คัดลอกลิงก์เเล้ว

FanFic เส้นทางแห่งชะตา #ยักษ์กินอ๊อด 9 ศาสตรา [Yaoi]

เมื่อมนุษย์หนุ่มกำลังถูกยักษาสวมรอยล่อลวงหวังช่วงชิง 9 ศาสตรา ทว่าจะเป็นเช่นไรเมื่อสิ่งที่กำลังจะถูกช่วงชิงกลับเป็นหัวใจอันแข็งกระด้างของราชาแห่งยักษา ไหนจะยังอดีตศัตรูเก่าเผ่าทมิฬอีกเล่า

ยอดวิวรวม

6,306

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


6,306

ความคิดเห็น


34

คนติดตาม


492
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 ก.พ. 61 / 20:24 น.
นิยาย FanFic 鹷ҧ觪е #ѡԹʹ 9 ʵ [Yaoi] FanFic เส้นทางแห่งชะตา #ยักษ์กินอ๊อด 9 ศาสตรา [Yaoi] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

FanFic เทหะยักษา(ทารคา)xอ๊อด

 

อาจมีสปอล์ยเรื่องโปรดระมัดระวัง



มันเริ่มต้นจากความคิดที่ว่า....


หากอ๊อดสามารถพาท่านจ้าวในร่างของรัชทายาทหลบหนีออกมา

(อยู่กิน)ด้วยกันสองต่อสอง.....

ความซึนของท่านจ้าว

และความใสซื่อของอ๊อด

พอมาเจอกันมันจะเป็นยังไง ไง ไง....


(ยังไม่จบนะจ๊ะ แต่ขอปลดปล่อยความหวีดไว้ก่อนสักเล็กน้อย)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 ก.พ. 61 / 20:24







สรรพเสียงแห่งความวุ่นวายค่อยๆ สงบลงเมื่อชายหนุ่มทั้งสองเคลื่อนกายออกห่างจากศัตรูผู้ตามไล่ล่า

...เหล่ายักษาใต้บัญชาของราชาแห่งเหล่ายักษ์

ทารคา เทหะราชาผู้เหี้ยมโหดเย็นชา ปรารถนาใน 9 ศาสตราเพื่อนำมันมาทำลายขจัดสิ้นซึ่งเสี้ยนหนามยอกใจ

ราชาแห่งยักษ์ผู้ชิงชังมนุษย์เหนือสิ่งอื่นใด!

เพราะอะไรน่ะหรือ

มนุษย์คือเผ่าพันธุ์ที่สับปลับปลิ้นปล้อน อีกทั้งพวกมันยังใช้สิ่งนั้นทำลายทุกสิ่งจนพังทลาย หากเป็นไปได้เทหะยักษาผู้นี้จะไม่มีวันให้โอกาสมนุษย์ได้ทำเช่นนั้นกับผู้ใดอีก

มนุษย์จะต้องตกเป็นทาสของเหล่ายักษ์ และเพื่อการณ์นั้นต่อให้ต้องแฝงอยู่ในภาพลักษณ์ที่ตนเกลียดชังราชาผู้นี้ก็ย่อมทำได้ไม่รีรอ

“ไม่เป็นไรใช่หรือไม่จ๊ะ”

มนุษย์หนุ่มผู้นั้นหันมา เทหะยักษาผู้แฝงนามรัชทายาทแห่งรามเทพต้องกดความรู้สึกรังเกียจที่พลุ่งพล่านแทบกระอักเอาไว้ กระนั้นก็ยังไม่อาจเอ่ยปากออกไปได้

“เอ่อ ขอโทษนะจ๊ะ” ชายผู้นั้นก้มหน้าลง ท่าทีเคอะเขินประดักประเดิดแลดูแปลกตานัก “ฉันเป็นคนบ้านนอกไม่ค่อยรู้ธรรมเนียมในรั้วในวัง หากพูดอะไรผิดไป...”

“ช่างเถอะ” เทหะยักษาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ช่างไม่คุ้นชิน

...น้ำเสียงของมนุษย์อีกผู้หนึ่ง ไชยราเมศรัชทายาทแห่งรามเทพนคร “ข้าไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยนั่น เพียงบอกมาว่า 9 ศาสตราอยู่ที่เจ้าใช่หรือไม่”

“มันเคยอยู่ที่ฉันแต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่น่ะจะ” เสียงที่ตอบฟังดูแผ่วเบาและสำนึกผิด แต่นั่นไม่ทำให้เทหะยักษาลดทอนความรู้สึกเดือดพล่านได้

เขาสู้ทนเล่นละครตบตาอันน่าขยะแขยงนี่เพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งนั้น แต่เจ้ามนุษย์นี่กลับบอกว่าไม่...จะเป็นไปได้อย่างไรกัน!?

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!” เสียงตวาดทำให้ชายหนุ่มค้อมตัวลง ซ่อนสีหน้าทุกข์ร้อนเอาไว้

“คงจะหลุดหล่นหายไปเมื่อยามต่อสู้ฝ่าออกมา หรือไม่ก็อยู่กับพวกฉันคนใดคนหนึ่ง เอ่อ...ขอโทษด้วยที่ฉันไม่ระวัง” ชายหนุ่มเหลือบมองใบหน้าถมึงทึงอย่างชั่งใจ “อีกอย่าง...เพื่อความปลอดภัยของท่าน ฉันขอเรียกท่านว่าพี่ไชยชั่วคราวนะจ๊ะ”

“จะเรียกอย่างไรก็ตามใจเจ้า!” เทหะยักษาเผลอตัวขึ้นเสียง พลันหวนนึกได้ว่ายามนี้ตนอยู่ในฐานะใดจึงค่อยผ่อนคลายท่าทีลง “อย่างไรยามนี้เราต้องหา 9 ศาสตราให้พบโดยเร็วที่สุด”

“แต่พี่ยังบาดเจ็บอยู่นะจ๊ะ” คิ้วเข้มขมวดมุ่น ดวงตาใสซื่อจับจ้องไม่ยอมละ “การตามหา 9 ศาสตราเป็นเรื่องจำเป็นก็จริงอยู่ แต่ฉันเชื่อว่าของวิเศษชิ้นนั้นคงไม่มีผู้ใดทำลายได้ง่ายๆ แต่ตัวพี่...”

“ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องนั้น” เทหะยักษามองเมิน ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใดตนจึงต้องทำกิริยาเช่นนั้น

แววตานั่นมันช่างชวนให้รู้สึกหงุดหงิดใจ

“ไม่ได้ดอก” ชายหนุ่มยิ้มอ่อน “ประเดี๋ยวฉันจะลองหาสมุนไพรแถวนี้ดู อย่างไรคงพอจะช่วยบรรเทาอาการบาดเจ็บจากบาดแผล รอก่อนนะจ๊ะ” ว่าแล้วพลันวิ่งหายลับเข้าไปในราวป่า

เทหะยักษาพ่นลมหายใจระบายความอัดอั้น

หากไม่คิดใช้มันเป็นเครื่องมือเพื่อให้ได้มาซึ่ง 9 ศาสตราเขาจะไม่มีวันปล่อยเจ้ามนุษย์น่ารำคาญนี่เอาไว้

หากใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล ทางออกคือต้องใช้ไม้อ่อน

รอก่อนเถอะ

รอให้ทำลาย 9 ศาสตราได้เมื่อใด เมื่อนั้นเจ้ามนุษย์นี่จะถูกบดขยี้ไม่เหลือซาก!


...................


น่ารำคาญ! น่ารำคาญเหลือเกิน!

“เจ็บหรือเปล่าจ๊ะ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อนขณะบดคลึงลูกประคบลงไปบนรอยฟกช้ำตามร่างกายมนุษย์ผู้เป็นทายาทแห่งรามเทพ 

เทหะยักษาเฝ้ามองการกระทำนั้นอย่างขัดใจแต่ไม่อาจฝืนกายต่อต้านให้เกิดข้อพิรุธ

“ขอโทษที่ฉันมือหนักไปหน่อย คนฝึกหมัดมวยก็เป็นเช่นนี้”

“เจ้าฝึกเพลงมวยหรือ” เมื่อตระหนักได้แล้วว่าชายหนุ่มมนุษย์ผู้นี้ดูแล้วไร้ซึ่งพิษสง โดยเฉพาะเมื่อปราศจากแล้วซึ่งอาวุธทรงอานุภาพ ราชาแห่งยักษาจึงผ่อนคลายใจลง 

จากที่เฝ้าสังเกตเห็นว่าการทำให้อีกฝ่ายเชื่อใจคงเป็นเรื่องง่ายดายขึ้นอีกโข

“ว่ากันว่าเพลงมวยเมื่อผนวกรวมกับ 9 ศาสตราจะมีอานุภาพนัก” มนุษย์หนุ่มว่าต่อทั้งที่ยังก้มหน้าก้มตาประคบคลึงเคล้าสมุนไพรไปทั่วร่างคู่สนทนาซึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยบอบช้ำ “แต่ฉันไม่ได้มีวาสนาเพียงนั้น ชะตานี้แท้จริงแล้วย่อมเป็นของพี่”

กลิ่นของสมุนไพรผนวกกับการปรนนิบัติดูแลอย่างเบามือทำให้ราชันยักษาเผลอตนเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสอันแสนสบาย

ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจะมีสัมผัสใดที่ให้ความรู้สึกเช่นนี้ได้

“พี่ไชยถือกำเนิดมาพร้อมกับชะตาของผู้กอบกู้ พี่คือความหวังของพวกเราชาวรามเทพนคร เพราะฉะนั้นจึงต้องรักษาตัวให้ดี”

“หึ” ไม่รู้เพราะเหตุใดเมื่อได้ยินดังนั้น ใจที่สงบลงพลันถูกโหมด้วยไฟร้อนแรงอีกครั้ง “เจ้าคิดหรือว่าจะทำเช่นนั้นได้?”

“ไยพี่พูดอย่างนั้นเล่า” ทว่าคู่สนทนากลับมองมาด้วยสายตาซื่อตรง 

สายตาที่สามารถสยบความร้อนแรงดั่งไฟในหัวใจแห่งยักษาได้โดยไม่รู้ตัว “ชะตานี้คือชะตาของพี่ พี่ต้องกอบกู้รามเทพคืนมาจากพวกยักษ์นั่น”

เงียบงันกันไปเป็นครู่ “เจ้ามนุษย์...”

“หือ ว่าอย่างไรนะจ๊ะ” อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น ในแววตายังคงความสดใสไร้ข้อกังขา

ช่างเป็นมนุษย์ที่โง่เขลา... 

ตัวเขาเองก็เช่นกัน!

เทหะยักษานึกก่นด่าตนเองในใจที่เผลอตัวปลดปล่อยพิรุธออกไป

“ข้าหมายถึงเจ้าเป็นมนุษย์ ไม่กลัวยักษ์หรอกหรือ” ในที่สุดก็หาทางพลิกลิ้นได้โดยไว สายตามองเห็นรอยยิ้มน้อยๆ ขณะที่อีกฝ่ายก้มประคองแขนของตนพลางวางคลึงลูกประคบลงไปอย่างแผ่วเบา

“ฉันย่อมต้องกลัว” น้ำเสียงนั้นเรียบนิ่ง ไร้แววขลาดกลัวเช่นที่กล่าว “แต่เช่นเดียวกับมนุษย์ ในเหล่ายักษาย่อมมีดีเลวปะปน... ดูอย่างอสูรสีชาดสิ เขาเป็นยักษ์ที่ดีและเป็นเพื่อนกับเรา ดังนั้นฉันจึงคิดว่ายักษ์ไม่ได้น่าเกลียดน่ากลัวไปเสียทั้งหมด”

“เจ้าคิดเช่นนั้นจริงหรือ” จู่ๆ หัวใจพลันรู้สึกลิงโลด 

เทหะยักษาตื่นตระหนกกลับความเปลี่ยนแปลงนี้จนไม่อาจตั้งตนได้

เกิดอะไรขึ้นกันกับร่างกายนี้กันแน่!?

“แน่นอนสิจ๊ะ” ชายหนุ่มแย้มยิ้ม 

ดวงตาคมกริบที่เป็นของไชยราเมศจับจ้องทุกอิริยาบถไม่อาจละวาง เพียงครู่จึงเอ่ยปากถามเรียบเรื่อย

“เจ้าชื่ออะไร”

มนุษย์หนุ่มเงยหน้าสบตา แพขนตาหนาเข้มกระพริบปริบๆ ชั่วครู่จึงส่งเสียงหัวเราะ ยกมือลูบท้ายทอยท่าทางเก้อเขิน “ฉันนี่แย่จริง ลืมบอกพี่ไปเสียสนิท”

เทหะยักษายังคงวางสายตาไว้ยังเจ้าของเสียงหัวเราะเสนาะหู

“อ๊อดจะ ฉันชื่ออ๊อด”

“อ๊อด” ราชาแห่งเหล่ายักษ์พึมพำทวนคำ 

รอยยิ้มประหลาดปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของไชยราเมศรัชทายาท “...แล้วเจ้าจะได้รู้ถึงความน่ากลัวของราชาแห่งยักษา...”

“เอ๊ะ” ดวงตาสุกใสกลอกขึ้นจับจ้องเจ้าของรอยยิ้มประหลาดผนวกเสียงแผ่วเบาในลำคอฟังไม่ถนัดหู

ทว่าอีกฝ่ายกลับส่ายหน้า “ไม่มีอะไร...”

ไม่มีอะไรน่าสนุกไปกว่านี้อีกแล้ว

ไม่แน่ว่าการออกมาครานี้สิ่งที่จะได้กลับไปอาจมีมากกว่า 9 ศาสตราอาวุธวิเศษนั่น

ความรู้สึกสนุกสนานที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานนี่ รวมทั้งความรู้สึกประหลาดที่ไม่อาจหาที่มา...

เทหะราชันจะต้องหาคำตอบ...

เจ้ามนุษย์ที่น่ารำคาญผู้นี้มีอะไรน่าสนใจมากกว่าที่คิด!

........

 

 ข้าคงค้นพบคำตอบที่ดีกว่านี้ได้หากว่าไม่มีอุปสรรคน่ารำคาญมาขัดขวาง

พรานทมิฬ เจ้าบ่าวรับใช้ผู้ทรยศ!

“ขอบใจท่านมากที่ตอนนั้นช่วยฉันไว้” ชายผู้เคยเป็นเจ้าของศาสตราวุธเอ่ยทักทาย เทหะยักษาพยายามข่มกลั้นอารมณ์ของตนขณะอดีตข้ารับใช้เอ่ยตอบ

“ข้าบอกแล้วว่าชีวิตแลกชีวิต” สายตาคล้ายจะเย็นชานั่นเลื่อนมองสบตานายเหนือหัวผู้อยู่ในคราบรัชทายาทแห่งรามเทพ “เจ้าไว้ชีวิตข้า ข้าก็ช่วยเจ้า ถือว่าเราเท่าเทียมกันแล้ว”

“เรื่องนั้นไม่ต้องคิดมาก ฉันก็เพียงทำตามคำสอนของหลวงตา ”อ๊อดเหลียวมองตามสายตา “นี่พี่ไชย พวกท่านคงจะรู้จักกันอยู่แล้วใช่ไหมจ๊ะ”

เทหะยักษายกยิ้ม “รู้จักดีทีเดียว”

เขาไม่คิดว่าพรานทมิฬจะจดจำตนในร่างแปลงนี่ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้วางใจ

ช่างเป็นเรื่องบังเอิญอย่างเหลือร้ายที่มาพบกันได้ในเวลาเช่นนี้

“แน่นอน ย่อมต้องรู้จัก” พรานทมิฬเอ่ยช้าๆ นั่นทำให้เทหะยักษาขยับตัวอย่างระมัดระวัง

“เอ่อ ขอโทษที่ฉันถามแปลกๆ นะจ๊ะ” อ๊อดเอ่ยแทรกราวกับไม่รับรู้ถึงบรรยากาศมาคุ “ไหนๆ ก็มาพบกันแล้ว ไม่ทราบว่าท่านพอจะพบเห็น 9 ศาสตราตกหล่นระหว่างการต่อสู้บ้างหรือไม่จ๊ะ ฉันเผลอเรอทำมันหายไป”

“คิดว่าเห็น” พรานทมิฬตอบทันที “เพื่อตอบแทนในสิ่งที่เจ้าทำ ข้าจะอยู่ช่วยเจ้าตามหา”

คิ้วของเทหะยักษากระตุกวูบ นี่มันเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายไปไกลเหลือเกินแล้ว

“เช่นนั้นก็ดีสิจ๊ะ” อ๊อดยิ้มแย้ม “หลายหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว ลำพังฉันคนเดียวคงคุ้มครองพี่ไชย ตามหา 9 ศาสตรา และตามหาเพื่อนๆ ไปพร้อมกันไม่ได้”

“ข้าว่าไม่น่าจะดีกระมัง” ราชาแห่งเหล่ายักษ์เค้นเสียง สบสายตาอดีตข้ารับใช้เขม็ง

“เหตุใดท่านจึงว่าไม่ดีเล่า รัชทายาทแห่งรามเทพ” พรานทมิฬถามกลับเสียงเรียบ “หรือท่านหวั่นเกรงในตัวข้า”

“ข้าไม่มีเหตุต้องหวั่นเกรงเจ้า!” เทหะยักษาเผลอตัวโพล่ง ทว่ารอยยิ้มอย่างหาได้ยากของอดีตบ่าวก็ทำให้ได้รู้ว่าตนเองตกหลุมพรางเข้าแล้ว

“ในเมื่อพี่ไชยไม่ได้กลัวท่านพราน เช่นนี้เราก็เดินทางไปด้วยกันได้ใช่ไหมจ๊ะ” รอยยิ้มซื่อตรงของอ๊อดยิ่งทรงอานุภาพกดดันเสียจนพูดปฏิเสธไม่ออก

มนุษย์ผู้นี้มันอะไรกัน!?

“ตกลงตามนั้นก็แล้วกัน” พรานทมิฬเอ่ยแทรก

“เอ่อ...” ทว่าอ๊อดกลับมีท่าทีลังเล

“มีอะไร”

“ฉันควรจะเรียกท่านว่าอย่างไรดีจ๊ะ หากนับกันตามจริงท่านคงอายุมากกว่าฉันมาก แต่จะให้เรียกลุง เรียกอาก็ดูจะแปลกๆ”

“เช่นนั้นก็เรียกข้าว่าพี่สิ” พรานทมิฬว่าพลางเหลือบแลสายตาไปยังบุคคลอีกผู้หนึ่งซึ่งยังยืนนิ่งปิดปากเงียบ “เช่นเดียวกับที่เรียกขานรัชทายาท ข้าว่าเป็นการเรียกขานที่ฟังไพเราะรื่นหูนัก”

“ได้จ้ะพี่พราน” อ๊อดตอบรับหน้าชื่นตาบาน ผิดกับอีกคนที่ยืนกัดกรามลั่นกรอดๆ “แต่คิดไม่ถึงว่าพี่พรานจะพูดเก่งผิดกับภาพลักษณ์ที่เคยเห็นนัก”

“ข้าจะพูดกับเฉพาะคนที่อยากพูดน่ะ”

“เช่นนั้นเองหรือ” อ๊อดส่งยิ้มสดใส “นับว่าฉันเป็นคนที่โชคดีใช่มั้ยจ๊ะ”

“ข้าว่าเราควรออกเดินทางต่อดีกว่าหรือไม่” เสียงของไชยราเมศดังแทรกไม่เปิดโอกาสให้คู่สนทนา พลางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ “ขืนมัวคุยอยู่เช่นนี้ประเดี๋ยวศัตรูก็ตามมาพบเข้า”

“นั่นสิจ๊ะ พี่ไชยพูดถูก” อ๊อดพยักหน้าเห็นตาม “เช่นนั้นเรารีบไปกันเถอะ”

ว่าพลางหมุนตัวสาวเท้าเดินนำไป เทหะยักษาขยับเท้าจะก้าวตาม

ทว่า...สองหูพลันได้ยินเสียง

“อย่าคิดว่าจะได้ตามใจเสมอไป”

สายตาของราชายักษาตวัดจ้องเขม็ง “เจ้า!

เจ้านี่มันรู้...

“เด็กนั่นทำให้ข้ามีชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนี้ได้ ดังนั้นข้าจะไม่มีวันปล่อยให้ท่านทำร้ายเขา”

พรานทมิฬหมุนตัวก้าวตามอ๊อดไป ทิ้งอดีตนายเหนือหัวยืนขบกรามจ้องตามติดด้วยดวงตาวาวโรจน์

“พรานทมิฬ ไอ้ทรยศ แล้วเราจะได้เห็นกัน!

 

………


จ๋อม!...

เสียงน้ำแตกกระจายด้วยฝีมือของสองบุรุษผู้สาละวนวุ่นวายอยู่กับปลาตัวเขื่องที่แหวกว่ายหลบหลีกอยู่กลางลำธารตื้นเขิน

“พี่พรานเก่งจริง จับปลาได้ตั้งหลายตัว” อ๊อดเงยหน้ามองสหายร่วมทางคนใหม่ เลื่อนสายตาไปยังกองปลาสดสุมอยู่บนฝั่ง ก่อนก้มลงมองสองมือตน “ดูฉันสิจับได้แค่ตัวเดียว

“ข้าเกิดมาก็ถูกสั่งสอนให้ล่า” พรานทมิฬขยับยิ้มขื่น เมื่อหวนนึกถึงความเลวร้ายที่ตนได้พบเจอในอดีต

ทว่า เมื่อมองเห็นสายตาอีกฝ่ายจับจ้องกลับเร่งเปลี่ยนท่าที “ดังนั้นการจับปลาด้วยมือเปล่าเช่นนี้ข้าย่อมชำนาญกว่ามนุษย์เช่นเจ้า”

“พี่คงลำบากมาก” อ๊อดว่าเสียงอ่อน ในดวงตาเต็มไปด้วยแววเอื้ออาทร “ฉันดีใจเหลือเกินที่ตอนนั้นไม่ได้ลงมือทำอะไรพี่ไป ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นตราบาปติดอยู่ในใจไปจนวันตาย”

ในหัวใจที่เคยแหลกสลายของชายเผ่าทมิฬพลันคล้ายรู้สึกได้รับการเยียวยา

“เจ้าทำให้ข้ารู้...” มันช่างเป็นสิ่งมหัศจรรย์ยากจะเชื่อได้ “ใช่ว่ามนุษย์ทุกคนจะโหดร้าย”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มีริ้วรอยแผลเป็นไม่น่ามอง ทว่าเขากลับรู้สึก...

นี่ช่างเป็นภาพที่งดงาม

“และพี่ก็ทำให้ฉันได้รู้...ไม่ว่าจะดีหรือร้ายทุกคนย่อมมีเหตุผลเป็นของตนเอง ต่อให้เป็นเผ่าพันธุ์ไหนก็ควรจะได้รับสิ่งที่เรียกว่า อภัยและโอกาส”

“เช่นที่เจ้าให้ข้า”

รอยยิ้มสว่างไสวของสองบุรุษหนุ่มต่างเผ่าพันธุ์พลันคล้ายดั่งแสงอสุนีบาตฟาดเข้าใส่นัยน์ตาเสียจนเทหะยักษายอกไปถึงใจไม่อาจทนมอง

มันเพราะอะไรกัน!?

เพราะเจ้าพรานทมิฬนั่นคือคนทรยศ คนทรยศที่อยู่ตรงหน้าแค่เอื้อมถึงแต่กลับไม่อาจจัดการบดขยี้ให้ร่างแหลกเหลวได้ดังใจ

เพราะเจ้าหนุ่มอ่อนหัดของเล่นที่น่าสนุกนั่น เพราะความรู้สึกเสมือนสิ่งนั้นกำลังจะถูกเจ้าเผ่าทมิฬทรยศนั่นแย่งไป...

ก็แล้วทำไมกันเล่า

มันก็แค่มนุษย์ไร้ค่าซึ่งมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าได้เพียงไม่นาน เป็นเพียงเครื่องมือที่จะนำไปสู่สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า...

ใช่สิ เพราะมันคือเครื่องมือชิ้นสำคัญในการตามหา 9 ศาสตรา ดังนั้นไม่มีทางที่เทหะยักษาผู้นี้จะปล่อยให้อยู่ในมือผู้อื่นง่ายๆ

โดยเฉพาะไอ้ทรยศนั่น

ใช่แล้ว เมื่อใดที่เรื่องนี้จบสิ้น... 9 ศาสตรามาอยู่ในกำมือ เมื่อนั้นพวกมันทั้งคู่ก็ต้องตาย

แต่ไม่ใช่ตอนนี้...

“พวกเจ้าจะยืนคุยกันอีกนานหรือไม่” เทหะยักษาดันตัวลุกขึ้น เอ่ยปากขัดจังหวะ “ข้าหิวแล้ว ที่สำคัญถ้าขืนชักช้าอาจจะไม่ทันได้อยู่กินอาหารมื้อนี้ก็จะถูกพวกยักษ์จับไปเป็นอาหารแทนเสียเปล่า”

สายตาสองคู่จับจ้องมองมาพร้อมเพรียง ทว่าผู้ที่เอ่ยปากก่อนกลับเป็นพรานทมิฬ

“ข้าว่าตราบใดที่มีท่านอยู่ เราคงปลอดภัยไร้กังวล”

เทหะยักษาชะงักไปเล็กน้อยค่อยฝืนยกยิ้ม “เจ้าคงกำลังล้อข้าเล่นใช่หรือไม่”

“เล่นหรือไม่ย่อมรู้อยู่แก่ใจท่าน”

จะมากไปแล้วไอ้ทรยศ!

“เอาเถอะจ้ะ” อ๊อดขยับตัวเข้าแทรก ใช้สองมือดันหน้าอกทั้งสองฝ่ายให้ออกห่าง “ฉันว่าพี่ไชยก็พูดถูก เรารีบกินแล้วเร่งเดินทางต่อเถอะจ้ะ”

ฝ่ายหนึ่งคือทายาทรามเทพ อีกฝ่ายคือเผ่าทมิฬที่เป็นศัตรูกันมาช้านาน การจะให้มาญาติดีได้ในเวลาอันรวดเร็วคงเป็นไปไม่ได้ เขาเองก็พอเข้าใจอยู่

“ก็ดี” บุรุษทั้งสองขานรับพร้อมเพรียง

ทว่าดวงตาเต็มไปด้วยแววมาดหมายสองคู่กลับไม่อาจละขาดจากกัน

 

“พี่ไชยจ๊ะ”

เทหะยักษาจ้องมองบางสิ่งที่ถูกยื่นมาใกล้ตรงหน้า

กลิ่นหอมโชยแตะจมูก ควันลอยกรุ่นจากเนื้อปลาย่างที่ได้รับการแกะก้างอย่างเรียบร้อยวางไว้บนใบบัว

“กินเถอะจ้ะจะได้มีแรง พี่ยังบาดเจ็บอยู่ต้องกินมากๆ กินเสร็จแล้วจะได้ทำแผลกินยานะจ๊ะ”

สายตาของไชยราเมศจ้องมองคล้ายรู้สึกรำคาญ “เจ้าทำอย่างกับว่าข้าเป็นง่อย”

“ใครว่าเล่า” ทว่าอ๊อดกลับทำคล้ายมองไม่เห็น “ข้าเพียงคิดว่าพี่ถูกทรมานอยู่ในคุกมานาน อีกทั้งบาดเจ็บคงทำอะไรไม่สะดวก ฉันที่เป็นข้าแผ่นดินรามเทพย่อมต้องดูแลปรนนิบัติรับใช้ทายาทของรามเทพ”

เทหะยักษานิ่งงันไปครู่หนึ่ง

“แล้วถ้าหากข้ามิใช่ทายาทรามเทพ?

เพราะเหตุใดต้องถามในเรื่องไร้สาระเช่นนี้

“ข้าก็ย่อมต้องดูแลในฐานะเพื่อนมนุษย์” มนุษย์ตอบโดยไม่เว้นจังหวะหยุดคิด

“หากข้ามิใช่มนุษย์”

“ฉันก็ดูแลในฐานะสหายร่วมโลก”

“แล้วถ้าหากข้าเป็นผู้ที่คิดร้ายต่อเจ้า”

“ฉันก็จะทำให้พี่เปลี่ยนใจ”

“เจ้านี่มัน...” เป็นมนุษย์บ้าเสียสติหรืออย่างไร

“กับพี่พรานเองฉันยังเคยทำให้เปลี่ยนใจได้ แล้วกับพี่เหตุใดจะทำไม่ได้”

“ดูเจ้าจะมั่นใจเหลือเกิน”

“ฉันไม่มั่นใจ” อ๊อดสายหน้าพร้อมกับเผยรอยยิ้มบาง “เพียงแต่อยากให้โอกาสตนเอง ยิ่งกว่านั้นคือให้โอกาส...”

ดวงตาคู่นั้นจ้องสบมา ราวกับได้ซ่อนความนัยบางอย่างไว้ “...ท่าน”

“เจ้า...” มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในคำพูดนั้น

แต่มันคืออะไรกันเล่า เทหะยักษาไม่แน่ใจในคำตอบ

แน่นอนว่ามันเป็นเพียงเรื่องสมมติ” สีหน้าจริงจังแปรเปลี่ยนพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ “เพราะฉะนั้นจะเอามาขบคิดให้ปวดหัวไปทำไมล่ะจ๊ะ”

ว่าพลางจับมืออีกฝ่ายแล้วยัดเยียดภาชนะที่สร้างสรรค์จากธรรมชาติลงไป “รีบกินเถอะจ้ะ ประเดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย”

เทหะยักษามองตามเจ้าของแผ่นหลังสีน้ำผึ้งเปลือยเปล่า ซึ่งผละตัวกลับไปนั่งสนทนากับใครอีกคนข้างกองไฟใช้ประกอบอาหาร ในใจเต้นเร่าประหนึ่งกำลังถูกท้าทายซึ่งหน้า

“ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะทำได้เช่นที่พูดหรือไม่”

 

...........

ไปๆ มาๆ ชักจะมีแนวโน้ม 3p คือชิปทั้งท่านจ้าวและพี่บาก อันที่จริงคือ allอ๊อด แต่ไม่ไหวจะแต่งค่ะ (ฮา)

ปลาลิง. ท่านจ้าวดูขี้มโนแปลกๆ ถถถถถ ว่าจะแต่งเรื่องสั้นทำไมไม่จบสักทีๆๆๆ??? ^^’

 //ตกลงเลิกแย่ง 9 ศาสตราหันมาแย่งอ๊อ...ตุ๊ดๆๆๆ //สัญญาณขาดหาย ><



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ถังถัง{糖糖} จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

34 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 21:03
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-08.png ไม่นึกว่าจะเจอแนว เกือบ 3P ที่นี้น่าาาา
    #34
    0
  2. วันที่ 17 เมษายน 2562 / 10:43

    รอออออค่า
    #33
    0
  3. #32 0868593757 (@0868593757) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 19:14

    รอรอรอ
    #32
    0
  4. #31 0868593757 (@0868593757) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 19:13

    โอ้วๆๆๆมาต่อเถอะคะ
    #31
    0
  5. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:03
    ขอบคุณทุกคนที่ชอบนะคะ เดี๋ยวขอจัดการทำเล่มอีกเรื่องเสร็จก่อนถึงจะมาต่อได้ค่ะ ไม่ว่างเลย TT
    #30
    0
  6. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:43
    ต่อเถอะน้า ไรต์ มันดีงามเเละสนุก ชอบมาก
    #29
    0
  7. #28 miniiris
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:20
    สนุกมากค่ะ มาต่อนะคะ กร๊าวใจมาก
    #28
    0
  8. #27 Freshy_Wolf (@Freshy_Wolf) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:27
    ต่อนะคะไรท์ มันดีงามมมค่ะ มันกร๊าวจัย แค่บอก 3p นี่ก็จะเป็นลมแว้วว สุ้ๆนะคะ อยากให้กลับมาต่อมากกก รออ่านเสมอเนอะ
    #27
    0
  9. #26 bloodc2 (@bloodc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:25
    ไม่มีต่อแล้วเหรอคะT^T
    #26
    0
  10. วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:43
    3pไปเลยค่าาา>\\\< อยากให้แต่งต่อเป็นเรื่องยาวเลยอ่ะ
    #25
    0
  11. #24 C.BenChin (@blueoffire) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 22:21
    ฟินหนักมากอ่ะ
    #24
    0
  12. วันที่ 31 มกราคม 2561 / 10:42
    เราคิดว่าจ๊ะจ๋ามันดูแปลกๆ เหมือนกำลังอ่อย ถ้าเปลี่ยนเป็น ฮะ ใสใส จะดีกว่าไหมคะ??
    #23
    3
    • 31 มกราคม 2561 / 12:07
      แต่อ๊อดในอฟช.ก็ลงท้ายคำว่าจ๊ะจ๋านะคะ
      #23-2
    • 31 มกราคม 2561 / 18:35
      กำลังหาอยู่เลยว่ามีมั้ย สุดท้ายมาเจอ ดีใจโครต&#128525;
      #23-3
  13. #22 Ploy_1407 (@Ploy_1407) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 00:46
    ชอบภาษามากค่ะ เป็นคนที่ชอบอะไรไทยๆมานานแล้วแต่ย้ายมาอยู่ตปท.เลยหาซื้อหนังสือยาก เป็นกำลังใจให้ค่ะ &hearts;&#65039;
    #22
    1
    • #22-1 ถังเถียน糖甜 (@gochawan) (จากตอนที่ 1)
      31 มกราคม 2561 / 11:39
      ขอบคุณค่า^^ แต่อันนี้เป็นแค่แฟนฟิคสั้นๆ นะคะ ยังไงก็อ่านได้เฉพาะในนี้ไม่มีหนังสือแน่นอน เดี๋ยวคนแต่งโดนเชือด 55+
      #22-1
  14. #21 Ploy_1407 (@Ploy_1407) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 00:46
    ชอบภาษามากค่ะ เป็นคนที่ชอบอะไรไทยๆมานานแล้วแต่ย้ายมาอยู่ตปท.เลยหาซื้อหนังสือยาก เป็นกำลังใจให้ค่ะ &hearts;&#65039;
    #21
    0
  15. #20 จอมโจรปริศนา (@Red_kill) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 22:02
    ก็น้องน่ารัก
    #20
    1
  16. วันที่ 30 มกราคม 2561 / 17:09
    กรี้สสสสสส ในที่สุด ในที่สุ๊ดดดด เราหวีดในทวิตมานานล่ะ คนแต่งน้อยเหลือเกินเจ้าค่ะะ5555555
    #19
    1
    • 31 มกราคม 2561 / 11:40
      เราเห็นในทวิตเยอะอยู่นะคะ แฟนฟิคน้องกับพี่ยักษาเนี่ยแซงหน้าชาวบ้านเลย
      #19-1
  17. #18 Yume_Sorachi (@Loveanime14) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 00:00
    แอร้ยฟิน~~
    #18
    0
  18. #17 RISAL (@pwangthiyxng) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 21:22
    สนุกครับ
    #17
    0
  19. #16 Funikami Hane (@123456789011) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 19:57
    อยากอ่านเรื่องยาวจุง
    #16
    0
  20. วันที่ 29 มกราคม 2561 / 19:21
    9ศาสตรากลายเป็นเรื่องรองไปแล้วค่ะ 555555555555
    #15
    1
  21. #14 JokerJung (@patty_T_za) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 16:07
    ลืมความเข้มของอ๊อดตอนดูหนังไปหมดแล้วเนี่ย 555555555
    #14
    1
    • #14-1 ถังเถียน糖甜 (@gochawan) (จากตอนที่ 1)
      29 มกราคม 2561 / 19:34
      อ๊อดยังมีความเข้มหลงเหลืออยู่อีกเหรอคะนั่น หุหุ
      #14-1
  22. #13 orange-candy (@orange-candy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 13:30
    รอมาต่อจ๊ะ สนุกมาก ลุ้นอยู่นะ อิอิ
    #13
    1
  23. #12 ebony967 (@ebony967) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 13:02
    จบสงครามนี้จับอ๊อดทำเมี---!แค่กๆ
    #12
    1
  24. #11 thig (@thig) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 11:26
    เกิดการแย่งชิงอ๊อดแล้วววว ^^
    #11
    1
  25. วันที่ 29 มกราคม 2561 / 08:45
    รอค่ะรอ หุหุ ทำเป็นเรื่องยาวสั้นๆ เอ๊ะ ฟังดูงงๆ 55555 หมายถึงสักประมาณ 8-9 บทจบไรงี้ก็ดีนะคะ อยากอ่านเยอะๆ รอไรท์ค่าาาา
    #10
    1