You are my sunshine (Chanbaek) -END-

ตอนที่ 28 : Shining XXVI :: You're precious to me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,647
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 448 ครั้ง
    2 พ.ค. 59



Shining XXVI

 

 






 

 

 

อุตส่าห์ตั้งใจทำทั้งคืนทำไมไม่เอาให้เค้าไปล่ะ

 

“อ่อ...เซฮุน” แบคฮยอนเหลียวหน้าไปมองผู้เข้ามาใหม่ คิดว่าแอบหนีออกมาหลบมุมไกลถึงตรงนี้คนเดียวได้โดยไม่มีใครรู้แล้วแท้ๆ แต่เซฮุนก็ยังอุตส่าห์เข้ามาเจอจนได้

 

สีหน้าไม่ดีเลย โอเคมั้ย

 

เราเมาเรือนิดหน่อยน่ะ เพิ่งเคยขึ้นครั้งแรก ฮ่ะๆเซฮุนเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆแบคฮยอน ตอนนี้พวกเขาอยู่กันที่ท้ายเรือชั้นล่างสุด ส่วนงานปาร์ตี้วันเกิดจัดขึ้นที่ชั้นสาม บริเวณริมสระว่ายน้ำ

 

บังเอิญผ่านมาเจอหรือแอบตามเรามาเพราะก่อนหน้านี้เขารู้สึกเบื่อจึงหนีออกจากงานมาอยู่เงียบๆคนเดียว มีเสียงคลื่นลมทะเลเป็นเพื่อน มีดาวดวงเล็กบนท้องฟ้าให้มองอย่างเต็มตา มีอากาศบริสุทธิ์ให้ได้สูดหายใจจนเต็มปอด

 

 

ที่แบบนี้แหละเหมาะกับเขาที่สุด

 

 

เห็นว่าหายไปเลยลองถามคุณพ่อบ้านดู ท่านบอกแบคฮยอนเดินมาทางนี้

 

อ่า...เมื่อกี้เราเดินสวนท่านคนตัวเล็กชันเข่าทั้งสองข้างขึ้นมาพร้อมกับวางคางลงไปด้วยความห่อเหี่ยว ในมือมีขวดแก้วเล็กๆซึ่งเป็นของขวัญที่ตั้งใจทำมาให้ชานยอลแต่ก็ไม่ได้ให้เขาพลิกมันเล่นไปมา สายตาก็จ้องมองไปที่มันอย่างเหม่อลอย

 

ทำไมไม่เอาให้พี่ชานยอล

 

คนตัวเล็กส่ายหัวช้าๆ

 

ของกิ๊กก๊อกไม่มีราคาพรรณ์นี้เราจะกล้าให้เขาไปได้ยังไง อายคนอื่นเค้าเปล่าๆ

 

แบคฮยอนคนที่เรารู้จักต้องไม่แคร์อะไรแบบนี้สิ เราว่ามันน่ารักจะตายไป ถึงไม่มีราคาแต่ก็มีคุณค่าทางจิตใจ เห็นไหมล่ะว่าไม่มีใครมานั่งทำอะไรแบบนี้ให้กับพี่ชานยอลเลยซักคน แม้แต่เราที่เป็นน้องชายแท้ๆเองก็ด้วย ใช้เงินซื้อมากันทั้งนั้น

 

 ถึงจะไม่ได้นั่งทำกันเองแต่ทุกคนก็ตั้งใจหามาให้ชานยอลไม่ใช่หรอ เราเชื่อว่ามันก็ไม่ได้หามาง่ายๆเหมือนกัน

 

ไม่เอาน่า

 

กว่าจะได้นาฬิกาเรือนนั้นมาเซฮุนก็ต้องสั่งไว้ตั้งหลายวันใช่ไหมล่ะ

 

สั่งไว้แล้วไง เราก็ไม่ได้มานั่งทำหลังขดหลังแข็งแบบแบคฮยอนอยู่ดีนี่

 

….

 

อย่าคิดมากเลยนะ แบคฮยอนไม่แฮปปี้เราก็ไม่แฮปปี้ไปด้วยรู้เปล่า

 

“ฮึก..เรารู้สึกแย่จังเลยเซฮุน”

 

“เช็ดน้ำตาเดี๋ยวนี้เลยห้ามขี้แย”

 

“ฮึกๆ”

 

“ยังอีก ถ้าไม่หยุดคราวหน้าเราไม่ติวหนังสือให้แล้วนะ”

 

“ฮื่ออ” แบคฮยอนครางประท้วงในลำคอ มีทั้งน้ำตามีทั้งเสียงหลุดหัวเราะปนกันอย่างน่าตลกจนเซฮุนต้องขำไปด้วย

 

“ว่าง่ายแบบนี้สุดหล่อจะยกไหล่กว้างๆของตัวเองให้เป็นรางวัลแล้วกัน” เซฮุนขยับตัวเข้าไปใกล้ๆแล้ววาดวงแขนข้างหนึ่งออกไปโอบไหล่เพื่อนไว้หลวมๆ “ซบได้เต็มที่เลยครับ” แบคฮยอนฟังแล้วยิ้ม เอียงหัวลงซบกับไหล่กว้างด้วยความยินดี

 

“ขอบคุณที่อยู่ข้างเราเสมอนะเซฮุน”

 

“ไม่อยู่ข้างแบคฮยอนแล้วเราจะไปอยู่ข้างใครได้”

 

“ได้เกิดมาเจอเพื่อนดีๆแบบเซฮุนให้ตายตอนนี้เราก็ไม่เสียใจแล้ว”

 

“แต่เราจะเสียใจมากถ้ามันเป็นแบบนั้นเราต้องอยู่ข้างๆกันไปจนแก่ แก่ชนิดที่ว่าจำชื่อกันไม่ได้ไปข้างนึงเลยโอเคหรือเปล่า”

 

“อื้ม..โอเคโอเคที่สุดเลย”  

 

 


 

 

 

 


“ต้องการอะไรหรือเปล่าครับคุณชาย”  

 

หลังจากไปเข้าห้องน้ำกลับมา คุณลุงพ่อบ้านก็เข้ามาเจอคุณชายปาร์คคนโตกำลังเดินขมวดคิ้วไปรอบๆบริเวณพื้นที่จัดงานเลี้ยง เหมือนอยากจะได้อะไรหรือกำลังตามหาใครอยู่

 

“แบคฮยอนหายไปซักพักแล้ว ผมเดาว่าน่าจะอยู่กับเซฮุน คุณพ่อบ้านพอจะเห็นสองคนนั้นบ้างหรือเปล่าครับ”

 

“ครับ คุณหนูแบคฮยอนเดินสวนกับผมเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว คุณชายเซฮุนก็เข้ามาถามผมเหมือนกัน น่าจะอยู่กันที่ท้ายเรือชั้นล่างนะครับคุณชาย”

 

“ขอบคุณครับ” ชานยอลสืบเท้าไปทางบันไดลงเรือทันที เขาก้าวยาวๆมุ่งหน้าไปที่ท้ายเรือชั้นล่างสุดตามคำบอกเล่าของคุณลุงพ่อบ้าน หงุดหงิดนิดหน่อยกับการที่แบคฮยอนหายไปจากงานโดยไม่บอกกล่าวกันก่อน

 

พอจะจับสังเกตได้ว่าแบคฮยอนเบื่องานเลี้ยงของเขาที่มีแต่เพื่อนฝูงคนสนิทเต็มไปหมด มีคนรู้จักอยู่แค่ไม่กี่คนที่เหลือก็คงแปลกหน้าสำหรับอีกฝ่าย แต่การจะออกไปไหนมาไหนเองก็ควรบอกเขาซักหน่อยไม่ใช่หรอ เกิดซุ่มซ่ามพลัดตกลงไปในทะเลโดยไม่มีใครรู้ใครเห็นขึ้นมาจะทำยังไง เขาเป็นห่วง ถึงจะเห็นว่าเซฮุนหายไปด้วยและคิดว่าน่าจะอยู่ด้วยกันแน่ๆแต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

 

ชานยอลรู้เซฮุนสามารถดูแลแบคฮยอนได้ แต่ในฐานะของผู้ชายคนหนึ่งที่มีแฟน ไม่ว่าอีกฝ่ายจะอยู่กับใครเขาก็ย่อมมีสิทธิ์ที่จะเกิดความรู้สึกหึงหวงไม่ใช่หรือไง ต่อให้เป็นน้องชายแท้ๆเขาก็ห้ามตัวเองไม่ได้อยู่ดีไม่ได้อยากจะหวงอะไรนักหรอกแต่มันก็เกิดความรู้สึกนั้นไปแล้วทำไงได้

 

 

            ‘ฮ่ะๆๆๆ

 

           

            เสียงหัวเราะคุ้นหูดังมาจากทางท้ายเรือ และเมื่อเดินมาถึง คุณชายปาร์คคนโตก็เริ่มเปลี่ยนสีหน้าทันที จากเรียบเฉย ก็กลายเป็นดุดัน

 

 

            ‘เล่าต่อสิ ตอนนั้นเซฮุนทำยังไง

 

 

ภาพการหัวร่อต่อกระซิกของคนอายุน้อยกว่าทั้งสองว่าน่าหงุดหงิดพอแล้ว การได้เข้ามาเห็นคนตัวเล็กนอนหนุนตักปาร์คเซฮุนยิ่งน่าหงุดหงิดกว่า

 

อะแฮ่ม!” เสียงกระแอมเข้มๆของชานยอลสามารถหยุดเสียงพูดคุยของแบคฮยอนและเซฮุนได้ ทั้งคู่หันไปมองชายหนุ่มพร้อมกัน ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างจะค่อยๆผละตัวออกจากกันแบคฮยอนผงกหัวขึ้นมาจากตักของเซฮุน

 

“ทำไมไม่ไปอยู่ในงาน มานอนเล่นกันทำไมตรงนี้”

 

“ผมว่าอีกซักพักจะกลับเข้าไปอยู่พอดี” เซฮุนบอกเขา ขณะที่แบคฮยอนเบือนหน้าไปทางอื่น ทำเหมือนไม่เห็นเขาอยู่ตรงนี้ ไม่มีกันอยู่ในสายตาซึ่งนั่นไม่ได้สร้างความเข้าใจให้กับชานยอลเลยสักนิดเดียว

 

“นายหนีออกมาโดยไม่บอกฉันก่อน” ชานยอลเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าแบคฮยอน คนตัวเล็กเงยหน้ามองเขาแวบเดียวจากนั้นก็ยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้นเรือ

 

“ผมขอโทษ

 

“เป็นอะไร”

 

….

 

“งอนอะไรฉันอีก” คนที่สมควรงอนน่าจะเป็นเขาไม่ใช่หรอ ทั้งทำให้เป็นห่วง ทั้งทำให้หงุดหงิดที่ต้องเข้ามาเห็นคนของตัวเองนอนหนุนตักผู้ชายอื่น แต่นี่อะไร ชานยอลกลับต้องมารู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายทำอะไรไว้ให้อีกคนไม่พอใจซะเอง

 

“เปล่า ผมจะงอนชานยอลทำไม”

 

“แล้วทำไมต้องทำหน้าอย่างนั้น”

 

“ผมปวดหัว ไม่กลับเข้าไปในงานแล้วได้มั้ย”

 

“ปวดหัว?” ชายหนุ่มแค่นเสียงหัวเราะถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เมื่อกี้ยังนอนหนุนตักท่าทางมีความสุขอยู่เลยไม่ใช่หรือไง พอเจอหน้าฉันแล้วปวดหัวขึ้นมาเลยงั้นสิ”

 

“ผมขอโทษเรื่องที่ออกมาโดยไม่บอกก่อนด้วยแล้วกัน แต่ผมขอไม่กลับขึ้นไปแล้วนะ ผมอยากอยู่คนเดียว ชานยอลกับเซฮุนกลับไปสนุกกับเพื่อนๆในงานต่อเถอะ” คนตัวเล็กค้อมหัวให้น้อยๆเพื่อแสดงความขอโทษก่อนจะเดินหนีออกไป ชานยอลได้แต่มองตามหลัง ไม่เข้าใจการกระทำอันผิดปกติของแบคฮยอนเลย

 

ร้อยวันพันปีอีกฝ่ายยอมก้มหัวขอโทษง่ายๆที่ไหน ไอ้อาการหน้าซึมดูใจลอยแบบนั้นชานยอลมั่นใจว่ามันต้องมีเรื่องอะไรที่เขายังไม่รู้แน่

 

แบคฮยอนกำลังทำให้ชานยอลต้องทบทวนตัวเองอย่างหนัก ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ได้เผลอทำอะไรให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่ดีไว้หรือเปล่า ชานยอลจำได้ว่าตัวเองก็ดูแลอีกฝ่ายได้ดีในระดับนึงแล้วถึงแม้จะต้องคอยดูแลเพื่อนคนอื่นไปด้วย แต่เขาไม่คิดว่าตัวเองจะทิ้งขว้างแบคฮยอนตรงไหน หรือคำพูดที่พูดกับอีกฝ่ายเมื่อกี้มันฟังดูแรงไป

 

 

แบคฮยอนเป็นอะไรกันแน่ 

 

 

“อ่ะ...” ขวดแก้วเล็กๆถูกยื่นมาตรงหน้าของชานยอล ชายหนุ่มมองมันสลับกับใบหน้าของน้องชายตัวเอง “แบคฮยอนลืมเอามันไปด้วย” เด็กหนุ่มบอกพลางยัดมันใส่ลงในมือพี่ชาย

 

“เมื่อคืนแบคฮยอนนั่งทำทั้งคืน ทำเองด้วย มันดูธรรมดาแต่ถ้าคนพิเศษให้มันย่อมต้องดีกว่าของแพงๆที่พี่ได้มาใช่หรือเปล่า”

 

“ไม่เห็นเข้าใจ”

 

“ถ้าผมบอกว่ามันเป็นของขวัญที่แบคฮยอนตั้งใจทำมาให้พี่พี่จะว่ายังไง”

 

….

 

“จะมองว่ามันไร้ค่าไม่น่าเก็บไว้เหมือนของแพงๆที่ทุกคนให้มั้ย”

 

“แบคฮยอนทำให้ฉันงั้นหรอ”

 

“ตอบผมมาก่อนสิ”

 

“จะซื้อมาแพงหรือเป็นแค่ของถูกๆไร้ราคา ถ้าตั้งใจให้ฉันก็จะเก็บไว้ทุกชิ้นนั่นแหละ ส่วนจะชอบไม่ชอบมันก็เป็นอีกเรื่อง”

 

“แล้วที่อยู่ในมือนั่นล่ะคิดว่าไง ชอบหรือไม่ชอบ”

 

“นี่น่ะหรอ” ชานยอลเหลือบตาลงมองขวดแก้วในมือ เห็นก้อนกลมสีขาวเล็กๆคล้ายลูกกวาดถูกวาดเป็นรูปยิ้ม รูปหัวใจและตัวอักษรภาษาอังกฤษอัดกันอยู่ข้างในนั้น มันดูติ๊งต๊องและไร้สาระในความคิดเขา ลักษณะก็ธรรมดา แต่ไม่วายทำเขายิ้มออกมาได้หน้าตาเฉยยิ้มเพียงเพราะแค่มีหน้าใครบางคนลอยเข้ามาด้วย

 

“ผมไม่อยากฟังคำตอบแล้ว”  

 

….

 

“รู้ว่ายังไงพี่ก็ต้องชอบมัน”

 

“แล้วนายล่ะ ยังชอบอยู่ไหม...แบคฮยอนน่ะ”

 

“เหอะ ต่อให้แบคฮยอนจะเสร็จพี่ไปอีกกี่ครั้งผมก็จะชอบ” เซฮุนเบะปาก ในใจทั้งหมั่นไส้ ทั้งงอน ทั้งเจ็บใจ ทั้งเฟล สารพัดสิ่งที่อัดรวมกันอยู่ในอกซ้ายนี้ “ผมชอบของผม”

 

“ขอโทษด้วย”

 

“บอกแล้วไงผมไม่ได้หลีกทางเพราะพี่ แต่ผมยอมรับการตัดสินใจของแบคฮยอน”

 

“อืม ก็ยังอยากขอโทษอยู่ดี”

 

“ปาร์คชานยอลพูดดีๆกับปาร์คเซฮุนก็เป็นด้วยหรอ หวังว่าคืนนี้พายุจะไม่เข้านะ ผมยังไม่อยากตายอยู่บนเรือลำนี้” ชานยอลโบกหัวน้องชายจอมไร้สาระไปที แต่พอเห็นว่าเด็กหนุ่มยืนทำปากอูดใส่ก็ขยี้ผมอีกฝ่ายแรงๆแล้วค่อยดึงเข้ามากอดคอ

 

ถึงจะตีกันบ่อย พูดจาไม่เคยเข้าหูกันเลย นิสัยก็ต่างกันสุดขั้วแต่ว่าทั้งคู่ก็เป็นพี่น้องที่รู้จักนิสัยใจคอกันดี มีความเข้าใจ มีความห่วงใย หรือแม้กระทั่งความรักที่มักไม่แสดงออกแน่นอนว่าย่อมต้องมีเพียงแต่การแสดงความรู้สึกไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะทำต่อกันบ่อยๆก็เท่านั้น

 

“แบคฮยอนคิดมากเรื่องพี่ตลอดเลยนะ ถ้ารักกันจริงก็อย่าลังเลที่จะรับผิดชอบความรู้สึกกัน แบคฮยอนมาจากสังคมแบบไหน แล้วเราอยู่ในสังคมกันแบบไหนพี่ก็น่าจะรู้”

 

“อืม”

 

“ตามไปบอกแบคฮยอนนะว่าพี่รู้สึกยังไงกับของขวัญที่แบคฮยอนทำให้ อย่าปล่อยให้คนที่เรารักต้องคิดมากไปเอง”

 

“นายโตขึ้น”

 

“เพราะผมอยากเห็นแต่รอยยิ้มของแบคฮยอนต่างหาก” เด็กหนุ่มขยับตัวออกจากแขนของพี่ชาย หันหน้าเข้าหาก่อนจะปล่อยหมัด ชกอกซ้ายของคนเป็นพี่ด้วยแรงที่ไม่มากและไม่น้อยไป แต่ก็ทำเอาชานยอลเซถอยหลังได้ตั้งครึ่งก้าว

 

“ได้ไปแล้วก็ช่วยรักษาไว้ดีๆด้วย”

 

 

 

 

  




แบคฮยอนยังคงเดินวนไปมาอยู่ระหว่างชั้นล่างสุดและชั้นสองของเรือยอร์ชสุดหรู อันมีตระกูลปาร์คเป็นเจ้าของอย่างหาทางไปไม่ถูก ก่อนหน้านี้ไม่น่าทำปากเก่งบอกลูกชายเจ้าของเรือทั้งสองคนว่าอยากอยู่ตามลำพังเลย เพราะผลของการทำอะไรโดยไม่รู้จักคิดให้ดีก่อนแท้ๆ เขาถึงต้องพาตัวเองมาหลงทางแบบนี้

 

ไม่รู้ว่าจะเดินไปไหน ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรต่อ บ้านตัวเองก็ไม่ใช่ เรือก็เพิ่งเคยขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิต แล้วไอ่เรือที่ว่านี้ก็ไม่ใช่เรือธรรมดาๆ แต่หรูหราระดับมหาเศรษฐีเท่านั้นถึงจะเป็นเจ้าของได้ มันกว้างมาก เมื่อกี้เพิ่งเปิดไปเจอห้องนั่งเล่นล่ะมั้ง แบคฮยอนคิดว่าใช่แหละ เพราะเห็นมีโซฟาสีครีมทองอย่างหรูและสิ่งอำนวยความสะดวกหลายๆอย่างที่ดูแล้วทำให้คิดว่าเป็นห้องนั่งเล่น

 

มันน่าทิ้งตัวลงนอนอยู่หรอก แต่ก็ดูเคว้งคว้างน่ากลัวเกินไปเขาเลยพาตัวเองออกมาหลังจากสำรวจภายในนั้นเสร็จ พอเดินต่อไปเรื่อยๆแบคฮยอนก็เปิดไปเจอห้องลักษณะคล้ายๆกันอีก แต่ในนั้นมีบาร์และชั้นเก็บไวน์กับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อื่นๆอีกหลายชนิด บรรยากาศสลัวๆถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นห้องสำหรับนั่งดริ้งค์

 

แน่นอนว่าแบคฮยอนคงไม่เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในนั้นนาน เขายังไม่อยากพลาดทำขวดไหนตกแตกให้เจ้าของเค้ามาดุเอาได้ อีกเรื่องก็คือเขามั่นใจว่าตัวเองไม่มีปัญญาชดใช้ค่าเสียหายได้แน่ๆ มากที่สุดก็คงต้องบากหน้าไปรบกวนคุณท่านอีก เพราะงั้นถึงต้องรีบๆออกมา

 

แต่คนมือบอนก็ยังเป็นคนมือบอนวันยังค่ำ แบคฮยอนไล่เปิดสำรวจอีกหลายๆห้องบนเรือหรูเพราะไม่มีที่จะไป หากไม่ติดว่ากลัวจะหลับลืมตื่น หรือไม่ก็หลับไปแล้วตื่นขึ้นมาอีกทีพบว่าตัวเองโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้ที่ไม่มีใครรู้จัก ป่านนี้แบคฮยอนคงทิ้งตัวลงนอนตรงไหนสักแห่งไปแล้ว

 

เขาง่วงมาก และตอนนี้มันก็เลยเวลานอนของเขามามากโข บวกกับเมื่อคืนมีเวลานอนน้อย ทั้งต้องตื่นมาเรียนแต่เช้า เรียนทั้งวันพูดเลยว่าตอนนี้แบคฮยอนหมดแรงสุดๆ

 

เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ ยิ่งอย่างหลังยิ่งทำให้เขารู้สึกเหนื่อยกว่าอะไรทั้งหมด แบคฮยอนไม่ชอบตัวเองตอนนี้ เอาแต่คิดมาก น้อยเนื้อต่ำใจกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง แบคฮยอนตัวจริงต้องคิดว่า เกิดมาจนแล้วไง? เป็นแค่คนระดับรากหญ้าแล้วไง? ไม่มีปัญญาซื้อของแบรนด์เนมหรูๆเหมือนคนอื่นแล้วไง ใครสนล่ะแบบนี้ไม่ใช่หรอ

 

ที่ผ่านมาแม้ชีวิตจะย่ำแย่แค่ไหนแบคฮยอนก็ไม่เคยท้อ แบคฮยอนพอใจและภูมิใจแล้วที่ได้มีชีวิตเติบโตมาในครอบครัวของพ่อเฒ่าแม่ครู

 

ไม่มีเงินมากก็ไม่เป็นไร แค่มีข้าวให้กินอิ่มทุกมื้อ มีที่ให้นอนเต็มอิ่มทั้งคืนมันก็ดีแล้ว ไม่ต้องมีของหรูๆแพงๆ ขอแค่เสื้อผ้าดีๆสะอาดๆไม่ขาดพรุนให้ใส่ ของใช้จะมาจากการบริจาคของคนใจบุญคนไหนก็ได้ ถ้าสภาพยังดีเขาก็ยินดีใช้ต่อ

 

โลกมันไม่ได้โหดร้ายจนขนาดที่ว่าเขาจะทนอยู่ไม่ได้ถ้าหากว่าไม่ได้เกิดมาเป็นลูกคนรวย ไม่มีใครเลือกเกิดได้ แต่เราเลือกที่จะเป็นได้ และที่ผ่านมาแบคฮยอนก็เลือกให้ตัวเองพอใจกับสิ่งที่มี ภูมิใจกับสิ่งที่เป็นตามคำพร่ำสอนของพ่อแม่มาโดยตลอด

 

 

แต่กับเรื่องชานยอลวันนี้ทำไมเขาถึงคิดแบบนั้นไม่ได้ล่ะ

 

 

มันแย่ที่แบคฮยอนกำลังรู้สึกว่าตัวเองดีไม่พอ ไม่คู่ควรกับชานยอล ไม่มีความเข้ากันเลยไม่ว่าจะด้วยเรื่องนิสัยหรือสถานะทางสังคม แบคฮยอนไม่มีของขวัญดีๆให้ชานยอล แบคฮยอนไม่ได้เป็นที่ยอมรับในหมู่เพื่อนๆของชานยอล ไม่มีอะไรที่ชานยอลจะสามารถภูมิใจได้เลยว่ามีเขาเป็นแฟน

 

ที่ไม่กล้าบอกใครเกี่ยวกับเรื่องความสัมพันธ์ก็เป็นเพราะว่าแบคฮยอนกลัวทำให้ชานยอลต้องอับอายอายที่เลือกคบคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าแล้วยังเป็นผู้ชายด้วยกันอีก

 

 

แต่ก็ช่างเถอะอีกเดี๋ยวก็เช้าแล้ว

 

อีกเดี๋ยวเรื่องแย่ๆก็จะผ่านไป

 

ทนเอาอีกนิดเดียวก็ได้กลับบ้านแล้วแบคฮยอน

 

 

 

“ห้องนอนอยู่ตรงไหนนะ” แบคฮยอนอยากนอน อยากพักสมอง อยากเลิกฟุ้งซ่าน อยากกลับบ้านด้วย แต่เพราะคืนนี้ต้องค้างที่นี่ ดังนั้นการมองหาห้องนอนคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับคนไม่มีที่ไปอย่างเขา

 

แต่ประเด็นมันติดอยู่ที่เขาไม่รู้น่ะสิว่าคืนนี้จะต้องไปนอนที่ไหน ตั้งแต่เปิดๆมานี่ก็เจอแต่ห้องอะไรก็ไม่รู้ ไม่ได้ถามเจ้าของเรือไว้ซะด้วย ตอนนั่งรถมากับคุณลุงพ่อบ้านก็ลืมคิดเรื่องนี้ไปซะสนิท กระเป๋าเป้ใส่เสื้อผ้าที่เอามาด้วยคุณลุงพ่อบ้านก็เป็นคนเก็บให้ ซึ่งเวลาแบบนี้คุณลุงคงยังอยู่คอยรับใช้เจ้านายในงาน ถ้าจะให้ขึ้นไปถามถึงข้างบน แบคฮยอนยอมหลบมุมนั่งหลับแถวนี้ยังจะดีซะกว่าเพราะไม่อยากเจอใครทั้งนั้น

 

ตอนนี้ก็คงต้องเดินหาเองต่อไปจนกว่าจะเจอห้องนอนสินะ หรือไม่ก็ตัดสินใจนอนมันซะตรงนี้เลย

 

 

“พนักงาน คนขับเรือ ผีซักตัวก็ยังไม่มีผ่านมาให้ถามเลย”

 

 

“ฮืออ ง่วงจะแย่และ...อ้ะ!” แรงรวบตัวจากด้านหลังทำคนตัวเล็กตกใจ เขายืนของเขาอยู่ดีๆ แต่ไม่รู้คนสติไม่ดีที่ไหนเข้ามาทำฉวยโอกาสกับเขาแบบนี้

 

 

หาตั้งนาน

 

 

เสียงชานยอล

 

 

“ที่แท้ก็หนีมาอยู่แถวนี้” คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของปาร์คชานยอล แต่ยิ่งดิ้นยิ่งเหมือนว่ามันจะรัดตัวเขาแน่นมากขึ้น จะเอามือขึ้นมาช่วยแกะออกก็ไม่ได้เพราะแค่ขยับแขนเขายังทำไม่ได้เลยตอนนี้ความง่วงในทีแรกถึงกับหายเป็นปลิดทิ้ง

 

“มากอดผมทำไม ปล่อยเถอะ เดี๋ยวมีใครเข้ามาเห็นแล้วชานยอลจะลำบาก”

 

“โกรธอะไร”

 

….

 

“ทำอะไรให้ไม่พอใจไว้ก็ว่ามาสิ ฉันจะได้อธิบายถูก”

 

“ไม่มีหรอก”

 

“ต้องมีสิ”

 

“ชานยอลตื้อคนเก่งตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

“ใครว่าตื้อล่ะ ฉันกำลังง้ออยู่ต่างหาก” ชานยอลวางคางลงบนไหล่น้อยของแบคฮยอน “ไหน ฉันทำอะไรไว้บอกให้เข้าใจหน่อย”

 

“ชานยอลไม่ต้องกลับขึ้นไปสังสรรค์กับเพื่อนๆต่อหรอ ปล่อยผมแล้วกะ

 

“ถึงกลับขึ้นไปก็ไม่สนุก ในเมื่อมีคนไม่สบายใจเพราะเรื่องของฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคน” คนฟังเม้มปากแน่น หันหน้าหนีใบหน้าหล่อที่ยื่นเข้ามาใกล้จนปลายจมูกโด่งแทบชนแก้ม ใจหนึ่งรู้สึกดีที่อีกฝ่ายแสดงออกว่าแคร์ แต่อีกใจมันก็ปวดหน่วงๆอย่างบอกไม่ถูกน้ำตาพลันจะไหลลงมาแต่ก็พยายามกะพริบตาถี่เข้าไว้เพราะไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกไป

 

“อันนี้นายทำใช่มั้ย” ขวดแก้วเล็กๆที่อยู่ตรงหน้าคุ้นตาเสียจนพาให้ตกใจ ทำเองกับมือมาทั้งคืนทำไมแบคฮยอนจะจำมันไม่ได้ เขาไม่รู้ตัวเลยว่าขวดของขวัญนี้ไม่ได้อยู่ที่ตัวเองแล้ว ไม่ทันได้เอะใจถึงมันเลยด้วยซ้ำ

 

“ชานยอลได้มันมาได้ยังไง” แบคฮยอนเอื้อมมือหมายจะคว้ามันคืนมาทว่าก็ทำไม่ได้ ชานยอลกำมันไว้ในมือจนมิดแถมยังเอาแขนมารัดตัวเขาให้แน่นกว่าเดิม

 

“ทำมาให้แท้ๆทำไมต้องโกหก”

 

“เซฮุนใช่มั้ย ได้มันมาจากเซฮุนใช่หรือเปล่า”

 

“ตอบให้ตรงคำถามสิ”

 

“ไม่เห็นหรอว่ามันเป็นยังไง เอาให้ก็โดนเพื่อนชานยอลหัวเราะเยาะเปล่าๆ”

 

“ดอกหญ้านายยังเคยให้ฉันมาแล้ว จะเอาไอ้ขวดเล็กกระจิ๋วนี่ให้ฉันอีกจะเป็นไรไป”

 

“แต่ตอนนั้นเราอยู่กันแค่สองคน”

 

“แล้วถ้าสมมุติว่าฉันยังไม่เห็นมัน และเราอยู่กันแค่สองคนนายจะเอาให้ฉันหรือเปล่า”

 

“ผมจะโยนมันทิ้งลงทะเล”

 

“ทั้งๆที่นายนั่งทำทั้งคืน?

 

“ตัดใจทิ้งมันตั้งแต่แรกอาจจะเสียใจน้อยกว่าให้ไปแล้วถูกมองข้ามความสำคัญมันไม่ได้มีราคา ใช้ประโยชน์อะไรก็ไม่ได้ ไม่เหมือนของแบรนด์เนมที่เพื่อนๆให้ชานยอลมาหรอก”

 

“ในสายตานายฉันเป็นแบบนั้นหรอ เห็นฉันเป็นพวกชอบดูถูกน้ำใจคนหรือไง”

 

“เปล่า แต่ในความเป็นจริงระหว่างก้อนหินกับของหรูๆแพงๆคนเราก็ต้องเลือกอย่างหลังด้วยกันทั้งนั้นไม่ใช่หรอ”

 

“แต่ฉันมีสิทธิ์เลือก แล้วฉันก็จะใช้สิทธิ์ของตัวเองเลือกเก็บมันไว้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นก้อนหิน ของหรูๆ หรืออะไรก็ช่าง การที่นายคิดแบบนี้ไม่ใช่แค่กำลังดูถูกฉันนะ แต่นายกำลังดูถูกตัวเองด้วยแบคฮยอน”

 

….

 

“ไม่เห็นต้องเอาตัวเองไปเทียบกับใครเค้าเลย นายมีแค่ไหนแล้วเพื่อนฉันมีแค่ไหนฉันรู้ดี ฉันไม่เคยหวังว่านายจะต้องซื้อของแพงๆให้ จะไม่ให้เลยก็ไม่ได้ว่าอะไร”

 

….

 

“แบคฮยอน”

 

….

 

“อย่าเป็นแบบนี้สิ อย่าคิดแทนฉัน”

 

“จะว่าไปแล้ว..ผมก็เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชานยอลเลย”

 

….

 

“ชานยอลชอบกินอะไรหรือไม่ชอบอะไร ของสะสมแบบไหนที่ชานยอลชอบ เสื้อผ้าของใช้แบบไหนที่ถูกใจชานยอลผมไม่รู้เลยซักอย่าง แม้แต่เรื่องวันเกิดก็ต้องให้คนอื่นเค้ามาบอกก่อนผมถึงจะรู้” ชานยอลผละตัวออกแล้วค่อยๆหมุนร่างเล็กให้หันเข้ามาเผชิญหน้ากันตรงๆ น้ำตาที่เปรอะอยู่บนสองแก้มน้อยกำลังทำให้ชายหนุ่มรู้สึกใจเสียและทำตัวไม่ถูก

 

ซอรินที่ชานยอลบอกว่าคิดแค่เพื่อนยังรู้ใจมากกว่าผมที่ชานยอลบอกว่าชอบเลย”

 

ตัดพ้อตัวเองแบบนี้ไม่ใช่นายเลยนะ

 

“ผมไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรที่เหมาะส...กับชานยอลเลยซักอย่าง ฮึก..”

 

คิดมากไปแล้วคนตัวเล็กถูกดึงเข้าไปซุกอกอุ่น ชานยอลลูบศีรษะปลอบประโลมเขาราวกับคุณพ่อที่กำลังปลอบลูกน้อยซึ่งทำจักรยานล้มจนเจ็บตัวเพราะว่าเพิ่งหัดขี่มันครั้งแรก

 

“อยากเปลี่ยนใจมั้ยชานยอล”

 

“เปลี่ยนทำไม”

 

“เปลี่ยนจากผมไปเป็นคน

 

พอทีเถอะน่า”

 

“ฮึ...

 

“แล้วก็ได้โปรดหยุดร้องด้วย ให้ตายสิ..วันนี้วันเกิดฉันแทนที่จะอวยพรแต่นายดันมาร้องไห้ให้ฉันแทน มันน่าตีจริงๆ” ชานยอลลงโทษด้วยการรัดตัวคนในอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก

 

“ฟังนะจะรวยจะจน จะมีหรือไม่มีอะไรฉันไม่สนหรอก ฉันมีพร้อมทุกอย่างแล้วถ้าจะรักคนที่ไม่มีอะไรเลยมันกลับต้องเป็นเรื่องที่ดีสิ ฉันสามารถดูแลคนๆนั้นได้ แล้วฉันก็จะทำให้ชีวิตคนๆนั้นดีขึ้น

 

“แล้วไม่อายคนอื่นบ้างหรอ

 

“ถ้าฉันแคร์คนอื่นมากกว่านายก็คงไม่ปล่อยให้เรื่องของเรามันเกิดขึ้นตั้งแต่แรก” คนตัวเล็กแนบหน้าลงบนอกแกร่งจนแทบจมลงไป สองแขนยกขึ้นมากอดตอบเอวสอบให้แน่นที่สุดเท่าที่ตัวเองจะสามารถทำได้

 

“ถ้าคิดว่าตัวเองยังไม่ดีพอก็แค่ค่อยๆปรับ มันไม่ได้มีอะไรยาก คนเพิ่งคบกันก็ต้องอยู่ในระยะที่ต้องปรับตัวเข้าหากันแบบนี้อยู่แล้ว” ชานยอลก้มลงจูบซับกลุ่มผมสีดำเบาๆ

 

“ขวดแก้วติ๊งต๊องของนายลิมิเต็ดอิดิชั่นยิ่งกว่าของแบรนด์เนมที่ฉันได้มาทั้งหมดอีก กรุณากลับไปมั่นใจตัวเองเหมือนเดิมด้วย หลานคุณยาย” แบคฮยอนทุบหลังชานยอลดังอั่ก! โทษฐานที่มาว่าขวดของขวัญของเขาติ๊งต๊อง แต่หลังจากนั้นก็กอดแน่น เอาหน้าเข้าซบต่อเหมือนเดิม

 

ถ้าชานยอลเป็นใครก็ไม่รู้ที่ไม่เคยทำดีกับแบคฮยอนเลยแบคฮยอนก็คงไม่แคร์ขนาดนี้   คงเพิกเฉย  ไม่สนเลยว่าเพื่อนหรือคนรอบข้างของอีกฝ่ายคนไหนจะมองจะคิดยังไงบ้าง คงไม่เก็บเอาเรื่องเล็กๆน้อยๆมาใส่ใจ เป็นกังวลจนไม่เป็นตัวของตัวเองแน่ แต่เพราะมันตรงกันข้าม


ชานยอลดีกับเขาเสมอ ชานยอลทำให้เขาอุ่นใจ ทำให้รู้สึกปลอดภัย และยังเป็นแรงบันดาลใจให้แบคฮยอนอยากปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น

 

เมื่อก่อนไม่เคยเข้าใจ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักหน้าตาเป็นยังไง มีฤทธิ์ร้ายแรงจนทำให้คนๆนึงกลายเป็นคนโง่ได้อย่างที่คนเค้าว่ามาจริงหรือเปล่า 


จนกระทั่งได้มาเจอกับตัวเองในวันนี้ แบคฮยอนถึงได้รู้ว่ามันไม่ผิดเลยจริงๆ ความรักทำให้สุขได้ แล้วก็ทำให้เป็นทุกข์ได้ไม่ต่างกัน แบคฮยอนขลาดกลัวง่ายผิดวิสัยก็เพราะความรัก แบคฮยอนตัดพ้อตัวเอง ว่าตัวเอง กลายเป็นคนอ่อนแอไม่เหมือนเดิมก็เพราะความรักทั้งนั้น

 

 คิดแล้วก็น่าตลกสิ้นดี

 

เขาคงชอบชานยอลมากจริงๆนั่นแหละ

 

ไม่...ต้องบอกว่ารักมากถึงจะถูกสินะ

 

 

 

“ผมขอโทษนะ” แบคฮยอนดันร่างตัวเองออกเบาๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงกว่า งี่เง่าคิดมากไปเอง ชานยอลยิ้มจางๆพลางเกลี่ยเส้นผมนุ่มที่ปรกหน้าผากน้อยของแบคฮยอนเล่น

 

“เราจะไม่ทะเลาะกันด้วยเรื่องนี้อีก ตกลงไหม”

 

“ครับ”

 

“ครับ?” ชานยอลเลิกคิ้วขึ้นกับการรับคำอย่างแสนสุภาพของแบคฮยอน วันนี้อีกฝ่ายทำให้เขาประหลาดใจด้วยหลายครั้งเหลือเกิน ฟังดูแปลกๆแต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าน่ารักดีชานยอลคิดว่าแบคฮยอนน่ารักอีกแล้ว

 

“ขำผมทำไม”

 

“มีเด็กดื้อมาพูดเพราะกับฉัน”

 

“เมื่อไหร่จะเลิกเรียกผมว่าเด็กดื้อ ผมโตแล้วนะ ผม” แบคฮยอนคิดคำที่จะพูดไม่ออกเมื่อใบหน้าหล่อค่อยๆโน้มลงมาใกล้ ชานยอลเว้นระยะห่างระหว่างปลายจมูกของกันและกันไว้ให้ไม่ถึงคืบ ดวงตามองลึกเข้ามาจนคนตัวเล็กต้องประสานสายตามองตอบ

 

“ผมลืมสิ่งที่อยากจะพูดหมดแล้ว..” กลีบปากน้อยถูกขโมยจุ๊บเบาๆหนึ่งครั้งสองครั้งและอีกหลายๆครั้งปาร์คชานยอลกำลังปั่นหัวเขา และมันก็สำเร็จด้วยเพราะตอนนี้สมองแบคฮยอนเริ่มตื้อและคิดอะไรไม่ออกอีก

 

“ลืมสิ่งที่อยากจะพูดก็ไม่ต้องพูดแล้วดีไหม เปลี่ยนไปทำอย่างอื่น”

 

“ท ทำอะไร”

 

“ทำในสิ่งที่คนเป็นผู้ใหญ่เค้าทำกัน”

 

….

 

แค่สองคน

 

 “อ้ะ..!” ร่างเล็กถูกตวัดขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว ชานยอลเหลือบตามองใบหน้าน่ารักที่ขึ้นสีแดงระเรื่อแล้วอมยิ้ม ก่อนก้าวเท้าไปข้างหน้า มีจุดหมายปลายทางคือห้องนอน

 

 

.

.

 

 

“เปิดสิ”

 

เสียงทุ้มเอ่ยบอกเมื่ออุ้มคนในอ้อมแขนมาจนถึงหน้าประตูห้อง แบคฮยอนกัดปากตัวเองด้วยความเขินอาย ยอมเอื้อมมือช่วยเปิดประตูห้องให้ตามคำสั่งอย่างว่าง่าย

 

 

ชานยอลวางเขาลงแล้ว

 

 

ปั้ง

 

แคร่ก

 

 

แถมยังปิดประตู ลงกลอน และคล้องโซ่สีเงินแกมทองไว้อย่างดีแน่นหนาชนิดที่ว่าคนนอกไม่มีทางเข้ามาได้ นอกจากจะทะลึ่งใช้อุปกรณ์อะไรพังเข้ามา ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆคุณชายคงไม่ปล่อยให้มีชีวิตรอดกลับออกไปได้ หรือไม่ก็รอดแต่อาจมีการเจ็บตัวกันเกิดขึ้น

 

 

พลั่ก

 

 

แบคฮยอนเองก็เหมือนกัน

 

 

ตึ่ก

 

 

กว่าจะได้ออกไปสูดอากาศข้างนอกอีกทีก็คงต้องผ่านการเจ็บตัวก่อนไม่น้อยแต่เป็นการถูกทำให้ เจ็บ คนละวิธีกับเหล่าคนนอกที่ว่านั่นนะกระบวนท่าก็คงต่างกันมากโขอยู่

 

 

“อือ...” นับตั้งแต่ถูกดันร่างให้ติดกับผนังห้องนอนตรงทางเข้า แบคฮยอนก็ยังไม่มีโอกาสได้หายใจเข้าอย่างเต็มปอดเลย เพราะมีริมฝีปากของปาร์คชานยอลเข้ามาแย่งอากาศไปตลอด

 

คุณชายประกบปากสอดลิ้นเข้ามาดูดดุนดันจนแบคฮยอนมึนไปหมด มือไม้อ่อนปวกเปียกสู้อะไรไม่ได้ ได้แค่เกาะไหล่ทั้งสองข้างคนโตกว่าไว้แน่นๆเพื่อเป็นหลักยึด ไม่ให้ตัวเองล้มลงไปก่อน

 

 

ตึ่ก!

 

 

ร่างเล็กเริ่มถูกดันให้เดินต่อไปเรื่อยๆโดยที่ริมฝีปากทั้งสองยังคงประกบกันไม่ปล่อย เวลานี้แบคฮยอนมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้นนอกจากปลายคางของคนตรงหน้า

 

 

ตุ่บ!

 

โครมมม

 

 

“ชานยอล ของตกหมดแล้ว” ของขวัญด้วย ร่วงลงพื้นกระจัดกระจายเต็มไปหมดเพราะเขาเดินถอยหลังไปชนกับโต๊ะที่ใช้วางพวกมันอยู่ ดีที่ไม่มีชิ้นไหนแตก แบคฮยอนทันมองแค่เสื้อแจ็คเก็ตกับเข็มขัดเท่านั้น เพราะหลังจากนั้นชานยอลก็เอาหน้าหล่อๆของตัวเองเข้ามาบังจนมิดพรมจูบไปทั่วใบหน้าแล้วยังแกล้งไซ้คอเขาให้ใจสั่นเล่นอีก

 

“ไม่คิดจะสนใจของขวัญของตัวเองบ้างหรือไง”  ถ้ามันเสียหายหรือชำรุดตรงไหนขึ้นมาแบคฮยอนไม่มีปัญญาใช้ และจะไม่ขอมีส่วนรู้เห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย เพราะทั้งหมดเจ้าของวันเกิดเป็นคนทำเองทั้งนั้นอยากมาจูบแล้วดันเขาไปชนนั่นชนนี่เอง แถมไม่ยอมสนใจมองหรือคิดจะก้มลงเก็บซักนิด

 

“อย่าทำรอยนะ อ้ะ!...บอกอย่าทำไง”

 

“ทำไปแล้ว และจะทำอีก”

 

“ผมอยากให้ทุกคนได้มาเห็นอย่างที่ผมเห็นจริงๆ ชานยอลคนที่มีภาพลักษณ์นิ่งๆนั่นมันแค่ภาพลวงตา ชานยอลตัวจริงน่ะต้อ.อื...เก็บกดกับเรื่องพรรค์นี้”

 

คนฟังหัวเราะในลำคอเบาๆ ริมฝีปากยังคงทำหน้าที่ปรนเปรอจูบให้คนรักไม่หยุด ไม่มีขาดตกบกพร่อง ออกจะจู่โจมหนัก ไม่ปล่อยให้คนอ่อนประสบการณ์ได้มีเวลาพักหายใจหายคอสะดวกเลยซักนาที

 

“ฉันไม่ได้มีอะไรกับใครมาซักพักแล้ว”

 

“หยาไม่ได้ถามถึงเรื่องนี้ซักหน่อย”

 

“ก็อยากบอก” งับกลีบปากสีชมพูเล่น พลางเกลี่ยปลายจมูกของตัวเองเข้ากับอวัยวะเดียวกันที่เป็นของอีกฝ่าย “จะได้รู้ว่าที่เป็นแบบนี้มันมีที่มาที่ไป ฉันไม่ใช่คนหมกมุ่น”

 

“หรอ”

 

ไม่ใช่คนหมกมุ่นแต่เป็นคนที่ไวต่อเรื่องอย่างนี้สินะ ถึงได้เอามือสอดเข้ามายุ่มย่ามใต้เสื้อฮู้ดของเขาได้โดยที่เขายังไม่ทันจะรู้ตัว หนำซ้ำยังทำท่าจะช่วยถอดมันออกอีก ตอนก้มลงมองตัวเองแบคฮยอนก็เพิ่งเห็นด้วยว่ากระดุมกางเกงยีนส์ถูกปลด ซิบก็ถูกรูดลงไปจนเกือบสุด ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายทำมันตอนไหน

 

 

บ้าเอ้ย! จะร้ายกาจเกินไปแล้วนะพี่ชายเซฮุน

 

 

“ดื้อหรอ” ชายหนุ่มแอบดุเพราะแบคฮยอนยังขืนตัวไม่ยอมให้ถอดเสื้อออก คนตัวเล็กกำลังจะอ้าปากอ้างเหตุผลร้อยแปดเพื่อถ่วงเวลาทำใจ ทว่าชานยอลกลับก้มลงมาจูบปิดปากอีกครั้ง ดูดดึงริมฝีปากน้อยด้วยรสจูบดูดดื่มแบบที่แบคฮยอนต้องยอมแพ้

 

สองแขนยอมยกขึ้นเพื่อให้ชานยอลถอดเสื้อออก พร้อมๆกับที่ปล่อยร่างตัวเองให้ถูไถผนังต่ำเรื่อยลงไปจนทรุดลงนั่งกับพื้นด้วยอาการเข่าอ่อนยอมแพ้แล้วต่อจากนี้ชานยอลอยากจะทำอะไรก็ทำเลยอยากจะจูบ จะดูด จะไซ้หรือจะอะไรก็ยอมแล้วทั้งนั้น

 

“อย่าเพิ่งหมดแรงก่อนสิ” ชานยอลนั่งยองๆตามลงมา หอมแก้มซ้ายขวาด้วยความรู้สึกเอ็นดู “ฉันยังไม่ทันได้ทำอะไร”

 

“ชานยอลทำผมมึนไปหมดแล้ว”

 

“ฮ่ะๆ”

 

“มันเต้นเหมือนจะหลุดออกมาเลย” 

 

“งั้นหรอ” ชานยอลมองมือน้อยที่กุมอยู่บนอกซ้ายของอีกฝ่ายเอง น่าเอ็นดูจนต้องจูบเบาๆที่ข้างขมับ แบคฮยอนค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตา มองโต้ตอบกันอย่างมีความหมายก่อนที่แรงดึงดูดจะพาให้ริมฝีปากของพวกเขาเคลื่อนเข้าหากันอีกครั้ง

 

“อืมม” ชานยอลครางต่ำเมื่อแบคฮยอนเริ่มสู้ จูบตอบอีกทั้งยังสอดสองมือเข้ามาในกลุ่มผมของเขา มือหนึ่งของชายหนุ่มจึงยกขึ้นลูบข้างแก้มนิ่มด้วยความรู้สึกพึงพอใจ ส่วนอีกมือกำลังควานหาอะไรบางอย่างบนพื้นห้อง

 

สัมผัสแรกชานยอลควานไปเจอฝากล่องของขวัญหลายขนาด มันไม่ใช่สิ่งที่ต้องการเขาจึงควานมือหาต่อไปเรื่อยๆกระทั่งสัมผัสโดนเซ็กซ์ทอยของคิมจงอินเข้า แน่นอนว่าชานยอลไม่ทะลึ่งพอจะใช้มันกับครั้งแรกระหว่างตัวเองกับแบคฮยอน มือใหญ่ปัดมันออกให้พ้นทาง เช่นเดียวกับเทียน โซ่ แส้ หรือแม้แต่กุญแจมือ...เขาเลือกหยิบไปเฉพาะกล่องเล็กๆกับขวดเจลหล่อลื่นเท่านั้น

 

 ช้อนร่างแบคฮยอนขึ้นอุ้มอีกครั้ง พาไปยังเตียงนอนใหญ่แล้วค่อยๆวางร่างในอ้อมแขนลง ตามด้วยการเอาตัวเองเข้าไปคร่อมทับไว้ สายตาจ้องแต่ใบหน้าน่ารักเพียงจุดเดียว ขณะที่มือกำลังปลดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น

 

แบคฮยอนกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ เบือนหน้าหนีท่อนอกเปลือยเปล่าของชานยอล ทว่าสายตาไปเจอเข้ากับกล่องเล็กๆกับขวดบางอย่างข้างลำตัว ไม่แน่ใจว่ามันใช่สิ่งที่ตัวเองคิดมั้ย แต่หน้าก็ร้อนผ่าวนำไปแล้ว ยิ่งได้ยินเสียงหัวเข็มขัดกระทบกับอะไรบางอย่างที่คาดว่าน่าจะเป็นกระดุมกางเกงเขายิ่งเขินอายอย่างหนัก หัวใจเต้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ

 

ทุกวินาทีดูยืดยาว ราวกับอยากแกล้งให้เขาวิตกกังวล หวาดกลัว แล้วก็ฟุ้งซ่านไปต่างๆนาๆ สองขายาวที่หนีบขาของเขาไว้มันเหมือนคีมเหล็ก ทั้งแข็งแรงและหนักแน่นจนแบคฮยอนขยับตัวไปทางไหนไม่ได้ ได้แค่นอนนิ่งอยู่ใต้ร่างคอยฟังเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าและเสียงลมหายใจหนักๆของกันและกันทุกอย่างเงียบไปหมดเยือกเย็นจนพาลให้ตัวสั่นสะท้าน



 

“ไม่เคยเลยใช่มั้ย”

 

 





CUT

(Bio twitter)











 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 448 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,099 ความคิดเห็น

  1. #5099 03ftjan (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 00:43
    ฮือ;_; น้องโดนกิน
    #5,099
    0
  2. #5007 Blu_parkchan1 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:42
    เลือดพุ่งครับนายท่าน-,,-
    #5,007
    0
  3. #4970 IPINOCKIO (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 13:26
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เค้าได้กันแล้วจ้าาาา เนี่ยหนูแบค อันที่จริงแค่หนูใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวผูกโบว์แดงไปนอนรอบนเตียงให้เป็นของขวัญวันเกิดพี่ชานยอลตั้งแต่แรก หนูก็ไม่ต้องมานั่งร้องไห้แล้วลูก แต่ถึงไม่ว่าของขวัญแบคจะเป็นอะไร ชานยอลก็ชอบอยู่ คนสำคัญที่สุดมอบให้นี่หน่า
    #4,970
    0
  4. #4916 faaah92 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:42
    งื้ออออออ><
    #4,916
    0
  5. #4750 KAMSNW (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 13:18
    อย่าแกล้งน้องแรงนะคะคุนชายยย ว้ากกกกกก เขินนนน
    #4,750
    0
  6. #4726 Aonma1997 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:09
    -////-
    #4,726
    0
  7. #4663 areenachesani (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 13:25
    ชานยอลคนบ้าาาา
    #4,663
    0
  8. #4608 pparkminhoo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 12:48
    อมกๆๆๆๆ
    #4,608
    0
  9. #4554 monsaya24 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 19:28
    ต้องใช้ถุงยางหมดขนาดนี้เลยหรอคะคุณชานยอลลลล
    #4,554
    0
  10. #4534 geejajaa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 08:48
    อ๊ากกกกกฟินนนนนน
    เอาจริงตามอ่านตั้งแต่แรก ก็เหมือนเลี้ยงและผระคบประหงมน้องแบคมาด้วยกันกับชานยอล อันไหนน้องทำผิดทำไม่เีก็มีชานยอลคอยสั่งสอน

    แต่ตอนนี้มันอารายยยบ ลูกแบคน้อยในกรงแขนของชานยอลลลลล
    #4,534
    0
  11. #4476 Kim-kibom (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 20:11
    แอบสงสารเซ จะมีคนมาดามใจมั่งมั๊ย
    #4,476
    0
  12. #4443 Maylovechanbaek (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 13:42
    ยิยยฟยอยวหยานำรก่จิยฟริไแำไไรดาเนาเ ฮือออ ตาพี่ร้ายอ่ะ
    #4,443
    0
  13. #4354 rtwp (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:43
    ฮื่ออออออ ไม่รู้ว่าต้องอดทนอ่านขนาดไหนถึงได้พาตัวเองมาถึงคัทนี้ ชานยอลทำไมร้อนแรงแต่ก็อ่อนโยน โอยยยยย กยเ่ำยดาำนพาพาด
    #4,354
    0
  14. #4349 Monmanee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:45
    ชานยอลร้ายกาจจจจจ กรี้ดดดดดดดดด
    .///.
    #4,349
    0
  15. #4338 ByuntoonB (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 08:55
    เซฮุนมาซบไหล่เรามา แงงงงง แต่เขาจะได้กันแล้วค่ะแมมมมมมม่ จุดพลลลลลุ
    #4,338
    0
  16. #4311 arysn_ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 21:58
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดด
    #4,311
    0
  17. #4300 izfxrn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 00:28
    แม่ขร่ะ เค้าได้กันแล้วววววววว
    #4,300
    0
  18. #4268 11507416p (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 12:10
    กรี๊ดดดดด ยินดีด้วยนะคะ 5555
    #4,268
    0
  19. #4207 mskety (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 23:43
    กี้ดดดดดดดดพ ได้กันแล้ว
    #4,207
    0
  20. #4190 pcy921 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 13:51
    ขอบคุณผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการ...คิมจงอิน
    #4,190
    0
  21. #4162 24 ชั่วโมง (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 17:31
    ปาร์ค ชานยอลคนบ้าาาา
    #4,162
    0
  22. #4097 pim pimmi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 10:19
    ฮื่ออออออ ><
    #4,097
    0
  23. #4060 somruethai1307 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 01:35
    เอาจนได้ของขวัญสุดพิเศษ คัทจ้า ฮิอๆๆชอบบ
    #4,060
    0
  24. #3999 Dew_30 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:32
    ภาพลักษณ์นิ่งๆแค่ "ภาพลวงตา"จริง
    #3,999
    0
  25. #3982 Tongdchr (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 13:42
    คุณพี่อดอยากมานาน ขุ่นพี่ยยยยยยยยยย~~~ กร๊าวฝจน้องมาก
    #3,982
    0