You are my sunshine (Chanbaek) -END-

ตอนที่ 4 : Shining III :: please

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 416 ครั้ง
    12 เม.ย. 59

    



Shining III.




 

      

 

 

       เซฮุนแปลกไป  ใช่..  ต้องใช่แน่ๆ แบคฮยอนนั่งคิดแล้วคิดอีก จับสังเกตหลายทีแล้วเซฮุนแปลกไปจริงๆ แต่ค่ำเมื่อวานตอนพาเขาไปกินข้าวที่บ้านก็ดูปกติดีนี่นา อืม.. หรือแบคฮยอนจะไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเพื่อนเท่าวันนี้นะ 

 

 

            “เซฮุนเป็นอะไรหรือเปล่า”

 

 

            แทนที่จะฟังอาจารย์สอนแต่เซฮุนก็เอาแต่จ้องเขาไม่หยุด เดี๋ยวจ้องเดี๋ยวหันหนี เดี๋ยวจ้องเดี๋ยวหันหนีอยู่นั่นแหละ  พอแบคฮยอนทักก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทำเหมือนงอนแบคฮยอนไปได้ 

 

 

เอ๋.. งอนหรอหรือเซฮุนจะงอนแบคฮยอนจริงๆ แต่แบคฮยอนจำได้ว่าตัวเองยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะ  แล้วมันเรื่องอะไร ทำไมต้องทำหน้าบึ้งใส่กันอย่างนั้นด้วย

 

 

“เป็นอะไร”

 

 

“เปล่า”

 

 

“ก็เห็นอยู่ว่าแอบจ้องเราหลายทีแล้ว”

 

 

“เปล่านี่”

 

 

“พูดก็น้อย”  ทุกทีนี่แบคฮยอนเกริ่นไปไม่กี่ประโยคเซฮุนต้องรัวถามนู่นถามนี่ชวนคุยต่อไปเรื่อยแล้ว  ไม่ใช่อะไรๆก็  อืม  เปล่า  หรอ อะไรเทือกๆนี้แน่นอน

 

 

“หรือว่าเราทำอะไรให้เซฮุนไม่พอใจ”

 

 

“เปล่า”

 

 

“ถ้าเอาแต่ตอบเราคำสองคำแบบนี้เราก็จะไม่สนใจเซฮุนแล้วนะ  แล้วก็ห้ามแอบมองเราด้วย”

 

 

“แบคฮยอน” 

 

 

เด็กหนุ่มทำเสียงอ่อย  ตาโตขึ้นทันทีหลังฟังคำประกาศิตจากเพื่อนตัวน้อย  ใจเซฮุนดิ่งลงเหวซ้ำจากเมื่อวานอีกรอบ  ยิ่งเห็นหน้าแบคฮยอนก็ยิ่งคิดถึงหน้าพี่ชายตัวเอง  พอคิดแล้วมันก็ปวดจี๊ดไปถึงก้านสมองอยากแหกปากร้องแต่ก็ได้แค่คิดเหมือนเคย  ไม่มีใครเข้าใจหัวอกเซฮุนหรอก!  การเดินเข้าไปเจอภาพบาดตาบาดใจระหว่างคนที่ตัวเองชอบมากกกกกกกกกกก กับพี่ชายร่วมสายเลือดกำลังจะจูบกันมันปวดร้าวแค่ไหน 

 

 

ไวมาก  ปาร์คชานไวมากจริงๆเห็นมาดคุณชายนิ่งๆไม่คิดว่าจะสนใจเด็กน้อยตาใสแบบนั้น  ที่ไหนได้ก็แอบหัวงูดีๆนี่เอง   ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากเดินเข้าไปกระชากคอแล้วโวยวายใส่  แต่ในความเป็นจริงเซฮุนทำได้มากสุดแค่เบะปากให้เท่านั้น  ขืนทำตัวอย่างที่คิดไม่พ้นจะโดนไม้โหดกลับมาแทนน่ะสิ 

 

 

 

“เราไม่ได้โกรธแบคฮยอนจริงๆนะ  ไม่มีอะไรเลย”

 

 

จะมีก็กับปาร์คชานยอลโน่น

 

 

“เมื่อคืนเราแค่นอนไม่ค่อยพอ อย่าเข้าใจผิดเป็นอย่างอื่นสิ”

 

 

ไม่ได้  ขืนทำแบคฮยอนงอนเขาจะต้องเสียเลิฟพอยท์แน่ๆ

 

 

“จริงนะ”

 

 

“จริงสิ  เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วเราพาแบคฮยอนไปเที่ยวดีไหม”

 

 

“เลี้ยงไอศกรีมเราด้วย!  เราอยากกินช็อคโก้บราวนี่”  เซฮุนพยักหน้ารัวๆ  ยิ้มเป็นปลื้มที่เพื่อนกลับมายิ้มจนตาปิดให้ตัวเองอีกครั้ง  แต่สุขใจยังไม่ทันข้ามสองนาทีประโยคนึกขึ้นได้ของแบคฮยอนก็พลอยทำให้ปาร์คเซฮุนต้องไหล่ตก

 

 

“แต่วันนี้เราไม่ว่างนี่นา”

 

 

“ทำไมล่ะ  แบคฮยอนติดธุระอะไรงั้นหรอ”

 

 

“นัดกับชานยอลไว้”

 

 

“อะไรนะ!

 

 

ชู่วว์!~  เบาๆสิ  เดี๋ยวก็โดนอาจารย์ดุหรอก”

 

 

“ไปนัดกันตอนไหน  นัดทำอะไร  แล้วทำไมต้องพี่ชานยอล” 

 

 

เซฮุนไม่สนใจใครทั้งนั้น  รัวคำถามเสียงเข้มซะจนเพื่อนตัวเล็กต้องใช้มืออุดปากให้พูดเบาแล้วเบาอีก  ตอนนี้มันเหมือนไฟที่กำลังเริ่มมอดแต่จู่ๆก็มีคนเอาน้ำมันถังใหญ่ลงมาราดซ้ำอีกและคนๆนั้นก็เป็นแบคฮยอนด้วย  ไม่สิ  พี่ชานยอลต่างหาก!

 

 

“จะไปลองชุดสูทที่สั่งตัดไว้หลายวันก่อน  คุณท่านบอกให้ไปดู  เผื่อจะต้องแก้จะได้แก้ทันวันงาน”

 

 

“ให้เราไปส่งก็ได้”

 

 

“แต่เรานัดชานยอลไปแล้ว”

 

 

“เดี๋ยวโทรแคนเซิ้ลให้”

 

 

“ชานยอลขับรถมารออยู่หน้าตึกแล้วอ่า..

 

 

“แล้วแบคฮยอนรู้ได้ยังไง”

 

 

คนถูกถามชูโทรศัพท์มือถือขึ้นให้เพื่อนดู  โปรแกรมแชท(ไลน์)ที่โชว์บทสนทนาระหว่างเจ้าของโทรศัพท์และใครคนนั้นที่เขารู้จักดีทำเอาต้องหลับตาลงเพื่อข่มใจทนไว้ก่อน 

 

 

 ร้ายกาจนัก  ทั้งคู่ไปมีไลน์กันตอนไหน  แล้วแบคฮยอนเล่นมันคล่องตั้งแต่เมื่อไหร่  เซฮุนจำได้ว่าโปรแกรมนี้ตัวเองเป็นคนเทรนแบคฮยอนเองกับมือ  แถมยังจำได้ด้วยว่าแบคฮยอนใช้ไม่คล่องเลยสักกะแอพฯเว้นแต่เกมส์ทั้งหลายแหล่   แต่ก็นั่นแหละ แบคฮยอนยังคงใช้มันไม่คล่องจริงๆ  ทว่าไอ่ท่าทางตั้งใจพิมพ์ๆจิ้มๆสัมผัสคีย์บอร์ดเพื่อโต้ตอบกลับปลายทางอย่างทุลักทุเลนั้น เซฮุนเห็นแล้วน้ำตาจะไหล

 

 

 

ทำไมต้องน่ารักฟุ่มเฟือยกับคนอื่นแบบนี้ด้วยแบคฮยอนนนนนนนนน

 

 

 


 

 

 

 

            ร่างสูงยัดโทรศัพท์เก็บลงในกระเป๋ากางเกงสแล็คหลังจากแบคฮยอนพิมพ์บอกมาว่าเลิกเรียนแล้วและกำลังเดินมาหา   รอไม่ถึงสิบนาทีคนตัวเล็กก็โผล่มาให้เห็นพร้อมกับน้องชายของเขา   ซึ่งทั้งสองดูจะอยู่คนละอารมณ์กันโดยสิ้นเชิง   คนหนึ่งยิ้มเต็มแก้มซะจนตาหยี  ส่วนอีกคนตีหน้าบึ้งปากงุ้มเหมือนเด็กถูกสั่งให้อดขนม

 

 

“ชานยอลหวัดดี”

 

 

เจ้าของชื่อทำแค่พยักหน้ารับรู้อย่างปลงๆ  จริงๆก็เพิ่งคุยกันผ่านโปรแกรมแชทไป เอาเป็นว่าจะไม่ถือสาที่อีกคนไม่ยอมทำความเคารพเขาทั้งๆที่เขาอายุมากกว่าตามมารยาทที่ควรจะทำก็แล้วกัน   อีกอย่างดูเหมือนว่าตอนนี้จะมีเด็กอีกคนกำลังรองอแงให้เขาต้องปวดหัวอยู่  เดาเอาจากสีหน้าและแววตาที่มันกำลังใช้มองพี่ชายตัวเอง

 

 

“มีอะไร”

 

 

“เดี๋ยวผมไปส่งแบคฮยอนเอง”

 

 

“ให้ฉันเสียเวลามารอหลานคุณยายเพื่อฟังคำพูดของนายแล้วกลับเนี่ยหรอ”

 

 

“ตอนนัดกันทำไมไม่คิดถึงผม  ผมอยู่กับแบคฮยอนตลอดนะ  เข้าเรียนพร้อมกันตอนเลิกก็เลิกพร้อมกันด้วย  ให้ผมไปส่งก็ได้พี่ไม่เห็นจะต้องมาเองเลย”  กอดอกเชิดหน้าใส่พี่ชายเต็มที่

 

 

“ก็คุณยายวานฉันมา  แล้วเพื่อนนายก็เป็นคนนัดฉันเอง”

 

“ใช่ๆ  ก็ครั้งก่อนชานยอลไปส่ง  ครั้งนี้ก็อยากให้ไปด้วยเพราะสาวๆในร้านชอบชานยอล      เผื่อต้องเรื่องมากขึ้นมาอีกจะได้ง่ายๆเหมือนคราวก่อนไง”

 

 

ชานยอลก็เพิ่งรู้เอาเดี๋ยวนี้แหละว่าตัวเองได้ถูกหลอกใช้ให้เป็นเครื่องมือของไอ้เด็กแสบนี่ไปแล้ว

 

 

“แต่ถ้าไปกับเราสาวๆก็ต้องชอบเราเหมือนกันนั่นแหละ  อาจจะคุยง่ายกว่าพี่ชานยอลด้วยซ้ำ”  ความมั่นหน้าของเซฮุนนี่ไม่เคยแก้ได้เลยจริงๆสิน่า..  ชานยอลกอดอกพิงประตูรถพลางถอนหายใจมองหน้าคนทั้งสองอย่างเหนื่อยหน่าย

 

 

“ตกลงจะเอาไง  จะไปไม่ไป”

 

 

“ไปสิ  ใครบอกจะไม่ไปเล่า  เซฮุนจะกลับเลยใช่มั้ยเดี๋ยวเราต้องไปแล้ว”

 

 

“ไม่เอาแบบนี้สิแบคฮยอน” 

 

 

แทนที่จะลำบากใจให้เซฮุนพอเป็นคู่แข่งชานยอลได้ซักนิดก็ยังดี  นี่นอกจากไม่มีสีหน้าลังเลที่จะไปกับพี่ชายเขาแล้วยังมาใช้คำถามเหมือนการไล่เขาทางอ้อมแบบนี้อีก  ให้ตายสิ  ความซื่อของแบคฮยอนมันตัวอันตรายชัดๆ  และครั้งนี้จะไม่มีการขอให้อีกฝ่ายชวนใดๆทั้งนั้นเพราะเซฮุนจะไม่ยอมเสียหน้าต่อหน้าพี่ชายที่เอาแต่ทำหน้าเอือมระอาใส่อีกแล้ว

 

 

“งั้นผมจะไปด้วย”

 

 

“แล้วรถนายล่ะ”

 

 

“ทิ้งไว้นี่แหละ  หายก็ซื้อใหม่  บ้านผมรวย!

 

 

แบคฮยอนนะแบคฮยอน  ถ้าไม่น่ารักนี่จะไม่ทำแบบนี้เลย

 

 

“ทำตัวปัญญาอ่อนอีกแล้วนะปาร์คเซฮุน”

 

 

แบบที่รู้แน่ๆว่าทำไปแล้วพี่ชายจะต้องด่าน่ะ  ฮือออ 

 

 

 

ทั้งสามคนนั่งรถออกมาทำธุระด้วยกันตำแหน่งเดิมกับค่ำเมื่อวานทุกประการ  ผิดแปลกไปก็แค่เซฮุนเอาแต่แยกเขี้ยวใส่พี่ชายตัวเองทุกครั้งที่มีโอกาส(ตอนอีกฝ่ายเผลอ)  ไม่พูดมากเหมือนเมื่อวาน  /จริงๆก็อยากจะพูดอยู่หรอกแต่แบคฮยอนสนใจแต่เกมส์ในโทรศัพท์มากกว่าจะคุยเล่นกับเพื่อนอย่างเขาน่ะสิ

 

 

ชั่วโมงต่อมา  ทั้งปาร์คชานยอลและปาร์คเซฮุนต้องนั่งรอแบคฮยอนที่เข้าไปลองชุดสูทกับทางเจ้าของร้านและพนักงานคนดูแลอยู่บริเวณโซนรับแขก  สองพี่น้องตระกูลดัง หน้าตาดีชนิดกินกันไม่ลงทั้งคู่กำลังแข่งกันปล่อยรัศมีความหล่อให้พนักงานที่ว่างจากการทำงานต้องหลบมุมกรี๊ดกร๊าดกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว  บ้างก็แอบยกโทรศัพท์มากดถ่ายรูปไว้  บ้างก็นำของว่างเข้ามาบริการ  ถามจะเติมน้ำให้ซ้ำแล้วซ้ำอีกทั้งที่ยังไม่มีแก้วไหนพร่องลงเลย

 

 

“ทำไมพักนี้ผมไม่เห็นพี่ไปไหนมาไหนกับพี่ซอรินเลยล่ะ”

 

 

“ถามทำไม”

 

 

“ก็ต้องอยากรู้สิถึงถาม”

 

 

“ช่วงนี้ซอรินยุ่งๆ”

 

 

“ไม่ใช่ว่าทะเลาะกัน  แล้วเปลี่ยนมาตามคนน้องแทนหรอกนะ”

 

 

“พูดอะไรของนาย”  พี่ชายขมวดคิ้วมองหน้าน้องชายด้วยความไม่เข้าใจ   น้ำเสียงกระแนะกระแหนบวกคำพูดกวนประสาทยังไงชอบกลนี่มันอะไร   และไอ้ท่าทางปั้นปึ่งกึ่งเด็กกึ่งผู้หญิงแบบนี้ชานยอลเห็นแล้วขัดตามาซักพักใหญ่แล้ว

 

 

“เป็นอะไรก็พูดมา  คิดว่าพูดจาเหน็บแนมไปมาฉันจะเข้าใจนายหรอ”

 

 

 ชายหนุ่มวางนิตยสารแฟชั่นต่างประเทศลงบนโต๊ะตัวเตี้ยด้านหน้า ก่อนจะหันมาให้ความสนใจทั้งหมดกับน้องชายอย่างจริงจัง  

 

 

“มีปัญหาอะไรกับฉันก็ว่ามาตรงๆเลย อย่ายึกยัก”

 

 

บอกตรงๆว่ารำคาญ

 

 

“พี่คิดยังไงกับแบคฮยอน”

 

 

“ถามประหลาด  จะให้ฉันคิดยังไงล่ะ”

 

 

“ก็เมื่อวานผมเห็น

 

 

“เห็นเห็นอะไร”

 

 

“ก็..  ทำไม  ทำไมพี่ชานยอลต้องทำเหมือนทองไม่รู้ร้อน  ทำไมต้องตอบคำถามด้วยคำถาม  ขมวดคิ้วหน้านิ่งให้เนี่ยคิดว่าเซฮุนกลัวหรอ  เหอะ  ก็กลัวน่ะสิ

 

 

“ช่างมันเถอะ  ผมอยากรู้แค่ว่าพี่ชอบหรือไม่ชอบแบคฮยอนก็เท่านั้น”

 

 

“ฉันจะชอบไม่ชอบแล้วมันยังไง  อ้อหวงงั้นสิ”

 

 

“พี่มันตัวอันตราย  แบคฮยอนซื่ออย่างนั้นไม่ทันพี่หรอก  อย่าคิดจะหว่านเสน่ห์เชียว”

 

 

“ให้มันน้อยๆหน่อย  ฉันได้ทำอะไรหรือยัง” 

 

 

เซฮุนกอดอกเชิดหน้าหนีพลางขยับปากบ่น ไม่รู้แหละ  งึมงำ  ก็เขาไม่ชอบให้พี่ชายมายุ่งหรือเข้าใกล้คนที่ตัวเองชอบ  พี่ชานยอลน่ะเห็นเงียบๆนิ่งๆทีไรกินเรียบทุกราย  ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับว่าเรื่องชั้นเชิงการเข้าถึงเป้าหมายของเขาและพี่ชายยังทิ้งห่างกันอยู่มาก 

 

 

เรื่องความหล่อเซฮุนสู้ตาย  แต่เรื่องความร้าย(กาจ)เซฮุนสู้ไม่ได้จริงๆ   #ร้องไห้หนักมาก

 

 

“เสร็จแล้ววววว”

 

 

น้ำเสียงร่าเริงมาพร้อมกับเจ้าของความสดใส  แบคฮยอนยิ้มแฉ่งส่งให้สองพี่น้อง  เซฮุนที่หน้าบึ้งๆตอนแรกเปลี่ยนโหมดกลับมายิ้มน่ารักส่งกลับไปให้คนตัวเล็กเช่นกัน

 

 

“ไม่เห็นใส่มาให้เราดูเลย”

 

 

“ไม่เอาอะ  แก่”

 

 

“ไม่เห็นแก่เลยค่ะ  คุณแบคฮยอนใส่แล้วดูดีออก”  เจ้าของร้านแย้งบอกด้วยความเอ็นดู  “ใส่ออกมาพอดีไม่ต้องแก้แล้วด้วยนะคะคุณชาย  น่ารักมากเลยล่ะค่ะ”

 

 

“งั้นก็ดีแล้วครับ”

 

 

ชานยอลจะได้ไม่ต้องกลับมาอีก  ไม่ใช่ว่าไม่เต็มใจทำธุระให้คุณยายที่เขาเคารพรักราวกับเป็นญาติผู้ใหญ่สายเลือดเดียวกันแท้ๆ   แต่ชานยอลคิดว่าเขาควรเอาเวลาไปทำอย่างอื่นบ้าง  อย่างน้อยก็ควรได้ใช้เวลาว่างของตัวเองทำอะไรก็ได้ที่อยากจะทำ  อย่างเช่นการพักผ่อนเงียบๆที่ไหนก็ได้ซักแห่ง

 

 

“เสร็จแล้วเราไปกินไอติมกันเถอะ”

 

 

“คิดว่าฉันว่างมากรึไง”

 

 

“ถ้าพี่มีธุระอย่างอื่นก็ไปทำเถอะ  เดี๋ยวผมพาแบคฮยอนกลับเอง”

 

 

“ชานยอลว่าง  คุณท่านบอกผมหมดแล้วว่าวันนี้ชานยอลว่างทั้งวันเลย  ไปเถอะ  กินกันหลายๆคนสนุก.. เอ้ย  อร่อยดี”

 

 

ถึงกินคนเดียวนายก็อร่อยเถอะ  ชานยอลได้แค่คิดไม่ได้พูดออกไปเพราะขี้เกียจ  เถียงไปก็เท่านั้นในเมื่อไม่ว่าจะพูดแย้งอะไรออกไปเด็กนี่ก็คงสรรหาคำพูดร้อยแปดมาโต้กลับเขาได้อยู่ดี  เรื่องเถียงคำไม่ตกฟากน่ะเก่งนัก

 

 

สุดท้ายสองพี่น้องก็ต้องยอมตามใจ ปล่อยเด็กดื้อให้เป็นผู้นำ  อยากจะแวะตรงไหนก็ต้องแวะให้  อยากจะกินอะไรก็ต้องเข้าไปนั่งด้วยถึงแม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกหิวหรืออยากกินด้วยเลยแม้แต่น้อยก็ตาม   ที่น่ารำคาญตาที่สุดเห็นจะเป็นน้องชายของเขาเอง  ไม่รู้มันจะตามใจ คอยเอาอกเอาใจอะไรเพื่อนกันนักกันหนา   อีกฝ่ายชี้นกว่านก  ชี้ไม้ก็ว่าไม้

 

 

ทีกับพี่ชายอย่างเขาล่ะงอแงด้วยตลอด

 

 

“แบคฮยอนชอบกินไอศกรีมมากเลยหรอ”

 

“มากกกกกกกกก”

 

“หรอ  แล้วชอบรสไหนที่สุด”

 

“ชอบหมดเลย  แต่กินสตรอเบอร์รี่บ่อยสุด”

 

“งั้นก็ชอบรสสตรอเบอร์รี่ที่สุดสินะ”  คนฟังพยักหน้ารัวๆก่อนหันกลับไปเลียไอศกรีมโคนในมือต่อ   เซฮุนแทบจะกลายเป็นดวงตาให้อยู่แล้วเพราะคนตัวเล็กเอาแต่สนใจของกินมากกว่าอะไรทั้งนั้น  ทางเดินนี่ไม่คิดจะมองเลย

 

“แล้วชอบอะไรอีก”

 

“ของกินน่ะหรอ”

 

“ไม่เอาของกินแล้วก็ได้  เอาคนดีกว่า”

 

“คน..?

 

เป็นอีกครั้งที่ปาร์คชานยอลต้องกลอกตาไปมา  จะว่าเอือมระอาทั้งคู่ก็ใช่  แต่ก็อดเอ็นดูด้วยไม่ได้จริงๆนั่นแหละ  คนนึงก็ซื่อๆเซ่อๆเหมือนจะไม่รู้อะไรแต่ชานยอลคิดว่าความเป็นจริงไม่น่าจะใช่  เท่าที่ได้สัมผัสมาแล้วแบคฮยอนเนี่ยท่าทางร้ายลึกไม่เบา  ส่วนอีกคนที่เอาแต่หลอกล่อแอบหยอดคำหวานใส่ทุกครั้งที่มีโอกาสเพราะเข้าใจว่าเพื่อนเป็นเด็กน้อยใสซื่ออนุบาลสามนั่นก็นะ   ชานยอลไม่รู้เลยว่าใครซื่อ(บื้อ)กว่าใครกันแน่  

 

ที่แน่ๆคือน้องชายเขามันไม่รู้จักเข็ดกับคำตอบตรงๆของเพื่อนตัวเองเลยจริงๆ

 

“แบคฮยอนชอบคนน่ารักหรือว่าคนดูดี”

 

“หา  แล้วคนน่ารักมันไม่ดูดีหรอ  ทำไมต้องแยกกันด้วยอะ”

 

“ก็คนละคนกัน  คนน่ารักแบบขี้อ้อนๆ ชอบตามใจ สดใส ยิ้มเก่ง คุยเก่ง  ส่วนคนดูดี..” มันทิ้งจังหวะแล้วปรายตามองพี่ชายแบบ เฮอะ..  ก่อนจะหันกลับไปสาธยายให้เพื่อนฟังต่อ

 

“คนดูดีก็แค่ดูดีอ่ะ  ถามว่าหล่อมั้ยก็หล่อแต่คงไม่เท่าคนน่ารักคนนั้น  เรียนดี  ดนตรีเด่น  กีฬาได้ แต่ขี้เก๊กนะ  แถมยังเคี่ยวสุดๆ”

 

ชานยอลโบกหัวน้องชายหนึ่งที  ถึงจะไม่เอ่ยชื่อแต่เขาก็ไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่าที่ไอ้น้องชายตัวดีมันพูดถึงนั่นน่ะมันใครกับใคร  แต่จะมาขัดตอนนี้ก็ใช่เรื่อง  ในเมื่อเขาเองก็สนใจรอฟังคำตอบจากคนโดนถามเช่นกัน  ไม่รู้เพราะอะไร ก็แค่อยากรู้ว่าจะได้คำตอบแบบไหน

 

“หล่อกว่าเรามั้ย  ถ้าหล่อกว่าเราคงไม่ชอบหรอก”

 

“อ้าว”

 

“ใครจะชอบคนที่หล่อกว่าตัวเองล่ะ  ตอนจีบหญิงเราต้องแพ้แน่ๆถ้าเป็นงั้น”  เซฮุนรู้สึกไปต่อไม่เป็นกับคำตอบของอีกฝ่าย  ส่วนชานยอลได้แค่ยิ้มขำ  ในใจลึกๆรู้สึกเอ็นดูคนตัวเล็กขึ้นมาอีกแล้ว

 

“ตอนอยู่ชุมชนนี่เราหล่อที่สุดแล้ว  ผู้หญิงชอบเราทุกคนเลยนะ  พวกป้าๆยังบอกอีกว่าอยากได้เราไปเป็นลูกเขย”

 

“เอ่อะ

 

“แต่เราชอบคนที่ตามใจเรานะ”

 

เซฮุนกลับมายิ้มชื่นใจอีกรอบ  ดวงตาเปล่งประกายพยักหน้าเห็นดีเห็นงามด้วยรัวๆ

 

“ใช่มั้ยล่ะ  คนที่ชอบขัดใจคนอื่นน่ะไม่น่ารักหรอกเนาะ”

 

“อื้อ”

 

 

เซฮุนรู้สึกได้รับชัยชนะ  อย่างน้อยเขาก็มีคุณสมบัติที่แบคฮยอนชอบ  ในขณะที่นั่นเป็นข้อด้อยของพี่ชายเขาเลย  ตอนนี้พี่ชานยอลจะชอบหรือไม่ชอบแบคฮยอนไม่รู้ล่ะ  เฝ้าระวังไว้ก่อนเป็นดีที่สุด   

 

 

“เที่ยวจนพอใจหรือยัง  ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับกันเถอะ”

 

 

เหมือนว่าเสียงของชานยอลจะยังดังไม่พอให้ประสาทการรับรู้ของคนตัวเล็กได้ยิน  ท่าทางจดจ้องสนใจป้ายโฆษณาสินค้าหน้าร้านเหมือนเด็กๆนั้นทำสองพี่น้องต้องหยุดเท้าและมองตามในที่สุด

 

 

“ชอบเหรอแบคฮยอน” 

 

 

ท่าทางสร้อยข้อมือทองคำขาวเรียบๆเส้นนี้จะถูกใจอีกฝ่ายเข้าจริงๆนั่นแหละ  มองใหญ่เลยแฮะ

 

 

“เข้าไปดูมั้ย  ของจริงอาจจะสวยกว่าในโปสเตอร์นี้ก็ได้นะ”

 

 

“ไม่ดีกว่า”

 

 

“ทำไมล่ะ   ไม่อยากได้มันหรอ”

 

 

“แพงจะตาย  เราไม่มีเงินซื้อหรอก”

 

 

โถ่แบคฮยอน..  ลืมไปแล้วหรือยังไงว่าตัวเองเป็นหลานคุณยายแล้ว  อีกอย่างมากับเขา ไหนจะมีพี่ชานยอลอีก  สร้อยราคาแค่นี้ไม่สะเทือนเงินในกระเป๋าใครซักนิด  ขอแค่เอ่ยปากว่าอยากได้เซฮุนคนนี้ก็ยินดีจะซื้อให้

 

 

“อยากได้ก็เข้าไปเลือกเลยเดี๋ยวเราซื้อให้”

 

 

“ไม่เอาหรอก  ทำไมต้องซื้อให้เราเซฮุนหาเงินเองได้แล้วหรอ”

 

 

เวรกรรม  ตอกกลับมาแบบนี้จะให้เซฮุนตอบว่ายังไงล่ะ  ไม่เคยแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำว่าต้องหาเอง  แต่เล็กจนโตเท่าที่จำความได้ก็มีเงินรออยู่ในบัญชีให้แบบใช้ไม่หมดแล้ว

 

 

“ก็เราเห็นแบคฮยอนอยากได้ก็เลย

 

 

“อยากได้แต่ไม่ได้บอกจะซื้อ  แม่ครูบอกเงินหายากอย่าเอาไปใช้ซื้อของที่ไม่จำเป็น   แล้วนี่มันก็แพงมากๆแถมยังกินไม่ได้ด้วยเราไม่เอาหรอก”

 

 

เด็กดี..  ก็เป็นซะแบบนี้จะไม่ให้เซฮุนเอ็นดูได้ยังไงไหว

 

 

ถ้าไม่เอาอะไรแล้วก็กลับเถอะ

 

 

“เอาไงแบคฮยอน”

 

 

“อื้อ  กลับกัน” 

 

 

  

 

 


 

ซะที่ไหนล่ะ

 

 

เหมือนจะว่านอนสอนง่าย  สุดท้ายก็ไม่ใช่อย่างที่คิดทั้งหมด 

 

 

หลังจากพากันกลับมาที่รถแทนที่จะได้กลับบ้านกันอย่างที่ตั้งใจไว้  ชานยอลและเซฮุนเป็นอันต้องงงเมื่อเข้ามาอยู่ในรถกันแล้วพบว่ามีใครอีกคนหายไป   แต่ตกอกตกใจกันได้ไม่ถึงสามนาที  จังหวะที่สองพี่น้องกำลังจะเดินออกตามหาก็พบกับร่างจ้อยของแบคฮยอนนั่งยองๆอยู่ข้างเสาต้นใหญ่ถัดไปจากที่รถพวกเขาจอดอยู่ประมาณสามบล็อกเข้าพอดี

 

 

“ทำอะไรของนาย   มานั่งอยู่ทำไมตรงนี้”

 

 

ตกใจแทบแย่  นึกว่าจะถูกคุณยายดุที่ทำหลานท่านหายแล้วซะอีก

 

 

“แบคฮยอนมีอะไรงั้นหรือ”

 

 

“ชานยอล เซฮุน” คนตัวเล็กเบี่ยงตัวหลบให้ทั้งคู่เห็นในสิ่งที่ตัวเองกำลังนั่งดูอยู่

 

 

“เราเห็นมันนอนบาดเจ็บอยู่ตรงนี้เหมือนจะตายเลย” 

 

 

มีแค่เซฮุนที่ลงไปนั่งยองๆข้างๆแบคฮยอน  ใช้นิ้วแตะเบาๆลงบนตัวของสิ่งมีชีวิตที่นอนตะแคงตาแป๋วหายใจหอบหนัก  ซ้ำขาด้านนึงยังได้รับบาดเจ็บจนมีเลือดซึมออกมาปะปนกับรอยแห้งกรังอย่างน่าสงสาร

 

 

“เราช่วยมันได้มั้ย”

 

 

เจ้าหมาน้อยโกลเด้นรีทรีฟเวอร์กำลังทำหน้าตาน่าสงสารพอๆกับหมาน้อยในร่างคนของอีกคนอยู่เลยล่ะ  เซฮุนเงยหน้าขึ้นสบตาถามความเห็นจากพี่ชาย

 

 

“หมามีเจ้าของหรือเปล่าก็ไม่รู้”  พี่ชายเขาว่าอย่างนั้น

 

 

“ไม่มีหรอก  ปลอกคอยังไม่มีเลย  เราเอามันไปด้วยเถอะนะชานยอลเซฮุน”

 

 

“ไม่มีแล้วมันจะเข้ามาอยู่ในห้างนี้ได้ยังไง  เกิดเอาไปด้วยแล้วเจ้าของเค้ากำลังตามหาอยู่ล่ะจะทำยังไง”

 

 

“แล้วถ้าไม่มีใครตามหามันล่ะ   หรือกว่าจะเจอมันจะไม่แย่กว่านี้หรอชานยอลอ่า  มันน่าสงสารออก

 

 

ให้ตายชานยอลรู้แล้วว่าน่าสงสาร  แต่ไม่เห็นต้องทำหน้าทำตาน่าสงสารไปด้วยกันกับลูกหมาตัวนั้นเลย  นี่เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าอีกคนกับไอ้ตัวที่นอนบาดเจ็บอยู่นั่นใช่พวกเดียวกันรึเปล่า เพราะคล้ายกันเหลือเกิน

 

 

“เราช่วยมันเถอะนะ  นะนะนะนะ”

 

 

……

 

 

“มาดูใกล้ๆสิชานยอล  มันน่าสงสารจะตาย”

 

 

“อยู่ตรงนี้ก็เห็น”

 

 

“ชานยอลอ่า...

 

 

“พี่ชานยอลแพ้ขนสัตว์น่ะแบคฮยอน”

 

 

“ฮื่ออออ”

 

 

“โอเค  เราจะเอามันไปด้วย”

 

 

“เย่!!!

 

 

“แต่ต้องหลังจากตามตัวเจ้าของมันแล้วไม่เจอนะ”  คนฟังหน้าม่อยลงทันทีแต่ก็ยังยอมพยักหน้าเชื่อฟังคนตัวโตกว่า

 

 

“แล้วจะตามได้จากที่ไหน  เราจะแบกมันไปด้วยหรอ”

 

 

“นายเฝ้ามันอยู่นี่แหละ   ส่วนเซฮุนนายไปที่ประชาสัมพันธ์  ส่วนฉันจะลองถามรปภ.แถวนี้ดู”

 

 

สาบานได้ตั้งแต่โตมายังไม่เคยทำอะไรให้ตัวเองต้องยุ่งยากวุ่นวายขนาดนี้มาก่อน  ต้องเสียเวลาเดินเข้าไปขอความช่วยเหลือจากรปภ.เพื่อช่วยลูกหมาเพียงตัวเดียว  ไม่สิ  สองตัวเลยต่างหาก   พอหันกลับไปเห็นคนตัวเล็กยังคงนั่งยองๆจดๆจ้องๆอยู่อย่างเดิมไม่ยอมขยับตัวไปไหนเลย ชานยอลก็ทำได้แค่ถอนหายใจตามเท่านั้น

 

 

“ชานยอลรปภ.ว่ายังไง”

 

 

ช้อนตาถามด้วยสีหน้าแววตาที่ชานยอลเห็นแล้วอยากเอื้อมมือไปขยี้หัวทุยๆนั่นซักที  แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะเห็นเซฮุนกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาพอดี

 

 

“ถามประชาสัมพันธ์แล้วไม่มีใครมาประกาศตามหาหรือฝากเรื่องหมาหายไว้เลย  แต่ผมก็ฝากประกาศตามตัวเจ้าของมันแล้วนะ  แต่คงยากว่ะ  ศูนย์การค้าเค้าไม่ให้เอาสัตว์เลี้ยงเข้ามาอยู่แล้ว  ไอ้เจ้านี่มันต้องหลุดมาจากที่อื่นแน่ๆ”

 

 

“รปภ.บอกว่าเห็นมันหลุดเข้ามาในลานจอดรถนี่หลายวันแล้ว  ท่าทางคงเพิ่งบาดเจ็บ  ฉันคิดว่ามันน่าจะถูกรถในลานจอดนี่ทับ”

 

 

“งื้อออ   ตกลงเราจะเอามันไปด้วยใช่มั้ย”

 

 

“เอาไงครับพี่ชาย”

 

 

“เอามันไปด้วยน่ะหมายถึงต่อไปนายจะต้องรับผิดชอบชีวิตมันด้วยนะรู้ใช่มั้ย”

 

 

“ผมจะพามันไปหาหมอ  ผมจะให้อาหารมันด้วย!

 

 

“ไม่คิดจะถามความเห็นคนที่บ้านเลยรึไง”

 

 

“บ้านหลังใหญ่ให้หมาน้อยตัวเดียวมาอยู่เพิ่มด้วยคุณท่านไม่ว่าหรอก  ขนาดผมตัวโตกว่ามันคุณท่านยังรับเลี้ยงไว้ได้เลย  ถ้าไม่ได้เดี๋ยวค่อยอ้อน”

 

 

“ติดนิสัยใหญ่แล้วนะ”

 

 

“ก็คุณท่านใจดี  คนที่บ้านก็ใจดี  ชานยอลก็ใจดี  ให้มันไปด้วยกันกับเราเถอะนะ  นะชานยอลนะๆ”

 

 

ชานยอลคิดว่าตัวเองไม่ได้แพ้แค่ขนสัตว์แล้ว แต่กำลังจะแพ้คนที่เอาแต่ช้อนตามองอ้อนจะเอาโน่นเอานี่ เพิ่มขึ้นมาอีกอย่างแล้วสิ  ให้มันได้อย่างนี้ปาร์คชานยอล

 

 

“อืม  จะเอาไปด้วยก็อุ้มตามมา”

 

 

“เย่!!!  ชานยอลน่ารักที่สุดในโลกกก”

 

 

“แล้วเราล่ะแบคฮยอน  เราก็น่ารักนะยอมแบคฮยอนตั้งแต่แรกแล้วด้วย”

 

 

“เซฮุนก็น่ารัก  เซฮุนมาอุ้มน้องหมานี่ให้เรานะ  เรากลัวทำมันเจ็บ”

 

 

“อ้าว”   ไหงความลำบากมันมาตกอยู่ที่เซฮุนได้ล่ะ  ฮืออออ

 

 

“เซฮุนเร็วเข้า  เดี๋ยวชานยอลเปลี่ยนใจนะ”

 

 

ฮือออออออ

 


เซฮุนไม่ชอบเลือดเลย  แถมไม่ใช่เลือดคนด้วย  อี๋

 

 

 

“เซฮุนเก่งที่สุดเล้ยยยย”

 

 

 

 (╥╥╥╥╥╥)

 

 

 

#Ficmysscb














 

Talk:

#เซฮุน(ยังคง)ร้องไห้หนักมากกกกก /ฮ่าๆๆ

เรื่องนี้เราเน้นความน่ารักสดใสของแบคฮยอน  อยากให้ทุกคนอ่านแล้วอารมณ์ดี  อ่านแล้วชอบ 

หรือจะอ่านแล้วหมั่นไส้อ่านแล้วเอือมระอาความติ๊งต๊องก็ไม่เป็นไร  (((((☆∀☆)

 

P.S.1  พอดีตอนนี้เราเขียนอยู่สองเรื่องสลับๆกันไป  ถ้าเห็นว่าหายๆไปนี่ไม่ต้องสงสัย T,.T  

ตอนแรกก็กะแต่งแต่เรื่องนี้เพราะขี้เกียจเขียนอีกเรื่องละแต่ก็กลับมาอัพทั้งคู่จนได้เนื่องจากเสียดาย

ยังไงก็ฝากเป็นกำลังใจให้ทั้งสองเรื่องด้วยนะคะ  เข้าไปอ่านกันได้  >>   #Ficfellow  

( http://writer.dek-d.com/gningnun/writer/view.php?id=1216209 )

 

P.S.2   1เม้น = 1กำลังใจของคนเขียนน๊าาา  


            #ficmysscb

 

 

-ไว้เจอกันอีก !-

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 416 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,099 ความคิดเห็น

  1. #5078 JinPuyja (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 00:39
    สงสาร เซฮุนมาก 5555
    #5,078
    0
  2. #5042 Isabellbest (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 22:35
    น้องแบ้กกก หนูอ้อนเก่งเกินไปแร๊ววว
    #5,042
    0
  3. #5038 yourapeachx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 08:57
    น่ารักเก่งมากก
    #5,038
    0
  4. #5015 YOLO'H (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 10:27
    สู้เข้านะเซฮุน555
    #5,015
    0
  5. #4990 Blu_parkchan1 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:45
    เซฮุน555555
    #4,990
    0
  6. #4947 IPINOCKIO (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 11:36
    เซฮุนทำคะแนนสุดฤทธิ์ ใครๆก็แพ้ความน่ารักของยัยบยอนนั่นแหละ5555555
    #4,947
    0
  7. #4900 B_rattiya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 09:32
    วงวารเซฮุนนน~

    ลูกเอ้ยยย55555
    #4,900
    0
  8. #4889 Timmmmmmmm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:43
    คือน่ารักทั้งเซฮุนทั้งแบคฮยอนเลย​ ฮื่อออวทยวสา่วดฟหาวม
    #4,889
    0
  9. #4865 Darkmate (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 16:51
    ตลกเซฮุน5555555น่าสงสารเค้านะคะ
    #4,865
    0
  10. #4833 KAMEWz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 11:01
    555555 ขำเซฮุนนน
    #4,833
    0
  11. #4758 YJLn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 10:29
    อ๋อยยย ชีวิตเซฮุนข่างน่าสงสาร55555555555
    #4,758
    0
  12. #4707 _BLacKRuBy_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 03:20
    แบคแผนสูงชะมัด55555555มีความโยนขี้ให้ฮุน5555555
    #4,707
    0
  13. #4691 renussoysunted (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 17:16
    ทำร้ายเซฮุนทำไม55555555555555555
    #4,691
    0
  14. #4668 Browniepsry (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 20:53
    น่าร้ากกกก
    #4,668
    0
  15. #4625 nsjcbw. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 21:51
    จะขำหรือสงสารเซฮุนดีเนี่ย55555 พี่ชานเริ่มเอ็นดูเจ้าแบคแล้วล่ะสิ คิคิ
    #4,625
    0
  16. #4580 pparkminhoo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 09:06
    สงสารเซฮุน55555555555
    #4,580
    0
  17. #4561 nashsha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 21:31
    วุ่นวาย มีแต่คำนี้เต็มหัวไปหมด แบคทั้งดื้อ ทั้งวุ่นวายยยแต่ก็น่ารัก
    #4,561
    0
  18. #4549 monsaya24 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 02:49
    สงสารเซฮุนนน5555
    #4,549
    0
  19. #4540 fangbg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:31
    เซฮุนผูน่าสงสาร5555555555
    #4,540
    0
  20. #4523 phaidm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 09:59
    ขำเซฮุน55555555
    #4,523
    0
  21. #4505 geejajaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 23:40
    น่ารักหมาน้อยแบคฮยอนในสาย ชานยอลและเซฮุนนนน
    #4,505
    0
  22. #4485 tuntiiz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 20:23
    โอ้ยยยย อยากเอาแบคไปเลี้ยงแทนหมาละ 555
    #4,485
    0
  23. #4471 คยองซูของป้า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 22:58
    เอ็นดูแบคคคคคค อยากเอามาเลี้ยงงง อยากโดนอ้อนน แบคคคค มาอยู่บ้านเรามั้ย ไอติมเพียบ!!
    #4,471
    0
  24. #4464 Kim-kibom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 20:30
    แบคน่ารักมากๆ เหมือนเซจะโดนสะกดจิต 555
    #4,464
    0
  25. #4417 Maylovechanbaek (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 12:16
    เซฮุนนนนนนนน555555555
    #4,417
    0