You are my sunshine (Chanbaek) -END-

ตอนที่ 39 : Epilogue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 225 ครั้ง
    26 มิ.ย. 59



Epilogue








 

 

   

 

               ในที่สุด

 

     วันปิดเทอมของแบคฮยอนก็มาถึง!

 

           

            หลังจากตั้งหน้าตั้งตานับถอยหลังรอตั้งแต่ยังไม่ทันจะได้เริ่มสอบจนกระทั่งสอบเสร็จ ในที่สุดวันที่แบคฮยอนรอคอยก็มาถึงจริงๆซักที...วันปิดเทอม ช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน ไม่ต้องปั่นรายงาน ไม่ต้องติวเข้มก่อนสอบ ไม่ต้องอดหลับอดนอนเพราะอ่านหนังสือไม่ทัน แบคฮยอนรอคอยเวลานี้มานานเหลือเกิน

 

            อันที่จริงเขาสอบเสร็จมาเกือบอาทิตย์นึงแล้ว ทว่ายังต้องแก้รายงานส่งต่อจากนั้นอีก เพิ่งมีเวลาว่างจริงๆก็เมื่อวาน ก่อนหน้านั้นเคยคิดอยากชวนใครต่อใครไปเดินเที่ยว หาของอร่อยๆกินให้หนำใจ เพื่อเป็นการฉลองส่งท้ายให้กับภาระงานและความเหน็ดเหนื่อยตลอดระยะเวลาหนึ่งเทอมของเด็กปีหนึ่งหัวธรรมดาๆที่ได้พ้นผ่านไปแล้ว แต่พอเวลานั้นมาถึงจริงๆแบคฮยอนกลับไม่ได้ทำอะไรอย่างที่แพลนไว้เลยนอกจากการนอนนอนและนอนทั้งวัน!

 

            หิวโหยช่วงเวลาพักผ่อน โหยหาความสบายจนไม่อยากลุกออกไปทำอะไรเลย แบคฮยอนเชื่อว่าหลายๆคนที่ผ่านการสอบไฟนอลมาก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน ดังนั้นเมื่อวานแบคฮยอนจึงนอนชดเชยให้กับตัวเองทั้งวัน..หากไม่นับรวมกับที่ต้องลุกไปหาอะไรใส่ท้องน่ะนะ

 

           

            “พ พี่แบคฮยอนคะ”

           

            เมื่อวานน่ะนอน แต่วันนี้น่ะมีกิจกรรมให้ทำ..

 

            “บะ..โบมีจะไม่ตกลงไปใช่มั้ย ฮือออ”

 

            นั่นคือการสอนน้องสาวปีนต้นไม้ คึคึ

 

            “ถ้ากลัวความสูงก็อย่ามองลงไป มองแค่ข้างบนก็พอ”

 

            “ไม่ให้มองข้างล่างแล้วตอนลงโบมีจะลงยังไงล่ะคะ!

 

            “มีเซฮุนยืนรอรับอยู่ทั้งคนไม่มีไรหรอกน่า ไม่ตกแน่นอน”

 

            “แต่ว่า..กรี๊ดด!!!

 

            อร๊ายย!! คุณหนู!!’

 

            แบคฮยอนก้มหน้าลงมองน้องสาวด้วยความตกใจ เมื่อกี้มือเธอลื่นออกจากกิ่งไม้ขนาดพอเหมาะมือ ส่งผลให้เท้าลื่นกิ่งไม้ใหญ่ที่เหยียบไปด้วย แต่เป็นโชคดีที่เธอไม่ร่วงตกลงไปให้เจ็บตัว ยังสามารถนอนเกาะเกี่ยวกิ่งไม้ใหญ่นั้นไว้ได้ในท่าหมีโคอาลา

 

            “ฮ่ะ ฮ่ะๆๆๆ”

 

            แบคฮยอนขำน้องสาวจนตัวสั่น ทั้งสงสารทั้งเอ็นดู แต่เหนือสิ่งอื่นใดท่านอนคร่อมกอดกิ่งไม้ราวกับหวงแหนยิ่งกว่าหมีตัวน้อยนั้นมันช่างน่าขำสำหรับแบคฮยอนซะจริงๆ และเพราะแบคฮยอนเอาแต่หัวเราะไม่หยุด ชองโบมีถึงต้องเงยหน้าขึ้นมองค้อนพี่ชายอย่างแง่งอน เบะปากเหมือนจะร้องไห้ใส่ด้วย

 

            “พี่แบคฮยอนใจร้าย ไม่ห่วงน้องแล้วยังมาหัวเราะเยาะอีกต่างหาก”

 

            “ใครว่าไม่ห่วงล่ะ ที่ขำเพราะเธอน่ารักต่างหาก ฮ่ะๆ”

 

            “ไม่ต้องเลยนะ โบมีไม่อยากปีนต่อแล้วอ่ะ โบมีกลัว”

 

            “ครั้งแรกก็เสียวๆแบบนี้แหละ อีกนิดเดียวก็จะถึงพี่แล้ว ตามขึ้นมาเร็วๆเข้า” น้องสาวส่ายหน้าพรืด สีหน้าซีดเซียว ยังอกสั่นขวัญหายเพราะเกือบตกลงไปเมื่อกี้ไม่หาย รู้สึกคิดผิดที่เห็นดีเห็นงามกับคำชวนของพี่ชายตัวเล็ก ตอนแรกเธอคิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องยาก ในหนังในซีรีย์นางเอกเซี้ยวๆก็ปีนกำแพงปีนที่สูงกันเยอะไปเลยอยากลองทำดูบ้าง

 

แต่แล้วก็มารู้เมื่อได้ลงมือทำจริงๆว่ามันตรงกันข้ามทั้งหมด มันยากยิ่งกว่าฝึกกรีดอายไลน์เนอร์ครั้งแรก ยากยิ่งกว่าทำสีเล็บลายน่ารักๆซะอีก ไม่รู้ว่าพี่แบคฮยอนของเธอปีนขึ้นไปได้ยังไง ไวยิ่งกว่าลูกลิง แถมยังยืนบนกิ่งไม้ที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งเป็นที่ที่บอกให้เธอตามขึ้นไปด้วยท่าทางสบายๆ สีหน้าไม่บ่งบอกถึงอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

 

คุณหนูโบมี คุณแบคฮยอนรีบกลับกันลงมาเถอะค่ะ เดี๋ยวตกลงมาเจ็บเนื้อเจ็บตัวจะไม่คุ้มเอานะคะ

 

นั่นสิคะ ถ้าคุณท่านรู้เข้าจะถูกดุเอานะคะ คุณแบคฮยอนพาน้องลงมาเถอะค่ะ

 

แบคฮยอนลงมาได้แล้ว

 

 

เสียงวิงวอนร้องบอกจากสาวใช้สองคนและปาร์คเซฮุนทำเอาแบคฮยอนยู่ปากอย่างหมดสนุก กอดอกพลางก้มลงมองชองโบมีที่ยังคงนอนกอดกิ่งไม้ห่างจากตนไปสองสามช่วงแขนขณะคิดพิจารณา  

 

ใจหนึ่งอยากทำตามที่ทุกคนบอก แต่อีกใจก็ทักท้วงว่าเพิ่งปีนขึ้นมากันได้ไม่ถึงสิบนาทีจะให้ลงแล้วไม่สนุกเลย นานๆทีจะมีโอกาสได้ทำอะไรแบบนี้ เรียกว่าครึ่งปีที่ผ่านมาแทบไม่ได้ทำเลยก็ว่าได้ ไหนๆก็อาศัยช่วงที่ชานยอลคุยเล่นกับคุณท่านในบ้านแล้วก็น่าจะเอาให้สุดเลยสิ

 

แบคฮยอน พาโบมีลงมาได้แล้วนะก่อนที่พี่ชานยอลจะเข้ามาเห็น

 

เซฮุนบอกว่าวันนี้ชานยอลมีธุระมาคุยกับคุณท่านไม่ใช่หรอ ท่าทางจะนานด้วยนี่

 

กันไว้ดีกว่าแก้ ถ้าแบคฮยอนดื้อแล้วถูกตีขาลายเราช่วยไม่ได้นะ

 

ชานยอลไม่ตี

 

            ถึงไม่ตีก็ต้องถูกดุแน่ ลงมาเร็ว

 

            “ฮื่อ..ก็ได้ โบมีลงเลย”

 

            “แงงงง แล้วโบมีต้องลงยังไงล่ะคะ ลงไม่เป็น” น้องสาวโอดครวญ แบคฮยอนส่งสายตาให้เซฮุนเข้ามาช่วย เด็กหนุ่มไม่ได้ปีนขึ้นไปด้วย แต่ช่วยแนะนำวิธีลงว่าต้องปีนมาเหยียบกิ่งไม้กิ่งไหน ต้องจับลำต้นของมันไว้แน่นๆหรือต้องทำอะไรบ้าง และเมื่อเธออยู่ในระยะที่เอื้อมถึง เด็กหนุ่มก็เขย่งตัวรับน้องสาวลงมาให้ถึงพื้นโดยสวัสดิภาพ

 

             “ขอบคุณนะคะ” น้องสาวขอบคุณพร้อมท่าทางเอียงอายนิดๆ แก้มขึ้นสีเลือดฝาด เขินความใจดีและความหล่อของปาร์คเซฮุน  ที่มากกว่านั้นคือเธอเขินเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจจากแบคฮยอนที่ยืนมองลงมาจากบนต้นไม้นั่น

 

            “ไม่ต้องมาหัวเราะน้องเลยนะ ตัวเองน่ะรีบๆลงมาเลย”

 

แบคฮยอนแลบลิ้นใส่น้องสาว ตั้งท่าเหมือนจะกระโดดลงมาจนสาวใช้ร้องกรี๊ดห้ามเพราะตกใจและกลัวหลานคนโปรดของท่านหญิงจะตกลงมาแข้งขาหัก แต่ดูเหมือนพวกเธอจะถูกคุณหนูตัวแสบแกล้งให้แล้ว เพราะนอกจากแบคฮยอนจะไม่ได้กระโดดลงมาจริงๆแล้วยังยืนปิดปากขำพวกเธออีกต่างหาก

 

            “คุณแบคฮยอน!

 

            “ฮ่ะๆๆๆ พวกพี่นี่ตลกดีจัง ผมไม่กระโดดลงไปหรอกน่าสูงขนาดนี้” ว่าแล้วค่อยๆปีนลงมาท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของทุกคน

 

“ระวังๆนะแบคฮยอน”

 

“สบายมาก” แม้ว่าท่าทางของเพื่อนจะดูคล่องแคล่วไม่น่าเป็นกังวลใดๆ แต่เซฮุนก็ไม่วายเข้าไปยืนรอรับอย่างใจจดใจจ่อด้วยความเป็นห่วงอยู่ดี

 


ทำอะไรกัน

 

“พี่ชานยอล! / คุณชาย!

 

“พี่แบคฮยอนระวังค่ะ!!

 

“เหวอ~

 

            “กรี๊ดดดดดดดดดด”

 

            ร่างเล็กลอยดิ่งลงมาจากบนต้นไม้ต่อหน้าต่อตาทุกคน เขาร่วงลงมาพร้อมกับเสียงกรี๊ดตกใจของสาวๆที่ดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เซฮุนอ้าแขนรอรับอย่างมุ่งมั่น แต่พอได้ยินเสียงพี่ชายตัวเองตะโกนมาจากด้านหลังว่าให้ถอยไป เด็กหนุ่มจึงหลบทางให้ และเป็นปาร์คชานยอลที่พุ่งเข้ามารับตัวแบคฮยอนไว้แทน

 

            ตุ่บ!

 

            ร่างเล็กตกลงสู่อ้อมแขนของชายหนุ่มในท่าอุ้มเจ้าสาวอย่างพอเหมาะพอเจาะ จากที่หลับตาปี๋ก็ค่อยๆหรี่ตามองคุณชายหน้าดุทีละข้าง และเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลานั้นชัดเจนเต็มๆสองตาแล้วแบคฮยอนรีบส่งยิ้มแห้งๆให้อย่างรู้ชะตาชีวิตตัวเองต่อจากนี้ทันที

 

            “ต้องให้ถามอีกมั้ยว่าอายุเท่าไหร่แล้ว”

 

            “แฮร่...

 

            “ว่างมากถึงขนาดที่ต้องปีนขึ้นไปบนต้นไม้เล่นเลยหรอ”

 

            “ชานยอลไม่ดุแบคฮยอนน๊า

 

            “ที่คุณยายบอกจะยกเลิกการเรียนมารยาทคงไม่ต้องแล้วมั้ง ปิดเทอมเป็นเดือนๆแบบนี้ควรจะเพิ่มเวลาเรียนเป็นจันทร์ถึงศุกร์เลยมากกว่า จะได้ไม่ต้องดื้อ”

 

            “ไม่เอา..ไม่รังแกแบคฮยอนแบบนี้น๊าชานยอล”

 

            “ก็นายดื้อ”

 

            “ถ้าผมเอาเวลาว่างไปเรียนมารยาทหมดเราก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันนะ ชานยอลจะไม่ได้เห็นผมทั้งวัน พาไปเที่ยวก็ไม่สะดวก พาไปกินขนมก็ยาก จะออกไปไหนมาไหนด้วยกันก็ต้องหาเวลาให้ลำบาก และพอเปิดเทอมเราก็จะเจอกันแค่..อ๊ากก!” แบคฮยอนร้องลั่นเมื่อชานยอลแกล้งทำท่าจะอุ้มโยนเขาออกไปไกลๆ สองแขนเล็กกอดคอชายหนุ่มจนแน่น หน้าเหวอจนคนรอบข้างพากันหัวเราะขำ ไม่เว้นแม้แต่คนขี้แกล้ง

 

            “แกล้งผมอีกแล้วนะ”

 

            “ก็ปากดี หัวหมอแต่เรื่องแบบนี้”

 

            “เวลาช่วยก็ช่วยเฉยๆได้มั้ยล่ะ ทำไมชอบดุเป็นของแถม ถ้าปล่อยให้เซฮุนช่วยรับผมแต่แรกเซฮุนไม่ดุผมแบบนี้หรอก ออกจะปลอบใจด้วยซ้ำเนาะ” เซฮุนยิ้มตอบแบคฮยอน คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแกร่งเพื่อให้ถูกปล่อยตัว หากแต่ชานยอลกลับยังอุ้มไม่ยอมปล่อย ไม่แคร์สายตาสาวใช้และน้องๆเลยสักนิด

 

            “บอกกี่ครั้งแล้วว่าแขนเซฮุนไม่แข็งแรง”

 

            “แขนตัวเองแข็งแรงมากเลยงั้นสิ”

 

            “อุ้มลูกหมูได้ตั้งหนึ่งตัวถ้าไม่เรียกว่าแข็งแรง อยากจะเรียกอะไรก็แล้วแต่เถอะ”

 

            “ชานยอล!” แบคฮยอนถลึงตาใส่คุณชายปากร้าย ได้ยินเสียงหัวเราะขำของทุกคนแล้วยิ่งดิ้นแรงเข้าไปใหญ่ แต่ไม่ว่าจะยังไงคุณชายของคุณลุงพ่อบ้านก็ไม่ยอมให้ลงดีๆ ซ้ำยังมายืนทำหน้าหล่อ ส่งสายตาแพรวพราวอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่าให้แบคฮยอนหมั่นไส้อีก

 

            “ลูกหมู”

 

            “ผมไม่ใช่นะ”

 

            “ลูกหมูกินจุ”

 

            “ย๊า..ผมไม่หมูนะ ผมไม่อ้วนด้วย”

 

            “ฮ่ะๆ”

 

            “โถ่เอ้ยอยู่ต่อหน้าทุกคนทำเป็นเข้มใส่ผม ดุอย่างนั้นดุอย่างนี้ ลับหลังล่ะเรียกผมที่รักทุกคำ” คุณชายทำหน้างง จำไม่ได้ว่าตัวเองเคยทำแบบนั้นตอนไหน “บอกรักก่อนนอนทุกคืน ตอนเช้าก็ต้องมีมอนิ่งคิส”

 

            “เฮ้..” ชานยอลมองสายตาลอกแลกพ่วงด้วยแก้มแดงๆของสาวๆในบ้านที่ยืนฟังอยู่ด้วย สลับกับใบหน้าของแบคฮยอน “ฉันทำถึงขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

“ไม่เจอผมไม่กี่ชั่วโมงก็โทรมาบ่นคิดถึง” คนตัวเล็กเล่าเรื่องเกินความเป็นจริงด้วยสีหน้าปกติราวกับกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศอยู่ จนคนรอบข้างพากันหลงเชื่อตามไปด้วย  พากันเขินอาย หัวเราะคิกคัก และหลบสายตาชานยอล พาลให้คนถูกปรักปรำทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนหูแดง ขมวดคิ้วใส่คนในอ้อมแขนและน้องชายตัวเองที่เอาแต่ยืนเบะปากหมั่นไส้มาให้

 

            “เวอร์”

 

            “เรื่องจริงทั้งนั้น ชานยอลน่ะมุ้งมิ้งจะตาย”

 

            “ให้ตาย..

 

ชานยอลล่ะนึกเกลียดคำศัพท์ที่แบคฮยอนสรรหามาใช้จริงๆ

 

“คิกๆ”

 

แบคฮยอนเองก็พอจะรู้ดีแก่ใจว่าชานยอลไม่ชอบให้เปรียบเทียบกับอะไรที่หวานๆเลี่ยนๆ ชานยอลเป็นประเภทภายในอบอุ่นแต่ข้างนอกดูแข็งกระด้าง ถึงจะบอกว่ารักว่าคิดถึงก็ยังดูแข็งๆทื่อๆอยู่ดี ไม่ได้หวานแหววอย่างที่กำลังบอกเล่าให้พี่ๆสาวใช้ฟังตอนนี้หรอก

 

ก็แค่อยากแกล้งให้อายเล่น ชานยอลน่ะกล้าแต่ตอนอยู่กับเพื่อนๆ กับคนที่ทำท่าจะเข้ามาจีบแบคฮยอน พอกลับสู่โหมดปกติล่ะก็วางท่ามากทุกที มันน่าเอาคืนซะให้เข็ดถึงแม้ว่าตัวเองจะต้องเขินอายไปด้วยก็ไม่เป็นไร

 

            “คุณชายน่ารักจังเลยนะคะคุณแบคฮยอน”

 

            “มุ้งมิ้งสุดๆเลยฮะ ในห้องนอนมีแต่สีชมพู”

 

            “อร๊าย แบ๊วมากเลยค่ะคุณชายขา”

 

            “ฮ่ะๆ ชอบสะสมตุ๊กตาหมีน้อยด้วยนะฮะ วันดีคืนดีนอนดูดนิ้วด้วย เหมือนเด็กน้อยเลย น้ำลายยืดเป็นทะ..โป๊ก!” ชานยอลเอาหัวโขกหน้าผากแบคฮยอนให้หยุดพูดจามั่วซั่วให้เขาเสียหาย ถ้อยคำใส่ร้ายเกินจริงของหลานคุณยายกำลังจะทำให้เขาหมดภาพลักษณ์ที่ดี และก่อนที่มันจะกลายเป็นแบบนั้นจริงๆเขารีบอุ้มแบคฮยอนออกไปจากตรงนั้น ไม่ลืมทิ้งท้ายคำพูดส่อแววให้เหล่าสาวๆได้กรี๊ดกร๊าด คิดกันไปไกลด้วยว่า..

 

            ‘อย่าเชื่อเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมมาก ผมไม่เคยดูดนิ้วตัวเอง แต่ถ้าดูดของคนอื่นน่ะไม่แน่…’

 

 









 

            “ปล่อยผมลงได้แล้ว”

 

           “ถ้าไม่ปล่อยแล้วจะทำไม”

 

            “ไม่อายคนสวนเค้าหรือไง”

 

            “ใครๆเค้าก็รู้กันทั้งนั้นว่าตอนนี้เราเป็นอะไรกัน ขนาดนายยังกล้าเล่าเรื่องเกินความเป็นจริงให้สาวใช้คนสนิทฟังโดยไม่อายได้ แบบนี้ยังจะมาถามฉันอีกเหรอว่าอายหรือไม่อาย”

 

            “โอเค..ผมยอมแพ้ชานยอลแล้ว”  แบคฮยอนกลอกตามองไปทางอื่น แก้มขึ้นสีแดงจางๆ ชานยอลมองแล้วอมยิ้มก่อนจะปล่อยตัวแบคฮยอนลง ตามด้วยการหอมแก้มเสียงดังฟอด~

 

“เด็กดื้อ”

 

            “ฮื่อ..” แบคฮยอนครางประท้วง มือกุมแก้มข้างที่ถูกฉวยโอกาส กัดปากทำตาใสใส่ไม่ทันไรแก้มอีกข้างที่ยังไม่ถูกทำตำหนิก็ถูกริมฝีปากของชานยอลเข้ามาสัมผัสเพิ่มอีกจนได้

           

            “ขี้โกง ชอบเอาเปรียบ”

 

            “หอมคืนมั้ยล่ะจะได้เท่าเทียมกัน”

 

            “ไม่เอา แก้มชานยอลไม่นุ่ม ผมชอบแก้มเซฮุนมากกว่า..โอ้ยย” แก้มนุ่มๆของแบคฮยอนถูกดึงซะจนยืดติดมือใหญ่ไปด้วย “มันเจ็บนะ”

 

            “บอกว่าอย่าชมคนอื่นต่อหน้าแฟนตัวเองไง..ไม่สิ ว่าที่คู่หมั้นต่างหาก”

 

            “ก็ชานยอลแกล้งผม”

 

            “เขินก็บอกว่าเขิน ไม่ต้องเอาคนอื่นมาพูดให้ฉันฟัง”

 

            “ขี้หึง”

 

            “ใช่ เพราะงั้นถึงอยากจะหมั้นเร็วๆ จะได้มีสิทธิ์มีเสียงมากกว่านี้”

 

            ” แบคฮยอนหมุนตัวหันหลังหนีไปมองนกมองไม้ในสวนแทนใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจนั้น บ่นพึมพำไม่เต็มเสียงว่าชานยอลบ้า ทั้งที่ตัวเองกลั้นยิ้มเขินจนปิดแทบไม่มิดแก้มตึง ยกขึ้นเบียดดวงตาให้เล็กลงเรื่อยๆ ก่อนจะได้หน้าแดงยิ่งกว่าเก่าเมื่อความอบอุ่นจนเกือบร้อนแผ่มาถึงตัวเพราะใครบางคนเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง

 

            “คุณยายบอกว่าน้องยังเด็ก อยากให้พี่ชานยอลดูกันไปนานๆไม่อยากให้ใจร้อน” แบคฮยอนรู้สึกเหมือนตัวเองแก้มจะแตกเพียงเพราะได้ยินคำพูดเพราะๆ น้ำเสียงทุ้มๆ และสัมผัสอบอุ่นที่ได้รับทั้งหมด

 

            “แบคฮยอนว่าพี่ควรจะทำยังไงดี”

 

            “หยา..พี่อะไรกัน อย่าแทนตัวเองแบบนี้สิ”

 

            “เขินหรอ” ชานยอลกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น กดจมูกลงบนซอกคอคนตัวเล็ก ทำเอาคนถูกกระทำต้องหดคอด้วยความจั๊กจี๋

 

            “หื้มม์”

 

            “อย่ามาทำเสียงหล่อใส่ผมน่า”

 

            “ฮ่ะๆ พูดเพราะด้วยก็ไม่ได้ พอพูดปกติด้วยก็ว่าฉันดุ จะเอายังไงฮึ”

 

            “ไม่รู้” อยู่ดีๆทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ แต่เป็นความเงียบที่ไม่ได้มีความอึดอัดปนอยู่เลย กลับมีเพียงแต่ความสบายใจ อบอุ่นหัวใจยามเมื่อได้ยืนอยู่ด้วยกันกอดกันให้แน่นๆแบบนี้

 

            “ปิดเทอมหน้ามาเป็นคู่หมั้นให้ฉันนะ”

 

 

“จะไปขอพ่อเฒ่ากับแม่ครูให้ถูกต้อง สัญญา”

 

“อื้ม”

 

“จะไม่ดูแลแค่นายคนเดียว แต่จะดูแลครอบครัวนายให้เหมือนกับครอบครัวตัวเองด้วยจะทำเท่าที่ตัวเองทำได้เลย” แบคฮยอนค่อยๆหมุนตัวเข้าหาชานยอล สองมือน้อยยกขึ้นสัมผัสแก้มสากช้าๆ ขยับปากพูดคำว่าขอบคุณซ้ำๆ เบาๆนัยน์ตาทั้งสองคู่สะท้อนภาพกันและกัน ในนั้นมันเอ่อล้นไปด้วยคำว่ารักและความรู้สึกดีๆ...

 

“หมั้นกันไว้ก่อน เรื่องแต่งงานยังไม่ต้องพูดถึงก็ได้ เอาไว้ให้เราทั้งคู่พร้อม จะอีกห้าปี สิบปี หรืออีกยี่สิบปีก็ไม่เป็นไร ให้มันเป็นเรื่องของอนาคต”

 

“ผมเชื่อชานยอล ชานยอลว่ายังไงผมก็ว่าอย่างนั้น”

 

“ไม่อึดอัดใช่มั้ย” แบคฮยอนส่ายหัวพลางซบหน้าลงกับอกแกร่ง สองแขนโอบรอบคอคนรัก เช่นเดียวกับชานยอลที่กอดตอบเอวเขาไว้..ไม่ให้แน่นและไม่ให้หลวมจนเกินไป

 

“ถ้ายังไม่พร้อมจะเลื่อนออกไปก่อนก็ได้นะ ถึงอยากจะใจร้อนแค่ไหนแต่ถ้านายบอกมาคำเดียวว่าอึดอัดฉันยินดีจะรอ”

 

“ไม่อึดอัด ชานยอลอยากให้ผมเป็นอะไรผมก็จะเป็น ถึงจะดูใจง่ายแต่ผมไม่ชอบฝืนความรู้สึกตัวเอง..” เงยหน้าขึ้นมอง ตามด้วยการจูบปลายคางชานยอลเบาๆ

 

“ผมมีความสุขที่เราดีต่อกันแบบนี้”

 

 ชายหนุ่มค่อยๆประทับจูบลงบนกลีบปากบางเล็กของแบคฮยอน นิ่งอยู่แบบนั้นกันซักพัก ซึมซับความรู้สึกมากมายโดยไม่มีใครคิดจะละตัวออกไปก่อน กลับกัน...แรงดึงดูดที่มีอยู่ภายในใจทำให้ริมฝีปากทั้งสองเริ่มขยับเพื่อให้ได้สัมผัสกันและกันได้ลึกซึ้งมากขึ้น

 

กลีบปากเล็กเผยอออก ยอมให้ริมฝีปากอิ่มหนาและลิ้นชื้นของคนตัวสูงสอดเข้ามาด้วยความเต็มใจ ต่างฝ่ายต่างดูดดุนลิ้นกันไปมา แลกน้ำลายกันจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบ หากชานยอลดูดกลีบปากล่างของแบคฮยอนแบคฮยอนจะงับพลางดูดกลีบปากด้านบนของชานยอลคืนอย่างไม่ยอมน้อยหน้ากันทุกอย่างในตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นปฏิกิริยาทางร่างกาย ความรู้สึกภายในใจที่รู้ว่าอีกคนชอบแบบไหน และอีกคนไม่ชอบแบบไหนมันรับส่งกันได้ดีกว่าครั้งแรกๆ

 

ทุกอย่างดำเนินไปในทิศทางที่ดีค่อยๆเรียนรู้ซึ่งกันและกันจนสามารถเข้ากันได้ ความแตกต่างในหลายๆเรื่องที่เคยคิดว่าคือปัญหา กลับไม่ใช่เมื่อต่างคนต่างยอมเปิดใจให้แก่กัน

 


“จูบเก่งขึ้นทุกวันเลยนะ อย่าให้รู้ว่าแอบไปทำกับใครที่ไม่ใช่ฉันล่ะ”

 

“ชานยอลก็จับผิดเก่งขึ้นทุกวัน ผมคงได้ไปทำกับคนอื่นหรอก”

 

เสียงหัวเราะเบาๆอย่างมีความสุขเกิดขึ้นพร้อมกับแรงเต้นถี่ๆของหัวใจทั้งสองดวง ริมฝีปากเริ่มดึงดูดให้เคลื่อนเข้าหากันอีกครั้ง ทว่า

 

 

พลั่ก!

 

แบคฮยอนเหลือบตาไปเห็นกลุ่มมนุษย์ในบ้านหลายชีวิตกำลังยืนโผล่ตัวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากพวกเขาเข้าเสียก่อน จึงรีบดันตัวชานยอลให้ออกห่างทันที

 

ทุกคนกำลังมองมาทางนี้ด้วยดวงตาโตตกตะลึง ไม่ต่างอะไรจากแบคฮยอนที่ทำตาโตมองตอบเช่นกัน ยืนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทำตัวไม่ถูกอยู่พักหนึ่งแล้วตัดสินใจวิ่งไปซ่อนอยู่ด้านหลังของคุณชายด้วยความอับอาย ได้ยินเสียงแซวเสียงล้อของคนในบ้านหน้าเขายิ่งขึ้นสีแดงจัด ที่สำคัญตรงนั้นมีคุณท่านของเขายืนรวมอยู่กับทุกคนด้วย!



'กิ้วกิ้ววว~'

 

 

ฮื่อออ

  

“ชานยอลลล” แบคฮยอนมุดหน้ามุดหลัง จับชายเสื้อของชานยอลไม่ยอมปล่อย ไม่ยอมโผล่หน้าออกไปให้ใครเห็น ขณะที่ชานยอลเอาแต่ยืนขำ ไม่รู้ว่าหน้าทำมาจากปูนหนาแค่ไหน เรื่องแบบนี้ถึงไม่เคยสะเทือนเลย

 

หารู้ไม่ว่าจริงๆแล้วปาร์คชานยอลเองก็อายไม่ต่างกัน แค่คิดว่ายิ่งแสดงออกว่าอายมันยิ่งน่าอายมากขึ้น เลยมักแสดงอาการเฉยๆออกไป บวกกับไอ้การทำตัวเป็นลูกแมวพันแข้งพันขาของแบคฮยอนนั้นมันทำให้เขาอยากขำมากกว่าเขินน่ะสิ

 

 

บ๊อก!!!

 

 

เสียงเห่าของสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่ง คุ้นหูซะจนชานยอลไม่จำเป็นต้องก้มลงมองก็รู้แล้วว่าอีกตัวที่เข้ามากัดขากางเกงยีนส์ของเขานั้นมันอะไรไม่ใช่แค่กัดเท่านั้น แต่มันกำลังทั้งกัด ทั้งสะบัด ทั้งดึงขากางเกงของเขาเลย!

 


บัดดี้!!!

 

“ชานยอลอย่าเตะมันนะ!

 

บ๊อก บ๊อก!!!

 

“ชานย๊อล!”  แบคฮยอนรีบเข้าไปอุ้มลูกสุนัขพันธุ์โกลเด้นที่เริ่มเติบโตแข็งแรงจนวิ่งซนไปทั่วบ้านขึ้นมาแนบอก รีบเอามันมาไว้กับตัวก่อนที่จะโดนชานยอลเตะเหมือนคราวก่อน ตอนที่มันแอบคาบเอารองเท้าผ้าใบของชานยอลไปซ่อน แถมด้วยการกัดเชือกรองเท้าคุณชายเค้าจนขาดครึ่งท่อนไม่เหลือชิ้นดี

 

บ๊อกบ๊อก!

 

“ไอ้หมาตัวแสบ”

 

แบคฮยอนไม่รู้ว่าหนึ่งคนกับหมาหนึ่งตัวนั้นเกลียดอะไรกันนัก เจอหน้ากันทีไรถึงเป็นอันต้องเห่าต้องด่ากันอยู่ร่ำไป แบคฮยอนแอบสันนิษฐานว่าบัดดี้คงอยากเล่นกับชานยอล แต่เพราะชานยอลชอบเมินใส่มันมันก็เลยประท้วงด้วยวิธีเรียกร้องความสนใจแบบนี้แทน

 

จะว่าไปแล้วมันก็คุ้นๆ คลับคล้ายคลับคลาว่าเหมือนเรื่องราวของตัวเองกับชานยอลที่ยิ่งถูกเขาทำเมินใส่ก็ยิ่งต้องเข้าไปวุ่นวายให้เขาสนใจ

 

บ๊อก บ๊อก!!!!

 

“อย่ามาเสียงดังใส่ฉันนะ ”

 

แบคฮยอนว่าตัวเองเข้าใจความรู้สึกของบัดดี้นะ ฮี่ๆ

 

บ๊อก บ๊อก บ๊อก!!!!!

 

“บอกให้เงียบไงไอ้หมา..

 

“อย่าหยาบคายกับมันนะชานยอล”

 

“นี่นายเข้าข้างหมามากกว่าฉันหรอ”

 

“มันเป็นลูกของเรานะ”

 

“ฉันไม่มีลูกเป็นหมา”

 

“งั้นลูกของผมกับเซฮุนก็ได้ เซฮุนต้องอยากรับเป็นพ่อแน่ๆ”

 

 บ๊อก บ๊อก บ๊อก!!!!!!

 

“เหอะน่าหงุดหงิดทั้งหมาทั้งเจ้าของหมา”

 

“แต่เมื่อกี้บัดดี้บอกว่าอยากให้ชานยอลเป็นพ่อมันมากกว่า”

 

 

“ใช่มั้ยบัดดี้ อยากให้ชานยอลเป็นพ่อมากกว่าใช่มั้ย”

 

บ๊อก!

 

“ไร้สาระ ทำอย่างกับรู้ภาษามัน”

 

“คิดว่าผมไร้สาระแล้วยิ้มทำไม” แบคฮยอนแกล้งจับบัดดี้เข้าไปใกล้ๆตัวชานยอล คุณชายรีบถอยหลังหนี แต่แบคฮยอนยังคงตามไปแกล้งไม่เลิก หากคุณชายขยับซ้าย เขาจะขยับตาม หากคุณชายขยับขวา เขาก็จะขยับขวาด้วย ตามไปทุกหนทุกแห่งจนกลายเป็นวิ่งไล่กันราวกับเด็กๆ ให้คนในบ้านส่งเสียงหัวเราะด้วยความสุขตามๆกัน

 

“ชานยอลมาหาลูกบัดดี้ซะดีๆ”

 

“เอามันไปห่างๆเดี๋ยวนี้ไม่งั้นจะหาว่าฉันไม่เตือน”

 

“มามะ มาให้บัดดี้หอมแก้มหน่อย”

 

“แบคฮยอน”

 

“ชานยอลจ๋า ลูกอยากหอมแก้ม”

 

“เดี๋ยวเถอะนะ แบคฮยอน!

 

“ฮ่ะๆๆ”

 

“สงสัยต้องโดนด้ามไม้กวาดนี่ก่อนแล้วมั้งถึงจะเลิกดื้อ”

 

ฟวั่บ!

 

“ว๊ากกกก” แบคฮยอนกระโดดหนีด้ามไม้กวาดที่ปาร์คชานยอลไปคว้ามาจากคนสวน ชายหนุ่มกำลังย่างสามขุมเข้ามาหาด้วยท่าทางขึงขัง ผิดกับแววตาที่ดูยิ้มแย้มพอๆกับริมฝีปากอิ่มคู่นั้น  

 

“มาสิ เข้ามาใกล้ๆ”

 

“คนใจร้าย ไม่รักลูกไม่รักแฟน”

 

“เพ้อเจ้อ”

 

“ยิ้มแก้มจะแตกแล้วยังมาหาเรื่องว่าคนอื่นเค้าอีก ปากแข็ง..

 

ฟวั๊บ!

 

“ชานยอลถ้ามันโดนผมขึ้นมาจริงๆมันเจ็บนะ..ฟวั๊บ! อ๊าก!!~” แบคฮยอนแผดเสียงโวยวายลั่นสนามหญ้าในสวน หอบลูกสุนัขหลบหลีกด้ามไม้กวาดในมือปาร์คชานยอลไปมา กลัวก็กลัว ขำก็ขำ คนในบ้านก็เอาแต่หัวเราะใส่ ไม่รู้ว่ากำลังเล่นอะไรกันอยู่

 


แต่โดยรวมแล้วแบคฮยอนรู้สึกมีความสุขนะ และหวังว่าตัวเองจะพบเจอแต่เรื่องราวดีๆ วันดีๆ แล้วก็คนดีๆแบบนี้ตลอดไป

 


ถึงไม่ใช่วันเกิดก็อยากขอให้ตัวเองมีชานยอลอยู่เคียงข้าง คอยดูแลคอยเอาใจใส่ สร้างความสุขแบบนี้ไปด้วยกันทุกๆวัน..

 

  



The end

 





 

 

จบลงจริงๆแว้วววว

ขอบคุณสำหรับการติดตามและทุกๆกำลังใจเลย เราซึ้งงงง 

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นที่ให้กันมาตลอด มันคือกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ของเรา

มีกำลังใจเขียนต่อก็เพราะทุกๆคนนะคะ <3


***

 

ตอนนี้หนังสือเปิดโอนแล้ว ถ้ารักกันก็อย่าพลาดเก็บไว้

เราตั้งใจมากๆ ตอนสอบถามคราวก่อนยอดมันเกินเป้าที่ตั้งไว้ถึงเปิดให้จอง

แต่ถ้าวันปิดโอนจริงๆแล้วยอดไม่ถึงเราคงต้องขออนุญาตโอนเงินคืนทุกคนนะคะ T^T

 

ลิงค์รายละเอียดการจองและตอนพิเศษ

v

 https://goo.gl/9c5tdn


ฝากด้วย!


 

และอย่าลืมร่วมกิจกรรมส่งความในใจของตัวเองมาชิงหนังสือล่า

goo.gl/gwgPu2

 สำหรับคนที่ส่งเข้ามาแล้วเราขอบคุณมากๆ เราอ่านทุกตัวอักษรอย่างตั้งใจ

แต่ละคนมายาวมากจริงๆ จะแข่งกับแต่ละ chapter ที่ลงใช่มั้ย? ฮ่ะๆ



ขอบคุณสำหรับการติดตามอีกครั้ง 

ดีใจที่ได้สร้างความสุขเล็กๆให้กับทุกคนนะคะ

 

คิดถึงหลานคุณยายกันด้วยน๊าาา

 

Bye bye

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 225 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,099 ความคิดเห็น

  1. #5040 yourapeachx (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 16:49
    น่ารักก อบอุ่นหัวใจมากๆเลยฮือ รู้สึกเหมือนเราได้โตไปกับทุกคนพร้อมๆกัน❤️
    #5,040
    0
  2. #4979 IPINOCKIO (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 20:34
    น่าร๊ากกกกกกกก ชานยอลกับแบคฮยอนน่าร๊ากกกกกกก
    #4,979
    0
  3. #4891 Timmmmmmmm (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 15:38
    ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้นะคะ​ มันน่ารักมากจริงๆ​ ฮื่ออออ​ ไอ​เลิ้ป
    #4,891
    0
  4. #4846 Pii'Praew So'cute (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 23:26
    เราพึ่งได้มาอ่านเรื่องนี้ ไรท์แต่งดีมากเลยคะ อบอุ่นสุดๆ น้องแบคก็ดื้อมาก พี่ชานก็น่ารักกก. ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องน่ารักๆแบบนี้ให้ได้อ่าน❤️
    #4,846
    0
  5. #4815 Chutiporn_ploy (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:56
    เป็นเรื่องที่น่ารักอบอุ่นใจมากเลยค่ะ น้องน่ารักมากกกก ก.ไก่ล้านตัว พี่ชานก็ดีเลยเกินนนน อ่านแล้วสนุกมากเลยค่ะไรท์
    #4,815
    0
  6. #4791 MManatsawan (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 22:58
    อบอุ่นมาก อ่านตอนจบแล้วแบบมันอบอุ่น มันน่ารัก มันมีความสุข สนุก หัวเราะไปกับมัน ไรท์เก่งจริงๆ ทำให้คนอ่านมีความสุขตามไปด้วย
    #4,791
    0
  7. #4777 SSSSJJJJ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 10:11
    เราพึ่งมาเจอฟิคดีดีแบบนี้ ชอบภาษาชอบการบรรยายมาก ส่วนตัวชอบตอนเล่นเกมขวดอ่ะ สนุกเหมือนอยู่ในงานเปิดตัวผับด้วย ไรท์แต่งเก่งจัง อยากมีชานยอลเป็นของตัวเองเลย
    #4,777
    0
  8. #4776 YJLn (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 21:43
    น่ารักมากๆเลยไรท์ ไรท์เขียนดีมากกกกกกกกกกกก สะท้อนสังคมได้ดีมากด้วย เรื่องการเลี้ยงดู สิ่งแวดล้อมรอบตัวส่งผลกับนิสัยแล้วการเติบโตของเรายังไง ดีมากๆค่ะไรท์เป็นกำลังใจให้แต่งเรื่องดีๆแบบนี้ทาอีกนะคะ
    #4,776
    0
  9. #4698 Eavv3 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 10:31
    งือจบแล้วววว มีความสุขมากเลยนขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ออกมานะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์เขียนฟิคดีๆแบบนี้ออกมาอีกนะ
    #4,698
    0
  10. #4673 areenachesani (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 23:34
    แง้งง มีความสุขจังง ยิ้มแก้มแทบแตกก
    #4,673
    0
  11. #4670 XMCB_BB (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 22:36

    กลับมาอ่านอีกรอบก็ยังยิ้มไม่หุบอยู่ดีอะ ^Y^

    #4,670
    0
  12. #4649 nsjcbw. (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 17:21
    โอ๊ยยยย ดีต่อใจอีกแล้วค่าาา ฮือออ ดีไปหมดเลยยย พี่ชานยอลก็อบอุ๊นอบอุ่น ตะแบคก็แสบบบ เป็นอะไรที่ลงตัวสุดๆ รักๆๆ
    #4,649
    0
  13. #4545 geejajaa (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 08:00
    แบคฮยอนคือความสดใสสสสสสสส
    น่านักมากๆเลยอ่ะ
    #4,545
    0
  14. #4532 BECQUEEN (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 14:46
    เรื่องนี้สนุกมากๆค้าาา แต่เราหงุดหงิดบ่อยมาก55555
    #4,532
    0
  15. #4498 ตะแอล (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 16:39
    ฮื่อออ น่ารัก เราอ่านเรื่องนี้รอบที่2แล้วก็ยังชอบอยู่น่ารักน่าหยิกไปหมดทั้งคนพี่คนน้อง
    #4,498
    0
  16. #4319 arysn_ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 00:31
    งื้ออออน่ารักกกกก
    #4,319
    0
  17. #4303 IT's fine (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 21:32
    ชอบมากกกกก ชอบทุกๆอย่างของเรื่องนี้เลย ภาษาก็สวย ไม่ได้ใข้คำศัพท์ยากจนเกินไป อ่านไปเขินไปตลอด ฮือออ ทั้งเรื่องเลย ขอบคุณมากๆนะคะที่แต่งฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา เราชอบมากจริงๆรักเลยอ่ะ เป็นกำลังใจให้ต่อไปนะคะ รักค้าบบบบ
    #4,303
    0
  18. #4302 izfxrn (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 10:35
    เพิ่งอ่านเจอ ดีมากเยย ชอบการบรรยายที่มันเข้าใจง่าย ไม่ต้องใล้ภาษาสวยมากมาย ตัวละครไม่โอเว่อเกินไป ชอบนะคะ
    #4,302
    0
  19. #4285 oom3456789 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 13:12
    เศร้าใจที่เพิ่งมาอ่าน เป็นฟิคที่ดีอีกเรื่องนึงเลย บรรยายดีมากเลยค่ะ ชอบที่ค่อยๆเล่าความสัมพันธ์ของตัวละครไปเรื่อยๆ เห็นพวกเขาค่อยๆเติบโต ค่อยๆรักกัน มันเป็นความรู้สึกที่ดีจริงๆ ชอบที่เล่าถึงความต่างของตัวละคร ในตอนที่แอลเจ้ามาทำให้ทั้งสองหมองใจกัน เราชอบนะ รู้สึกว่าความรักอย่างเดียวมันไม่พอ ความเข้าใจกันมันต้องมีด้วย การที่ทั้งสองค่อยๆปรับเข้าหากันแล้วกล่าวผ่านปัญหานั้นมาได้ มันดีจริงๆ รักทุกคัวละครเลย
    #4,285
    0
  20. #4277 11507416p (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 13:54
    รู้สึกดีจังที่ได้เข้ามาอ่าน ไม่งั้นคงเสียใจแย่ ชอบตัวละครทุกตัวเลย มันมีเหตุผลของตัวละครนั้นๆ เรื่องก็ดำเนินไม่นานเกินไปกำลังพอดีๆ ชื่นชมไรท์นะ เขียนได้อบอุ่นมาก แสดงว่าไรท์ต้องเป็นคนอบอุ่นแน่ๆ อยากบอกว่าเรื่องนี้จะเป็นอีกเรื่องที่อยู่ในใจนะ ปล.หากไรท์กำลังเขียนเรื่องอื่นอยู่ก็สู้ๆนะ ^^
    #4,277
    0
  21. #4270 blackunicorn2 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 12:35
    อบอุ่นสดใสมากเลย น่ารักมากกกกกก ตะแบ้กก็น่ารักจริงๆ หมั่นเขี้ยวว
    #4,270
    0
  22. #4205 24 ชั่วโมง (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 22:11
    อบอุ่นมากอ่ะรู้สึกเหมือนแบบความรักครั้งนี้มันเป็นความรักที่ดูจริงมาก เพราะมีทั้งเรื่องครอบครัวทั้งหลายๆอย่างเลยรู้สึกอินแล้วก็รู้สึกจริงมากๆ
    #4,205
    0
  23. #4199 pcy921 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 20:48
    โอ๊บยยยยน่ารักจนไม่รุจะเม้นยังไง
    #4,199
    0
  24. #4141 _khunlouis_ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 17:34
    ขอบคุณนะที่เเต่งเรื่องดีๆให้อ่านน๊าาาา
    #4,141
    0
  25. #4140 Tong Tong Junkomjon (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 15:49
    ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่ตั้งใจเขียนเรื่องนี้ออกมา ขอบคุณจริงๆค่ะ
    #4,140
    0