sub eques auratus [ MINNO ]

ตอนที่ 26 : CHAPTER XXIII : Auratus [ END ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    17 เม.ย. 63

ความสงบกลับสู่โลกอีกครั้ง เป็นช่วงเวลาที่ประชาชนมีความสุขที่สุด นั่นเพราะมันไร้ซึ่งสงครามที่จะสร้างความสูญเสียให้กับเมืองและอีกปัญหามากมายที่จะตามมา

เซคันดาติกลายเป็นอาณาจักรที่ขึ้นชื่อว่ารุ่งเรืองมากกว่าเดิม ในตอนนี้มันเหมือนเป็นเมืองแห่งขุมทรัพย์มากกว่าหลังจากที่สามารถกำจัดลิวาเอลได้ในที่สุด เซคันดาติกลายมาเป็นมหาอำนาจในโลก ไม่ว่าจะด้านไหนๆก็ตาม ในตอนนี้ทั่วโลกต่างก็พูดว่าถ้าเกิดมาอยู่เซคันดาติ นั่นนับว่าเป็นเรื่องโชคดีเหลือเกิน

สุดท้ายแล้วอาณาจักรที่คิดแต่จะยึดอำนาจด้วยวิธีการที่ทำร้ายผู้อื่นอย่างลิวาเอลก็ถึงจุดจบ ทุกอำนาจที่มาคาลอฟเคยถือครองไว้นั้นในตอนนี้ไม่เหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว ทุกอาณาจักรที่เคยตกอยู่ใต้อำนาจของลิวาเอลถูกปล่อยให้เป็นอิสระ พวกเขามีโอกาสได้กลับไปใช้ชีวิตดังก่อนหน้าที่จะถูกยึดครอง

ส่วนอาณาจักรที่เคยมีส่วนได้ส่วนเสียกับลิวาเอลก็นับว่าเป็นโชคร้ายไป เพราะพวกเขาก็ถูกกำจัดไปตามๆกันด้วยเหตุผลที่ว่า 'มีส่วนร่วมในความผิด' เป็นคำตัดสินของผู้ชนะสงครามอย่าง ฟรอยเออร์ เรนกอร์ด เขาไม่ได้ไปพังอาณาจักรหรือทำสงครามอย่างที่คิด แค่เพียงยึดอำนาจเอาไว้ชั่วคราวเท่านั้น ถือเป็นบทลงโทษที่เบาพอสมควร

อาณาจักรเวล์มเฮล์มกลายมาเป็นมิตรที่สำคัญของเซคันดาติ การแลกเปลี่ยนเหล่าเด็กตัวเล็กที่เพิ่งอายุได้สิบขวบให้ได้เรียนรู้ทั้งสองอาณาจักรที่แตกต่างกันนับเป็นการพัฒนาที่ยิ่งใหญ่ ในตอนนี้ไม่มีใครมาล้มล้างความยิ่งใหญ่ของเซคันดาติได้อีกต่อไป รวมถึง ฟริวซ์ แพนเธอร์ หนีไปกบดานอยู่ทีเวล์มเฮล์มเช่นกัน เจ้าตัวบอกว่าอาจจะอยู่ในระยะยาวอีกด้วย

มัลฟอน กลายมาเป็นส่วนหนึ่งใรชีวิตของฟรอยเออร์อย่างเต็มตัว พวกเขาได้ใช้ชีวิตด้วยกันในฐานะคนรักอย่างที่อยากจะทำ แม้ช่วงแรกๆที่ฟรอยเออร์หายดีแล้วมัลฟอนพยายามจะกลับโซลเซียนา แต่ก็ถูกราชินีเฮเลนห้ามไว้ เธอให้เหตุผลว่าในเมื่อเป็นคนรักของฟรอยเออร์ ก็ควรจะอยู่กับฟรอยเออร์ที่นี่เสียจะเหมาะสมกว่า

แม้จะรู้สึกผิดที่ไม่ได้กลับไป แต่หัวใจดวงน้อยกลับฟูฟ่องขึ้นมาอย่างมีความสุข

เฮเลนและจาร์ฟา ทำทุกอย่างเพื่อให้มัลฟอนมีความสุขกับการอยู่ที่เซคันดาติ อาหารการกินที่ถูกปรับเปลี่ยนตามตามความต้องดารของคนตัวขาว ชุดเสื้อผ้าราคาแพงที่สรรหามาให้ จนมัลฟอนเริ่มที่จะเกร็ง

แต่ก็ได้ฟรอยเออร์นั่นแหละ.. คอยประคบประหงมดูแลไม่ห่าง ว่าง่ายๆว่าเจ้าตัวน่ะ ติดมัลฟอน ตัวเหนียวหนึบเลย ไม่ให้ห่างแม้แต่นาทีเดียวจนเฮเลนต้องเอ็ดอยู่หลายครั้ง ว่าให้กลับไปทำงาน ปล่อยให้มัลฟอนได้เดินเล่นบ้าง

ช่วงเวลาว่างยามบ่ายหรือเช้า มัลฟอนที่ค่อนข้างจะถูกคอกับเฮเลน มักจะไปอยู่ด้วยกันตามสวนดอกไม้ หรือห้องของราชินี ได้ฟังเรื่องราวน่าขันจากปากผู้เป็นแม่มันก็ไม่เลว มัลฟอนรักและไว้ใจในตัวราชินีจนกล้าที่จะเล่าเรื่องชีวิตของตัวเองให้ผู้หญิงคนนี้ฟัง เขาสามารถทำมงกุฏดอกไม้ที่เคยเรียนค้างไว้ได้สำเร็จ โดยมีเฮเลนเป็นผู้สอน

ส่วนคนที่สอนให้ทำมงกุฏดอกไม้คนแรก.. แซตลีย์ ไซฮีล เพโรน่าให้คำตอบว่าไม่สามารถหาศพของนางเจอจริงๆ อาจจะถูกเผาไปพร้อมกับร่างของทีโอ รูทมอร์แล้วก็ได้ นั่นทำให้ราชินีเฮเลน จำต้องสร้างหลุมศพของแม่ของมัลฟอน และคนใช้คนสนิทให้ โดยให้คำตอบว่าให้เป็นที่อยู่ใหม่ของผู้จากไปทั้งสองคน ให้ความรู้สึกเหมือนกับมัลฟอนได้อยู่กับผู้ที่จากไปตลอดเวลา

ส่วนเพโรน่างั้นหรือ..? จากที่เธอสามารถช่วยคนในปราสาทและเหล่าช่างเครื่องประดับออกมาคุกได้ นั่นทำให้เธอได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจจากประชาชนในโซลเซียนา สาวเจ้ากลายเป็นราชินีของอาณาจักรเมืองหนาว ที่กำลังเกดือดร้อนอย่างหนัก แต่พอได้ยินข่าวเช่นนั้น ทั้งเวล์มเฮล์มและเซคันดาติก็พร้อมจะช่วยเหลืออาณาจักรที่ใกล้จะล่มสลายให้กลับมายิ่งใหญ่ได้

ช่างเป็นเหมือนกับความฝัน ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะสามารถผ่านเหตุการณ์ที่เลวร้ายขนาดนั้นมาได้ ทั้งๆที่ก่อนหน้าลำบากแทบตาย แต่ตอนนี้กลับมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

มือบางทาบลงกับราวระเบียงอย่างแผ่วเบา โดยที่สายตาทอดมองไปยังดวงจันทร์ดวงใหญ่ที่คืนนี้สาดส่องทอแสงงดงามกว่าคืนไหน นึกย้อนไปถึงคืนที่ฟรอยเออร์เล่านิทานให้เขาฟังเรื่องแสงจันทร์ของเซคันดาติ ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดคนในอาณาจักรนี้จึงได้คิดว่ามันมีพลังพิเศษ เพราะดวงจันทร์ของที่นี่ สวยกว่าจากที่โซลเซียนาเป็นไหนๆ

เรือนร่างบอบบางที่เริ่มมีน้ำมีนวลมากขึ้นเพราะถูกราชินีขุนเอาอยู่ในชุดผ้าบางที่เตรียมเข้านอนในอีกไม่ช้า แต่เพราะแสงจันทร์คืนนี้มันสว่างไสวเสียจนอดไม่ได้ที่ต้องลุกขึ้นมาดู นั่นทำให้มัลฟอนต้องเข้านอนช้าไปอีก

"อ่ะ.."

ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงความเย็นจากสร้อยบางอย่างที่สัมผัสเข้าที่ลำคอขาว มือที่เคยจับที่ราวระเบียงอยู่เลื่อนขึ้นมาแตะที่อัญมณีบนลำคอตัวเองที่เป็นรูปดอกไม้รูปร่างงดงามน่ามอง ก่อนจะหันไปมองคนด้านหัลงที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาสวมสร้อยให้เช่นนี้

ฟรอยเออร์ส่งยิ้มอ่อนโยนให้เขา เป็นรอยยิ้มที่เขาได้รับทุกวันหลังจากที่มาอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะทำอะไรฟรอยเออร์มักจะยิ้มเช่นนี้ให้เสมอ มันทำให้ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวเสียทุกครั้ง

"ชอบไหม..?"

เขาสวมกอดที่เอวคอดไว้หลวมๆพร้อมกับเอาคางเกยไหล่ไว้อย่างออดอ้อน กลิ่นประจำกายของโวลธาเนียทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายหลังจากโดนท่านพ่อลากไปทำงานมาทั้งวัน

มัลฟอนพยักหน้าน้อยๆอย่างเคอะเขิน อดไม่ได้ที่จะจับจี้เล็กๆที่ถูกสวมให้ขึ้นมาดูเล่นๆก่อนจะพบว่ามันเป็นเครื่องประดับของโซลเซียนาไม่ผิดแน่ ฝีมือให้การทำยอดเยี่ยมขนาดนี้มีเพียงที่บ้านเกิดของเขาเท่านั้น

"ของโซลเซียนา.."

"ฉันตั้งใจจะให้นานแล้ว.. แต่เพราะมันไม่โอกาสสักที"

เรื่องวุ่นวายที่ถาโถมเข้ามาใส่มันทำให้เขาไม่มีโอกาสได้มอบสร้อยคอราคาแพงนี่ให้สักที แต่ตอนนี้เขาก็ได้ให้คนตัวขาวไปแล้ว และดูเหมือนเจ้าตัวจะชอบมันไม่น้อย เพราะโดยพื้นฐานของมัลฟอนนั้น ก็ชอบดอกไม้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ดังนั้นดอกอัลมอนต์ที่เจ้าตัวชอบมันนักหนาถึงได้อยู่เต็มสวนดอกไม้ของเซคันดาติไปหมด มีบางส่วนที่ถูกนำมาใส่แจกันห้องนอนเอาไว้

เขายืนมองแสงจันทร์โดยปล่อยให้คนด้านหลังกอดหอมตัวเองอยู่อย่างนั้น จากมุมนี้ของห้องฟรอยเออร์ สามารถเห็นแผนผังอาณาจักรได้อย่างชัดเจน หากเป็นเวลากลางวันที่มีคนเดินผ่านไปมาก็คงจะน่ามองไม่นอน แต่เพราะตอนนี้เป็นเวลาเข้านอนแล้ว ถึงได้มองเห็นเพียงแต่แสงไฟจากตะเกียงเป็นบางจุดเท่านั้น

"พรุ่งนี้อยากไปไหนไหม?" จู่ๆคนที่เอาแต่ซบเขาก็เอ่ยถามขึ้น "ฉันยังไม่เคยพาเดินเล่นในเซคันดาติเลยนี่.."

"มีงานไม่ใช่หรือ? เดี๋ยวก็โดนท่านจาร์ฟาเอ็ดเข้าอีก"

บ่อยครั้งที่เขาเห็นราชาแห่งเซคันดาติต้องค่อยมาต่อว่าลูกชายตัวแสบที่มักจะแอบหอบงานมาทำในห้องตัวเองแทนที่จะเป็นห้องทำงานเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับคนตัวขาว แต่ก็ถูกจับได้แล้วบังคับให้กลับไปทำที่ห้องเสียทุกที อีกคนติดเขาแจเลย

"พรุ่งนี้ฉันว่าง"

"อย่าโกหก"

ฟรอยเออร์น่ะร้ายกาจ ลูกเล่นลูกหยอกเยอะไปหมด บ่อยครั้งถูกแกล้งเข้า มัลฟอนก็เริ่มจับไต๋ได้

ฟรอยเออร์หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะจับให้เขาตัวขาวหันเข้าประจันหน้ากับตัวเอง ไม่บ่อยนักที่องค์ชายผมสีสว่างจะยิ้มอย่างมีความสุขขนาดนี้

"ฉันไม่ได้โกหก พรุ่งนี้อยากไปที่ไหนฉันจะพาไปทุกที่" เรื่องเอาอกเอาใจเนี่ยก็ที่หนึ่ง วันๆมัลฟอนไม่ต้องทำอะไรกันแล้ว มีฟรอยเออร์คอยประเคนให้ไปเสียทุกอย่าง

มือขาวเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่งเบาๆก่อนจะเบียดกายเข้าหา ใบหน้าหวานยิ้มแย้มจนดวงตาเป็ฯรูปพระจันทร์เสี้ยวน่าเอ็นดู นั่นทำให้ฟรอยเออร์ไม่อาจละสายตาจากความน่ารักตรงหน้าได้เลย เขาไม่ได้กำลังถูกทำเสน่ห์ใส่หรอกใช่ไหม

"เราอยากไปทุกที่.."

"..."

"ทุกที่ที่มีนาย เราไปหมดเลย.."

เขาไม่ได้กำลังถูกทำเสน่ห์หรอก แต่ความน่ารักของคนตัวขาวมันมากล้นเกินไปต่างหาก

ประทับริมฝีปากลงบปากช่างพูดลงเบาๆก่อนจะผละออก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าช่วงเวลานี้เขามีความสุขมากแค่ไหน มันดีเสียจนคิดว่าเป็นความฝันเลยล่ะ เป็นฝันที่ดีจนไม่อยากตื่น

การได้พบเจอกับมัลฟอนเป็นเหมือนการฝันที่ได้ท่องไปในสรวงสวรรค์ และมัลฟอนก็เป็นเทพในแดนสวรรค์ที่งดงามที่สุด

"งั้นถ้าฉันจะขอนอนกอดนายในห้องทั้งวัน จะได้หรือเปล่า?"

ฟรอยเออร์โน้มตัวลงให้หน้าผากชนเข้ากับอวัยวะเดียวกับอีกคน ก่อนจะยกมือสวยขึ้นมาลูบไล้เบาๆ

"ไม่ได้.. ต้องพาเราออกไปสิ" มัลฟอนค้าน

"ให้คนทั้งอาณาจักรมามองเมียฉัน ฉันก็หวงแย่"

จบประโยคมือเรียวที่เคยวางอยู่บนฝ่ามือหนาก็เลื่อนมาฟาดที่ต้นแขนแกร่งทันทีด้วยความหมั่นไส้ จนทำให้องค์ชายผมสีสว่างต้องผละออกเพราะความเจ็บ ดูเหมือนแรงที่ใช้ทำร้ายเขาของมัลฟอนจะเพิ่มขึ้นทุกวันๆ มีหวังถ้ามัลฟอนตีจริงเขาได้เจ็บตัวแน่

"ทะลึ่ง!"

"แค่บอกว่าเป็นเมียเอง.." ฟรอยเออร์ยังไม่หยุดก่อกวนคนตัวขาว เขาจัดการดันให้อีกคนชิดกับขอบระเบียงก่อนจะใช้สองแขนกักตัวคนรักเอาไว้ไม่ให้สามารถหนีไปได้ พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ "คืนนั้น.. ไม่ได้เป็นเมียฉันแล้วหรือ?"

"หยุดพูดนะ!"

ความเขินอายแล่นขึ้นมาจนทำให้ใบหน้ามีริ้วแดงๆขึ้น แขนทั้งสองข้างยกขึ้นดันแผ่นอกของคนชอบแกล้งให้ออกไปห่างๆตัวเอง ฟรอยเออร์ก็เอาแต่ส่งสายตาเจ้าเล่ห์แทะโลมใส่เขาไม่หยุด

ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้!

"งั้นรื้อฟื้นกันหน่อยไหม.."

คำพูดเล่นทีหยอกทีของฟรอยเออร์ทำเอาคนตัวขาวหน้าหน้าแดง เขารู้ว่าถ้าเผลอพิเรนท์ตอบอะไรส่งๆไปฟรอยเออร์ได้อุ้มเขาไปที่เตียงจริงแน่ ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำหรือรังเกียจ แต่ว่าจะให้ถอดเสื้อผ้าต่อหน้าคนรักเนี่ยไม่เอาอีกแล้ว มัลฟอนอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

แต่ไม่ทันจะได้เอ่ยปากเถียงอะไร ความกระอักกระอ่วนก็แล่นขึ้นสู่ลำคอจนรู้สึกกได้ถึงของเหลวบางอย่างที่ตีขึ้นมา มือขาวผลักร่างของว่าที่ราชาแห่งเซคันดาติให้ออกไปห่างๆก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำเพื่อนำของเหลวบริเวณลำคอออกมา ความตกใจของ ฟรอยเออร์ เรนกอร์ด ก็ทำให้เจ้าตัวรีบวิ่งตามคนรักไปด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะได้พบกับมัลฟอนที่โก่งคออาเจียนออกมาเป็นจำนวนมาก

..เกิดอะไรขึ้น

เขาส่งมือไปลูบบริเวณแผ่นหลังของคนตัวเล็กเบาๆ หัวใจเต้นระรัวขึ้นด้วยความกังวลไม่สบายใจเพราะเห็คนรักมีท่าทีเหมือนจะป่วย เขาจัดการพาคนตัวขาวมาจัดการทำความสะอาดให้เรียบร้อย ก่อนจะพาตัวกลับไปนั่งพักบนเตียงนอนที่เขาสองคนนอนด้วยกันอยู่ทุกคืน

ทุกคืนตั้งแต่ที่มัลฟอนมาอยู่ที่นี่

"ไม่สบายหรือ?"

มัลฟอนส่ายหน้า

"ไม่รู้สิ.. เราไม่ได้ทานอะไรผิดนี่"

นึกย้อนกลับไปตลอดทั้งวันที่ตัวเองทานของต่างๆไป ก็มีแต่อาหารที่เคยกินอยู่ทุกวัน กับของหวานิดหน่อยที่ท่านแม่เฮเลนให้แม่ครัวนำมาให้ ไม่ได้มีอะไรผิดแปลกไปสักนิด

ฟรอยเออร์นั่งลงบริเวณข้างกายของคนตัวขาว ปล่อยให้ศีรษะเล็กเอนพิงลงมาที่บ่ากว้างอย่างต้องการที่พักพิงพลางยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนิ่มนั้นเบาๆเหมือนกล่อมให้เด็กหลับ

"ฉันไม่สบายใจเลย มัลฟอน"

ก็เพราะคนรักดันอาเจียนออกมามากเสียขนาดนั้น จะให้สบายใจได้อย่างไร

"เราไม่เป็นอะไร เดี๋ยวก็หาย"

"ให้ฉันตามฟริวซ์ไหม?"

ฟรอยเออร์นึกไปถึงหมอมือดีแห่งพาทิลที่เคยอยู่ที่โซลเซียนาด้วยกัน แต่บัดนี้หนีไปกบดานอยู่เวล์มเฮล์มกับออซวอลต์ เนเพนเธส เสียแล้ว โวลธาเนียผละออกจากองค์ชายผมสีสว่างก่อนจะหันมาทำหน้าออดอ้อนใส่

"ไม่เอา ไม่ต้องพามา"

"มัลฟอน.."

"เดี๋ยวเราก็หาย จริงๆนะ"

เบียดกายเข้าหาคนตัวสูงกว่าพร้อมถูไถผมนิ่มไปกับหัวไหล่ของอีกคน ท่าทางออดอ้อนที่ไม่ได้มีมาบ่อยของมัลฟอนทำเอาฟรอยเออร์ใจเหลวชนิดที่ว่า เกือบลืมหายใจไปชั่วขณะ เขาเลื่อนมือขึ้นไปลูบกลุ่มผมนิ่มนั่นอีกครั้งก่อนจะตอบตกลงไป

"แต่หากไม่หาย ฉันก็คงจะต้องตามเขามา"

มัลฟอนพยักหน้ารับ

สาเหตุที่โวลธาเนียไม่ต้องการให้พวกฟริวซ์มาที่นี่ นั่นก็เป็นเพราะเขายังขุ่นเคืองเรื่องที่อีกคนรวมหัวกับฟรอยเออร์แกล้งเจ็บอยู่เพื่อเรียกคะแนนความสงสารจากเขา สาบานเลยว่าถ้าฟริวซ์กลับมาที่นี่แล้วได้พบหน้ากัน เขาจะเอาแจกันไล่ทุบจนกว่าจะร้องไห้หนีออกจากเซคันดาติไปเลยล่ะ

"เรารู้ว่านายเป็นห่วง"

"..."

"ก็คลั่งรักเราขนาดนั้นเลยไม่ใช่หรือ?"

เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มตาหยีให้พร้อมกับคำพูดที่ร้ายกาจ

เขาดันให้คนรักนอนลงกับเตียงกว้างโดยที่มัลฟอนก็ยอมเอนตัวลงนอนแต่โดยดี เขาจัดการคร่อมทับองค์ชายตัวขาวที่เริ่มจะขยันหาคำพูดร้ายกาจมาพูดกับเขาได้ทุกวัน พร้อมกับมือหนาที่ลูบบริเวณแก้มนิ่มเบาๆ ปล่อยให้ใบหน้าหวานได้เอียงหน้าซบกับฝ่ามือของอีกคน ถูไถไปมาอย่างออดอ้อนอีกครั้ง

"ก็คลั่งรักขนาดนี้เลยล่ะ"

"..."

"คงไปไหนไม่รอดแล้ว.."

เพราะเขามอบหัวใจให้กับองค์ชายตัวขาวมไปหมดทั้งหัวใจ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ว่ากันว่านิทานมักจะเริ่มต้นให้เจ้าหญิงผู้งดงามต้องกลายเป็นตัวละครที่ถูกตัวร้ายรังแกเสมอ โดยที่ตอนจบมักจะมีเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วย พาเจ้าหญิงผู้น่าสงสารกลับไปใช้ชีวิตในอาณาจักรของตัวเองอย่างสงบสุข

เจ้าหญิงที่เคยถูกทำร้ายทั้งกายและหัวใจมาอย่างสาหัส จะถูกเจ้าชายผู้หล่อเหลารักษาเยีวยามันกลับมาหายดีในที่สุด เจ้าหญิงผู้ได้รับการรักษาจากองค์ชายที่พร้อมจะปกป้องเธอไปตลอดชีวิต ย่อมทำให้เธอมอบหัวใจให้กับเขาไปโดยง่าย จบลงที่พิธีแต่งงาน และนั่นทำให้นิทานทุกเรื่องจบลงอย่างสวยงาม กลายเป็นเรื่องที่อยู่ในหัวใจของผู้อ่านด้วยคำว่า จบบริบูรณ์

อืม.. มันก็คงจะเป็นเช่นนั้น เพราะอย่างไรบัดนี้องค์หญิงผิวขาวก็ได้รับการรักษา กลับมาอยู่ในอาณาจักรของเจ้าชาย และกลายเป็นคนรักกันอย่างสมบูรณ์แล้ว แต่มีสิ่งหนึ่งที่ตอนจบของนิทานหลายๆเรื่องมักจะทำกัน แต่สำหรับเจ้าหญิงเรื่องนี้ยังไม่ทันจะได้ทำเลย..

พิธีแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติขององค์ชายจากทั้งสองอาณาจักรโดยมีองค์ชายผมสีสว่างเป็นคนลงทุนจัดวางแผนการมากมายเพื่อจะคุกเข่าขอองค์ชายจากโซลเซียนาแต่งงาน ประชาชนแห่กันมาแสดงความยินดีด้วยความรักและเคารพต่อว่าที่ราชาทั้งสอง พร้อมด้วยเจ้าชายจากหลายอาณาจักรที่เคยร่วมรบกับเขา ก็มาแสดงความยินดีเช่นกัน

ฟริวซ์ เพโรน่า ออซวอลต์ และเอลิยอน พวกเขาแต่งกายดูดีไม่แพ้กันในวันแต่งงานของเขาและมัลฟอน แถมเขายังได้ข่าวลือดีๆเรื่องที่เอลิยอนถูกจับคลุมถุงชนกับองค์ชายต่างอาณาจักรเสียด้วย หากถามว่าทำไมเป็นเรื่องดี นั่นเพราะองค์ชายที่ว่า เป็นคนที่เอลิยอนเคยตกหลุมรักสมัยที่เขาอายุได้เพียงสิบขวบเท่านั้น

เป็นองค์หญิงถูกแม่มดใจร้ายรังแก ถูกเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วย พากลับมาอยู่ที่อาณาจักร และจบที่พิธีแต่งงาน เท่านี้ มัลฟอน โวลธาเนีย ไม่สิ.. มัลฟอน เรนกอร์ด ก็คงจะครบสมบูรณ์ในฐานะเจ้าหญิงผู้งดงามแล้ว

คงจะใช้คำว่า จบบริบูรณ์ แบบที่นิทานหลายๆเรื่องใช้ได้แล้วล่ะ...

 

 

 

- THE END -

 

#auratusmn

 

ในที่สุด หลังจากที่เราทำสงครามกันอยู่นาน ในที่สุดก็จบแล้วค่ะ เรียกว่าเป็นเรื่องแรกที่เราเขียน แล้วก็เป็นเรื่องแรกที่จบด้วยเลยแหละ แง T_T ขอบคุณทุกคนนะคะที่ตามอ่านมาตั้งแต่ตอนแรก หรือเพิ่งมาตาม อะไรก็ตามเอาเป็นว่าขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนจริงๆที่คอยคอมเม้นต์ คอยให้กำลังใจ คอยเล่นแท็กให้ตลอด สารภาพเลยว่าวนอ่านหลายคอมเม้นต์อยู่ตลอด อ่านซ้ำๆเพราะว่ามันเป็นแรงใจจริงๆค่ะ

***ส่วนเรื่องพรีเล่ม จะทำการเปิดพรีในวันที่ 20 เม.ย - 31 พ.ค ค่ะ รายละเอียดทุกอย่างรวมถึงรูปเล่มจะทำการลงให้พรุ่งนี้ค่ะ***

 

(พื้นที่ขายของ)

แต่สำหรับใครที่คิดถึงกัน ไม่ต้องกังวลค่ะ เรานำเสนอฟิครูปแบบที่แตกต่างออกไปจากเรื่องนี้ Enforce Doctor นั่นเอง!!! ไปแกล้งๆอ่านกันได้ทุกคน!!! /ผายมือ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

736 ความคิดเห็น

  1. #710 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 13:43
    ขอบคุณที่ครอบครัวฟรอยต้อนรับน้องอย่างดี มุแงงงงงงงง
    #710
    0
  2. #667 pxend (@pxend) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 23:33
    ไรท์เขียนดีมากๆเลยค่ะ เราอินกับเรื่องนี้มากๆๆ เวลาสงสารก็สงสารสุดๆเวลาเขินก็เขินสุดๆ ไรท์เขียนดีมากจริงๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์เขียนเรื่องต่อๆไปนะคะ สู้ๆคับ
    #667
    0
  3. #662 19juline (@p9hmieww) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 02:25
    มัลฟอนบทจะโชคร้ายและถูกทำร้ายจิตใจก็น่าเจ็บปวดสาหัส บทจะโชคดีก็โชคดีมหาศาลที่มีคนรักและครอบครัวคนรักคอยตามใจ รู้สึกยินดีกับน้องมากๆเลยค่ะ ฮืออ เราสั่งเล่มแน่นอนค่ะ ไรท์สู้ๆ!
    #662
    0
  4. #657 Wnats (@JennieJk) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 21:57
    แง จบแล้ว ขอบคุณไรท์มากนะคะที่แต่งเรื่องราวดีๆ แบบนี้ขึ้นมา กำลังติดตามเรื่องต่อไปของไรท์อยู่ค่ะ เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ💓💓💓 / มัลฟอน ในที่สุดหนูก็ได้มีความสุขสักทีนะคะ ปล. ที่อาเจียนน่ะ ท้องแน่!!!!!
    #657
    0
  5. #650 fribinogennnn (@fribinogennnn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 07:38
    ขอบคุณที่แต่งจนจบนะคะ😍
    #650
    0
  6. #649 Littlesabiqx (@wawabibi) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 03:09
    ขอบคุณไรท์มากนะคะที่แต่งจนจบ ยืนยันอีกครั้งว่าชอบมากๆค่ะ การใช้ภาษาและเนื้อเรื่องดีมากๆ

    จากใจคนอ่านรวดเดียวจบนะคะมันดีมากๆ แบบใครที่อ่านตั้งแต่ไรท์ลงแรกๆตามแยกมาเปนตอนๆ แนะนำให้วนอ่านรวดเดียวจบอีกรอบค่ะ อินมากจนเสียน้ำตา พูดจริงๆ ชอบไม่ไหวแล้ว
    ปล.อยากอ่านตอนพิเสดแล้ว ฟรอยเออร์ต้องประคบประหงมตอนท้องแน่ๆ55555555 เอ้ะ ท้องมั้ยนะ แง๊ ขนาดนี้แล้วอ่ะนะ
    #649
    0
  7. #648 2000s kiddo (@plumfloral) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 01:50
    ใจหายวาบเลย ที่จบแล้ว เดินทางมานานมากจริงๆค่ะ ยิ่งตอนทำสงคราม ตอนลิวาเอลเข้ายึดเมือง ผ่านช่วงเวลาเลวร้ายมาเยอะ จนมาจบที่ฟรอยเออร์และมัลฟอนได้อยู่ด้วยกัน ขอบคุณคุณไรท์มากๆเลยนะคะ ที่เขียนเรื่องราวแสนมหัศจรรย์นี้ขึ้นมา ติดตามมาตั้งแต่อัปตอนแรกๆ จนมาถึงตอนสุดท้ายจนได้ ทุกตัวละครในเรื่องนี้จะอยู่ในความทรงจำเราตลอดไปเลย รวมถึงรูทมอร์เช่นกัน จะติดตามเรื่องต่อๆไปนะคะ อยากอ่านตอนพิเศษด้วย แง
    #648
    0
  8. #647 sirituanx (@oumjun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 01:40
    เพโรน่าเป็นราชินี เริ่ดมาก กรี้ส
    อ่านตอนนี้แล้วอบอุ่นแบบบอกไม่ถูก เหมือนทุกอย่างจบลงด้วยเรื่องแฮปปี้ ขอบคุณคุณไรท์ที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ เราพึ่งมีโอกาสได้อ่าน รวดเดียวจบเลย อินมาก 🥺 ว่าแต่จะมีคู่ให้คุณหมอเขามั้ยคะ เราเสนอตัวนะคะ 555555
    #647
    0
  9. #646 cHAmPaIN_BF (@hye-ri) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 00:28
    จะมีตอนพิเศษใช่ไหมคะ ใจหายวูบเลยที่เรื่องนี้จบแล้ว ฉันน่ะ เ ปี ย ก ป อ น ;_______;

    ในที่สุดสิ่งที่มัลฟอนเฝ้ารอมาตลอดชีวิตก็เป็นจริงซักที พ่อแม่ของฟรอยเออร์ก็รักน้อง แต่หลงน้องที่สุดก็คือตัวฟรอยเออร์เอง พอได้เข้ามาเซคันดาติแล้วทุกอย่างก็ดีขึ้น น้องโชคดีมากๆเลย ดีใจที่จบแฮปปี้เอนดิ้ง
    ขอบคุณคุณไรเตอร์มากๆเลยนะคะที่แต่งเรื่องนี้ออกมาจนจบ ตอนที่ไรเตอร์บอกว่าได้ฟีดแบ็คน้อยแล้วท้อ ไม่อยากแต่งต่อแล้ว เรานี่ใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มเลย จนตอนนี้เรื่องนี้จบแล้ว เราใจหายยิ่งกว่าเดิมอีก อยากเห็นฟรอนเออร์กับมัลฟอนอยู่รักกันไปนานๆ รักไรเตอร์นะค้าบ

    ป.ล. อยากให้มีตอนพิเศษแก้ปมที่เอลิยอนกับร่างของรูทมอร์ที่หายไปจังเลยค่ะ ยังค้างคาอยู่เลย ;-; เป็นไปได้อยากให้มัลฟอนได้เจอร่างของแซดลีย์ด้วย แง
    #646
    0
  10. #645 moqlism (@bowcnk) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 23:35
    แอบใจหายนะคะที่จบแล้ว สนุกมากเลยค่ะ เราคงจะคิดถึงองค์ชายทั้งสองน่าดู คิดถึงโซลเซียนาและเซคันดาติแน่นอนเลย
    #645
    0
  11. #644 knp.n (@nookky777) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 23:17
    แอบใจหายเลยค่ะที่จบแล้ว ขอบคุณคุณไรท์เหมือนกันนะคะที่แต่งเรื่องสนุกๆให้เราอ่าน
    #644
    0
  12. #643 Nuttinan_toey45 (@Nuttinan_toey45) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 23:10
    แอแงงง อยากให้มีน้องอ่าา ขอให้มีน้องๆๆ / จบแล้ว จบดีมากกในที่สุดลูกชั้นก็มีความสุขสะที นายฟรอยก็คือหลงลูกชั้นไม่หยุด แต่ประเด็นเรื่องที่เอลิยอนหายไปตัวไปตอนนั้นยังไม่ค่อยเคลีย หวังใจว่าจะมีตอนพิเศษค่าา
    #643
    0
  13. #641 Youandmeindacity (@anotherworldxy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 22:56
    มีน้องแน่ๆเลยยยย ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอเลยค่ะ
    #641
    0
  14. #640 lalalalalove (@lalalalalove) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 22:12
    ขอบคุณไรท์นะคะที่ได้เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา ชอบมากๆเลย เป็นกำลังใจให้ต่อไปนะคะ
    #640
    0
  15. #638 Patrick_852 (@Patrick_852) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 22:03
    ขอบคุณที่เขียนมาให้อ่านนะคะชอบมากๆเลยรอทุกวันให้ไรท์มาอัพ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #638
    0
  16. #637 bubbleteap (@waiisang) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:56

    มีหลานแน่ๆๆๆๆ ในที่สุดมัลฟอนก็จะไม่มีอะไรมาทำร้ายน้องได้แล้ว

    #637
    0
  17. #636 jantree (@uniyurisama) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:48
    ใจหายเลย เราชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ;-; ขอบคุณที่แต่งจนจบเลยนะคะ
    #636
    0
  18. #635 yourp (@romchpop) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:34
    แงงงงงงงงแต่น้องจะมีหลานๆๆๆๆๆ น่ารักมากเลยฮือ ขอบคุณนะคะเรื่องนี้เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่เราประทับใจมาก เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #635
    0
  19. #634 คุกกี้รสฮีโร่ (@milkcookie) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:32
    อ้ากกกกก แฮปปี้เอนดิ้ง;__;

    ฟรอยคือคลั่งรักมากจริงๆ ส่วนมัลฟอน ฮือ ดีใจที่หนูได้มีความสุขเสียทีนะคะ ขอให้มีความสุขมากๆนะ ถ้าโดนฟรอยแกล้งก็ฟ้องแม่เฮเลนเลยค่ะ!!!!

    แต่ว่าที่น้องอาเจียนนั้น... น้องท้อง!?!!?!!?!! ใช่มั้ย!!!??!??!! อ้ากกกกก

    จบแล้วหรอ ฮือออออ เรื่องนี้ตามอ่านมาตลอดเลย เราชอบมากๆ ขอบคุณนะคะที่สร้างสรรค์มันขึ้นมาก สนุกมากๆเลยล่ะ!!!

    เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ!!!
    #634
    0
  20. #633 leenlyn (@pie-whan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:28
    แงงงงงง จบแล้ว จบแล้วจริงๆ T___T ดีใจกับน้องโวลธาเนีย ไม่สิน้องเรนกอร์ดนะคะ มีความสุขมากๆนะหลังจากนี้ต่อไปปป ขอบคุณคุณไรท์เตอร์นะคะที่เขียนเรื่องดีๆให้เราอ่าน ขอบคุณมากๆเลย แต่งให้น้องมัลฟอนมีความสุขแล้วเราขอให้คุณไรท์เตอร์มีความสุขเช่นกันะคะ
    #633
    0
  21. #632 มุแง้ววว (@ModNoyzz47) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:24
    กรี้ดดดด น้องท้องแน่เลย จบดีมากค่ะ ขอบคุณที่สร้างผลงานดีๆ มาให้เราทุกคนได้อ่านและตกหลุมรักนะคะ
    #632
    0
  22. #631 c.k.butter (@220700061190) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:24
    แงงง จบแล้วคือดี ขอบคุณไรท์มากนะคะที่แต่งนิยายดีๆให้อ่าน
    #631
    0
  23. #630 maynum160316 (@maynum160316) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:23
    ฮือ จบแล้ว ดีใจกับน้องมัลฟอนด้วยที่จะมีความสุขจริงๆสักที ขอบคุณไรท์ที่เขียนฟิคดีๆแบบนี้ให้อ่านนะคะ ใจชื้นมากเลย🥺💝
    #630
    0
  24. #629 Callme.k (@Callmegoy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:23
    จะมีน้องหรือป่าวววววว
    #629
    0
  25. #628 maynum160316 (@maynum160316) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:23
    ฮือ จบแล้ว ดีใจกับน้องมัลฟอนด้วยที่จะมีความสุขจริงๆสักที ขอบคุณไรท์ที่เขียนฟิคดีๆแบบนี้ให้อ่านนะคะ ใจชื้นมากเลย🥺💝
    #628
    0