สะใภ้บรรณาการ (Chanbaek) -END-

ตอนที่ 38 : บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 536 ครั้ง
    2 เม.ย. 60



บทส่งท้าย





จะเปล่งแสงเพื่อเจ้าผู้เดียว

 






 

 

 



 

องค์ชายป๋ายเซียนตื่นบรรทมแต่เช้าตรู่ด้วยพระพักตร์แช่มชื่นดูเปล่งปลั่ง ใจของเขาเต้นแรงไม่หยุดมาตั้งแต่เมื่อคืนเพราะในวันนี้จะมีการสถาปนาองค์ชายสามขึ้นสู่การเป็นกษัตริย์อย่างเป็นทางการ

 



ไม่เคยคิดเสียดายที่มิอาจครอบครองราชบัลลังก์ทั้งที่ตนเป็นถึงองค์รัชทายาท กลับรู้สึกยินดีที่ต่อจากนี้บ้านเมืองจะอยู่ภายใต้บารมีของผู้ที่เหมาะสม...ป๋ายเซียนเชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกกำหนดมาเพื่อผู้ที่คู่ควร และก็เชื่ออีกว่าพระบิดาทรงใคร่ควรไว้ดีแล้วถึงได้ตัดสินพระทัยให้เรื่องออกมาเป็นเช่นนี้

 


  

ก็แปลกดีที่โชคชะตามักดึงดูดสิ่งที่ไม่ต้องการเข้าหาตัวเราเสมอ ป๋ายเซียนรู้ว่าองค์ชายสามลำบากใจเพียงใดกับสิ่งที่ต้องจำใจแบกรับเอาไว้...รู้ว่าคนรักโหยหาอิสระ...ไม่ต้องการสิ่งใดมาผูกมัดแต่กระนั้นก็ยอมรับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี้ไว้เพื่อช่วยบ้านเมืองและคนรักอย่างตน

 

 



ทุกสิ่งทุกอย่างที่ให้มา...

 


 


ป๋ายเซียนนั้นซาบซึ้งจริงๆ

 

 



นอนไม่หลับทั้งคืนก็เพราะรู้สึกตื่นเต้นแทนคนรัก ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นอย่างไร หลายวันมานี้แทบไม่ได้พบหน้าเพราะอีกฝ่ายต้องยุ่งกับการเรียนรู้งานเบื้องต้นจากเหล่าขุนนาง รวมถึงขนบธรรมเนียม กฎระเบียบพิธีการต่างๆก็เช่นกัน ด้วยระยะเวลาอันสั้น อีกทั้งองค์ชายสามไม่ได้เป็นคนของแผ่นดินเปี้ยนโดยแท้ ทำให้อีกฝ่ายต้องรับภาระหนักขึ้น ซึ่งก็น่าเป็นห่วงเหลือเกิน...

 



ด้วยรู้นิสัยของคนรักดีกว่าใคร พระตำหนักนั้นต้องปวดหัวกับฝ่าบาทองค์ใหม่แค่ไหนเขาได้ฟังเรื่องเล่าจากคนสนิทอย่างอี้ชิงและเหล่าขันทีทุกวัน อยากจะไปเยี่ยมเยือนอยู่เหมือนกัน ติดแค่ว่ากลัวอีกฝ่ายจะไม่มีสมาธิยิ่งกว่าเดิมจึงตัดใจอยู่ห่างๆ รอฟังข่าวคราวที่ตำหนักตนเองแทน

 



พอเช้าวันนี้มาถึงเขารีบลุกตื่นอย่างไม่มีลังเล ให้เหล่านางกำนัลคนงามช่วยกันประทินโฉม ผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์เต็มยศเพื่องานพิธีการ ก่อนจะเสด็จออกจากตำหนักน้อยของตัวเอง ตั้งใจจะไปช่วยเหล่าองค์หญิงพี่สาวดูความเรียบร้อยในท้องพระโรงก่อนพิธีจะเริ่ม แต่ก็ต้องมาเปลี่ยนทิศเป้าหมาย เมื่อขันทีจากตำหนักของฝ่าบาทพระองค์ใหม่เข้ามากราบทูลกับเขาด้วยสีหน้ายุ่งเหยิงเสียก่อนว่า...

 



ทูลองค์ชาย เชิญเสด็จที่ตำหนักฝ่าบาทได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ

 



มีอะไรหรือ?

 



ตามกระหม่อมมาเถอะพ่ะย่ะค่ะ ทางนั้นกำลังแย่...”

 

 





 

 



 

 

เครื่องยศพวกนี้พวกเจ้าไม่ต้องเอามาใส่บนตัวข้านักหรอก


 

“แต่ฝ่าบาทเพคะ พวกนี้เป็นเครื่องประดับที่ต้อง---”


 

“มันอยู่ด้านในไม่ใช่รึ เดี๋ยวก็ต้องเอาเสื้อคลุมมาสวมทับอยู่ดี”


 

“แต่---”


 

“บนหัวนี่ก็เหมือนกัน มีชิ้นไหนพอจะถอดออกได้บ้างมั้ย หนักชะมัด...”


 

“ไม่ได้นะเพคะ!


 

“ฝ่าบาทเพคะ...ได้โปรดประทับนิ่งสักครู่ หากยิ่งช้าจะยิ่งเสียเวลา พ้นฤกษ์พิธีการขึ้นมาคงไม่ดีแน่”


 

“เจ้าเป็นหัวหน้านางกำนัล?


 

“เพคะ...”


 

“อ่า ดูจากผิวพรรณแล้วคงมาจากสกุลใหญ่ไม่น้อย---อะ..เสื้อคลุมตัวนั้นข้าไม่เอา แค่เห็นก็อึดอัดแล้ว”

 


“แต่---”


 

“เมื่อกี้ข้าว่าถึงไหนแล้วนะ อ้อ...หน้าตาของเจ้านั้นสวย น่าจะถูกใจองครักษ์ของข้า”


 

“เอ่อ...”



 “เจ้าได้พบหน้าองครักษ์ทั้งสองของข้าหรือยังล่ะ?


 

“โปรดประทับนิ่งสักครู่เพคะ หม่อมฉันจะสวมฉลองพระองค์ให้”


 

“จงอินเก่งเรื่องบู๊อย่าบอกใคร ส่วนเรื่องบุ๋นต้องยกให้แทมิน เจ้าพึงใจคนไหนบอกข้าได้” องค์ชายสามกดยิ้มขี้เล่นให้กับเหล่าสาวงามที่กำลังทำหน้าวิงเวียนศีรษะ กิจกรรมแก้เบื่อของเขายังคงเป็นการกวนประสาทคนรอบข้างไปทั่ว ไม่ยอมอยู่นิ่งจนนางกำนัลเริ่มเหนื่อยกับการพยายามทำหน้าที่ อยู่รับใช้เชื้อพระวงศ์มาหลายปีก็เพิ่งเคยพบเคยเจอผู้ที่รับมือยากยิ่งกว่าเด็กๆเช่นนี้

 

 

 



องค์ชายป๋ายเซียนยืนส่ายพระพักตร์อยู่บริเวณมุมห้องบรรทมของคนบางคนที่มัวแต่เล่นจนไม่รู้เลยว่าเขามาที่นี่...มาถึงสักพักแล้ว เสด็จมาพร้อมสั่งข้าหลวงหน้าตำหนักให้เงียบและไม่ต้องส่งเสียงร้องเตือนผู้ใด เพื่อที่จะได้เข้ามาเห็นพฤติกรรมอันน่าตำหนินี้ด้วยตาตัวเอง

 



“ฝ่าบาทแต่งองค์เถอะเพคะ เริ่มสายแล้ว”


 

“อากาศข้างนอกน่าจะดี พวกเจ้าว่าข้าควรออกไปเดินเล่นสักหน่อยไหม?

 


“โธ่ ฝ่าบาท...”


 

“หรือจะกลับไปงีบอีกสักตื่นดี”


 

“ฝ่าบาท...” นางกำนัลพากันครางเสียงอ่อนอกอ่อนใจ หน้ามุ่ยกันเป็นแถวทว่าฝ่าบาทหนุ่มกลับยิ้มขำเสียอย่างนั้น “อย่าแกล้งพวกเราอย่างนี้สิเพคะ ต้องให้พวกเราทำอย่างไรพระองค์ถึงจะยอม”

 


“ไปตามป๋ายเซียนมาให้ข้าสิ”


 

“ป่านนี้องค์ชายคงเสด็จไปรอเข้าเฝ้าพระองค์ที่ท้องพระโรงแล้ว” เสียงถอนหายใจของฝ่าบาทองค์ใหม่ดังชัดมาถึงตำแหน่งที่ป๋ายเซียนยืนอยู่ ตอนแรกก็อยากจะเข้าไปดุ แต่พอได้ยินอีกฝ่ายกล่าวถึงตัวเองเช่นนี้แล้วคงต้องเปลี่ยนความคิด



 

เพียงแผ่นหลังกว้างมองแล้วยังแสนคิดถึง อยู่ไม่ไกลกันสักนิดแต่กลับไม่ได้พบหน้ากันเลยคงมีแต่ตัวเองและอีกฝ่ายเท่านั้นที่จะเข้าใจความรู้สึกนี้ดี



 

“แต่งองค์นะเพคะ จะได้ไปพบองค์ชายป๋ายเซียนไวๆอย่างไร”


 

“องค์ชายของพวกเจ้าน่ะใจร้าย คอยดูเถิด...พบหน้ากันเมื่อใดข้าจะ---” คำพูดหยุดลงทันทีที่ร่างสูงสง่าหมุนตัวกลับหลังหันมาพบว่าผู้ที่ตัวเองเรียกร้องอยากจะเจอ กำลังยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า

 


“จะทำอะไรข้างั้นหรือฝ่าบาท


 

ป๋ายเซียนต่อความด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ตีหน้านิ่งเดินเข้าไปหาคนรักช้าๆ ฝ่าบาทหนุ่มมองเขาแทบไม่ละสายตา ก่อนจะกดคิ้วเข้มทำนิ่งใส่บ้างเมื่อคนรักเข้ามาใกล้


 

“จะสั่งให้เปลื้องผ้าประจานที่ทิ้งข้าต่อหน้าข้ากระมัง”


 

“ไม่พบหน้ากันหลายวันท่านก็ยังหมกมุ่นไม่อายใครเหมือนเดิม”


 

“ไม่คิดหรือว่าบางทีมันอาจจะยิ่งกว่าเดิม”


 

“นางกำนัลของข้าหน้าตาสะสวย ไม่พบข้าก็ยังมีพวกนางให้ท่านได้เชยชมไม่ใช่หรือ”

 


“นั่นสินะ ข้าเองก็คิดอยู่เหมือนกันว่าหากชายาของข้ายังจะทิ้งข้าไว้อย่างนี้เห็นทีจะได้เลี้ยงดูพระสนมไว้สักสองสามคน”

 


“เช่นนั้นรึ” องค์ชายป๋ายเซียนขำน้อยๆ ไม่ได้โกรธเคืองกับถ้อยคำประชดประชันของพระสวามี วันนี้เขาอารมณ์ดีเกินกว่าจะเก็บเรื่องใดมาเป็นปัญหา อีกอย่างตนก็ผิดจริงที่ไม่มาดูแลอีกฝ่ายเลย

 


“แล้วถ้าข้าบอกไม่อนุญาตล่ะ” ป๋ายเซียนพยักพเยิดให้เหล่านางกำนัลส่งฉลองพระองค์มาให้ตนแล้วช่วยสวมมันลงบนกายแกร่ง อ้อมแขนแข็งแรงตวัดเอวเขาเข้าไปแนบกายทันที โน้มหน้าลงมาใกล้จนนางกำนัลที่อยู่ตรงนั้นต้องรีบพากันก้มหน้าลง ไม่บังอาจมองภาพเจ้าเหนือหัวทั้งสองพระองค์เกี้ยวกันได้

 


“ก็ดูแลกันบ้างสิ ไม่ใช่ทิ้งๆขว้างๆข้าไว้กับผู้อื่นอย่างนี้”

 


“ข้าทิ้งขว้างท่านที่ไหนกัน ก็แค่---”

 


“อยากให้ข้าได้เรียนรู้งานอย่างเต็มที่” องค์ชายสามเคาะหน้าผากมนเบาๆอย่างมันเขี้ยว “ข้าได้ยินคำนี้จากอี้ชิงจนเบื่อแล้วไม่รู้หรือไง” ป๋ายเซียนทำจมูกย่น สำนึกในความผิดของตนจนไม่อาจหาเหตุผลใดมาตอบโต้อีก

 


“อัครเสนาบดีของเจ้าพูดไม่น่าสนใจเอาเสียเลยรู้บ้างไหม ความรู้พื้นฐานการเมืองการปกครองเล่าราวกับท่องตำรามา ฎีการ้องทุกข์จากชาวบ้านก็ไม่รู้จักคัดกรอง มีแต่เรื่องซ้ำๆ น่าเบื่อเป็นบ้า”

 


“ท่านก็พูดเกินไป”

 


“ข้าหาได้ปรักปรำผู้ใด ยิ่งสมุหนายกสมุหกลาโหมแล้วล่ะก็...” ฝ่าบาทหนุ่มถอนหายใจอย่างเบื่อๆ “ใช้ความอาวุโสขึ้นรับตำแหน่งหรืออย่างไร ข้าว่าแทมินกับจงอินยังเสนอความเห็นได้เข้าท่ามากกว่าเสียอีก ส่วนราชครู...”

 


“ราชครูของราชสำนักข้าเก่งอย่าบอกใคร”

 


“เก่ง แต่จะดีกว่านี้ถ้าไม่เข้มงวดเหมือนข้าเป็นเด็กไม่กี่ขวบน่ะ แค่ข้าบอกจะไปหาเจ้าก็บ่นร่ายยาวยิ่งกว่าบทสวด ข้าหรือใครกันแน่ที่อยู่เหนือกฎทั้งปวง” ป๋ายเซียนหลุดขำพรืดออกมาอย่างอดไม่ได้ ท่าทางคนรักของเขาจะเก็บกดไม่น้อย แต่เพราะรู้อยู่แล้วว่าเหล่าขุนนางชั้นสูงของราชสำนักตนเป็นอย่างไรจึงไม่มีอะไรจะพูดแย้ง

 


“เอาน่า...” ป๋ายเซียนช่วยจัดปกเสื้อคลุมของฝ่าบาทหนุ่มให้เรียบร้อย “อดทนหน่อย” ก่อนจะโน้มคอคนรักลงมาใกล้ๆพลางกระซิบบอกข้างๆหูอีกฝ่ายเบาๆว่า…

 



แล้วข้าจะตามใจท่านทุกอย่าง...

 



เพียงเท่านั้นที่ทำเอาฝ่าบาทหนุ่มถึงกับลืมเรื่องน่ารำคาญทั้งหมดไป หมายจะกดปลายจมูกลงบนปรางใสให้ชื่นใจทว่าองค์ชายน้อยไหวตัวทัน...รีบขยับออกไปก่อนจะถูกเอาเปรียบต่อหน้านางกำนัลทั้งหลาย

 



“เครื่องประดับชิ้นไหนที่ฝ่าบาทสั่งให้พวกเจ้าถอดออกส่งมันมาให้กับข้า” นางกำนัลรีบยกพานเครื่องประดับขึ้นถวายแก่องค์ชายน้อยทันที “ข้าจะจัดการตรงนี้ต่อเอง พวกเจ้ามีอะไรที่ยังไม่ได้ทำให้รีบไปทำ อีกเดี๋ยวจะถึงฤกษ์พิธีแล้ว”

 


“เพคะองค์ชาย...” นางกำนัลค้อมศีรษะรับแล้วค่อยๆพากันลุกออกไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ให้ผู้เป็นสามีภรรยาได้อยู่ดูแลกันเป็นการส่วนพระองค์

 


“ย่อตัวลงหน่อย ข้าจะช่วยสวมเครื่องประดับให้”

 


ฝ่าบาทหนุ่มก้มศีรษะลงให้ป๋ายเซียนได้ช่วยสวมเครื่องประดับศีรษะให้อย่างว่าง่าย ผิดจากตอนที่เหล่านางกำนัลพยายามเกลี้ยกล่อมลิบลับ

 


พอเป็นป๋ายเซียนอะไรๆก็ง่ายไปหมด ไม่ว่าจะขยับตัวซ้ายขวา หันหน้าหันหลังหรือจะให้ทำอะไรเขามักจะเชื่อฟัง ทั้งยังเอาแต่จ้องพระพักตร์อ่อนเยาว์อย่างไม่รู้จักเบื่อ เหมือนกับว่าป๋ายเซียนเท่านั้นที่จะหยุดเขาได้

 


ป๋ายเซียนเหลือบตามองพระพักตร์ทรงเสน่ห์นั้นแล้วได้แต่ก้มหน้าซ่อนริ้วแดงๆบนแก้มของตัวเอง ใจยังคงเต้นแรงเสมอไม่ว่าจะผ่านอะไรกันมาเท่าไหร่ ในวันนี้องค์ชายสามของเขานั้นโดดเด่นกว่าใคร ทรงสง่างามสมเป็นเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน

 


เครื่องประดับบนพระวรกายทุกชิ้นล้วนแล้วแต่ทำมาจากทองคำแท้ สลักประณีตเป็นลวดลายมังกรส่งเสริมอำนาจและบารมี ตลอดจนฉลองพระองค์ก็ยังปักด้วยดิ้นทองเป็นรูปสัตว์ในตำนานที่ยิ่งใหญ่นั้น สีเหลืองทองช่วยขับผิวพรรณ สัดส่วนของพระพักตร์ที่รับกันดียิ่งทำให้อีกฝ่ายดูสมบูรณ์แบบ

 


ป๋ายเซียนได้แต่นึกชื่นชมอยู่ในใจ ไม่ได้เอ่ยออกไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้ “อยู่ต่อหน้าทุกคนท่านต้องปฏิบัติตัวอย่างไรข้าคงไม่ต้องบอกใช่ไหม”

 


“ข้าจะมองหาเจ้าคนแรก”


 

“นั่นมันหมายถึงท่านไม่มั่นใจนะ”


 

“ข้าจะเรียกชื่อเจ้าดังๆให้คนในท้องพระโรงได้ยินด้วย”


 

“กวนอีกแล้ว...” ป๋ายเซียนถลึงตาใส่ทว่าฝ่าบาทหนุ่มกลับหัวเราะ การกลั่นแกล้งกวนใจคนรักนั้นยังคงเป็นสิ่งที่เขาชอบทำเสมอไม่ว่าจะแรกเจอหรือตอนนี้

 


“อย่าทำเป็นเล่นเชียว ท่านก็รู้ว่าทุกคนกำลังจับตาดูอยู่” คนฟังยิ้มอ่อนโยนพลางตวัดแขนโอบเอวน้อยเข้ามาแนบกายอีกครั้ง “ต่อจากนี้ท่านจะเป็นฝ่าบาทอย่างสมพระเกียรติแล้ว ทำอะไรจงตรึกตรองให้มาก ข้าไม่อยากให้ใครต้องมองท่านไม่ดี”

 


“ข้าไม่สนใจหรอก”


 

“แต่ข้าสน ข้าอยากให้ท่านเป็นดวงตะวันของทุกคน อยากให้เป็นทั้งที่พึ่งและที่รัก...ไม่ใช่ที่ชังของใครๆ”


 

“ข้าเป็นเพียงวิหคที่จากถิ่นมา จะโอบอุ้มลูกกาไว้อีกเท่าไหร่ก็ยังคงเป็นข้าคนนี้ ไม่สามารถเป็นดวงตะวันที่แท้จริงได้หรอก” พระหัตถ์ใหญ่ลูบปรางใสอย่างทะนุถนอม สายพระเนตรเฝ้ามองคนรักด้วยความจริงใจ ไม่ได้ฉายแววล้อเล่นอีกแล้ว “แต่ถึงจะเป็นได้ ข้าก็ขอเป็นเพียงดวงตะวันที่เปล่งแสงเพื่อเจ้าผู้เดียวก็พอ”


 

“เพื่อแผ่นดินข้าด้วยไม่ได้หรือ”


 

“ไม่ได้หรอก เพราะในใจของทุกคนบนผืนแผ่นนี้เต็มไปด้วยพระบิดาของท่าน”


 

“...”

 


“จงภูมิใจเถิด ตะวันมีได้เพียงดวงเดียว ข้าไม่ต้องการแทนที่ใคร แต่จะเป็นวิหคที่คอยดูแลผู้ที่อยู่ใต้ฟ้าของเจ้าให้ตราบจนกว่าพวกเจ้าจะไม่ต้องการ”


 

“ท่านพี่...” คำพูดของคนรักทำป๋ายเซียนน้ำตาคลอ รู้สึกซาบซึ้งใจจนไม่อาจกลั่นคำใดมาขอบคุณให้มันเพียงพอได้ ที่ผ่านมาเคยนึกเป็นห่วง กลัวคนรักจะทนไม่ไหวและไปจากกันเพราะภาระหน้าที่ที่ผูกมัดด้วยความจำเป็นนี้ แต่มาตอนนี้เขากลับมั่นใจขึ้นว่าต่อไปแผ่นดินที่พระบิดาทรงฝากฝังให้อีกฝ่ายดูแลจะต้องมั่นคงแข็งแกร่งได้แน่...

 


 

องค์ชายสามผู้นี้ต้องทำมันได้ดีแน่

 

 


“มีสิ่งหนึ่งที่พี่ยังไม่ได้คืนให้เจ้า” ฝ่าบาทหนุ่มบอกเสียงทุ้มก่อนจะกระตุกสร้อยคอที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อคลุมออก และนำสิ่งที่คล้องอยู่กับมันมาถือไว้ในมือ

 


“...”

 


แหวนหยกวงเล็กถูกนิ้วหนาลูบสัมผัสอยู่นาน ฝ่าบาทหนุ่มเอาแต่ก้มมองมันก่อนจะถอดแหวนหยกอีกวงที่อยู่บนนิ้วตัวเองออกมาถือไว้คนละข้าง และตอนนั้นเองที่ป๋ายเซียนมีโอกาสเห็นข้อความที่สลักอยู่ใต้แหวนวงใหญ่เป็นครั้งแรก...

 



ของป๋ายเซียน



 

เมื่อนำแหวนทั้งสองวงมาคู่กัน ใจความที่สลักลงไปในนั้นต่อได้คำว่า องค์ชายสาม ของป๋ายเซียน...เขาเพิ่งรู้ว่าที่ผ่านมาอดีตองค์ชายสามสวมแหวนที่มีประโยคน่าอายเช่นนั้นมาโดยตลอด ช่างน่าขัน...แต่ป๋ายเซียนกลับรู้สึกตรงข้ามกันมากกว่า

 



“ตอนที่พระมเหสีประทานแหวนหยกให้แก่ข้า พร้อมกับรับสั่งว่าจะนำมันไปสลัก ข้าสวนทันใดว่าช่างไร้สาระ”

 


“...”

 


“สลักชื่อลงไปคงมีแต่บุรุษช่างเกี้ยวและสตรีช่างเพ้อฝันเท่านั้นที่ทำกัน พระมเหสีฟังแล้วกริ้วแทบแย่” ฝ่าบาทหนุ่มเล่าพลางหัวเราะเบาๆ “แต่เชื่อไหมว่าสุดท้ายก็เป็นข้าเองที่นั่งสลักมันทั้งคืน”

 


“แล้วคำพวกนี้...? พระมเหสีเป็นคนสั่งท่านหรือ”


 

“น่าอายที่ข้าเองก็เป็นบุรุษช่างเกี้ยวเหมือนกัน” แหวนหยกวงเล็กค่อยๆถูกบรรจงสวมกลับเข้าไปบนนิ้วเรียวขององค์ชายป๋ายเซียน ฝ่าบาทหนุ่มเป็นผู้สวมมันให้ด้วยสีพระพักตร์เป็นสุข...ก่อนจะส่งแหวนและนิ้วของตัวเองไปให้องค์ชายป๋ายเซียนช่วยสวมให้บ้าง


 

“ข้าไม่คิดว่าตอนนั้นท่านจะมีใจให้ข้า...” ว่าเสียงเบาพลางสวมแหวนให้กับผู้เป็นพระสวามี ดวงเนตรคมจ้องปรางใสซึ่งกำลังสุกปลั่งนั้นด้วยความเอ็นดู

 


“นั่นสิ...ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ข้าสลักมันลงไปเหมือนกัน” ป๋ายเซียนค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตา “ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองรักใครได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”


 

“...”


 

“มันเหมือนจะขาดใจเลยจริงๆที่ตอนนั้นเจ้าเลือกลงโทษพี่ด้วยการตัดสัมพันธ์...” สองหัตถ์น้อยคว้าพระพักตร์ดั่งหยกงามเข้ามาแนบจูบโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว


 

ไม่กลัวว่าตัวเองจะถูกล้อเลียนหรือได้รับสายตาเจ้าเล่ห์หลังจากนี้หรือไม่ รู้เพียงแค่อยากขอบคุณและขอโทษด้วยจูบนี้ อยากให้อดีตเป็นเพียงบทเรียนที่สอนให้ก้าวต่อไปด้วยความเข้าใจกัน ไม่ใช่สิ่งที่จะมาฉุดรั้งความสัมพันธ์ไว้ไม่ให้ขยับไปไหน


 

“หากต่อไปท่านทำผิด ข้าจะไม่ตัดสัมพันธ์แต่จะตัดลิ้นท่านแทนดีไหม” ป๋ายเซียนเย้าถามทั้งที่ริมฝีปากยังคลอเคลียกันอยู่ไม่ยอมห่าง


 

“จะตอบว่าดี หากว่าเจ้าจะตัดลิ้นพี่ด้วยลิ้นของเจ้าเอง...”


 

ต่างฝ่ายต่างหลอมละลายกันด้วยสายพระเนตรหวานล้ำ..ให้ความรู้สึกดึงดูดริมฝีปากเข้าหากันอีกครั้ง...ค่อยๆสัมผัสกันย้ำๆซ้ำๆ ก่อนจะดื่มด่ำรสหวานของมันอย่างไม่รู้จักพอ


 

ท่อนแขนแข็งแรงโอบแผ่นหลังเล็กไว้แน่น เช่นเดียวกับวงแขนเล็กที่เลื้อยขึ้นโอบรอบลำคอสมชายชาตรีแล้วกระชับกอดตอบไม่ต่างกัน หัวใจทั้งสองดวงกำลังเต้นดัง ความหอมหวานนี้คงถูกจดจำมิรู้ลืม...


 

“ข้าจะคอยเป็นกำลังใจอยู่ใกล้ๆ เมื่อท่านขึ้นไปอยู่บนนั้น...” บนบัลลังก์สูงสุดซึ่งเคยเป็นของพระบิดา...ป๋ายเซียนถอนริมฝีปากออกมาพูดแล้วแนบหน้าลงบนแผ่นอกอุ่น ฟังเสียงหัวใจของคนรักที่กำลังเต้นแรงด้วยรอยยิ้มสุขใจ “พยายามเข้านะ ข้าเชื่อว่าท่านสามารถเป็นกษัตริย์ที่ดีได้”


 

ฝ่าบาทหนุ่มก้มลงจูบหน้าผากมนเบาๆ ป๋ายเซียนคือกำลังใจสำคัญของเขา...คือสิ่งเดียวที่จะยอมให้พันธนาการไปตลอดกาล...  

 


 






 

 

 

ฝ่าบาทเสด็จ!~


 

 

แผ่นดินเปี้ยน...เป็นเพียงแผ่นดินเล็กๆ แต่ทว่ามีพระราชวังที่โอ่อ่าสง่างาม เต็มไปด้วยไม้ดอกนานาพรรณซึ่งหาดูได้ยากในแผ่นดินอื่น สถาปัตยกรรมไม่ว่าจะเหลียวมองทางใดล้วนแล้วแต่น่าสนใจ มีทิวทัศน์เป็นเทือกเขาสูง ผู้คนอยู่กันอย่างสงบสุขมาช้านาน...

 



แต่เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมากลับโชคร้าย ดวงตะวันอันเป็นที่พึ่งได้ลาลับไปให้มีแต่ความโศกเศร้าเสียใจ...หลายวันที่ทิศทางลมเงียบเชียบ ท้องฟ้าขมุกขมัวไม่ค่อยสดใส จวบจนวันนี้ทุกอย่างถึงมีวี่แววว่ากำลังจะดีขึ้น...

 



ฟ้าสีครามเปิดกว้าง สดใสราวกับอัญมณีล้ำค่า ไร้เมฆหมอกมาคอยบดบังความสดใส สูงขึ้นไปมีฝูงวิหคตัวเล็กๆออกมาโบยบินราวกับร่ายรำต้อนรับเสด็จกษัตริย์องค์ใหม่ของแผ่นดิน มีเหยี่ยวตัวโตและนกอินทรีย์บินร่อน โฉบไปมาคู่กันอยู่บนนภานั้น

 

 


ว่ากันว่า นกอินทรีย์ที่บินสูงเสียดฟ้า เป็นสัญลักษณ์แห่งความโชคดี

 

 


เสียงของมันกู่ร้องก้องกังวานพอๆกับเสียงอวยชัยของเหล่าข้าราชบริพารที่มาเข้าเฝ้าฝ่าบาทพระองค์ใหม่กันอย่างพร้อมเพรียงในวันนี้

 

 



ขอฝ่าบาททรงพระเจริญเป็นหมื่นปี...หมื่นปี...หมื่นๆปี~~

 





ท้องพระโรงซึ่งอดีตเคยเข้ามาเยือนในฐานะแขกต่างเมือง ทว่าบัดนี้เขากลับมาอีกครั้งพร้อมตำแหน่งที่สูงทัดฟ้า ขึ้นไปประทับครองอยู่เหนือบัลลังก์มังกรซึ่งเคยเป็นของฝ่าบาทพระองค์ก่อน ได้ฟังคำอวยพรและคำสรรเสริญเยินยอมากมายจากเหล่าขุนนางที่แต่งกายกันมาอย่างเต็มยศ...เนืองแน่นท้องพระโรงอย่างที่ตนก็เคยร่วมเข้าเฝ้าพระบิดาเมื่อครั้นยังอยู่แผ่นดิน

 


คำปฏิญาณตนเพื่อถวายตัวเป็นข้ารับใช้ใต้พระบาทกำลังดำเนินไปตามพิธีการ ขันทีชราตำแหน่งสูงเป็นผู้นำพิธีอันศักดิ์สิทธิ์นี้ให้ดำเนินลุล่วงไปอย่างเต็มความสามารถหน้าที่

 

 

องค์ชายป๋ายเซียนเฝ้าดูความยิ่งใหญ่ของคนรักจากตำแหน่งที่นั่งรองลงมา เขาประทับอยู่เคียงข้างพระมารดาซึ่งได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นพระอัยยิกานับจากวันนี้ ส่วนตำแหน่งอัครมเหสีจะถูกเว้นว่างเอาไว้ เนื่องจากเห็นชอบตรงกันว่าแผ่นดินมิควรมีพระมเหสีเป็นบุรุษและองค์ชายสามเองก็ขึ้นครองราชย์ตราบจนกว่าองค์หญิงองค์ใดองค์หนึ่งจะมีพระราชโอรสเท่านั้น ดังนั้นตำแหน่งนี้จึงไม่มีผู้ใดครอบครอง

 



แต่รู้โดยทั่วกันว่าเป็นใคร...


 

ที่ได้ครองดวงหฤทัยของฝ่าบาทพระองค์ใหม่พระองค์นี้



 

มีหลายสิ่งกำลังเปลี่ยนแปลง...น่าใจหายเมื่อมองขึ้นไปแล้วพบว่าบนบัลลังก์นั้นไม่มีพระบิดาตนอีกแล้ว แต่เหนือสิ่งใดก็ยังสัมผัสได้ว่าพระองค์สถิตอยู่ในใจและจะไม่มีวันเลือนหายไปอย่างแน่นอน

 


ถึงแม้ในวันนี้จะไม่ใช่พระบิดา แต่เขาก็รู้สึกว่าภูมิใจและตื้นตันใจที่ได้เห็นคนรักขึ้นครองบัลลังก์อย่างสง่างาม อาจไม่ได้สมบูรณ์เพียบพร้อมมาตั้งแต่แรก แต่ป๋ายเซียนก็เชื่อว่าทุกคนจะมองเห็นความสามารถและคิดตรงกันว่า...องค์ชายสามในวันวานได้ขึ้นสู่การเป็นฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างงดงามและเหมาะสมที่สุดแล้ว


 

ดวงเนตรที่คล้ายกับดวงตาของพญาวิหคที่พร้อมจะปกป้องแผ่นดินนั้นให้ความรู้สึกมั่นคง ฉลองพระองค์สีทองลวดลายมังกรและแท่นทองคำแท้ที่ประทับอยู่นั้นผลักดันรัศมีของเขาให้ดูยิ่งใหญ่..ทรงอำนาจเหนือผู้ใดจริงๆ


 

พระมารดาและเหล่าองค์หญิงต่างเคารพการตัดสินพระทัยของฝ่าบาทองค์ก่อนและเฝ้ามองความเปลี่ยนแปลงนี้ด้วยพระทัยยินดี เฝ้าภาวนาให้แผ่นดินตนจงโชคดี อยู่ใต้อำนาจบารมีของฝ่าบาทพระองค์นี้อย่างราบรื่นและเป็นสุขตลอดไป...

 


  

ขอฝ่าบาททรงพระเจริญ~

 

 

 

สิ้นคำอวยพรครั้งสุดท้าย ทุกคนต่างค่อยๆทยอยกันออกไปตามรับสั่ง มีเพียงฝ่าบาทองค์ปัจจุบันและองค์ชายป๋ายเซียนเท่านั้นที่ยังคงประทับอยู่ที่เดิม...

 

 



“เข้ามาหาพี่ใกล้ๆสิป๋ายเซียน”



 

ยังคงมองหน้าและสบตากันไม่เปลี่ยนผัน ต่างรู้สึกชื่นชมกันและกัน สายพระเนตรทั้งสองคู่นั้นมีแต่ความโล่งใจที่ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี

 

 


“ได้ยินไหม”

 

 


แทนที่จะลุกขึ้นและเข้าไปหาตามรับสั่ง ทว่าองค์ชายน้อยกลับพาตัวเองไปนั่งคุกเข่าลงบนพื้นพรมสีแดงกลางท้องพระโรง...พรมซึ่งจรดสู่บัลลังก์สูงสุดที่มีคนรักของเขาประทับอยู่บนนั้นอย่างสง่างาม

 


 

“ทำอะไร...” ฝ่าบาทหนุ่มถามเสียงทุ้มทั้งที่เห็นแล้วว่าคนรักเพิ่งทำอะไรลงไป ป๋ายเซียนผู้แสนเข้มแข็งและรักในศักดิ์ศรี น้อยครั้งจะเอ่ยเรียกเขาอย่างเคารพว่าท่านพี่กำลังค้อมศีรษะคำนับให้กับเขาจนหน้าผากจรดพื้น

 

 

“ขอทรงพระเจริญ


 

ริมฝีปากเล็กแย้มยิ้มอ่อนหวานด้วยความปิติล้น ร่างสูงสง่าประสานสายตาพลางลุกออกมา ขยับเท้าเข้าไปหาและหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าองค์ชายป๋ายเซียน

 


ส่งพระหัตถ์ไปหาหมายจะพาคนรักให้ลุกขึ้นยืนด้วยกัน ทว่าป๋ายเซียนกลับก้มลงคำนับเขาอีกครั้ง หน้าผากมนแตะลงบนพระบาทใหญ่...การกระทำอันนอบน้อมนั้นเกิดขึ้นไวจนฝ่าบาทหนุ่มตั้งรับไม่ทัน

 

 

“ป๋ายเซียน...”

 

 

ยากจะบอกความรู้สึกในตอนนี้ เขาวางตัวไม่ถูก ได้แต่เอื้อมลงไปลูบศีรษะกลมเบาๆด้วยความเอ็นดู เมื่อดวงหน้าหวานเงยขึ้นก็ได้รู้ว่านัยน์ตาของคนรักนั้นเฝ้าจงรักภักดีกับตนมากเพียงใด

 


“ข้าเคยนึกต่อว่าอะไรก็ตามที่ทำให้ข้าต้องตกเป็นเหมือนเครื่องบรรณาการของท่าน”

 

 

“...”

  


“แต่มาวันนี้ข้ากลับอยากขอบคุณอะไรก็ตามที่ว่านั้น”

 

 

ดวงเนตรใสเต็มไปด้วยความสุข

  


“หากว่าท่านเป็นแค่เพียงบุรุษธรรมดานามว่าชานยอล ข้าก็จะขอเป็นเพียงป๋ายเซียนที่ไม่ใช่องค์ชาย แต่หากท่านเป็นองค์ชายสาม...หากว่าท่านเป็นฝ่าบาทของพวกเรา...”

 


 

 

 

ป๋ายเซียนคนนี้ก็ยินดีจะเป็นเครื่องบรรณาการของพระองค์ตลอดไป

 

 


 

 

เขาเองก็มีความสุขเช่นเดียวกัน...

 

 

 

 

 


จบบริบูรณ์

 

 

 




 

 

ในที่สุดเรื่องราวก็มาถึงบทสรุปแล้ว ยังคงอยากบอกว่าขอบคุณ..ขอบคุณ...และขอบคุณจริงๆที่ติดตามกันมาตั้งแต่ต้นจนจบ เรื่องราวของสะใภ้บรรณาการจะไม่มาถึงตรงนี้เลยถ้าไม่ได้กำลังใจจากทุกคน <3 และหวังว่าจะคอยติดตามผลงานต่อๆไปของเรานะคะ J

 

เล่มหนังสือยังสามารถโอนได้ถึงวันที่ 3 พฤษภาคม 2560   https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSctc-iOQAVgWOpYbv9aB-ywCrbUhPaIwjpUAREyHu_Fh1VPIw/viewform?c=0&w=1  นเล่มจะมีตอนพิเศษซึ่งเป็นเรื่องราวหลังจากองค์ชายสามได้เป็นฝ่าบาทอีกสามตอน (มีเฉพาะในเล่ม)


ใครอยากเป็นเจ้าของก็มาอุดหนุนกันได้ ราคาไม่มากไม่น้อยไป อยากให้รู้ไว้ว่าเราตั้งใจทำมันออกมาให้ดีจริงๆ (ไม่ไซโค ไม่ดราม่า แค่อยากบอกเจ๋ยๆ 555 T,T ใครมีกำลังไหวและอยากเก็บไว้ก็มาน๊า...รีบๆเลยยยย)

 

สอบถามเพิ่มเติมได้ที่ twitter @Innungning เหมือนเดิม

 

บ๊ายบายยยยย













         CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 536 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,413 ความคิดเห็น

  1. #10413 Thanaporn08 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 12:54
    สนุกมากๆ ฮื่ออไม่อยากให้จบ ʕっ•ᴥ•ʔっ
    #10,413
    0
  2. #10388 Sleepingchicky (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2563 / 14:15
    แงงง สนุกมากๆๆเลยค่า ป๋ายเซียนน้อย ><
    #10,388
    0
  3. #10372 GTonggCB (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 03:24
    ฮื่อออ ใจหายเลยที่จบแล้ว ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆ คุณไรท์แต่งเก่งมากค่ะ มีสุขมีเศร้าดราม่าปนไป ตอนจบก็ทำให้เรายิ้มได้ คนพี่ถึงภายนอกจะเข้มแข็งแต่ข้างในก็แสนเอาแต่ใจรักอิสระ คนน้องก็ถึงแม้จะดูอ่อนแอแต่ในใจเข้มแข็ง เขาสองคนเติมเต็มกันและกันจนสมบูรณ์ ขอบคุณไรท์นะคะ💕
    #10,372
    0
  4. #10369 belle1502 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 12:30
    ฮรือออออออคือดีมากๆ ปกติไม่อ่านพีเรียดเลย แต่ชอบเรื่องนี้มากจริงๆค่ะ ครบรสมาก ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้มาให้อ่านนะคะ
    #10,369
    0
  5. #10360 EATWELL (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 14:20

    ฮื่อดีมากๆๆๆๆขอขอบคุณคุณไรต์ที่ตั้งใจแต่งออกมาขนาดนี้ ขอบคุณมากนะคะ ประทับใจมาก

    #10,360
    0
  6. Columnist
    #10328 Bright___ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 00:26
    เป็นพีเรียดเรื่องแรกที่อ่านจบ อยากขอบคุณ คุณหนิงเหลือเกินที่แต่งฟิคดีๆ มาให้อ่าน ชอบภาษา ชอบความค่อยๆ บ่มเพาะความรักของทั้งคู่มาก คิดภาพตามแล้วสุขใจ จะติดตามฟิคคุณหนิงตัลล้อดปัยย 💖
    #10,328
    0
  7. #10323 Marieyyy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 03:54
    ส่วนตัวไม่ชอบอ่านฟิคพีเรียด แต่ยกเรื่องนี้เป็นอีกหนึ่งฟิคที่ชอบมากกกกกกกในดวงใจเลยค่ะ ภาษาสวย อ่านง่าย เห็นภาพ คือดีไปหมด นี่กลับมาอ่านไปหลายรอบแล้ว มันตราตรึงอยู่ในใจอะค่ะ บอกไม่ถูก ขอบคุณพี่หนิงมากๆๆๆเลยนะคะที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ให้ได้อ่านกัน สุดยอดมากเล้ยยยยยยย
    #10,323
    0
  8. #10322 Pinkkaboo (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 10:21

    ฮือจบอย่างย้ำตาซึมด้วยความปลื้มใจ มันดีมากๆ ดีมากจริงๆ
    #10,322
    0
  9. #10262 Isabellbest (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 00:59
    ฮื่อออ อ่านจบแล้วค่ะ ยังคงประทับใจกับผลงานพี่หนิงเหมือนเดิม ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆ ภาษาสวยๆ ให้ได้อ่านนะคะ น้องจะตามส่งกำลังใจในทุกๆ เรื่องในอนาคตเดยย💛
    #10,262
    0
  10. #10243 Rain (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 20:57

    จบอย่างสวยเลย ฮรือออ😭😭😭

    #10,243
    0
  11. #10219 MessyAyanaputra (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 23:05
    อ่านรวดเดียวจบเลยค่ะ น้ำตามาตลอดจิงๆ บรรยายได้อารมณ์ความรู้สึกของตัวละครมากเลย แต่งเก่งจิงๆค่ะ // ปรบมือออออออ
    #10,219
    0
  12. #10144 Popop Bnnz (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 23:08
    พึ่มาอ่านตอนพิเศษเลยค่ะ 55555 อยากจะขอบคุณอีกครั้งงง
    #10,144
    0
  13. #10076 PRAE.VV (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 03:01
    เพิ่งมาอ่านจบเอาตอนนี้ 55555
    #10,076
    0
  14. #10038 เคเฮชเย็นเย็น (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 20:39
    สุดซึ้ง ครบรสจริงๆนะ น้ำตาจะไหล ดีใจที่มาอ่านทัน
    #10,038
    0
  15. #10028 KaRToon_HH (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 09:15
    ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคที่มีคุณภาพแบบนี้ สนุกมากจริงๆค่ะ
    #10,028
    0
  16. #9998 Wrymild (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 16:19
    ฮืออ ตื้นตัน น้ำตาไหล
    #9,998
    0
  17. #9990 Timmmmmmmm (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 19:57
    แงงงง้ เป็นฟิคที่ดีมั่กๆค่ะ ชอบสุดๆไปเลย ฮื่ออ ตื่นตันและปาทับใจสุดๆ ขอบคุณพี่หนิงที่แต่งฟิคชานแบคดีๆแบบนี้ให้ได้อ่านนะคะ รักภาษาของพี่ รักชานแบคในฉบับของพี่ แล้วก็รักพี่หนิงด้วยค่ะ เยิ้ปๆ<3
    #9,990
    0
  18. #9958 NayunT (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 21:56

    ตื่นตันไม่รู้จะพิมยังไงให้หมด มันดีมากๆ อยากร้องไห้ เป็นฟิคที่น่าประทับมากจริงๆ
    #9,958
    0
  19. #9946 pbcy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 10:45
    จบดีมากเลยค่าไรท์ ประทับใจมากๆๆๆ แต่งได้สมูธมากจริงๆ อ่านแล้วไม่ติดขัดเลยยยย ชอบความค่อยเป็นค่อยไปให้ชานป๋ายรัดกันมาก เหมือนเราอยู่ในทุกๆเหตุการณ์เลย เพราะความค่อยๆแบบนี้แหละเราถึงอินดับมันมากว่าเค้ารักกันจริง รักกันมาก รักตลอดไป ฮืออออออออออ ชอบมากคับ รออ่านเรื่องต่อๆไปอยู่นะคะ สนุกทุกเรื่องเลยจริงๆ
    #9,946
    0
  20. #9923 Katie (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 18:57

    เอาตรงๆนี่อ่านจบมาจะสามอาทิตย์หละ! แต่เหมือนยังติดอยู่ในวังวนไปไหนไม่ได้สักที ต้องกลับมาอ่านทุกวัน มันเป็นฟิตที่ตรึงใจมากกก ภาษาสวยมาก การบรรยายที่ให้เห็นภาพ การเขียนให้ผู้อ่านได้เข้าถึงความรู้สึกของตัวละคร คือไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดออกมายังไงอ่ะ มัน!คือ!ดี!มาก! นี่เพิ่งอ่านฟิคมาทาดอร์จบ ยอมรับว่ารักเรื่องนั้นมาก!!! ก้อยังชั่งใจอยู่นาน!! ว่าจะอ่านเรื่องนี้ต่อดีไหม เพราะเป็นคนที่ไม่ชอบฟิคแนวนี้ แล้วสุดท้ายฉันก้อตัดสินใจอ่าน แล้วก้อไม่ผิดหวังจริงๆ มันจะกลายเป็นอีกฟิคในดวงใจแน่ๆเลย สุดท้ายอยากจะฝากให้กำลังใจคุน Writer นะคะ แต่งฟิคได้ดีมากเลยค่ะ คือสุดยอดมากๆ อ่านมาทาดอร์ว่าอยากชื่นชมแล้ว มาเจอฟิคเรื่องนี้คือ สุดจริงๆ ไม่มีที่ติจริงๆ อารมณ์เหมือนตัวเองเข้าไปอยู่ในฟิคเลยที่เดียว โอ๊ยยย!!! นี้ให้เขียนเป็นเรียงความ10หน้ากระดาษA4คงไม่พอกับความในใจที่อยากจะพูดถึงฟิคเรื่องนี้ ขอบคุณคุณWriter อีกครั่งนะคะ ที่แต่งฟิคที่ดีๆแบบนี้ให้ได้อ่าน ขอบคุณจริงๆ

    #9,923
    0
  21. #9912 IPINOCKIO (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 21:04
    องค์ชายสามของป๋ายเซียน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด เขินที่สุด เขินไม่ไหวแล้ว นี่เค้าใส่แหวนวงนี้มาตั้งแต่แต่งงานอ่ะ
    แล้วเนี่ยซนยิ่งกว่าอะไร ฉากที่ต้องแต่งตัวอ่ะ ความกวนยังไม่มีเปลี่ยนแต่พอเมียมานี่หยุด เชื่อฟังเป็นลูกหมาเลยน้าาา อย่าว่าแต่ชานยอลเลยที่ตกใจ เราเองก็ตกใจจากองค์ชายสามในวันนั้น บัดนี้ได้กลายมาเป็นกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ในวันนี้ ภาระหนักอึ้งน่าดู แต่ชานยอลและป๋ายเซียนก็ยังมีกันและกัน ถ้าจะให้อวยพรก็ขอให้ความฝันของชานยอลเป็นจริงในวันนึง สุดท้ายวิหคก็คือวิหค อยากที่จะโบยบินไปยังที่ที่ตัวเองอยากไปกับคนรัก แต่วันนี้มีหน้าที่ให้ต้องทำ ขอให้วันนั้นมาถึงนะองค์ชายสาม น้ำตาไหลรอบที่ล้าน ซึ้งอ่ะ จุดเริ่มต้นที่เมืองเปี้ยว กับคนสองคนที่ยังไม่ได้รักกัน เริ่มเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงและพัฒนาความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ เรื่องดราม่าล้านแปด ทำให้ต้องทะเลาะผิดใจกัน ฝ่าฝันเรื่องต่างๆกันมา จนสุดท้ายมาบรรจบในจุดเริ่มต้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลายเป็นคนสองรักที่รักกันสุดใจ รักนิรันดร์ที่แท้ทรู ผูกผันมากๆเลย พิมพ์ไปยาวๆเพราะทำใจไม่ได้อ่ะ ฮือออออออ รักนะคะไรท์เตอร์
    #9,912
    0
  22. #9907 ariipsw (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 08:40
    กลับมาอ่าน2รอบแล้ววว มันดือมั่กๆๆ
    #9,907
    0
  23. #9875 heykiki (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 09:12
    ดีมากจริง ๆ ประทับใจเหมือนเดิมเลย รอติดตามเรื่องใหม่ ๆ นะคะ ชอบทุกเรื่องง
    #9,875
    0
  24. #9836 KatNattanit (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:56
    เราชอบภาษาของไรท์มากๆเลย
    #9,836
    0
  25. #9815 mayyamcc (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 18:34
    แง๊ สนุกมากๆเลยค่ะ

    ขอบคุณไรท์มากๆนะคะสำหรับฟิคเรื่องนี้ ชอบมากๆค่ะ💕
    #9,815
    0