HYUNG 형 | Chanbaek -END-

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,617 ครั้ง
    1 ก.พ. 64

 

 

 

 00

 

 

 

 

  

 

“ขออนุญาตนะคะ…”

 

เสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยแผ่วเบา ฟังผิวเผินคงดูคล้ายกับประโยคติดปากที่เธอมักใช้อยู่ทุกวันเมื่อเป็นเวลางาน

 

ทว่าตอนนี้ไม่ใช่

 

ร่างสูงสง่าผู้เพียบพร้อมไปด้วยฐานะชาติตระกูลที่ผู้หญิงร้อยทั้งร้อยใฝ่ฝันหาไม่ได้นั่งอยู่โต๊ะทำงาน รอรับกาแฟดำจากเลขาอย่างเธอไปพร้อมกับจรดปลายปากกาลงบนเอกสารสำคัญไปวันๆอีกแล้ว

 

“เชิญครับ”

 

เสียงทุ้มเหมือนเบสที่มักจะถามอยู่ไม่กี่เรื่อง หากไม่ใช่ตารางงานประจำวันของตนก็ไม่พ้นให้เธอนัดหมายธุระให้ แทบจะไม่มีตอนไหนเลยที่ชวนคุยนอกเรื่องกำลังเอ่ยชวนเข้าห้องนอน...

 

“ให้ตาย…นี่คุณพักอยู่ห้องนี้คนเดียวจริงๆหรือคะ”

 

คนถูกถามเพียงกระตุกยิ้มมุมปากแทนการตอบคำถาม ร่างสูงสง่าสืบเท้าเดินนำแขกเข้าไปทางเตียงนอนหลังใหญ่ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง เขาถอดสูทสีดำตัวนอกออกก่อนจะทิ้งมันลวกๆบริเวณนั้น

 

ปล่อยให้เลขาสาวเดินสำรวจรอบห้องเท่าที่จะพอใจ ไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจตรงไหน ในเมื่อผู้หญิงกี่คนต่อกี่คนที่เคยพาเข้ามาในห้องนอนห้องนี้ ก็มักจะแสดงปฏิกิริยาเดียวกันกับเธอ

 

 

ไม่ต่างกันเลยสักคน

 

 

“เชิญคุณตามสบาย ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อน”

 

เลขาสาวหมายจะเข้าไปช่วยคลายเนคไททว่าไม่ทัน เจ้านายของเธอเดินหายไปแล้ว นึกต่อว่ากับความชักช้าของตัวเองอยู่ไม่นานนัยน์ตาของเลขาสาวก็กลับมาเป็นประกายวาววับดังเดิม

 

“ปาร์ค ชานยอล คุณน่ะมันเจ้าชายในคราบนักธุรกิจขนานแท้!”

 

ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้นไปหมด สิบปากว่ายังไม่เท่าตาเห็น คอลัมน์นิตยสารแวดวงไฮโซหรือบนหน้าเว็บอินเตอร์เน็ตที่ชอบพาดหัวกระทู้สรรเสริญชายหนุ่มไฟแรงวัย31 ปีคนนี้น่ะ บอกได้เลยว่าไม่มีอะไรเกินจริงสักนิด

 

นอกจากบรรดาธุรกิจมากมายที่ครอบครัวเป็นเจ้าของ ต้นตระกูลของหนุ่มนักเรียนนอกคนนี้ยังสืบเชื้อสายเชื้อพระวงศ์โดยแท้ ถ้ายุคสมัยโชซอนยังไม่ล่มสลาย เจ้านายที่เธอหวังเคลมคนนี้ยังไงก็ไม่พ้นมีฐานันดรศักดิ์เป็นถึงเจ้าชาย

 

รู้สึกขนลุกตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้ย่างกายเข้ามาในคฤหาสน์ ตลอดจนห้องนอนสุดโอ่อ่าห้องนี้ที่ประดับประดายิ่งกว่าพระราชวังในหนังฝรั่งสักเรื่อง สิ่งตกแต่งทุกอย่างมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าหายากและคงจะประเมินมูลค่าไม่ได้

 

ทุกชิ้นเงาวับราวกับถูกนำมาขัดตลอดเวลา แค่ลองเอาปลายนิ้วสัมผัสหนังของโซฟาเธอยังใจเต้นแรง แล้วอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าไม่ต้องนอนตายอยู่ใต้ร่างเจ้าชายที่เธอปรารถนาจะครอบครองมาโดยตลอดเหรอ สวรรค์บนดินเป็นอย่างไรผ่านพ้นคืนนี้ไปได้เธอจะเอาไปคุยโวกับเหล่าเพื่อนๆให้ได้อิจฉาตาลุกเป็นไฟเลยคอยดู!

 

 

 

 

 

 

 

 

คุณจะอาบน้ำก่อนไหม” เสียงที่ดังมาจากมุมห้องทำเลขาสาวสะดุ้งโหยง เธอรีบดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนที่ได้เอาร่างลงไปเกลือกกลิ้งเล่นร่วมครึ่งชั่วโมง ก่อนพาร่างอรชรของตัวเองเข้าไปเอาใจร่างสูงทันที

 

“ฉันช่วยค่ะ” คราวนี้ไม่รอช้า สาวเจ้าใจกล้ารีบแย่งผ้าขนหนูผืนเล็กมาจากมือใหญ่ก่อนจะช่วยซับน้ำที่เกาะพราวตามใบหน้าหล่อๆนั่น

 

มือของเธอสั่นพร่า สีหน้าประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ตั้งแต่เข้ามาทำงานเธอไม่เคยเห็นเจ้านายในระยะใกล้ขนาดนี้มาก่อน รู้ว่าหล่อ…แต่ไม่คิดว่าจะหล่อบรรลัยจนเธออดสบถคำหยาบในใจไม่ได้

 

“เดี๋ยวค่อยอาบได้ไหมคะ” ไม่รู้ว่าต้องขอบคุณดีกรีปริญญาโทจากอังกฤษที่เธอกรอกลงในใบสมัครเมื่อสองเดือนก่อน

 

หรือว่า งานศพท่านประธาน ปาร์ค ซอนมิน เจ้าของบริษัทผลิตยานยนต์รายใหญ่ที่เธอทำงานดี ที่ทำให้ได้มายืนจุดนี้ จุดที่ผู้หญิงครึ่งค่อนประเทศจะต้องอิจฉา

 

“ก็แล้วแต่คุณ” ถึงแม้ตอนนี้ปาร์คชานยอลจะเป็นแค่เด็กหนุ่มไฟแรงเพิ่งจบจากนอก มีข่าวกับผู้หญิงไม่เว้นวัน แต่เชื่อเถอะว่าอนาคตยังไงก็ไม่พ้นนั่งแท่นประธานฯแทนคุณพ่อที่เพิ่งเสียไป หรือหากไม่ ก็คงได้รักษาที่นั่งตำแหน่งCEO หรือเป็นหนึ่งในบอร์ดผู้บริหารสักตำแหน่ง

 

รูปหล่อพ่อรวย ชาติตระกูลดีระดับนี้ใครไม่อยากได้ก็โง่แล้ว

 

“ไม่รังเกียจใช่ไหมคะ”

 

ว่ากันว่าลีลาบนเตียงไม่ธรรมดาซะด้วย

 

“หื้ม รังเกียจเลขาอย่างฉันไหมคะ” ร่างสูงกระตุกยิ้มก่อนก้มหน้าลงไปคลอเคลียที่ซอกคอของเลขาสาว เขากัดมันเบาๆก่อนตอบในลำคอเสียงต่ำ

 

“ก็ยังหอมอยู่นี่…” และแค่นั้น ที่ทำเอาหญิงสาวเขินแทบละลายตาย วงแขนเรียวโอบรัดรอบคอชายตรงหน้าแนบแน่น

 

“ฮ่ะๆ” เสียงหัวเราะหยอกเย้าดังขึ้นเป็นระลอกเมื่อมือหนาเคล้นคลึงไปตามจุดสำคัญของเธอ สูทสีดำเข้ารูปถูกโยนลงพื้นอย่างไม่ไยดี ขณะที่กระดุมเชิ้ตตัวบางเม็ดแล้วเม็ดเล่าค่อยๆหลุดออก ตามด้วยตะขอบราลายลูกไม้สุดวาบหวิวสีดำ…

 

ฮะ~

 

เรียวปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำส่งเสียงครางเมื่อใบหน้าหล่อจัดเคลื่อนเข้าหาซอกคอระหงอีกครั้ง แค่เริ่มต้นเจ้านายวัยหนุ่มก็ปรนเปรอให้อย่างถึงอกถึงใจ ไม่อยากจะจินตนาการถึงตอนที่ตัวเองถูกร่างทั้งร่างนี้โถมใส่บนเตียงนอนสุดอลังการหลังนั้น บอกได้เลยว่าเธอจะครวญครางแต่ชื่อเจ้านายตัวเองอย่างไม่เหนียมอายเลย

 

 

 

ตุ่บ!

 

 

 

“ย…หยุดทำไมคะ” เลขาสาวปรือตามองใบหน้าหล่อจัดที่จู่ๆก็หยุดสัมผัสกันเอาดื้อๆ ดวงตาคมเอาแต่มองไปที่ประตูห้องนอนทั้งที่เธอมองตามแล้วก็ไม่เห็นจะมีอะไร

 

“ได้ยินเหมือน…”

 

นอกจากบานประตูที่ปิดไม่สนิทดี

 

“ได้ยินอะไรหรือคะบอส”

 

ไม่รู้หรือว่ากำลังจะทำให้เธอคลั่งตาย

 

ใบหน้าหล่อจัดหันกลับมามองเลขาสาว นอกจากนัยน์ตาหวานหยดย้อยเต็มไปด้วยอารมณ์อย่างว่าแล้วก็ดูท่าว่าเธอจะไม่ได้รับรู้อะไรเลย

 

“เปล่า” เขาจึงได้แต่เก็บความสงสัยที่ว่า ‘ได้ยินเหมือนมีใครทำของหล่นอยู่หลังประตูบานนั้น’ไว้ในใจ

 

“ไม่มีอะไร” แล้วเลือกโกหกเพื่อให้อะไรๆได้ดำเนินต่อ

 

“ถ้าอย่างนั้น…” ดวงตาสวยเคลือบด้วยอายไลเนอร์จ้องร่างสูงแทบกลืนกิน สายตาเชื้อเชิญแบบที่มั่นใจมากว่าผู้ชายคนไหนได้เห็นคงไม่มีวันปฏิเสธเลขาสาวสวยที่ฮอตที่สุดในรุ่นอย่างเธอลงแน่

 

“เรามาสนุกกันต่อเถอะค่ะ”

 

 

 

 

 

#ฟิคชานฮยอง

 

 

 

 

 

 

บนตึกใหญ่ชั้นสองได้ยินเสียงฝีเท้าสองข้างดังตุบตับ กึ่งเดินกึ่งวิ่งมุ่งไปทางปีกซ้ายราวกับเพิ่งหนีอะไรมา สาวใช้หลายคนที่กำลังนั่งพับเพียบทำความสะอาดราวระเบียงฝั่งเดียวกันเงยหน้าขึ้นมองตามร่างเล็กที่รีบร้อนผ่านไปอย่างงุนงง

 

พวกหล่อนไม่อาจทราบได้เลยว่าคุณหนูคนเล็กของบ้านเป็นอะไร ถึงได้รีบเดินขาขวิดมาจากฝั่งปีกขวาของตึกอันเป็นทิศที่ตั้งห้องนอนของเหล่าพี่ๆแบบนั้น

 

พลั๊วะ!

 

“คุณพระ….” สาวใช้ในห้องนอนโทนสีอบอุ่นแทบจะปล่อยไม้ปัดฝุ่นหลุดมือ เมื่อจู่ๆประตูห้องนอนก็ถูกพรวดพราดเปิดเข้ามาทำเอาตกอกตกใจ

 

“โธ่…คุณหนูนี่เอง”

 

แบคฮยอน เด็กหนุ่มวัยย่าง19ปีเห็นสาวใช้ทำท่าขวัญเตลิดเพราะตนเองก็ได้แต่ผงกหัวขอโทษคนอายุมากกว่า หารู้ไม่ว่าความไม่ถือตัว ซ้ำยังวางตัวสุภาพสมกับที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีนั่นแหละยิ่งทำให้สาวใช้ผู้น้อยอย่างหล่อนยิ่งตกใจ

 

“หนีอะไรมาหรือคะ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ”

 

“ป เปล่าครับ…” ร่างน้อยกำลังพูดปด ตอบปฏิเสธทั้งที่ท่าทางตรงกันข้าม แบคฮยอนเห็นสีหน้าตัวเองสะท้อนกระจกตู้หนังสือที่เพิ่งเดินผ่านแล้วได้แต่ลอบถอนหายใจ พยายามกล่อมตัวเองให้คืนสติ อยากจะทิ้งภาพนัวเนียกันอย่างเผ็ดร้อนของชายหญิงคู่นั้นออกจากหัว

 

แต่ก็ยากเหลือเกิน

 

“จะอาบน้ำเลยไหมคะ พี่จะได้ไปเตรียมน้ำให้ หรืออยากจะทานอะไรร้อนๆ…”ท่าทางแปลกๆ เหมือนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของคุณหนูทำเอาสาวใช้ไปไม่เป็น จะเรียกก็กลัวเสียมารยาท จะพูดต่อก็ดูไม่น่าจะได้ยิน

 

“คุณหนูคะ”

 

“…”

 

“คุณหนู…คุณหนูแบคฮยอน!”

 

“ข…” เสียงเรียกของสาวใช้ดึงแบคฮยอนออกจากภวังค์ “ครับ?”

 

“จะอาบน้ำก่อนหรือว่าอยากจะทานอะไรก่อนดีคะ”

 

“อ อาบน้ำเลยก็ได้ครับ จะได้รีบกลับไปช่วยพี่ใหญ่ที่งาน”

 

“อ้าว แต่คุณนมโทรฯมาบอกพี่ว่าคุณหนูจะรอไปที่งานพร้อมคุณชายรองตอนค่ำไม่ใช่หรือคะ?”

 

“คงไม่ได้ไปพร้อมกันแล้วล่ะครับ”

 

“เอ๋…”

 

“พาผู้หญิงกลับมาด้วยแบบนั้น แบคฮยอนคงต้องรอจนเช้าแน่ถึงจะได้ไป…” ยิ่งพูดภาพเหล่านั้นก็ยิ่งติดตา ร่างเล็กยืนสะบัดหัวไปมาหวังจะสลัดความฟุ้งซ่านออกจากสมอง ปากเล็กเป็นกระจับคว่ำลงอย่างน่าชัง สาวใช้คนสนิทไม่เข้าใจอาการของเจ้านายตัวน้อยตอนนี้สักเท่าไหร่ แต่เพราะดูแลกันมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกเลยพอจะจับสังเกตและเดาได้ว่าคุณหนูเป็นอะไรมา

 

“คุณชายรองพาผู้หญิงมาอีกแล้วหรือคะ”

 

เพราะมีแค่ไม่กี่เรื่องหรอกที่จะทำคุณหนูของหล่อนหน้ายุ่งได้แบบนี้ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มักจะเป็นเรื่องของพี่ชายคนรอง

 

“คราวนี้เป็นเลขาคนใหม่ หรือสาวสวยไฮโซน้อ…” ร่างเล็กเงียบไปเหมือนไม่อยากเอ่ยถึง เขาเป็นผู้ชายเรียบร้อย กินช้าๆ พูดช้าๆ มีเรื่องไม่สบายใจก็มักเก็บเงียบไว้ในใจไม่ยอมพูดออกมา จะใจอ่อนยอมเล่าสักทีก็เมื่อมีคนเค้นถามเพราะเป็นห่วง “แต่เดี๋ยวก็คงพากันกลับแล้วหรือเปล่า…”

 

เสร็จธุระเมื่อไหร่

พวกผู้หญิงของคุณชายรองถึงจะกลับไป

ความจริงข้อนี้ทุกคนในบ้านรู้ดี

 

“โกรธพี่ชายหรือคะ”

 

“ไม่เข้าใจมากกว่าครับ” สาวใช้ยิ้มเอ็นดูคุณหนูคนเล็กของบ้าน “งานศพคืนสุดท้ายของคุณพ่อแท้ๆ พี่ใหญ่ก็อยู่ช่วยที่งานจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน แต่เค้าก็ยัง…”

 

 

 

ก็ยังอะไร

 

 

 

“…!” เสียงทุ้มของผู้มาใหม่ทำเอาคนในห้องพากันขนลุกซู่...ตกใจยิ่งกว่าเจอผี สาวใช้คนสนิทของคุณหนูคนเล็กรีบก้มตัวลงขณะเดินผ่านร่างสูงเพื่อที่จะออกไป ปล่อยร่างเล็กให้มองตามตาละห้อยก่อนจะทำหน้าตื่นตระหนกตอนที่คุณชายรองสืบเท้าเดินเข้ามาใกล้ ๆ

 

“ข เข้ามาทำอะไรครับ” แบคฮยอนกัดปากตัวเอง เผลอจิกนิ้วลงบนขากางเกงด้วยอาการประหม่า ลืมไปเสียสนิทว่าคนตรงหน้าไม่ชอบคำถามแบบนี้

 

“นี่บ้านฉัน จะเข้าออกห้องไหนต้องมีธุระด้วยหรือไง”

 

“แต่นี่ก็บ้านของผมเหมือนกัน…” แบคฮยอนว่าไม่เต็มเสียงนัก รู้ดีว่าพี่ชายไม่ชอบให้เถียงและเขาเองก็ไม่ชอบมีเรื่องกับใคร แต่น้ำเสียงและท่าทางวางอำนาจแบบนั้นแบคฮยอนก็ไม่ชอบมันเลยจริงๆ “พี่ควรจะเคาะประตู”

 

“เด็กที่เสียมารยาทแอบดูผู้ใหญ่ถึงหน้าห้อง แล้วยังเอามาพูดต่อให้พวกสาวใช้ฟังควรจะถามถึงมารยาทจากฉันก่อนงั้นเหรอ”

 

“…”

 

“ไม่มีใครสอนหรือไง”

 

“อ…” คนฟังรู้สึกสะอึก ได้แต่ยืนก้มหน้าหลบสายตาพี่ชายคล้ายไม่กล้าต่อความ แม้สิ่งที่อีกฝ่ายว่ามามันจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมด แต่เพราะไม่ใช่เด็กช่างต่อล้อต่อเถียงหรือว่าใครเก่งแบคฮยอนจึงทำได้เพียงแค่เงียบฟัง

 

"ยอมรับสินะ"

 

“ก็ถ้าพูด พี่รองก็คงว่าเถียง…” พี่ชายคนนี้เดาใจยากแต่ไหนแต่ไร ต่างกันคนละขั้วกับพี่ใหญ่ รายนั้นใจดี อ่อนโยนและรับฟังน้อง ๆ เสมอ

 

ถามถึงรายนี้น่ะเหรอ

 

“เหอะ ปากดีคงคิดว่ามีพี่ใหญ่คอยช่วย…”

 

“ผมไม่ได้คิดอย่างที่พี่รองกำลังคิดหรอกนะครับ”

 

แสนจะช่างหาเรื่อง

 

“ผมไม่ได้ตั้งใจ”

 

“ไม่ได้ตั้งใจแล้วยังไง”

 

“…”

 

“ต้องให้สอนไหม”

 

“ขอโทษครับ...”

 

“ถ้าพูดกับฉันก็เงยหน้า”

 

“…”

 

“เงยหน้า” เสียงทุ้มดุที่ดังอยู่เหนือศีรษะกดดันให้ใบหน้าเล็กต้องเงยขึ้นเพื่อสบตา แบคฮยอนรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงเรื่อยๆเมื่อพบคำต่อว่าอยู่ในตาคู่นั้นของพี่ชาย ทั้งที่ทุกอย่างเกิดจากความไม่ตั้งใจแต่ตอนนี้กลับรู้สึกไม่ต่างจากมีความผิดมากมายติดตัว

 

“เมื่อกี้พูดว่ายังไงนะ”

 

พี่รองจะเอาอะไรกับเขานักหนา

 

“ขอโทษครับ ไม่ได้ตั้งใจ” ถ้าย้อนเวลากลับไปได้คงจะไม่พาตัวเองไปทางฝั่งปีกขวาของตึก ถ้าหากว่าไม่ต้องเอาเสื้อสูทของพี่ใหญ่ไปเก็บให้ที่ห้องก็คงไม่ต้องผ่านห้องนอนห้องนั้น

 

“หึ ก็แค่นั้น…”

 

ห้องนอนของปีศาจ

 

“เป็นเด็ก คราวหลังอย่าเสียมารยาทมาแอบดูผู้ใหญ่” ดวงตาเรียวรีเจือไปด้วยความน้อยใจมองตามแผ่นหลังกว้างที่อยู่ภายใต้ชุดคลุมอาบน้ำซึ่งไม่ได้ดูเรียบร้อยเลยสักนิดเดินออกไป สาวใช้อยู่กันให้เต็มบ้านทว่าพี่ชายของเขากลับรุ่มร่ามบุกมาหาถึงในนี้เพียงเพื่อจะให้เขาก้มหน้ารับผิดแค่นี้น่ะหรือ

 

“ที่จริง…”

 

รู้สึกผิดหวัง

 

ซ้ำแล้วซ้ำอีก

 

“ผมก็ไม่ได้อยากเห็นมันเหมือนกัน ขอโทษจริงๆนะครับ…” เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ร่างสูงของคุณชายรองต้องหยุดฝีเท้า ใบหน้าหล่อจัดหันกลับไปมองน้องชายก่อนจะได้ยินสิ่งที่ทำเอาหัวคิ้วของเขาถึงกับกระตุกทั้งที่เริ่มกลับมาอารมณ์ดี

 

“แต่จะให้ดี คราวหน้าจะพาใครมาอีกรบกวนช่วยปิดประตูให้สนิทจะดีกว่านะครับ เพราะผมไม่คิดว่าใครในบ้านนี้จะอยากเห็นพฤติกรรมแบบนั้นของพี่เหมือนกัน”

 

 

 

 

 

#ฟิคชานฮยอง

 

 

 

 

 

รถยนต์อเนกประสงค์สีดำสนิทสองคันขับไล่ตามกันเข้ามายังบริเวณโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในเวลาค่ำ รถยนต์ซึ่งตระกูลของผู้โดยสารเป็นผู้ผลิตและจำหน่ายเองจนร่ำรวยมหาศาล แต่ก็เป็นที่น่าเศร้าเมื่อประธานบริษัทเพิ่งได้ทิ้งไว้เพียงแต่ชื่อให้คนทั้งประเทศได้กล่าวถึง

 

ร่างสูงสมส่วนของลูกชายคนรองก้าวขาลงจากรถ สูทสีดำทางการกับใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติยิ่งสร้างภาพลักษณ์ของเขาให้ดูสมบูรณ์แบบและน่าเกรงขามไม่แพ้ผู้เป็นพ่อและพี่ชาย

 

ต่างจากน้องคนเล็กที่ตามลงมาจากรถอีกคัน บยอน แบคฮยอน ลูกชายคนเล็กของท่านประธานฯบริษัทผลิตยานยนต์รายใหญ่ไม่เหมือนพี่น้องคนไหน ไม่ได้สูงเด่นไหล่กว้างแต่ตัวเล็กผอมบางดูน่าทะนุถนอมในสายตาคนทั่วไป

 

 

 

และเขาไม่ได้ใช้นามสกุลเหมือนใครในตระกูล

 

 

 

 

“สวัสดีครับคุณชาย”

 

“ขอบคุณที่มานะครับ” ชานยอลและแบคฮยอนหยุดทักทายแขกตรงทางเข้างาน ก้มหัวขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาทำความเคารพร่างของพ่อในคืนสุดท้าย

 

พิธีศพจัดขึ้นที่โรงพยาบาลชื่อดังแทนที่จะจัดที่บ้านอย่างสมฐานะเพราะต้องการความเรียบง่าย แขกทุกคนแต่งกายด้วยสูทสีดำเป็นทางการมาร่วมงาน และสงวนพื้นที่ไม่ให้สื่อใดๆเข้ามาทำข่าวเพื่อความเป็นส่วนตัว

 

“พี่ใหญ่ล่ะครับ” แบคฮยอนถามหาพี่ชายคนโตจากคุณลุงเลขาคนเก่าคนแก่ของพ่อ ทั้งนึกเป็นห่วงและอยากไปให้พ้นจากตรงที่ยืน บรรยากาศระหว่างเขาและพี่ชายคนรองเป็นไปด้วยความยากลำบาก และยิ่งน่าอึดอัดเข้าไปใหญ่เมื่อช่วงบ่ายเขาเพิ่งพูดในสิ่งที่ไม่ควรจะพูดออกไป

 

ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้ก็คือการแยกกันมาที่งานด้วยรถคนละคัน ทั้งที่พี่ใหญ่สั่งให้มาด้วยกันยังไงล่ะ

 

“ฝากคุณลุงยืนรับแขกหน่อยนะครับ ผมจะไปดูพี่ใหญ่” แบคฮยอนฝากคุณลุงเลขาให้รับช่วงต่อ ก่อนจะปลีกตัวออกมาจากบริเวณทางเข้าโดยไม่คิดจะบอกอะไรกับพี่ชายอีกคนสักคำ

 

 

 

 

 

 

 

แกเป็นหลานของฉัน แต่ไม่คิดจะฟังคำพูดของฉัน บ้าไปแล้วหรือปาร์ค ยุนโฮ!

 

“เมาแล้วก็อย่ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่ กลับไปเถอะครับ”

 

“จะกลับได้ยังไงวันนี้มันงานคืนสุดท้ายของพี่ชายฉัน! แกมัน…แกมันไอ้เด็กเมื่อวานซืน กลัวฉันแย่งที่นั่งประธานฯล่ะสิ!”

 

เสียงทะเลาะกันดังมาจากมุมอับมุมหนึ่ง เสียงหนึ่งดูเมามายเต็มทีส่วนอีกเสียงคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นของพี่ชายคนโตที่ตนกำลังตามหาจนทั่วงาน

 

 

ถึงว่าหาอยู่นานไม่เจอสักที ที่แท้มาหลบมุมคุยกับใครอยู่ตรงนี้นี่เอง

 

 

“จะกลับเองหรือจะให้คนของผมไปส่ง”

 

“หน็อย…กล้าทำเสียงแข็งใส่ฉันเหรอ เฮอะ จำใส่หัวแกไว้ว่าส่วนหนึ่งที่บริษัทเติบโตมาถึงทุกวันนี้ได้มันเพราะฉัน! เพราะมันสมองของปาร์ค จุนแจคนนี้!”

 

สืบเท้าเข้าไปใกล้ๆแบคฮยอนถึงได้รู้ว่าเป็นปาร์ค จุนแจ น้องชายแท้ๆของพ่อตนนั่นเองที่กำลังทะเลาะอยู่กับพี่ใหญ่

 

“พอขึ้นถึงจุดสูงสุดแล้วคิดจะถีบหัวส่งฉันงั้นเหรอ พวกแกมันใจดำ พวกแกมันเนรคุณ!”

 

“พวกผมไม่ได้ทำอะไร อาทำตัวเอง ยักยอกเงินบริษัท บอร์ดผู้บริหารเค้าไม่เอาคนแบบนี้ไว้อยู่แล้วต่อให้เป็นเจ้าของก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ ดีแค่ไหนแล้วที่อายังได้ทำงานต่อ”

 

“ตำแหน่งผู้จัดการกระจอกๆน่ะเหรอ น่าขำสิ้นดี…”

 

แบคฮยอนก็พอรู้ถึงปัญหาภายในที่ว่าอายักยอกเงินบริษัทตัวเองอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้รู้รายละเอียดอะไรมากเพราะเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ พอเห็นมีปากเสียงแบบนี้แล้วรู้สึกสงสารพี่ชายจับใจ เห็นถึงความลำบากใจและเหนื่อยหน่ายปรากฏบนใบหน้าพี่ชายชัดเจน

 

“กับน้องแท้ๆอย่างฉัน สายเลือดคนในตระกูลเดียวกันกลับพยายามกำจัด แต่ลูกเลี้ยงอย่างไอ้เด็กนั่นกลับเชิดชูออกนอกหน้า เลี้ยงดูเหมือนไข่ในหิน ให้มันทุกอย่าง”

 

อย่าเอาแบคฮยอนเข้ามาเกี่ยว

 

ในตอนที่ตั้งใจจะเดินออกมา ชื่อของตัวเองที่ถูกเปล่งมาจากปากของพี่ชายทำเอาตัวชาวาบ

 

“หวงกันดีนัก รักกันดีนักกับอีแค่น้องนอกไส้ แม่มันก็ตายไปได้หลายปีแล้วส่วนพ่อของพวกแกก็เพิ่งตามไป ไม่สงเคราะห์บอกความจริงมันสักหน่อยเหรอว่า—”

 

“หุบปาก”

 

แบคฮยอนรู้สึกว่าแขนขาหมดแรงเอาดื้อๆ สมองสั่งให้รีบหันหลังทว่าร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟัง

 

“คงน่าสังเวชไม่น้อยถ้ามันได้รู้ว่าไม่ใช่สายเลือดแท้ๆของปาร์ค ซอนมิน แต่ก็เอาเถอะ…”

 

“ผมจะให้คนไปส่งอา”

 

“ตระกูลปาร์คร่ำรวยล้นฟ้า จะรับลูกหมาตาดำๆมาเลี้ยงไว้สักกี่ตัวก็คงไม่เป็นไร แบคฮยอนไอ้ลูกหมา—"

 

 

พลั๊วะ!!!

 

 

เจ้าของชื่อผู้ถูกกล่าวถึงปิดเปลือกตาลงไม่ยอมมองภาพเหล่านั้น ได้ยินเสียงหมัดกระแทกเข้าหน้าใครสักคนอย่างจัง ซึ่งคงไม่พ้นเจ้าของเสียงร้องโอดครวญโวยวายในสภาพเมามาย

 

 

ไม่ใช่ลูกคุณพ่องั้นเหรอ…

 

 

หูของเขาอื้ออึงราวกับมีอะไรมากระแทกเข้าที่หัวอย่างแรง ใจดวงน้อยปวดหนึบจนชา คงนับเป็นครั้งที่สามแล้วที่แบคฮยอนรู้สึกคล้ายกับว่า โลกทั้งใบได้พังทลายลง

 

 

ไม่ใช่ลูกคุณพ่อ…

 

 

ครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อนตอนที่แม่จากไป

 

ครั้งที่สอง ตอนที่พ่อเสีย

 

และครั้งที่สาม คือตอนนี้

 

ตอนที่แบคฮยอนค้นพบความจริงที่ว่าตัวเองไม่ใช่สายเลือดของพ่อ ไม่ใช่สายเลือดของใครเลยในตระกูลปาร์ค

 

 

แค่คำพูดของคนเมา อย่าไปสนใจ

 

 

แม้แต่พี่ชายคนที่สอง

 

 

"อย่าฟังคนแบบนั้น..." ร่างเล็กของแบคฮยอนถอยหลังไปชนเข้ากับสิ่งมีชีวิตที่แข็งกระด้างยิ่งกว่ากำแพงหนา และทันทีที่หันไปเงยหน้าขึ้นสบตา ทำนบน้ำตาของเขาก็พังลง

 

“พี่ก็รู้เรื่องนี้ใช่ไหม”

 

“…”

 

“รู้มาโดยตลอด ทุกคนรู้มันมาโดยตลอด…” ร่างเล็กพึมพำตัดพ้อ สายตาและความเงียบของพี่ชายตอบคำถามเขาได้ดีที่สุดแล้วในยามนี้

 

“ฮึก…” สองขาซึ่งไร้เรี่ยวแรงค่อยๆขยับห่างออกมา ทว่าไหล่บอบบางอันสั่นเทิ้มกลับถูกอุ้งมือหนาแสนเย็นเฉียบรั้งไว้

 

แต่แบคฮยอนพยายามวิงวอนขอร้องพี่ชายด้วยสายตาให้ปล่อยตัวเองไป ในวันที่โลกโหดร้ายด้วยขนาดนี้ ไม่อยากให้ใครต้องมาเห็นน้ำตาจากความอ่อนแอของตัวเองจริงๆ

 

 

โดยเฉพาะปาร์ค ชานยอล

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.617K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,385 ความคิดเห็น

  1. #10341 dadadedub (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 09:38
    ฮือน้อง;_;
    #10,341
    0
  2. #10311 Isabellbest (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2564 / 23:49
    ฮื่อออน้องงงไม่น้าาาา โอ๋ๆ หน่อย พี่รองโอ๋น้องก่อนนน😭😭
    #10,311
    0
  3. #10307 Pinkkaboo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มีนาคม 2564 / 11:55
    โอ๋นะคะลูก( TДT)
    #10,307
    0
  4. #10258 HoneyB'c (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:31
    สงสารน้องงงงงง
    #10,258
    0
  5. #10237 Louknam13 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:47
    แงงงง สงสารน้อง
    #10,237
    0
  6. #10222 hyunee.B (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 18:56
    น้อง กอดๆนะคะ แงงงงงงงงง
    #10,222
    0
  7. #10170 YunewG (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 21:34
    น้อง ;-;
    #10,170
    0
  8. #10098 Benz Satita (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 00:23
    พึ่งอ่านตอนเเรก ก็สนุกว่าต้องสนุกมากเเน่ๆ ชอบค่าาา
    #10,098
    0
  9. #10034 Samorn1 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2564 / 12:08
    เปิดเรื่องมาก็สนุกแล้ว สงสารน้องแบค
    #10,034
    0
  10. #9968 ChungWila (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2564 / 22:42
    ตอนแรกก้หลากอารมณ์มากอ่ะเดี๋ยวพี่รองแซ่บ เดี๋ยวน้องจัดจ้านและตบท้ายด้วยน้อนเส้าแง
    #9,968
    0
  11. #9881 Chinwara (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 00:40
    อมก ;ㅡ;
    #9,881
    0
  12. #9633 Jennysupat18 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 21:45
    น้องงงลูกแม่;-;
    #9,633
    0
  13. #9583 안시리민 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 13:51
    ึคนคนหนึ่งต้องเเบกรับขนาดนี้เชียวรึ พังทลายไปจริงๆนั้นเเหละ
    #9,583
    0
  14. #9574 darinfa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 00:32
    โอยยย ชอบภาษาของไรท์มากกก ติดตามมาทุกเรื่องเดยยแต่เพิ่งมีเวลาอ่านเรื่องนี้;-;
    #9,574
    0
  15. #9221 nitaaa__ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 01:40
    แงงงง น้องแบคคค
    #9,221
    0
  16. #8998 แพะบยอน❤ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 03:28
    โอ๋น้องเลยพี่ชานยอลลลล
    #8,998
    0
  17. #8784 IPINOCKIO (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 09:56
    หลังจากที่อ่านมาธาดอร์ไปร้อยรอบ(เว่อร์ไป) ก็มามีเวลามีอ่านเรื่องนี้สัก omgggggg เริ่มแรกมาก็ดูมีอะไรในกอไผ่เต็มไปหมด สงสารน้องตั้งแต่ตอนแรกเลยเนี่ย ไม่ร้องไห้น้าาาา
    #8,784
    0
  18. #8782 Zikdn_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 23:53
    พี่ชานยอลเย็นชาชะมัดดด สงสารน้องแงงงง
    #8,782
    0
  19. #8615 cookieredritz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 13:01
    น้ำตาซึมมมมม
    #8,615
    0
  20. #8501 Chi_Yeol (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 02:00
    สงสารแบคอ่า ไม่เป็นไรน้าา
    #8,501
    0
  21. #8445 PakKAd127 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 18:21
    เจ้าชู้อ่าาาแงง
    #8,445
    0
  22. #8183 ฟองฟู่ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 05:51
    ภาษาดีมากเลยค่ะ แง จะร้อง สงสารน้อง ;—;
    #8,183
    0
  23. #8182 ฟองฟู่ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 05:18
    ภาษาดีมากเลยค่ะ แง จะร้อง สงสารน้อง ;—;
    #8,182
    0
  24. #8181 ฟองฟู่ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 05:18
    ภาษาดีมากเลยค่ะ แง จะร้อง สงสารน้อง ;—;
    #8,181
    0
  25. #8180 ฟองฟู่ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 05:17
    ภาษาดีมากเลยค่ะ แง จะร้อง สงสารน้อง ;—;
    #8,180
    0