HYUNG 형 | Chanbaek -END-

ตอนที่ 16 : CHAPTER 15 | ความในใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,604
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,088 ครั้ง
    27 ก.ย. 63

 

 

 

 

15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอี๊ยด!

 

ล้อรถสปอร์ตหรูบดดังกับพื้นโรงจอดเมื่อผู้เป็นเจ้าของแตะเบรกอย่างไม่ค่อยนุ่มนวลนัก ร่างสูงเข้าบ้านตอนเกือบจะเที่ยงคืนเพราะต้องไปส่งหญิงสาวกลับโรงแรมที่พักก่อน

 

ช่วงขายาวก้าวขึ้นบันไดมุ่งหน้าไปทางห้องที่เคยนอนเมื่อคืนแทบไม่ลังเล ร้อนใจอยากมาอธิบายเรื่องที่แบคฮยอนน่าจะเข้าใจผิดไปหลายอย่าง

 

 

กริ๊ก!

 

 

“x…”

 

 

ทว่าพอไขลูกบิด ประตูกลับถูกล็อค ครั้งนี้แบคฮยอนระวังตัวเป็นอย่างดีและดูท่าจะไม่อยากพบหน้าเขาจริงๆ ชานยอลลองเคาะเรียกทั้งที่รู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว แบคฮยอนไม่เปิดประตู ต่อให้เขาส่งเสียงให้รู้หรือยืนเงียบรออยู่แบบนี้อีกฝ่ายก็คงรู้อยู่ดีว่าใครกันที่กำลังยืนอยู่หน้าห้อง

 

 

คงโดนโกรธเข้าให้แล้ว

 

 

ทั้งที่วันนี้แบคฮยอนดูร่าเริงทั้งวัน แต่ตอนพบกันที่โรงหนังน้องกลับดูซึมลงแถมยังไม่ยอมสบตากันสักนิดเดียว ชานยอลพยายามที่จะเข้าหาหลายครั้งแล้วแต่เพราะมีทั้งพี่ใหญ่ทั้งเซเรน่าเขาถึงทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ ท่าทีเหมือนไม่พอใจที่เห็นเขาพาผู้หญิงอื่นมาด้วยทำให้นึกดีใจ แต่ก็ไม่สบายใจในเวลาเดียวกัน

 

ชานยอลไม่ใช่พี่ชายที่แสนดี ถ้าเป็นหลายปีก่อนเขาคงปล่อยผ่าน แต่เพราะระยะหลังมานี้เขาเลือกจะทำตามใจตัวเอง เผยความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาถึงอยากจะรับผิดชอบ เขาไม่อยากให้น้องสับสนหรือเข้าใจผิด กลับอยากให้มั่นใจว่าความรู้สึกลึกซึ้งที่เกิดขึ้นในตอนนี้คือสิ่งที่เขารู้สึกจริงๆ ส่วนการกระทำเย็นชาที่ผ่านมาก็แค่ฝืนมัน

 

 

 

#ฟิคชานฮยอง

 

 

 

 

 

 

 

“ว่าไงนะ?”

 

“คุณหนูตื่นสายน่ะค่ะ คงอีกสักพักกว่าจะลงมาเลยฝากแจ้งคุณชายรองว่าไม่ต้องรอ” ร่างสูงในชุดสูทพร้อมไปทำงานพับหนังสือพิมพ์วางลงบนโต๊ะอาหาร คิ้วหนาขมวดชิดกันหลังจากได้ฟังสิ่งที่พี่เลี้ยงคนสนิทของน้องเพิ่งรายงาน

 

ตื่นสายงั้นเหรอ

 

แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่เด็กดีแบบนั้นจะนอนตื่นสายทั้งที่เป็นวันทำงาน ร่างสูงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา วันนี้เขาอุตส่าห์ตื่นไวกว่าทุกวันเพื่อจะมานั่งรอทานมื้อเช้ากับเด็กคนนั้น แต่รอแล้วรอเล่าก็มีเพียงเขาเท่านั้นที่เป็นเจ้าของโต๊ะอาหารยาว กับสาวใช้และคุณนมที่ยืนรอรับใช้อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

 

“ไม่สบายหรือเปล่า”

 

“เปล่าค่ะ”

 

แสดงว่าเลี่ยงเผชิญหน้ากัน ชานยอลคิดพลางถอนหายใจ

 

“งั้นก็ขึ้นไปบอกคุณหนูของเธอว่าฉันจะนั่งรออยู่ตรงนี้—”

 

“มีนัดคุยงานกับแผนกการตลาดไม่ใช่หรือไง” น้ำเสียงคุ้นหูกับร่างสูงน่าเกรงขามในชุดไปรเวทเดินเข้ามาในห้องอาหาร เพียงเห็นหน้า คุณชายรองก็นึกอยากถอนหายใจอีกรอบ

 

“ผมมีนัดช่วงสาย”

 

“ไหนๆก็พร้อมไปทำงานแล้วก็เข้าบริษัทเช้าสักวันสิ ไม่ต้องรอน้องหรอก เดี๋ยวฉันต้องออกไปข้างนอกอยู่แล้วจะไปส่งให้” คุณชายใหญ่เข้ามานั่งตรงตำแหน่งหัวโต๊ะ เหมือนทุกอย่างปกติดีจนกระทั่งสบตา เมื่อวานยุนโฮคือคนที่อยู่กับแบคฮยอนตลอด ถึงพี่ชายจะไม่ได้ว่าอะไรที่เขาเบี้ยวนัดแต่สายตาตอนนี้ก็ตำหนิการกระทำกันอยู่ไม่น้อยชานยอลจึงไม่คิดขัดแย้ง

 

“ถ้างั้นผมขอตัว” คนที่เหมือนมีความผิดติดตัวจำต้องลุกออกไปทั้งที่ใจอยากรอไปทำงานพร้อมกับน้อง

 

 

 

 

 

แบคฮยอนปิดม่านบางตรงหน้าต่างกระจกเมื่อเห็นท้ายรถของคนบางคนขับแล่นออกจากบ้านไปแล้ว เขาสืบเท้าไปหยิบเอากระเป๋าเป้บนเตียงนอนก่อนออกจากห้องด้วยสีหน้าไม่สดใสเท่าไหร่

 

พอลงมาชั้นล่างพี่เลี้ยงก็เดินเข้ามาบอกว่าพี่ใหญ่รออยู่ที่ห้องอาหาร จากที่คิดว่าจะไม่กินอะไรเพราะไม่รู้สึกหิวแบคฮยอนจำต้องไปนั่งทานเป็นเพื่อนยุนโฮอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

โชคดีที่พี่ชายคนโตไม่ใช่ประเภทช่างเซ้าซี้ สายตาที่เหมือนกับรู้ทุกอย่างดีทอดมองเขาอย่างอบอุ่น และชวนคุยเรื่องอื่น ไม่ถามอะไรสักคำทั้งที่วันนี้เขาทำตัวไม่น่ารักด้วยการจงใจเข้างานสาย ทั้งยังขับรถมาส่งลูกหมาหงอยแบบแบคฮยอนถึงที่บริษัทโดยที่ตัวเองมีธุระอื่นต้องไปทำอีก

 

 

 

“สวัสดีค่ะน้องแบคฮยอน”

 

“ครับ” แบคฮยอนหยุดค้อมศีรษะให้เลขาสาวหน้าห้องเป็นการทักทายตอบ

 

“ไม่สบายหรือเปล่าคะ” คิมดาซมย่นคิ้วสังเกตสีหน้าเขา คงแปลกใจที่เห็นแบคฮยอนเข้างานเวลานี้ สายไปเกือบชั่วโมงแถมยังดูไม่สดชื่นเหมือนทุกๆที

 

“นอนดึกไปหน่อยเลยตื่นสายน่ะครับ ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะเดี๋ยวบอสจะดุเอา”

 

“ไม่อยู่แล้วค่ะ ลงไปฟังงานกับแผนกการตลาดเมื่อกี้เลย”

 

“อ่อ…” ร่างเล็กดูไม่ประหลาดใจเท่าไหร่เพราะรู้ตารางบอสหนุ่มอยู่แล้ว เขารู้ว่าเช้านี้ชานยอลมีนัดคุยงานกับแผนกการตลาดเรื่องถ่ายทำโฆษณารถรุ่นใหม่วีคหน้า เสร็จเร็วสุดก็คงเที่ยง เพราะแบบนั้นเขาถึงสบายใจที่จะเข้างานสายโดยไม่รู้สึกผิดนัก

 

“ดีแล้วครับ”

 

แบคฮยอนพึมพำก่อนเดินเข้าห้องทำงานไป เขาไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้ ไม่อยากเซื่องซึมเหมือนลูกหมาป่วย แต่ก็ปัดทิ้งความรู้สึกน้อยใจเมื่อคืนไม่หลุดสักที

 

นอกจากไม่มาทานข้าวด้วยกันตามที่รับปากพี่ใหญ่แล้วก็ยังขับรถกลับไปส่งสาวสวยที่โรงแรม เทคแคร์กันดีเสียขนาดนั้นก็ไม่เห็นต้องมาเคาะห้องกันดึกๆดื่นๆนี่

 

ใบหน้าหวานบึ้งตึง พยายามวางความรู้สึกภายในอกที่ประเดประดังลง และหันไปตั้งใจทำงาน เอกสารบนโต๊ะที่ขอคิมดาซมมาช่วยทำเมื่อวานยังเหลือค้างให้เคลียร์อีกพอสมควร มันคงพอช่วยให้ลืมคิดฟุ้งซ่านไปได้สักพัก

 

 

 

 

 

#ฟิคชานฮยอง

 

 

 

 

 

 

พอเวลาพักเที่ยงมาถึง ร่างเล็กก็รีบออกไปกับเลขาสาวเพราะกลัวชานยอลจะกลับขึ้นมาก่อน นึกแล้วก็ตลกตัวเองที่ทำตัวเหมือนเด็กหนีปัญหา ทั้งที่รู้แก่ใจดีว่าต่อให้หลบหน้าอย่างไร สุดท้ายไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องเจอชานยอลอยู่ดี ไม่ว่าจะในฐานะเจ้านาย พี่ชาย หรืออะไรก็ตาม

 

“อ…”

 

หลังกลับจากพักกลางวันแบคฮยอนผลักประตูเข้ามาในห้องก็พบว่าร่างสูงของบอสหนุ่มได้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานก่อนแล้ว อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาทันสบตากับเขาที่มองไปพอดี เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะก่อนที่แบคฮยอนจะค้อมศีรษะนิดหน่อยเพื่อแสดงมารยาทต่อคนที่อายุมากกว่า

 

“ไปทานอะไรมา”

 

เสียงทุ้มเอ่ยถามดูใจดี สีหน้าผ่อนคลายคล้ายดีใจที่ได้เห็นเขา

 

“พี่ดาซมพาไปทานสเต็กมาครับ” แต่แบคฮยอนกลับตอบโดยแทบไม่มองหน้า แถมยังเผลอทำท่าทางแสนงอนใส่อย่างลืมตัวตอนที่เดินกลับไปโต๊ะของตัวเอง

 

ตอนนั้นร่างสูงทำท่าเหมือนจะลุกออกมาหา ทว่าเพราะสายโทรศัพท์บนโต๊ะจากเลขาสาวหน้าห้องดังขึ้นพอดีบอสหนุ่มจึงต้องนั่งลงที่เก้าอี้อย่างเดิม

 

“ครับ”

 

(คุณจงอินมาขอพบค่ะบอส)

 

ไม่รู้เป็นโชคดีหรือโชคร้ายของแบคฮยอนที่มีแขกมาขอพบชานยอลตอนนั้น เพราะแขกคนที่ว่าคือเพื่อนสนิทอย่างคิมจงอิน

 

 

 

และสาวสวยคนที่แบคฮยอนเพิ่งได้เจอเมื่อคืน

 

 

 

ว้าว…ห้องทำงานน่าอยู่แบบนี้นี่เองถึงไม่ยอมออกไปไหน

 

เสียงหวานขี้เล่นดังขึ้นเมื่อสาวสวยหนุ่มหล่อเดินเข้ามาในห้อง ทั้งจงอินและเซเรน่าต่างมองไปทางร่างเล็กที่กำลังลุกขึ้นยืนค้อมศีรษะให้อย่างสุภาพ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปนั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของบอสหนุ่ม

 

“มาทำอะไรกัน”

 

“คิดถึงก็เลยมาหา”

 

“เมื่อคืนก็เจอ”

 

“ก็อยากเจออีกไม่ได้หรือไง” หญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีบานเย็นสดใสพูดอย่างไม่อายปาก ท่าทางอารมณ์ดีจนคนถูกแหย่ต่อว่าไม่ลง ได้แต่สบตาจงอินแล้วสายหัวก่อนจะมองเลยไปที่เด็กฝึกงาน

 

“เดี๋ยวผมไปเอาเครื่องดื่มกับของว่างมาให้นะครับ”

 

“ไม่เป็นไร—”

 

แบคฮยอนถือวิสาสะลุกออกจากห้องโดยไม่ฟังเสียงแย้งของชานยอล มุ่งหน้าไปที่ห้องชงกาแฟแล้วก็พบว่าคิมดาซมกำลังจัดเตรียมของว่างอยู่ก่อนแล้ว

 

“พี่ดาซมไปทำงานเถอะครับ เดี๋ยวตรงนี้ผมทำต่อเอง”

 

“ไม่เป็นไร พี่ทำจะเสร็จแล้ว” ถึงหญิงสาวจะว่าอย่างนั้นแต่เพราะไม่อยากเดินกลับเข้าห้องตัวเปล่าแบคฮยอนจึงส่งสายตาขอให้ดาซมสลับหน้าที่ โชคดีที่เธอยอมฟัง

 

“ผู้หญิงคนนั้นแฟนคุณจงอินหรือกิ๊กคนใหม่บอสนะคะ ไม่เคยเห็นมาก่อน” แต่ก็ไม่วายอยู่คุยตามประสาสาวช่างเมาส์

 

“พี่รองบอกว่าเพื่อนนะครับ”

 

“ไม่ยักรู้ว่าบอสมีเพื่อนผู้หญิงด้วย แต่ก็คงเพื่อนแหละมั้ง ปกติบอสไม่ให้ผู้หญิงคนไหนเข้าห้องทำงานง่ายๆ วันนี้อนุญาตไวเชียว” มือเรียวหยุดคนแก้วกาแฟไปครู่หนึ่ง คำพูดไม่คิดอะไรของคิมดาซมสะกิดใจเสียอย่างนั้น

 

ตอนที่หญิงสาวเดินกลับไปทำงานแล้ว เขาจับอกซ้ายของตัวเองที่ด้านในกำลังเริ่มบีบรัด รู้ว่าไม่สมควรจะรู้สึกแบบนี้ แต่ก็รู้อีกเหมือนกันว่าความรู้สึกที่มีต่อชานยอลมันไม่เคยเหมือนที่มีให้ใครในบ้าน แบคฮยอนคิดตกมาหลายวันแล้ว ทุกอย่างมันน่าจะเริ่มเด่นชัดตั้งแต่ปูซานว่าเขา…

 

 

 

คงเผลอใจให้ชานยอลแล้วจริงๆ

 

 

 

“พี่จะเอายังไงกับผมกันแน่…”

 

แต่ก็ไม่อาจหยั่งรู้ได้เลยว่าแท้จริงแล้วอีกคนต้องการอะไร ถึงต้องมาคอยกลั่นแกล้งกันให้สับสน และชักพาใจเขาให้ถลำลึกทั้งที่ก็มีผู้หญิงมากมายเวียนวนในชีวิตไม่เคยซ้ำหน้า

 

วันก่อนยังทำเหมือนเขาสำคัญ

 

มาอีกวันกลับควงผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มาด้วย แล้วเธอก็ยังมาหาถึงที่ทำงานพร้อมกับบอกว่าคิดถึง

 

เหอะ

 

 

“มีผู้หญิงเยอะขนาดนี้แล้วจะมาหึงหวงผมอีกทำไม เจ้าชู้ ไม่รู้จักพอ พี่มันจอมเอาเปรียบ”

 

 

 

 

 

.

.

 

 

 

 

ฮัดชิ่ว!

 

หญิงสาวสวยช่วยดันกล่องทิชชู่บนโต๊ะให้คนที่นั่งจาม

 

“ตกลงว่าเย็นนี้ไปด้วยกันนะ”

 

“บอกแล้วไงว่าไว้วันหลัง”

 

“ไม่เอาน่า ถ้าอยากดื่มวันอื่นจะมาชวนวันนี้ทำไม” เธอแค่นหัวเราะด้วยท่าทางสบายๆ ข้างๆกันมีคิมจงอินที่เล่นรูบิกคลายความรู้สึกเบื่อหน่ายเมื่อต้องมานั่งตามใจเพื่อนสนิทอย่างเธอทั้งที่ก็มีงานรอให้ทำ แต่ก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร

 

“วันนี้ไม่ว่าง อยากดื่มก็ไปกับไอ้จงอิน”

 

ในตอนนั้นร่างเล็กผลักประตูเข้ามาในห้องทำงานพร้อมกับถาดของว่างและเครื่องดื่ม

 

เสียงสนทนาที่เคยดังก่อนหน้ากลายเป็นเงียบลง ทั้งสามคนหันไปให้ความสนใจเด็กฝึกงานที่เดินเข้ามาเสิร์ฟกาแฟบนโต๊ะโดยไม่สบตาใคร ก่อนจะถอยกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

 

“นี่ถ้าน้องรู้ว่าหลายปีที่ผ่านมานายเอาแต่มองรูปถ่ายไปวันๆแล้วตอนนี้ก็ยังเอาแต่มองตามไม่วางตาจะคิดยังไงนะ…” มือเรียวสวยยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ เธอจงใจพึมพำให้กับคนที่เอาแต่มองตามเด็กจนน่าหมั่นไส้ได้ยิน

 

“ต้องคิดว่าตัวเองมีพี่ชายโรคจิตแน่ๆ”

 

“ยุ่ง”

 

แต่ชานยอลกลับไม่สนใจ

 

“ว่างนักก็ไปเที่ยวไป อย่ามารบกวนเวลาทำงานของคนอื่น” ซ้ำยังทำเย็นชาใส่ได้เสมอต้นเสมอปลาย “ยังไงวันนี้ฉันคงไม่ได้ไปด้วย”

 

“แย่จังนะ แต่ไม่ว่างก็ไม่ว่าง” ซึ่งสาวสวยชินจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว กลับรับมือได้อย่างสบายเลยด้วยซ้ำ

 

“ฉันชวนคนอื่นแทนก็ได้” เซเรน่าอมยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนลุกขึ้นยืน ร่างสูงที่กลับไปจดจ่อหน้าจอคอมพิวเตอร์ถึงกับต้องละสายตามาขมวดคิ้วมองเธอ

 

“จะทำอะไร”

 

“หาเพื่อนเพิ่มไงล่ะ ไปกันแค่สองคนจะสนุกอะไร”

 

“อย่าวุ่นวาย แค่เมื่อวานเธอรบเร้าไปดูหนังด้วยก็เป็นปัญหาจะแย่แล้ว”

 

“ทำไม เด็กน้อยหึงเหรอ ไหนบอกว่าเป็นพี่น้องกัน”

 

“เซเรน่า”

 

“เสียงดุของนายใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก”

 

“ใครใช้ให้พามาวะจงอิน”

 

“ก็ห้ามได้ที่ไหนล่ะ”

 

ใครก็บอกว่าเธอเหมือนนางฟ้า แต่ถ้าได้รู้จักขึ้นมาล่ะก็คงเปลี่ยนความคิด เซเรน่าเป็นสาวเกาหลีสัญชาติอเมริกัน หน้าตาสวยหวานแต่นิสัยปราดเปรื่องมั่นใจ รอยยิ้มสดใสมักหลอกให้ใครๆตายใจว่าเธอเป็นผู้หญิงอ่อนโยน ทั้งที่ความจริงแล้วมันออกจะสวนทาง

 

“ยังไงก็ขออนุญาตพี่ชายด้วยนะคะ” หญิงสาวกดยิ้มหวานให้สองหนุ่มก่อนถือวิสาสะเดินเข้าไปหาเด็กน้อยที่กำลังนั่งพิมพ์งานอยู่ตรงโต๊ะมุมห้อง

 

 

 

แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมามองเธออย่างงุนงง แต่พอเซเรน่าคลี่ยิ้มให้เขาก็ยิ้มตอบน้อยๆเพื่อรักษามารยาททันที

 

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

 

“ชงกาแฟอร่อยจังเลยค่ะ” เธอว่าพลางถือโอกาสสำรวจใบหน้าของแบคฮยอนไปด้วย เด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักคนนี้ดูโตกว่าในรูปถ่ายที่ชานยอลชอบดูตอนสมัยเรียนด้วยกัน ได้เห็นใกล้ๆแล้วรู้สึกเอ็นดู แต่ก็อดอิจฉาอย่างบอกไม่ถูก

 

“อ่อ เหรอครับ”

 

ทั้งที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่พิเศษที่สุดของชานยอลจนลองเดทกันมาแล้ว ถึงจะแค่ไม่ถึงสัปดาห์ก่อนจะกลับมาเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนเดิมก็นะ กระทั่งเห็นสายตาที่ชานยอลใช้มองอีกฝ่ายถึงเข้าใจทันทีว่าเพราะอะไรที่ผ่านมาผู้ชายเย็นชาคนนั้นถึงไม่คิดจะพัฒนาความสัมพันธ์กับใครเลย

 

สายตาที่ชานยอลมองเด็กคนนี้ก็ไม่ต่างจากที่เขาเคยมองชานยอลเมื่อก่อน เพียงแต่เซเรน่าสามารถปลดความรู้สึกที่อยากครอบครองได้นานแล้ว ส่วนชานยอลคงไม่ใช่

 

“เย็นนี้ไปไหนหรือเปล่าคะ”

 

“ครับ?”

 

“พวกพี่คุยกันว่าจะไปหาร้านนั่งดื่ม”

 

“ไม่ได้บอกว่าจะไป”

 

ชานยอลแทรก

 

“เพราะแบบนั้นเลยต้องหาเพื่อนร่วมวงเพิ่ม แบคฮยอนไปด้วยกันนะ”

 

“ผมเหรอครับ”

 

“อย่าปฏิเสธฉันเลย” หญิงสาวเท้ามือลงกับโต๊ะทำงานของเด็กตรงหน้า ใช้สายตาอ้อนวอนให้เห็นใจ จงอินที่นั่งดูอยู่ไกลๆส่ายหน้าขำ ไม่ว่าตอนนี้หรือเมื่อไหร่เซเรน่ายังคงเป็นผู้หญิงที่น่ากลัวที่สุดในความคิดเขาอยู่ดี

 

“น่านะ….”

 

“ผมดื่มไม่เก่ง พาไปด้วยไม่สนุกหรอกครับ”

 

“รู้ได้ยังไง”

 

“หยุดเซ้าซี้คนอื่นสักที ฉันไม่ไป แบคฮยอนก็จะไม่ไปกับเธอ”

 

“น่ารำคาญชะมัดเลย ไม่ไปก็เงียบไว้เถอะพ่อเจ้าชีวิตคนอื่น” เซเรน่าเบ้ปากใส่คนที่เอาแต่พูดแทรก

 

“เราคงไม่ได้กลัวหมอนั่น—”

 

ผมไปด้วยก็ได้ครับ

 

“เยส!” เซเรน่าดีดนิ้วพอใจ ส่งยิ้มกว้างให้ร่างเล็กที่ตอบตกลงนิ่งๆแต่ชัดเจนทุกถ้อยทุกคำ แถมดูไม่สะทกสะท้านต่อสายตาดุๆของคุณชายจอมเย็นชาเลย

 

“รับปากแล้วนะ ห้ามเปลี่ยนใจล่ะเด็กดี”

 

“ครับ” แบคฮยอนยืนยัน สายตามองตอบบอสหนุ่มที่กำลังมองเขาอยู่ “พูดแล้วก็ต้องทำได้ ผมไม่ใช่คนไม่รักษาสัญญา”

 

เซเรน่าไม่เคยชอบผู้ชายเรียบร้อยเพราะดูจืดชืด แต่สำหรับเด็กน้อยคนนี้แล้ว พอได้เห็นสายตาที่น้องจงใจมองชานยอลอย่างมีอิทธิพลเธอก็รู้สึกถูกชะตาทันที

 

“พี่จงอินก็ไปด้วยใช่ไหมครับ”

 

“ตัวเล็กไปพี่ก็ต้องไปอยู่แล้ว”

 

“ดีเลยครับ ผมจะได้มีเพื่อนคุย…”

 

เรียบร้อยแต่ก็มีความดื้อรั้นซ่อนอยู่ แถมไม่ทำตัวเป็นของตายให้ถูกเอาเปรียบฝ่ายเดียวช่างเป็นเด็กที่น่าสนจริงๆ เซเรน่าเหลือบตามองสีหน้าเคร่งขรึมของบอสหนุ่มแล้วค่อยสบตากับจงอิน ว่าจะไม่ขำแท้ๆแต่ก็อดไม่ได้

 

 

 

 

 

 

#ฟิคชานฮยอง

 

 

 

 

 

 

 

“ห้ามดื่มของพวกนี้ เดี๋ยวจะสั่งน้ำผลไม้ให้”

 

“อะไรของนายล่ะเนี่ย น้องมาถึงบาร์จะให้ดื่มน้ำผลไม้ บ้าหรือเปล่า”

 

“ถ้าไม่อยากให้ฉันพาแบคฮยอนกลับตอนนี้ก็ดื่มเงียบๆของเธอไป ไม่ต้องยุ่ง”

 

“ชิ…”

 

พอถึงเวลาจริงๆคนที่ปฏิเสธนักหนาว่าจะไม่มาด้วย กลับต้องมานั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ข้างๆเด็กในปกครองยิ่งกว่าเงา ถึงจะรู้ว่าเป็นหลุมพรางที่เซเรน่าตั้งใจขุด แต่จะทำอย่างไรได้นอกจากยินดีกระโดดตามลงไปในเมื่อแบคฮยอนยืนยันจะมา

 

“ชนหน่อย”

 

“ดื่มเถอะน่า จะชนอะไรนักหนา”

 

“ก็ฉันมีความสุขนี่…”

 

ร้านอาหารกึ่งบาร์สไตล์ฝรั่งที่ไม่ได้มาใช้บริการนานคือสถานที่ดื่มในค่ำคืนนี้ เป็นจังหวะดีที่เจ้าของร้านอย่างโดคยองซู ซึ่งเป็นเพื่อนสมัยไฮสคูลของคุณชายรองอยู่ร้านจึงได้มาดูแลและนั่งคุยกันอยู่พักใหญ่ๆ ทั้งรินไวน์ให้และแนะนำเมนูใหม่ให้ได้ลองทาน ก่อนจะกลับไปทำงานที่หลังเคาน์เตอร์บาร์อย่างเดิม

 

โดยคิมจงอินตามไปนั่งเฝ้าเหมือนกลัวใครจะมาจีบ เป็นภาพที่ชานยอลเห็นมาหลายปีจนคุ้นชิน แต่คนที่เพิ่งรู้อย่างแบคฮยอนและเซเรน่าค่อนข้างเซอร์ไพรส์

 

“พวกนายก็ดื่มบ้างสิ ปล่อยให้ฉันดื่มแค่คนเดียวน่าเบื่อเป็นบ้า”

 

บรรยากาศบนโต๊ะกร่อยลงนิดหน่อยเมื่อเหลือกันแค่สามคน หลักๆก็มีแค่เซเรน่าที่พูดจ้อไม่หยุด ยกไวน์ขึ้นดื่มลื่นเหมือนน้ำเปล่า ส่วนชานยอลจิบเพียงครั้งคราว ขณะที่แบคฮยอนได้แค่แตะน้ำผลไม้ที่ชานยอลจัดการสั่งให้ ดูๆไปก็เหมือนกับพวกเขาแค่มานั่งเฝ้าหญิงสาวดื่มเท่านั้น

 

“ยกเร็วๆเลย”

 

กริ๊ก

 

หญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอาแก้วมาชนแก้วของชานยอลที่ยังคงวางแน่นิ่งกับโต๊ะ ไวน์แทบไม่พร่องลงจากเดิม เธอรบเร้าให้ร่างสูงรีบยกมันขึ้นดื่ม พออีกฝ่ายยอมทำตามก็หัวเราะชอบใจ ดวงตาหยาดเยิ้มและเริ่มพูดไม่รู้เรื่องเพราะตะบี้ตะบันดื่มหนักกว่าใครเพื่อน

 

“ดูสิ คิมจงอินไอ้คนเทเพื่อนไม่ยอมกลับมานั่งที่โต๊ะเลย” ทั้งสามคนหันไปมองหนุ่มผิวแทนที่นั่งเท้าคางจ้องเจ้าของร้านทำงานอย่างหลงใหล ทิ้งกันไปทั้งที่ควรจะมานั่งคุยกันอย่างออกรส

 

“นายก็เหมือนกันปาร์คชานยอล”

 

“อะไร”

 

“อย่านึกว่าไม่เห็นนะ” หญิงสาวบุ้ยปากไปทางวงแขนของร่างสูงที่จากเดิมเคยพาดอยู่กับขอบพนักพิงของโซฟาตัวที่นั่ง ทว่าหลายครั้งที่มันเนียนเคลื่อนลงไปโอบไหล่ร่างเล็กที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆกัน เซเรน่าเห็นน้องขืนตัวออกจนเริ่มอยู่เฉย แถมยังโดนคนเป็นพี่นั่งเบียดจนแทบไม่เหลือที่ว่าง “คิดว่าร้านมืดแล้วอย่างฉันจะมองไม่เห็นหรือไง ขอเตือนไว้เลยแบคฮยอน มีพี่ชายเจ้าชู้แบบนี้ต้องระวัง”

 

ร่างสูงไหวไหล่ไม่สะทกสะท้าน พอแบคฮยอนทำท่าจะผละตัวออกห่างอีกครั้งมือใหญ่ก็วางลงบนหน้าขาของน้องแทนการบอกห้าม

 

“คนเมาจะพูดอะไรก็ได้” ร่างสูงกระซิบบอกคนข้างๆ ทว่าน้องกลับทำปั้นปึง เอาแต่แสร้งมองหญิงสาวที่กำลังนั่งแกว่งแก้วไวน์อย่างเพลิดเพลิน ไม่ยอมหันมามองหน้าคนข้างๆอย่างเขาเลย

 

“เค้าก็พูดถูกแล้วนี่ครับ”

 

ซ้ำยังว่าให้กันอีกต่างหาก

 

“ตอนฉันเดทกับเขานะ อ่า…แค่คิดก็หงุดหงิดแล้วจริงๆ”

 

“เดท…เหรอครับ”

 

“แบบนั้นเรียกว่าเดทเหรอ”

 

“หยา… ถึงจะไม่ถึงอาทิตย์ก็เรียกว่าเดทแหละน่า! นายน่ะ เย็นชาชะมัดเลย” ร่างสูงส่ายหน้า รอยยิ้มขำของเขาค่อยๆมลายหายไปเมื่อหันไปเห็นว่าเด็กที่นั่งติดกันมีสีหน้าแบบไหน

 

“ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ”

 

 

หมับ!

 

 

มือใหญ่คว้าข้อมือแบคฮยอนไว้ทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองน้อง สายตาแสดงความบริสุทธิ์ใจและมั่นคง

 

 

“เดี๋ยวไปส่ง”

 

“ไม่เป็นไรครับ พี่นั่งดื่มเป็นเพื่อนพี่เซเรน่าเถอะ”

 

“ถ้างั้นก็กลับบ้านกัน” เขาไม่ได้จะทิ้งผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทไว้เพียงลำพัง แต่ถ้ายังอยู่ต่อไปคงรังแต่จะเพิ่มปัญหา แบคฮยอนใจดีมากแล้วที่ยังทนเก็บความไม่พอใจไว้จนเหมือนปกติดี เพราะถ้าเป็นเขาแล้วล่ะก็ไม่ใช่แบบนี้แน่

 

“กลับไปคุยกันที่บ้าน”

 

“กลับอะไร ห้ามใครกลับนะ!”

 

“คุยอะไรครับ พี่นั่งต่อเถอะ ผมแค่จะไปเข้าห้องน้ำ” ชานยอลเลือกจะมองข้ามคำพูดเด็กปากแข็ง เขาลุกขึ้นยืนพร้อมคว้ากระเป๋าของน้องขึ้นมาด้วย อีกมือยังคงจับแขนร่างเล็กให้เดินตามออกมา และไม่ลืมบอกคิมจงอินให้กลับไปนั่งที่โต๊ะก่อนที่เสียงโวยวายของเซเรน่าจะดังรบกวนแขกคนอื่นไปมากกว่านี้

 

“ย๊าๆๆ! ปาร์คชานยอลจะไปไหน?! คิดจะเทฉันอีกคนหรือไงเจ้าบ้า!”

 

“พี่ไม่ควรจะทิ้งเธอไว้แบบนั้นนะครับ”

 

“เดี๋ยวคิมจงอินก็ไปดู”

 

“เธอคงไม่อยากให้ใครมาดูแลเท่ากับแฟนเก่า…” ร่างเล็กรีบหลบสายตาผู้เป็นพี่เมื่อได้เผลอพูดอะไรออกไป ชานยอลไม่ได้ว่าอะไรนอกจากเดินจูงมือน้องมาจนถึงรถสปอร์ตหรูที่จอดในช่องวีไอพี

 

“มันไม่ใช่อย่างที่นายคิด” ร่างสูงเปิดประตูรถให้น้องเข้าไปนั่ง เห็นท่าทีของแบคฮยอนแล้วเขารู้เลยทันทีว่ากลับถึงบ้านคงมีอะไรที่ต้องคุยกันให้เข้าใจหลายอย่าง

 

 

 

 

 

#ฟิคชานฮยอง

 

 

 

 

 

 

ไฟหน้ารถคันหรูของคุณชายรองดับลงเมื่อมาถึงที่หมายโดยที่ตลอดทางแทบไม่มีเสียงบทสนทนาเกิดขึ้นภายในรถเลย

 

“อยากถามอะไรไหม”

 

หลังจากปล่อยให้ความเงียบทำงานจนมาถึงบ้าน ชานยอลก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน ใบหน้าหล่อหันไปมองร่างเล็ก แต่นอกจากตอบปฏิเสธ

 

“ไม่ครับ”

 

แบคฮยอนก็ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงจากรถทันที

 

ร่างสูงของผู้เป็นพี่รีบตามไป แต่พอน้องรู้ว่าเขาพยายามจะประชิดตัวก็กลายเป็นว่ายิ่งหนี แบคฮยอนรีบจ้ำสองเท้าขึ้นบันได รู้มาตลอดว่าน้องเป็นเด็กดื้อเงียบแต่ไม่คิดว่าจะแสนงอนแบบนี้มาก่อน

 

อีกฝ่ายเปิดประตูเข้าห้องนอนและทำท่าจะปิดมันทันที แต่ชานยอลไวกว่าจึงแทรกตัวเข้าไปได้ทัน

 

 

 

ปัง!

 

 

 

“อ...”

 

นอกจากนั้นยังถือวิสาสะรวบกอดคนตัวเล็กจากด้านหลังไม่ยอมให้หนีไปไหนได้อีก

 

“ปล่อยนะครับเดี๋ยวมีใครเข้ามาเห็น”

 

พลั่ก!

 

ยิ่งอีกฝ่ายดีดดิ้นอยากได้อิสระมากเท่าไหร่เขายิ่งกระชับกอดแน่นขึ้นเท่านั้น ชานยอลกอดน้องไว้ทั้งตัว วันนี้เขาอยากทำแบบนี้มาทั้งวันแบคฮยอนคงไม่รู้

 

“พี่รอง”

 

“ไม่มีใครเข้ามาหรอก”

 

“…”

 

“หึงหรือไง” เขากระซิบถามพลางยื่นหน้าเข้าไปมองใบหน้าหวานใกล้ๆ แต่แบคฮยอนกลับหันหน้าหนีไปอีกทางเหมือนไม่อยากจะมองกัน

 

“ผมจะหึงทำไม เราเป็นพี่น้องกัน”

 

“แต่ก็ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ” ชานยอลกดจูบลงที่คอน้องเพื่อง้องอน “เซเรน่ากับพี่เป็นแค่เพื่อนกัน ตอนที่เคยคุยกันมันสั้นจนเรียกว่าเดทไม่ได้ด้วยซ้ำ”

 

“แต่เธอก็สำคัญจนพี่ยอมผิดนัดพี่ใหญ่”

 

“ไม่ได้ตั้งใจ”

 

ตอนแรกเขาแค่จะไปให้เธอเห็นหน้าแปบๆแล้วกลับ เพราะเธอบินมาถึงโซลหลายวันแล้วแต่เขาก็ไม่ได้ไปหาเลย ได้แต่ผลักภาระให้จงอินครั้งแล้วครั้งเล่าโดยลืมไปว่าเซเรน่าร้ายกาจขนาดไหน เอาแต่ใจจะไปดูหนังด้วย ชานยอลเองถึงจะเป็นคนเย็นชา แต่พอเป็นเพื่อนสนิทหรือคนในครอบครัวแล้วสุดท้ายเขาก็ใจอ่อน อีกอย่างเขาเป็นประเภทรำคาญเสียงรบเร้าของผู้หญิง และด้วยบริสุทธิ์ใจถึงพาเธอไปจนเกิดปัญหา

 

“แต่จะให้ยืนยันกี่ครั้งคำตอบก็จะเหมือนเดิม เธอเป็นแค่เพื่อน”

 

“เซฮุนก็เพื่อนของผมเหมือนกัน พี่เลย์ก็เป็นแค่พี่ ต่อไปถ้าผมจะไปไหนมาไหนด้วยบ้างพี่ก็จะใจกว้างมากกว่านี้ใช่ไหม”

 

“…”

 

คำถามที่เหมือนถูกสาดน้ำเย็นใส่หน้าจนชาทำเอาพูดไม่ออก เพราะที่ผ่านมาคิดถึงแต่ความสบายใจของตัวเองถึงเป็นแบบนี้ เขาผิดเองนั่นแหละ

 

“ผมไม่รู้ว่าจริงๆแล้วพี่ต้องการอะไรกันแน่ เดี๋ยวดี เดี๋ยวก็ร้าย พี่เห็นผมเป็นอะไรครับ”

 

“…”

 

“หรือเพราะผมยอมมาตลอดพี่ถึงคิดจะทำอะไรกับความรู้สึกผมก็ได้”

 

“แล้วทำไมถึงเอาแต่มองว่าใจร้าย ฉันไม่เคยมีด้านดีๆให้นายเห็นเลยหรือไง” ร่างสูงคลายอ้อมกอดก่อนจะรั้งข้อมือคนตัวเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากันตรงๆ

 

“ที่ผ่านมา นายไม่เชื่อบ้างเลยเหรอว่าสิ่งที่ฉันทำมันมาจากความรู้สึกฉันจริงๆ”

 

“พี่จะบอกว่าชอบผมหรือไง”

 

“แล้วคิดว่าการที่ฉันอยู่ตรงนี้มันเพราะอะไร ที่ฉันหึง ที่ฉันแคร์ นายไม่รู้จริงๆน่ะเหรอ?” นัยน์ตาคมที่แทบไม่เคยหวั่นเกรงอะไรกำลังไหวระริก ชานยอลจ้องลึกเข้าไปในตาของน้อง แต่ขณะที่เขาพยายามเข้าใกล้ แบคฮยอนกลับถอยห่าง คนที่ใครต่างก็มองว่าเย็นชา ไร้ความรู้สึกราวกับหินผาจะมีสักกี่คนรู้บ้างว่าข้างในจริงๆมันเป็นยังไง

 

“งั้นนายก็คงไม่รู้ด้วยสินะ ว่าที่ผ่านมาฉันต้องอดทนกับอะไร” ร่างสูงเดินเข้าไปประชิดตัวร่างเล็กที่เดินถอยหลังจนติดขอบเตียง ก่อนจะเสียหลักล้มลงนอนเป็นโอกาสให้คนตัวโตกว่าขึ้นมาเอาเปรียบอยู่เหนือร่างได้

 

“พ พี่จะทำอะไร?!”

 

“ทำให้นายรู้ไงล่ะ…”

 

อื้อ—” ริมฝีปากเล็กถูกครอบครองหลังจากนั้น ชานยอลมอบรสจูบวาบหวามให้มากกว่าที่เคยผ่านมาเหมือนกำลังปลดล็อคตัวตนและความรู้สึกที่ถูกเก็บซ่อนไว้

 

เขาปรนเปรอให้ร่างข้างใต้อย่างถึงอกถึงใจ ดูดเม้มริมฝีปากด้วยสัมผัสลึกซึ้งจนแทบพรากเอาลมหายใจของเด็กที่ยังมีประสบการณ์ไม่มากแบบแบคฮยอนไปจนหมด

 

“อื้อ” ปกป้องตัวเองได้เพียงส่งเสียงต่อต้านในลำคอ แต่นอกจากไม่ผ่อนแรงลงแล้วคนอายุมากกว่ากลับไล้ฝ่ามือไปตามเรือนร่างงาม เสื้อเชิ้ตสีขาวบางถูกเลิกขึ้นมาถึงหน้าอก ชานยอลบีบเคล้นผิวเนียนละเอียดอย่างจาบจ้วง ความรู้จักยับยั้งชั่งใจของเขาหายสิ้นเพียงเพราะอารมณ์ที่ถูกจุดจากคำพูดตัดพ้อของแบคฮยอน

 

“พี่รอง อ๊ะ…ย อย่าทำแบบนี้เลยครับ” ร่างเล็กสั่นระริกอยู่ใต้ร่างทว่าชานยอลกลับไม่ยอมหยุดการกระทำ มือของเขาไล้ต่ำลงเรื่อยๆ

 

“ขอร้องล่ะ…” 

 

ภายในห้องนอนได้ยินเพียงแต่เสียงสวบสาบยามเสื้อผ้าเสียดสีกัน

 

“ฮึก…”

 

กับเสียงกลั้นสะอื้นไห้ของผู้เป็นเจ้าของเท่านั้นที่ดังอยู่

 

ใบหน้าหล่อชะงักครู่หนึ่งเมื่อร่างซึ่งเคยพยศก่อนหน้านี้นิ่งไป ความชื้นแฉะที่สัมผัสได้บนแนวแก้มพาเอามือเท้าเย็น ยิ่งกว่าถูกของแข็งกระแทกเข้าที่หน้าอย่างแรงเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าน้องเป็นยังไง

 

ฮึก…”

 

แบคฮยอนกำลังนอนปล่อยน้ำตาเงียบๆด้วยสายตาว่างเปล่า เนื้อตัวสั่นพร่าดูน่าสงสารจับใจ ชานยอลมองด้วยความรู้สึกผิด ในหัวเขาหนักอึ้งที่เผลอรังแกน้องอย่างหยาบคายเกินจะรับได้  

 

ไม่ได้ต้องการแบบนี้เสียหน่อย…

 

เขาไม่ได้ต้องการความสัมพันธ์ฉาบฉวยสนองตัวเองแต่ก็เหมือนจะเลือกแสดงความรู้สึกผิดวิธี เขาทำให้น้องเสียน้ำตา

 

“ขอโทษที่ไม่เคยเป็นพี่ชายที่ดีให้เลยสักครั้ง”

 

และคงเป็นให้ไม่ได้ แม้กระทั่งตอนนี้

 

“นายอาจจะเคยเสียใจที่ไม่ใช่สายเลือดแท้ๆของพ่อ แต่รู้อะไรไหม…” ร่างสูงพูดเสียงสั่น นัยน์ตาแดงก่ำ มือกำหมัดแน่นอย่างนึกโกรธตัวเอง

 

“นั่นแทบจะเป็นสิ่งเดียวที่ฉันนึกดีใจมาโดยตลอด”

 

จะมีใครอีกกี่คนไม่เห็นด้วยกับความรู้สึกของเขา ชานยอลไม่เคยสน แต่ถ้าคนนั้นคือแบคฮยอนแล้วล่ะก็ มันคงเจ็บและเสียใจอย่างบอกไม่ถูกเลย

 

เพราะชอบนาย…อาจจะเกลียดที่มาพูดตอนนี้แต่ทั้งหมดก็เพราะรู้สึกแบบนั้นจริงๆ”

 

เขาไม่ใช่คนที่พูดจาเก่งเลยไม่มีคำพูดที่ดีกว่านี้มาปลอบโยนให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้น มีเพียงสิ่งที่อยู่ในใจมาตลอดและไม่เคยบอกให้เจ้าตัวได้รู้เลยแค่เท่านี้

 

“ไม่ต้องร้องแล้ว ต่อไปจะไม่ทำมันอีก”

 

ไม่กล้าแม้แต่จะเอามือไปสัมผัสใบหน้าของน้องเพื่อช่วยเช็ดน้ำตาที่ตัวเองเป็นผู้สร้าง ได้แต่ก้มลงมองด้วยความรู้สึกละอายใจและคงไม่กล้าเรียกร้องอะไรจากน้องอีกแล้ว

 

“พี่ไม่ดีเอง”

 

นึกถึงแต่ตัวเอง ลืมไปว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาน้องไม่ได้มารับรู้เรื่องของผู้ใหญ่ แบคฮยอนไม่ควรต้องมาเจออะไรแบบนี้ ชานยอลขมปร่าไปทั้งคอ คล้ายกับว่าน้ำตากำลังจะไหลลงมา 

 

“พี่ขอโทษ”

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

ไอ้คนไม่รู้จักความรักแต่ดันอยากรัก 

 

ไอ้คนถูกเขาประชดมา เลยอยากประชดกลับแต่ดันทำเขาร้องไห้แทนนี่มันน่าตีนัก!  หึ่ยยย

 

#ทีมแม่นมน้องแบ้ก #ทีมด่าพระเอกได้แต่อย่าแรง (ขอบคุณคับ)

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.088K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,385 ความคิดเห็น

  1. #10379 Jennysupat18 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2564 / 09:01

    ทำไมตอนนี้ไม่มีเนื้อหาหรอคะ

    #10,379
    0
  2. #10372 chanbaekjan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 05:00
    ลูกนกน้อย น้องกลัวพี่หมดแล้ว หื่อ
    #10,372
    0
  3. #10357 เซฮุนเอง :3 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2564 / 00:28
    ยังไงก็อยู่ข้างน้อง เข้าใจพชย
    ชอบมานานความอัดอั้นอะเนอะ แต่ก็ไม่ควรทำให้น้องกลัวแบบนี้ ฮือ
    #10,357
    0
  4. #10327 bwillisb (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มีนาคม 2564 / 10:48
    พี่รองแอบใจร้อนอะ ไม่แอบ ใจร้อนเลย หวังว่าจะประบความเข้าใจกันได้นะลูก
    #10,327
    0
  5. #10321 Isabellbest (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 04:30
    ไม่รู้จะพูดยังไงดี พี่รองใจร้อนอีกแล้ว ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย แค่อธิบายน้องก็ฟังอยู่แล้วแต่ทำไมยังหักหาญน้ำใจกัน ฮื่ออออน้องงงงรู้กกกก ถ้าจะโกรธก็โกรธเลยแต่อย่าเพิ่งหนีกันไปยังไงก็รู้สึกตรงกันนะ
    #10,321
    0
  6. #10248 Louknam13 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:16
    สงสารใครดีเนี่ยย
    #10,248
    0
  7. #10230 hyunee.B (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:52
    ร้องไห้แงงงงงงง น้องจะเกลียดพี่มั้ยย
    #10,230
    0
  8. #10184 YunewG (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 15:14

    พี่รองไม่ดึงสติเลย รู้ว่าอยากให้น้องเข้าใจ แต่สติมันไม่เต็ม100นะ น้องเล็กจะเกลียดพี่มั้ยเนี่ย หรืออาจจะกลัว คุยกันดีๆได้มั้ยคะไม่อยากให้ทะเลาะ ถึงจะคิดว่าน้องคงไม่ได้เกลียดพี่รองหรอก เนอะ
    #10,184
    0
  9. #10130 Samorn1 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 01:22
    ชานยอลเบาได้เบาหน่อย
    #10,130
    0
  10. #10055 ChungWila (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2564 / 23:19
    สมน้ำหน้าชานยอลได้มั้ย5555555555
    #10,055
    0
  11. #10030 jjannyne (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2564 / 11:15
    เข้าใจทั้งสองคนเลย ชานยอลน่าจะรักน้องมาหลายปีมากแล้วแหละ ที่ทำตัวเป็นพี่ชายใจร้ายเย็นชาก็เพราะไม่ได้อยากเป็นแค่พี่ชาย ไม่อยากให้เผยความรู้สึกให้น้องรู้ แต่ก็แอบติดใจกับที่พี่ชานไปอึ้บกับคนอื่นๆเยอะเหมือนกัน ถึงไม่มีสถานะแต่ก็ต้องซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเองนะ แต่ช่างมันเถอะ เอาปัจจุบันก็พอ
    #10,030
    0
  12. #9796 안시리민 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2563 / 09:07
    เริ่มเเย่ไปกันใหญ่เเล้ว อยากเห็นเขาปรับความเข้าใจกันเเล้ว
    #9,796
    0
  13. #9615 bbhrrpcy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2563 / 23:12
    โอ้ยยอยากปลอบทั้งคู่เบย น้องก็กำลังเริ่มรุ้สึกแต่ก็น้อยใจ ส่วนพี่รองที่รุ้สึกมานานพอมาเจอน้องร้องไห้ใส่แบบนี้ก็ยิ่งถอยออกไป โอ้ยเศร้าๆๆ
    #9,615
    0
  14. #9534 adobecs3 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 18:56
    อย่าให้มันแย่ไปกว่านี้ ขอล้องงงTT
    #9,534
    0
  15. #9051 แพะบยอน❤ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 19:07
    เกือบจะดีแล้วเชียว!
    #9,051
    0
  16. #9041 ไพลอท (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 22:16
    อยากกอดปลอบขวัญน้องมากๆเลย

    กอดแบคฮยอนแน่นๆเลยนะ ส่วนพี่รองต้องขอโทษน้องมากๆๆเลยนะ ชดเชยหนักๆๆเลย ทำน้องร้องไห้
    #9,041
    0
  17. #9038 Pseewhy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 03:20
    รู้สึกแย่กับเรื่อง consent ของน้องเหมือนกันค่ะ แต่ยังดีที่พี่รองยังหยุดและรู้สึกผิด
    #9,038
    0
  18. #9037 Pseewhy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 03:17
    ไม้ ไม้อยู่ไหน! คุณนมมาตีชานยอลหน่อย!!
    #9,037
    0
  19. #8823 IPINOCKIO (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 11:49
    OMGGGGGGG!!! คือสามสี่พาร์ทที่ผ่านมาดีตลอดเว้ย อิพี่จีบน้องเป็นสเต็ปๆ คิดว่าเออ เค้าคงได้บอกชอบกันในไม่ช้า ไม่คิดวันที่ชานยอลได้บอกในสิ่งที่เก็บมาในใจเนิ่นนานจะเป็นแบบนี้ ฮืออออออออออ ร้องไห้ได้ไหม สงสารชานยอลอ่ะ
    #8,823
    0
  20. #8812 Zikdn_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 23:32
    นุเองก้อยากโดนพี่ชานยอลกอดจากข้างหลังเหมือนกัน ;-;
    #8,812
    0
  21. #8526 Chi_Yeol (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 05:29
    สงสารทั้งสองคน แง
    #8,526
    0
  22. #8428 miemiexx (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 23:01
    เป็นฟิคทึ่โครตดีเลยฮะTT
    #8,428
    0
  23. #7853 pcy921 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 00:22
    คุณนมคะเกียวหวายแช่เยี่ยวเลยค่ะ ชายรองต้องโดนฟาด
    #7,853
    0
  24. #7283 natnatcha31 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 13:11
    i think its a little bit part of 'rape' and rape is not romantic.
    #7,283
    2
    • #7283-1 natnatcha31(จากตอนที่ 16)
      4 กรกฎาคม 2563 / 13:13
      เราได้อ่านเอ็นซีมาก่อนแล้ว ด่ใจที่ชานยอลหยุด แต่เนื้อเรื่องก่อนหน้าทริกเกอร์มากเลยค่ะ ตอนหน้าอาจจะรักกันเหมือนเดิม ตัวละครอาจจะลืม แต่ถ้าเป็นชีวิตจริงคนในครอบครัวตั่งท่าเตรียมเคลมเรามาตั้งนานแบบนี้ มัน..
      #7283-1
    • #7283-2 natnatcha31(จากตอนที่ 16)
      4 กรกฎาคม 2563 / 13:14
      ดี******
      #7283-2
  25. #7275 mimipcy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 22:40
    ฮือฮาออน้องง😭😭😭😭ใจสลาย
    #7,275
    0