สะใภ้บรรณาการ (Chanbaek) -END-

ตอนที่ 23 : 22 - เสี้ยม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 843 ครั้ง
    10 พ.ย. 59


-22-

เสี้ยม



 



 

 

การเจรจาการค้ากับชาวตะวันตกที่เมืองท่าผ่านไปได้ด้วยดี แรกเริ่มเดิมทีคาดหมายเอาไว้ว่าคงใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน แต่แล้วก็ทำงานจนลืมเลือนวันคืน ล่วงเลยไปเกือบเป็นสัปดาห์

 



ประตูวังชั้นนอกเปิดต้อนรับขบวนทัพขององค์ชายลำดับที่สามแห่งราชวงศ์โชซอน ทหารรักษาการตามแนวกำแพงวังต่างค้อมตัวถวายความเคารพกันถ้วนหน้าเมื่อทรงเสด็จผ่านพระพักตร์ดุจหยกสลักบัดนี้ดูเหน็ดเหนื่อย อยากกลับไปทิ้งตัวลงนอนหนุนตักชายาผู้เป็นที่รักสายพระทัยแทบขาด หากแต่ยังต้องไปเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทที่พระตำหนักบูรพาเพื่อรายงานผลให้ทรงทราบเสียก่อน

 



“องค์ชาย!

 


บุตรชายของเสนาบดีฝ่ายซ้ายยิ้มกว้างทันทีที่หันมาเห็นว่าผู้ใดเสด็จมา รีบทิ้งทหารลูกน้องที่ก่อนหน้านี้ยังยืนสนทนากันอยู่ดีๆไว้ข้างหลังเพื่อเข้าไปต้อนรับเสด็จองค์ชายสาม

 


“กลับมาแล้วหรือ ไวกว่าที่ข้าคิดเสียอีก”

 


“จวนเจียนจะเข้าหนึ่งสัปดาห์นี่น่ะหรือที่เจ้าว่าไว” แม้เหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่นิสัยช่างหยอกล้อยังคงแจ่มชัดอยู่เสมอ องค์ชายหนุ่มอมยิ้มขำนิดๆ สายพระเนตรสอดส่องเข้าไปด้านในตำหนัก

 


“ข้ามาเข้าเฝ้าพี่ใหญ่”

 


“องค์รัชทายาทเพิ่งเสด็จเข้าที่บรรทมไปเมื่อครู่นี้เอง”

 


“ประชวรอีกหรือ”

 


“หาไม่ ทรงบ่นว่าง่วงจึงบรรทมตั้งแต่หัวค่ำ มีเรื่องอันใดจะกราบทูลเอาไว้เป็นวันพรุ่งดีไหม”

 


“อืม เช่นนั้นก็เอาตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน” หลังหัตถ์ข้างที่ทรงถือดาบกระทบหัวไหล่ของลู่หานเบาๆแทนคำทักทายอย่างสหายที่คุ้นเคยกันดี “พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่ ขอตัวก่อน”

 


“ประเดี๋ยวข้าเดินไปส่ง”

 


องค์ชายสามชะลอฝีเท้าเพื่อรอสหาย หันไปเย้าเล่นอย่างคนอัธยาศัยดี “ข้าไม่อยู่วังหลวงเพียงไม่กี่วันเจ้าก็กลัวว่าข้าจะลืมทางกลับตำหนักตัวเองแล้วหรือ”

 


“หามิได้ ข้าแค่อยากตามไปส่งก็เท่านั้น จะได้เล่าเรื่องน่ายินดีให้พระองค์ฟังระหว่างทางด้วย”

 


“เรื่องน่ายินดี?

 


“อืม” ลู่หานถือวิสาสะดึงพระหัตถ์ใหญ่ให้เดินไปด้วยกัน องค์ชายสามไม่ได้ขืนหนี ปล่อยให้องครักษ์หน้าหวานจับจูงโดยไม่ได้ว่าอันใดนอกจากกดยิ้มอย่างงุนงง

 


“อะไรคือเรื่องน่ายินดีที่เจ้าว่า”

 


“หลายวันที่พระองค์ไม่อยู่ดูเหมือนว่าพระชายาจะได้สหายเพิ่มน่ะสิ” คนฟังเลิกคิ้วสูง“เจ้าคงจะหมายถึงป๋ายเซียนและองค์หญิงโฮยอน หากว่าเป็นคู่นี้ล่ะก็ข้ารู้---

 


“ข้าหมายถึงองค์ชายเปี้ยนกับองค์ชายสองต่างหาก”

 


“อี้ฟานเกี่ยวอะไร” ความรู้ใหม่หรือเรื่องตลกร้ายอะไรกัน ตนแทบไม่ไปสุงสิงกับคนของตำหนักตะวันตก ไม่ใช่เพราะบาดหมาง แค่เพียงไม่สนิท พระสนมยุนไม่โปรดให้พระราชโอรสมาคลุกคลีกับผู้ไม่เอาไหน ขณะที่องค์ชายสองนอกจากเหล่านักปราชญ์แล้วก็ไม่เคยเห็นว่าจะลดตัวลงมาคบหาใครสักคน..เย่อหยิ่งและแสนสันโดษ แบบนี้จะมาข้องเกี่ยวกับพระชายาของเขาได้อย่างไร

 


            “เจ้ามีอารมณ์ขันขึ้นนะลู่หาน” องค์ชายสามส่ายพระพักตร์พลางแค่นยิ้มขำ จำไม่เห็นได้ว่าตนเคยพาป๋ายเซียนเข้าไปทำความสนิทสนมกับคนของตำหนักตะวันตกตอนไหน หากเป็นองค์ชายสี่ค่อยว่าไปอย่าง เพราะจื่อเทาเป็นผู้นำทัพช่วยเหลือราชวงศ์เปี้ยนไว้เช่นกัน แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็น้อยครั้งพอกันที่จะได้คลุกคลี

 


“หาใช่เรื่องล้อเล่น ระหว่างที่พระองค์ไม่อยู่ข้าเห็นพระชายาและองค์ชายสองคอยไปมาหาสู่กันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ไม่เสด็จไปหากันยามเช้า ก็ตามกลับมาส่งถึงพระตำหนักเมื่อตกเย็น”

 


“...”

 


“อย่างว่า...” ลู่หานรีบสานต่อคำพูดตัวเองเมื่อเห็นว่าพระพักตร์หล่อเหลาเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน “องค์ชายเปี้ยนแสนสมบูรณ์แบบใครๆย่อมอยากคบหาเป็นธรรมดา แม้มันจะดูแปลกๆที่หนึ่งในนั้นมีองค์ชายสองด้วยก็ตามทีว่าไหมพ่ะย่ะค่ะ”

 


“จะกล่าวว่าแปลกก็คงไม่ได้ เพราะข้าเพียงฟังแต่ยังมิได้เห็น”

 


“หากไม่เชื่อข้าจะลองถามเอาความจากผู้ใดดูก็ได้ แทมินก็น่าจะรู้ดี”

 


“...”

 


“หรือหากอยากเห็นด้วยตาตัวเอง...” ลู่หานรั้งหัตถ์ใหญ่เพื่อให้หยุดเดิน “จะทอดพระเนตรเอาตอนนี้คงยังไม่สาย...” พยักพเยิดให้อีกคนทอดเนตรตามตนไปยังภาพเบื้องหน้า

 


ภาพขององค์ชายสองและพระชายาป๋ายเซียนซึ่งกำลังยืนหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างออกรสก่อนจากลากันตรงหน้าพระตำหนักฤดูร้อนทำคนมองเงียบลงถนัดตา

 


“ข้าหาได้อยากทำให้ใครต้องผิดใจกัน เพียงแต่อยากให้พระองค์กระจ่างในความจริงก็เท่านั้น” ลู่หานกระซิบบอกองค์ชายหนุ่มเสียงเบา คอยบีบพระหัตถ์ใหญ่ที่ตนกอบกุมเพื่อเป็นการกระตุ้นเชื้อเพลิง “สายพระเนตรขององค์ชายสอง...ทอดเนตรแล้วรู้สึกอย่างไรลองใคร่ควรดูเองเถิด”

 


“...”

 


ลู่หานยิ้มเยาะย่ามใจหลังจากคอยจับตาดูพฤติกรรมมาสักระยะเขาก็แน่ใจเลยว่าองค์ชายสองต้องมีพระทัยต่อองค์ชายเปี้ยน สายพระเนตรแสนเสน่ห์หาคู่นั้นต่อให้มองไกลๆจากมุมที่พวกเขายืนกันอยู่ลู่หานก็เชื่อว่าองค์ชายสามจะสามารถรับรู้มันได้

 


ถึงว่าคืนนี้จันทร์ช่างงามเด่น แสงสีทองส่องเรืองรอง ต้องการสะท้อนภาพแห่งความสุขของคนทั้งสองสู่นัยน์เนตรคมให้ชัดเจนแจ่มแจ้งเช่นนี้นี่เอง...โชคนั้นเลือกข้างถูก ไม่ใช่แค่วันวาน แต่วันนี้ยังช่วยดลบันดาลให้องค์ชายสองมาปรากฏกายอยู่ตรงหน้า ซ้ำยังเป็นตรงหน้าของผู้ที่ลู่หานปรารถนาจะให้เห็นมากที่สุดอีกต่างหาก

 


 

สะใจนัก

 

 


“ข้าส่งพระองค์แค่ตรงนี้ก็แล้วกัน” ที่เหลือให้เป็นเรื่องของสองสามีภรรยา ส่วนลู่หานจะกลับไปช่วยภาวนาให้รีบแยกทางกันในเร็วๆวัน “พระทัยเย็นไว้เป็นเรื่องดีพ่ะย่ะค่ะ แต่พระทัยดีจนไม่มองความจริงนั้นก็แย่ต่อตัวเองได้เช่นกัน...ข้าขอทูลลา”

 

 






 

 

เปลวเทียนเพียงจุดเดียวในห้องบรรทมที่เงียบเชียบยังคอยให้แสงสว่าง...องค์ชายป๋ายเซียนอาศัยแสงของมันช่วยส่องตนขณะยืนสางพระเกศาอยู่หน้ากระจกเงา ชุดคลุมนอนผ้าฝ้ายบางเบาสีขาวนวลบอกให้รู้ว่าผู้สวมใส่กำลังจะเข้าที่บรรทม

 


แหวนหยกบนนิ้วนางข้างซ้ายเผลอมองทีไรเป็นอันต้องคิดถึงคนให้...ล่วงเลยไปถึงหลายวัน แต่พระสวามีเจ้าสำราญผู้นั้นกลับยังไม่เสด็จกลับมา ไม่รู้ว่าทรงเป็นอยู่อย่างไร เฝ้ากังวลทุกคืนว่าอีกฝ่ายจะกินอิ่มนอนหลับดีหรือไม่ ได้ยินมาว่าเมืองท่าอากาศหนาวกว่าที่นี่มากโขอยู่ ป๋ายเซียนอยู่ทางนี้ก็ได้แต่หวังว่าอีกพระองค์จะรักตัวเอง รักษาพระวรกายให้ดีไม่ต่างจากที่บอกกับเขาไว้เหมือนกัน

 


ริมฝีปากเล็กเป็นกระจับยื่นเข้าใกล้เชิงเทียนบนตู้ตัวเตี้ย หวังจะเป่าลมเพื่อดับไฟทว่าหางตาเหลือบเห็นภาพของคนในความคิดสะท้อนอยู่ในกระจกเงาเข้าเสียก่อน

 



“...!”

 


เนตรใสไหวระริก จ้องกระจกเงาใบเล็กที่อยู่ตรงหน้าแทบไม่ให้คลาดสายตาเพราะกลัวว่าภาพตรงหน้าจะหายไป...ปลายนิ้วเรียวค่อยๆสัมผัสผิวกระจก แตะปรางสากผ่านวัตถุช่วยมองเห็นชิ้นนั้นด้วยความดีใจ น้ำใสเริ่มตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผะผ่าวเมื่ออีกคนที่อยู่ในกระจกเผยยิ้มจางๆให้

 



“องค์ชายสาม...”

 



องค์ชายป๋ายเซียนยังไม่ทันหมุนพระวรกายกลับไปหาอีกพระองค์ก็ก้าวเข้ามาสวมกอดชายารักไว้จากด้านหลังด้วยความคนึงหาเสียก่อน..เกยคางไว้บนไหล่เล็กพร้อมหลับตาลงช้าๆ..ไม่ยอมพูดจาทว่าแรงกอดกลับรัดแน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิมราวกับกลัวว่าผู้ใดจะมาแย่งไป...

 


“กลับมาถึงตั้งแต่เมื่อใด”  รู้ไหมว่าทำให้ป๋ายเซียนต้องตกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน “มือเย็นเฉียบเลย หนาวหรือ” พระพักตร์ก็กลายเป็นสีขาวซีดเหมือนกับกระดาษ หากบอกว่าไปยืนตากลมหนาวข้างนอกมาเป็นชั่วยามป๋ายเซียนก็คงจะเชื่อ

 


“คิดถึงข้าไหม”

 


“ไม่คิดถึงหรอก” เสียที่ไหนล่ะ ตั้งแต่อีกฝ่ายไม่อยู่ป๋ายเซียนก็ได้รู้ซึ้งกับคำว่าคิดถึงสุดหัวใจ ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนหรือเห็นสิ่งใดก็พลันคิดถึงคนๆนี้ไปเสียหมด

 


“คนผิดสัญญาไม่สมควรได้รับความคิดถึง บอกจะกลับภายในสามวันแต่ท่านก็หายไปเกือบเป็นสัปดาห์” องค์ชายป๋ายเซียนว่าทีเล่นทีจริงก่อนหมุนพระวรกายเข้าหาองค์ชายตัวโต พระพักตร์ดุจหยกสลักที่นิ่งไปทำเอาองค์ชายน้อยกลั้นขำไว้แทบไม่อยู่ เชิดพระพักตร์ขึ้นสบสายพระเนตรคม รอดูว่าพระสวามีจะกล่าวเช่นไรต่อ

 


“ท่านดูอารมณ์ดี”

 


“คงเพราะซึมซับนิสัยมาจากคนแถวนี้กระมัง”

 


“...”

 


“อะไรกัน เหตุใดวันนี้ท่านจึงดูเงียบผิดปกติ” หากเป็นทุกทีจะต้องต่อปากต่อคำจนป๋ายเซียนไปไม่เป็นเลยสิ แต่นี่กลับเอาแต่ยืนมองนิ่งๆ ไร้ชีวิตชีวาและไม่ช่างกวนประสาทผิดวิสัยไปจากองค์ชายสามคนเดิมนัก “คงจะเหนื่อยใช่ไหม เดี๋ยวข้าจะออกไปเรียกนางกำนัลให้เข้ามาเตรียมน้ำให้ท่านแช่อาบก็แล้วกัน”

 


“ไม่ต้อง” ร่างเล็กถูกรั้งเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งอีกหน “ไม่ต้องเรียกใครมาให้ข้าทั้งนั้น”

 


“...”

 


“มีแค่ท่านคนเดียวก็พอ” องค์ชายป๋ายเซียนสบสายพระเนตรคมอย่างไม่เข้าพระทัยสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ใดๆให้พระสวามีต้องเหนื่อยเพิ่ม เลือกที่จะปฏิบัติตัวอย่างชายาที่ดี...สงบปากสงบคำ ก้มหน้าก้มตาช่วยปลดฉลองพระองค์และเครื่องประดับต่างๆออกให้อีกฝ่ายได้สบายตัว

 


“อยู่ทางนี้เป็นอย่างไร”

 


“ข้าสบายดี”

 


“มีใครเข้ามายุ่มย่ามด้วยบ้างไหม”

 


“ใครจะมาทำเช่นนั้นกับข้าล่ะ”

 


“อย่างนั้นหรือ” เป็นอีกครั้งที่องค์ชายป๋ายเซียนต้องเงยพระพักตร์ขึ้นสบสายพระเนตรคมแสนอ่านยากอย่างไม่เข้าพระทัย “ได้ยินมาว่าท่านมีสหายใหม่เป็นถึงพี่ชายของข้าไม่ใช่หรอกเหรอ”

 


พระพักตร์อ่อนเยาว์แสดงถึงความประหลาดใจเล็กน้อย องค์ชายสามไม่อยู่ตั้งหลายวันแต่กลับทราบเรื่อง ไม่รู้ว่าหน่วยกรองข่าวใดเอาไปรายงาน แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าเป็นกังวลในเมื่อป๋ายเซียนบริสุทธิ์ใจ

 


“เรื่องนั้นเป็นความบังเอิญ” องค์ชายป๋ายเซียนชี้แจงด้วยรอยยิ้ม ก้มพระพักตร์ปลดฉลองพระองค์ให้กับองค์ชายสามต่อ ไม่ได้รู้เลยว่าท่าทางไร้เดียงสานั่นยิ่งทำให้คนมองรู้สึกหวงแหน “ข้าพบกับองค์ชายสองที่ตำหนักพยองอันโดยบังเอิญ เขามาสอนหนังสือองค์หญิงโฮยอนเราจึงมีโอกาสได้ทำความรู้จักกันนิดหน่อย”

 


“เหตุใดก่อนหน้านี้ท่านไม่เล่าให้ข้าฟัง”

 


“ก็เห็นว่ายุ่ง แล้วเรื่องนี้ก็ไม่ได้สำคัญข้าจึง---”

 


“สนิทกันขั้นไหนถึงต้องตามมาส่งกันถึงตำหนัก”

 


“ท่านรู้ได้อย่างไร”

 


“ข้าเห็น”

 


“ท่านเห็น? เห็นตอนไหน”

 


“นอกจากเมื่อครู่แล้วมีตอนไหนที่ข้ายังไม่รู้ไม่เห็นอีกงั้นหรือ” องค์ชายป๋ายเซียนส่ายพระพักตร์ เขาไม่ได้จะปิดบัง และคิดเสมอว่ามันไม่ใช่เรื่องที่จะทำให้เกิดปัญหาแต่องค์ชายสามกลับทำเสียงดุใส่เขา แล้วที่บอกว่าเห็นเมื่อครู่ เช่นนั้นก็แสดงว่าอีกฝ่ายกลับมาถึงตั้งนานแล้วน่ะสิ 

 


“ป๋ายเซียน”

 


“ท่านไม่พอใจที่ข้าสนิทกับองค์ชายสองอย่างนั้นหรือ”

 


“แล้วข้าต้องพอใจด้วยหรือที่เห็นชายาตัวเองสนิทสนมกับชายอื่นจนถึงขั้นตามมาส่งกันถึงตำหนัก” ป๋ายเซียนเพียงอยากมีเพื่อน มาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองหากผู้ใดดีด้วยเขายินดีจะดีตอบทั้งนั้น หาได้คิดไปอื่นไกลจนนำพาซึ่งความเสื่อมเสียมาสู่ตัวเองหรือว่าใครสักหน่อย

 


“บอกข้าทีว่าท่านไม่ได้ไม่เชื่อใจข้า”

 


“เช่นนั้นก็บอกกับข้าทีว่าต่อไปท่านจะไม่ไปไหนมาไหนเพียงลำพังกับใครที่ไม่ใช่ข้าอีก” ตอบคำถามด้วยคำถามอย่างนั้นหรือองค์ชายป๋ายเซียนดันตัวออกห่างเพราะเริ่มรู้สึกไม่พอพระทัยบ้างแล้วเหมือนกัน ทว่าแขนกลับถูกดึงเอาไว้

 


เพราะข้าหวง” พระพักตร์ได้รูปโน้มเข้าหาพระชายาพลางกดเสียงต่ำ สายพระเนตรเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงจังไม่มีแววล้อเล่น “ทั้งหวงทั้งหึง..เหตุผลเท่านี้มันพอจะทำให้ท่านระวังตัวเพื่อข้าได้ไหมป๋ายเซียน”

 



 

ตุ่บ!

 


 


ร่างเล็กถูกดันไปชิดกับตู้ไม้ด้านหลัง ยังไม่ทันได้กล่าวใดๆเรียวปากอิ่มสีซีดก็จู่โจมเข้ามาประกบจูบอย่างเร่าร้อน

 

 

“อืม!~

 

 

ปลายลิ้นชื้นแทรกเข้าไปดื่มด่ำน้ำหวานของชายารัก ในอกกำลังร้อนดั่งเพลิง หัตถ์อยู่ไม่นิ่ง...ดึงทึ้งชุดคลุมนอนสีขาวบริสุทธิ์ออกจากกายน้อยจนไม่มีเหลือ ส่วนตัวเองก็มีสภาพที่ไม่ต่างกัน

 

 




 

CUT

(bio twitter) 
         















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 843 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,413 ความคิดเห็น

  1. #10366 belle1502 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 19:08
    แบบว่าแบบท่านพี่แบบฟกกพะ้รยววมืาบล
    #10,366
    0
  2. #10329 BYUN_POP (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 22:43
    เสี้ยมยังไงให้ได้กัน555555
    #10,329
    0
  3. #10310 Mr-mztxx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 23:50
    หวงหนักๆเลยนะเจ้าคะ!!!กรี้ด
    #10,310
    0
  4. #10237 Rain (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 11:49

    หวงหนักๆๆๆ!!!!! กรี้ดดด ชอบ

    #10,237
    0
  5. #10137 เหมี๊ยวกวิ้น🐧 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 16:01
    องค์ชายสามทำไมไม่อ่อนโยน แง้ๆๆๆ -///-
    #10,137
    0
  6. #10063 PRAE.VV (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 14:13
    อยากให้ร้ายแต่กลายเป็นดีซะงั้น เวทจริงๆลู่หาน55555
    #10,063
    0
  7. #9953 NayunT (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 02:03
    ทำดีจ่ะลู่ห่าน ทำดีมาก
    #9,953
    0
  8. #9938 pbcy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 20:07
    เสี้ยมจนได้เรื่องเลยลู่หาน 555555555 /ยิ้มร้าย แต่นุเขินตอนน้องป๋ายเรียกว่าท่านพี่มากนะ แงงงงแบบว่าเขินนนน
    #9,938
    0
  9. #9898 IPINOCKIO (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 19:29
    ท่านพี่ ครางเรียกพระสวามีเสียงอ่อนเสียงหวาน อุบ๊ะ!!!! หนูเรียกพี่เค้าแบบนั้น หนูนั่นแหละจะไม่ได้นอนนะป๋ายเซียนนนนนน คนพี่ก็หนอ หึงและหวง จัดหนักจัดเต็มมากกกก สะใจอิช้อยนัก!!! เป็นไงล่ะลู่หานแผนของเธอน่ะมันไม่เป็นผลหรอกนะ จะเสี้ยมให้เค้าแตกกันแล้วเป็นไงล่ะ ก็แตกจริงๆนั่นแหละ อย่างอื่นน่ะนะที่แตก ว๊ายยยยยยยย
    #9,898
    2
    • #9898-1 Jlphon9021(จากตอนที่ 23)
      28 ตุลาคม 2562 / 23:49
      NCที่ไหนหรอคะ
      #9898-1
    • #9898-2 Jlphon9021(จากตอนที่ 23)
      28 ตุลาคม 2562 / 23:49
      NC ที่ไหนหรอคะ
      #9898-2
  10. #9862 heykiki (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 18:35
    รำคาญลู่หาน แต่พี่ชานยอลก็คือกลบทุกอย่าง ไอบ้าเอ้ยยยยยยยย อยากให้หึงบ่อย ๆ
    #9,862
    0
  11. #9777 thitiporn04 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 00:55
    คนบางคนแม่งก็น่าโดนเย็บปากนะ
    #9,777
    0
  12. #9773 toysmile (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 22:06
    หึงแรงนะคะ5555555555 พี่คริสยังไม่เท่าไหร่ แต่ลู่หานนี่ปวดหัวเลยอ่ะจากแช้ปนี้
    #9,773
    0
  13. #9761 KcNDy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 03:27
    กี้ดดดดด
    #9,761
    0
  14. #9720 -FL- (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:12
    ลู่หานไม่น่ารักเลยนะ
    #9,720
    0
  15. #9690 คุณยิปปี้ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 09:50
    เป็นลมจ้า
    #9,690
    0
  16. #9654 bemysunshine (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 00:21
    แสนคิดถึง แสนหึงหวง ลงโทษภรรยาตัวเล็กแบบนี้เลยหรือ เขินแย่สิเพคะ
    #9,654
    0
  17. #9626 BaekRain_04 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 18:35

    ขอบคุณลู่หานที่ทำให้ข้าสมหวัง-..-
    #9,626
    0
  18. #9609 Park Nokia. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 00:50
    เกินไปปป
    #9,609
    0
  19. #9595 kanyaneebam201 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 21:52
    ใครก็ได้ เอาลู่ไปเก็บที.....!
    #9,595
    0
  20. #9581 tatatailtv2546 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 13:22
    องค์ชายห้า มาเอาอิลู่ไปเก็บสิ!! แต่ก็ต้องขอบใจหลายๆเด้อ ที่ทำให้เขา....กัน เสี้ยมก็ดี 5555
    #9,581
    0
  21. #9579 0461anti12 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 21:57
    อีพี่ลู่ ร้ายเกินไปแล้ววววววว
    #9,579
    0
  22. #9547 lad1988da (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 20:14

    เกลียดลู่อ่ะร้ายเกินไปแล้วนะ ชายหมอมาเอาไปเลย

    ชายสามก็อย่าโกรธน้องนะ

    #9,547
    0
  23. #9512 sthinteresting (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 13:21
    มากไปแล้วลู่หานนนนน หยุดดดดด
    #9,512
    0
  24. #9491 11507416p (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 23:38
    โดนเลยองค์ชายน้อย. ต้องขอบคุณลู่55555
    #9,491
    0
  25. #9321 CBforever (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 08:13
    โดนพี่เขากินเลยยยย องค์ชายตัวเล็ก
    #9,321
    0