้ายนายไปเสียขนาดนั้น...’

 

 

 

 

 

มัลฟอน..

เขาถูกแทงบริเวณกลางอก ถึงจะไม่โดนหัวใจ แต่มันก็เป็นบาดแผลลึกและสาหัสพอสมควร เขาไม่น่าจะมีชีวิตรอดกลับมาได้แล้วหลังจากวันนั้น แต่ทำไมเขาถึงยังมาอยู่ที่นี่ได้อีก..

เสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่ก็ไม่ใช่เสื้อผ้าที่คุ้นตา เครื่องแต่งกายของลิวาเอลไม่ได้บางขนาดนี้ นั่นเพราะลิวาเอลเป็นเมืองหนาว แต่ที่นี่กลับมีอากาศร้อนชื้นจนเหมือนอยู่ตรงข้ามกับลิวาเอลเลยด้วยซ้ำ บริเวณรอบห้องเป็นห้องนอนของใครสักคนที่เดาว่าน่าจะเป็นผู้มีศักดิ์พอสมควร มันถูกตกแต่งด้วยข้าวของสีขาวดำเสียส่วนใหญ่ ย้ำเตือนให้ชัดเจนว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องของทีโออย่างแน่นอน ไม่มีอะไรที่เป็นลิวาเองเลยสักนิด

ดวงตาคู่นั้นเริ่มฉายแววเจ็บปวด เดาได้ไม่ยากเลยว่าป่านนี้พ่อของเขา มาคาลอฟ รูทมอร์ คงถูกพวกฟรอยเออร์สังหารไปแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้มาอยู่ที่นี่ ถ้าหากยังรอดกลับไปพ่อของเขาก็คงจะพากลับลิวาเอลไปแล้ว ชัดเจนแล้วว่าลิวาเอลนั้นแพ้สงครามอย่างราบคาบ

จากวันนั้นผ่านมานานแค่ไหนแล้วนะ? แล้วเขาหมดสติไปนานแค่ไหน? ใครเป็นคนช่วยออกมา? แล้วทำไมเขายังมีชีวิตอยู่?

มีคำถามมากมายเต็มหัวไปหมด แต่ไม่รู้จะถามใครดีนั่นเพราะในห้องนี้ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากเขาคนเดียว ท่ามกลางแสงที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างนั้น มีเพียงนกน้อยตัวเล็กที่ค่อยส่งเสียงร้องเบาๆเพื่อให้เขาไม่ได้รู้สึกโดเดี่ยวจนเกินไป

จนกระทั่งประตูทางเข้าถูกเปิดออก ร่างของใครสักคนในขุดสีเข้มเป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ถึงได้ย่างกรายเข้ามา เรือนผมสีชมพูนั่นเขาจำได้ดีว่าอีกคนเป็นใคร

“..นายฟื้นแล้ว”

เอลิยอน เลอกรันจ์ ไม่ผิดแน่ องค์ชายจากลอยย์

“เดี๋ยว! อย่าขยับตัวนะทีโอ!”

เอลิยอนรีบวางถาดยาในมือลงบนโต๊ะใกล้ตัวก่อนจะวิ่งไปห้ามคนที่พรวดพราดลุกจากเตียง คว้าแจกันมาไว้ในมือหมายจะทำร้ายคนตรงหน้าเสียให้สิ้นชีพ

“ต้องการอะไร!! เอลิยอ- โอ๊ย!

ไม่ทันได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น ความอ่อนแรงและอาการเจ็บบาดแผลที่บริเวณอกก็ทำให้เจ้าตัวต้องทรุดลงไปนอนกับพื้นพร้อมกับแจกันหลุดจากมือไป ทำให้มันตกลงไปกลิ้งอยู่บนพื้นแทน มือขาวกุมบริเวณอกของตัวเองแรงๆทำเหมือนจะบรรเทาความเจ็บได้ แต่นั่นกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด

เอลิยอนพยุงร่างขององค์ชายรูทมอร์ขึ้นมานั่งบนเตียงที่เดิม จัดการจัดที่นอนให้อย่างสวยงามก่อนจะหันกลับไปคว้าถาดยาเมื่อครู่มาวางอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กข้างๆเตียงนอน โดยไม่พูดะไรสักคำ ปล่อยให้รูทมอร์นั่งกัดฟันถลึงตาใส่อยู่แบบนั้น

ยาที่เอลิยอนนำมา ดูจะเป็นยาจากหมอมีฝีมือเสียด้วย

“นายเพิ่งฟื้น อย่าขยับตัวมากนัก”

เอลิยอนเอ่ยปราม ทำให้คนบนเตียงต้องขมวดคิ้ว

“ต้องการอะไร?” รูทมอร์เอ่ยถามไปอย่างที่ใจคิด “แล้วช่วยฉันออกมาทำบ้าอะไร.. แกเสียสติหรอ?”

เลอกรันจ์ไม่ตอบ เขาหันไปบดยาในถ้วยเล็กๆต่อราวกับเสียงของทีโอเป็นเสียนกเสียงกา

“เลอกรันจ์!”

“ช่วยดึงเสื้อลงหน่อย ฉันจะทายาให้”

ทีโอถูกเมินอย่างเห็นได้ชัด เขาถลึงตาใส่คนที่ไม่ได้สนใจแม้แต่คำถามของเขาอย่างคิดจะหาเรื่อง พร้อมกับท่าทางที่ไม่ได้สนใจว่าอีกคนรอที่จะทนยาให้เขาอยู่

ทีโอก็ทำหูทวนลมใส่เอลิยอนเช่นกัน เหมือนกับที่เจ้าตัวทำใส่เขา

“รูทมอร์..”

“ถอยไปห่างๆหน้าฉันไป เหม็นขี้หน้าแก”

นอกจากจะไม่ขอบคุณที่เอลิยอนมาคอยดูแลแล้วยังจะเฉดหัวเขาไปไกลๆอีก

องค์ชายผมสีชมพูพยายามยื่นมือไปสัมผัสกับอีกคนเพื่อให้ขยับเข้ามาใกล้มาขึ้น แต่ก็ถูกรูทมอร์ปัดมือใส่อย่าไร้เยื่อใย

“ฉันไม่ว่าอะไรถ้านายจะไม่ขอบคุณกัน” เอลิยอนหันไปคว้าถ้วยยามาถือไว้ “แต่อย่างน้อยทายาก่อนได้ไหม แผลนายจะได้หายเร็วขึ้น”

“ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่ายาของแกมันไม่มีพิษ”

คิดไว้ว่าทีโอ รูทมอร์ จะมีแต่ความร้ายกาจในตัว ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าตัวก็มีนิสัยดื้อรั้นกับเขาด้วย

“หรือฟรอยเออร์มันสั่งให้แกวางยาฉันล่ะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น รูทมอร์”

“คิดหรอว่าฉันจะเชื่อคำพูดจากปากแก” ทีโอพยายามจะกำหมัดชกที่ข้างแก้มของอีกคน หากแต่เรี่ยวแรงที่เคยมีมันกลับหายไปหมด เขาไม่สามารถขยับร่างกายได้อย่างตามใจชอบ นั่นเป็นผลมาจากที่เขานอนหลับไม่ได้สติเป็นเวลานานเกินไป

เอลิยอนจำต้องประคองร่างอดีตเจ้าชายให้นอนเตียงในท่าทีสบายกว่าเดิม พยายามลูบปลอบโยนที่ไหล่สองข้างเพื่อมห้คนที่เพิ่งได้สติขึ้นมาใจเย็นลงบ้าง

“ฟรอยเออร์ไม่ได้รู้เรื่องอะไร..”

“...”

“แม้แต่เรื่องที่ฉันช่วยนายออกมาเขายังไม่รู้เลย”

เลอกรันจ์พูดเสียงอ่อน มือหนาจัดการแหวกสาบเสื้อของคนที่เริ่มใจเย็นลงมาบ้างออก ก่อนจะทำการทายาที่หมอของอาณาจักรลอยย์ทำมาให้ ทีโอกัดฟันเล็กน้อยเพราะอาการแสบที่แผลถูกแทง มันค่อนข้างที่จะลึกและสาหัสพอสมควร แต่มันก็ดูดีมากกว่าตอนที่เขาเพิ่งถูกแทงในตอนแรกแล้ว

“..ใครรักษาให้ฉัน” ทีโอถามระหว่างที่องค์ชายผมชมพูกำลังทำแผลให้

“หมอจากพาทิล”

หมอจากพาทิล? อาณาจักรที่เลื่องลือเรื่องการแพทย์งั้นหรือ?

เอลิยอนไม่ได้บอกชื่อหมอคนนั้นไป เพราะอย่างไรทีโอก็ต้องเดือดอีกแน่ๆถ้ารู้ว่า ฟริวซ์ แพนเธอร์ เป็นคนรักษาให้ รู้อยู่เต็มอกว่าหมอจากพาทิลเป็นสหายกับพวกเขา

ทีโอยอมนั่งนิ่งให้เขารักษา คงเพราะหมดฤทธิ์ต่อต้านแล้ว กลายเป็นแมวเชื่องตัวเล็กที่ได้แต่ทำท่าขู่ฟ่อๆใส่คนที่กำลังทำแผลให้ จนกระทั่งทุกอย่างเสร็จสิ้น เอลิยอนถึงค่อยๆดึงเสื้อที่ตกลงไปกองอยู่บริเวณข้อศอกให้ขึ้นมาสวมทับไว้เช่นเดิม

เขานำถ้วยยาไปเก็บไว้บริเวณไม่ห่างจากตัวเองมากนัก เพราะด้านในยังเหลือยาที่สามารถใช้ในเวลาอื่นได้อยู่ ถ้าทีโอจำเป็นต้องทายาเพิ่มเขาจะได้หยิบมาทำให้ได้ในทันที

"สรุปนายจะไม่บอกฉันใช่ไหมว่าช่วยฉันออกมาทำไม?"

"มันจำเป็นหรือ?"

ทีโอคว้าคอเสื้อของอำคนมากำไว้แน่นก่อนจะกัดฟันถาม

"แกประสาทหรอ..? ฉันควรจะนอนตายอยู่ที่โซลเซียนาแล้ว แต่แกก็ดันเสร่อมาช่วยเนี่ย.."

เอลิยอนเสมองไปทางอื่น ใบหน้าที่ฉายแววความรู้สึกผิดและสับสนอยู่เต็มอกนั้นไม่ได้ทำให้ทีโอรู้สึกขอบคุณคนที่อุตส่าห์ช่วยชีวิตตัวเองมากเลยสักนิด กลับกันเขายิ่งอยากจะเค้นปากให้เจ้าชายจากลอยย์พูดความจริงออกมาให้ได้มากกว่า

เลอกรันจ์ดึงมือของทีโอให้ปล่อยคอเสื้อตัวเอง เขาจัดการเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่จากการถูกขยุ้มให้เรียบร้อย โดยที่ใบหน้ายังแสดงถึงความกังวลอยู่

"แล้วมันไม่ดีหรือ? ที่นายยังมีชีวิตอยู่"

"ฉันไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องหายใจอยู่" ทีโอตัดพ้อ ในหัวนึกไปถึงวันที่มัลฟอนมองเขาราวกับเขาเป็นปีศาจ "คนที่ฉันรักจบมอบให้ทั้งชีวิต เขาเกลียดฉันไปแล้ว.."

องค์ชายผมสีชมพูลอบมองแววตาที่เหมือนจะอยากร้องไห้แต่พยายามจะกลั้นไว้ของอีกคน

เขารู้เรื่องที่ทีโอรักมัลฟอนเสียจนหมดหัวใจจากปากของออซวอลต์ เนเพนเธส เขารู้ว่ารูทมอร์พยายามมากแค่ไหนเพื่อที่จะได้ครอบครองหัวใจของเจ้าชายตัวขาว แต่ถ้าหากยังปล่อยไว้ทีโอก็คงจะถลำลึกและรู้สึกไปมากกว่านี้ เขาควรจะบอกเรื่องสำคัญของมัลฟอนให้ทีโอได้รับรู้เสียก่อน

"มัลฟอนแต่งงานแล้ว"

"!!!"

"อาทิตย์ก่อนฉันยังไปร่วมงานแต่งของฟรอยเออร์และมัลฟอนอยู่เลย.."

เหมือนโลกทั้งใบของทีโอที่แตกสลายไปแล้วครั้งหนึ่ง ถูกนำกลับมาเหยียบขยี้ซ้ำเพื่อให้มันแหลกละเอียดไม่สามารถกลับมาเป็นดังเดิมได้ ความรู้สึกเสียใจและผิดหวังถุกปล่อยออกมาในรูปแบบของน้ำสีใสบริเวณขอบตา ทีโอไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้ หากแต่เขาไม่สามารถห้ามให้มันไม่ไหลออกมาได้เลย

แต่งงานกับคนที่รักงั้นหรือ..

"ให้ฉันตื่นมาฟังข่าวแบบนี้ทำไม" มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาแห่งความโศกเศร้ามากมายที่ไหลอาบแก้ม องค์ชายแห่งอาณาจักรลอยย์ตกใจไม่น้อยเมื่อไห้เห็นมุมนี้จากเจ้าของฉายาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ พอร้องไห้แบบนี้แล้วช่างน่าสงสารเหลือเกิน "ให้ฉันนอนตายอยู่ตรงนั้นมันก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ.. ฉันจะได้ไม่ต้องมารับรู้อะไรแบบนี้.."

"นายเริ่มใหม่ได้ รูทมอร์"

อดีตองค์ชายจากลิวาเอลกำมือแน่น

"พูดง่ายเหลือเกินนะ แกไม่ได้มาเป็นฉันแกจะรู้อะไ-"

ไม่ทันได้เอ่ยจบ มือหนาขององค์ชายผมสีชมพูก็ดึงร่างของคนทีเ่พิ่งฟื้นเข้ามาสวมกอดไว้หลวมๆเพื่อไม่ให้บาดแผลที่เพิ่งทายาไว้ได้รับบาดเจ็บมากขึ้น เขากดให้ศีรษะเล็กจมลงไปบนบ่าของตัวเองพลางลูบปลอบด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

..เป็นครั้งแรกที่ทีโอถูกกอดเช่นนี้

"ฉันให้ร้องจนกว่านายจะพอใจ"

"..."

"ฉันจะเป็นที่พักพิงให้เอง"

สิ้นสุดคำพูด ทีโอก็ปล่อยให้น้ำตามากมายหลั่งไหลเป็นสายธารจนไม่คิดจะห้ามมันเอาไว้ แค่นึกไปถึงความสุขของคนตัวขาวที่จะได้แต่งงานกับฟรอยเออร์ คนที่เจ้าตัวรักนักหนาหัวใจเขาก็เจ็บจนเหมือนถูกบีบให้พังทลาย ในหัวเอาแต่โทษตัวเองที่กระทำเรื่องไม่เป็นเรื่องจนถูกอีกคนเกลียดขี้หน้าเอาถึงขนาดนี้ เขามันหลงในอำนาจมากเกินไป

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ทีโอร้องไห้ แต่มันก็นานพอที่จะทำให้บ่ากว้างของอีกคนเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา เอลิยอนไม่คิดจะผลักไส เขาเอาแต่ลูบปลอบโยนฟังคำตัดพ้อของอดีตองค์ชายที่พรูออกจากปากไม่หยุด ทำเหมือนเป็นหุ่นที่มีหน้าที่รับฟังเฉยๆ

จนกระทั่งทีโอรู้สึกเหนื่อยและปวดศีรษะ จากการร้องไห้มากเกินไป เขาจัดการเช็ดคราบน้ำตาให้กับเจ้าของฉายาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ด้วยผ้าเช็ดหน้าของตัวเองเบาๆอย่างทะนุถนอม คนที่ดูแลเอาใจใส่คนอื่นอย่างเอลิยอน มักจะทำแบบนี้กับคนรอบข้างเสมอ

"ที่ฉันช่วยออกมา เพราะฉันคิดว่าอย่างไรทุกคนก็สมควรได้รับโอกาส"

"..."

"มันแก้ไขได้ นายเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้หลังจากที่อาการบาดเจ็บหายดีแล้ว"

นี่เป็นความลับสุดยอดของเขา เอลิยอนแอบพาตัวของทีโอ รูทมอร์ มาขังไว้ในห้องของตนเองโดยคนที่รู้เรื่องมีเพียงเขาและแม่บ้านอีกหนึ่งคนเท่านั้น แม้แต่ท่านพ่อหรือท่านแม่ก็ไม่รู้เลยว่าเขาช่วยเหลือใครเอาไว้ ถ้าหากพวกเขามาเจอเข้า ทีโอก็คงจะถูกส่งไปหาฟรอยเออร์และถูกลงโทษไปตามที่ผู้ชนะสงครามต้องการแน่

เขาไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น

"ฉันขอโทษที่ช่วยพ่อของนายไว้ไม่ทัน เพโรน่าเข้าไปเจอศพของมาคาลอฟก่อนฉัน" นึกย้อนไปถึงวันที่เขาลงทุนฝ่ากองเพลิงที่ลุกไหม้ทั่วปราสาทเพื่อช่วยเหลือครอบครัวรูทมอร์ เขาเองก็เกือบเอาตัวไม่รอด "หรือต่อให้ฉันเจอก่อนเพโรน่า องค์ราชาก็เสียชีวิตไปแล้ว"

"นายมันเสียสติจริงๆด้วย.." ทีโอว่าอย่างไม่จริงจังนัก "ไม่มีใครคิดจะช่วยเหลือศัตรู จำเอาไว้ เอลิยอน เลอกรันจ์"

"ฉันแค่ไม่อยากให้ใครต้องมาตายอีก"

หากเขาสามารถช่วยเหลือได้สักคนก็ยังดี

"สงครามที่โซลเซียนา.. สูญเสียไปมากพอแล้ว.."

ดูเหมือนคำที่ว่าไม่ต้องการให้ใครต้องมาตายอีกของเอลิยอน จะเป็นสิ่งที่ออกมาจากใจของเอลิยอนจริงๆ เพราะดวงตาคู่นั้นแสดงถึงความเจ็บปวดอย่างมากเมื่อได้นึกถึงความตาย ทีโอจำต้องถอนหายใจออกมากับความบ้าบิ่นของเอลิยอน

นับว่าโชคดีด้วยซ้ำที่ช่วยเขาออกมาแล้วรอดทั้งคู่

"อยู่ที่นี่จนกว่าแผลนายจะหายและเรื่องของลิวาเอลเงียบลง"

"อะไรของนาย?"

"หากออกไปด้านนอกตอนนี้ก็จะมีแต่อันตราย อยู่กับฉันจนกว่านายจะหายดี ถึงตอนนั้นฉันจะคืนอิสระให้ ให้นายเดินตามทางของนาย"

นี่ไม่ใช่ข้อเสนอ แต่เป็นข้อบังคับ ในตอนนี้รูทมอร์นั้นเป็นอันตราย แม้ข่าวจะถูกปล่อยไปว่าเสียชีวิตแล้ว แต่ถ้าหากถูกพบตัวเข้าที่ด้านนอกมันก็เป็นอันตรายอยู่ดี

ทีโอพยักหน้ารับ เขาภาวนาขอให้บาดแผลของตัวเองหายเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทีโอไม่ได้อยากจะอยู่กับคนประสาทเสียที่นี่อาณาจักรลอยย์นานไปกว่านี้แล้วเช่นกัน

เขาจะออกไปใช้ชีวิตในฐานะคนธรรมดา

ไม่ใช่องค์ชายของลิวาเอลอีกต่อไป

และจะไม่เหยียบเข้าไปในเซคันดาติเด็ดขาด..

 

 

 

 

 

 

 

 

#auratusmn

 

ขออนุญาตแจ้งนะคะว่ารายละเอียดการพรีจะลงเป็นวันจันทร์หรืออังคารแทน เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงโปสการ์ดแล้วก็สเปในเล่มค่ะ แก้ยาวๆ รอก่อนนะคะ ;_;

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

736 ความคิดเห็น

  1. #661 Nuttinan_toey45 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 00:16
    น้องทีโอออออ ชั้นเรียกน้องได้มั้ย ชั้นว่าที่นางเป็นคนแบบนั้นเพราะถูกสอนถูกปลูกฝังมาแบบนั้น แบบพ่อเป็นยังไงก็จะสอนลูกอย่างงั้น ละพ่อนางก็กระหายอำนาจด้วยไง
    #661
    0
  2. #659 plaeee1a (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:56
    ถ้าคิดได้ก็กลับตัวกลับใจซะนะทีโอ ขอให้ชีวิตใหม่มีแต่ความสุขนะ
    #659
    0
  3. #658 JennieJk (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:05
    ทีโอออออ ชั้นว่าแล้ว! ขอให้ต่อจากนี้นายมีความสุขนะ
    #658
    0
  4. #655 pie-whan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 15:32
    เอลิยอนมีปมอะไรหรอคะ ;___; ตั้งแต่ที่ไม่ยอมสู้แล้ว คนสำคัญเคยจากไปเพราะการสู้กันหรอ ;___;
    #655
    0
  5. #654 Callmegoy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 14:05
    ถ้าคิดได้ก็ดีไป ถ้าแค้นแล้วกลับมาทำร้ายคนอื่นนี่ใครจะรับผิดชอบเอ่ย...
    #654
    0
  6. #653 juneinfinite (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 10:56
    ขอบคุณพระเจ้า ฮึก ทีโอยังไม่ตายแงงงง
    #653
    0
  7. #652 waiisang (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 10:55
    เอลิยอนไปช่วยจริงๆ เป็นคนดีจิตใจดีมากๆ ต่อไปนี้เดินทางใหม่นะรูทมอร์ เป็นคนใหม่ซะ ใช้ชีวิตที่มีความสุขจริงๆซะที
    #652
    0
  8. #651 milkcookie (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 10:49
    ทีโอ นายยังไม่ตาย;;;;;!!!!!!!

    ฮือออออออออออ เอลิยอนแอบไปช่วยจริงด้วย ถ้านายคิดได้และยอมรับได้จริงๆว่ามัลฟอนไม่ได้รักนาย และไม่คิดแก้แค้นอะไรอีก ก็ดีมากๆ ขอให้ชีวิตที่นายเลือก มีความสุข สงบ และมีคนที่รักนายจริงๆนะ
    #651
    0