You are my sunshine (Chanbaek) -END-

ตอนที่ 21 : Shining XX :: drunk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 499 ครั้ง
    6 เม.ย. 59



Shining XX




      

 




      

         

          แบคฮยอนอดดูน้ำพุดนตรี

 

 

 

            แถมยังมีเรื่องให้ต้องคิดมากอีก จิตใจก็ว้าวุ่นสับสนหาคำตอบให้ตัวเองไม่เจอ อยากถามอยากเคลียร์ให้รู้แล้วรู้รอดเพื่อว่าจะได้จบปัญหา ไม่ต้องเก็บเอามาคิดเองให้อึดอัดเพราะแบคฮยอนรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ใช่คนที่เก็บความรู้สึกเก่งมาแต่ไหนแต่ไร อยากรู้หรือไม่เข้าใจก็จะถาม ไม่พอใจหรือต้องการอะไรก็จะบอกไปตรงๆทุกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ใช่ คนตัวเล็กไม่รู้สึกอยากพูดอะไรเลย เขาแค่อยากนั่งเงียบๆ อยู่ห่างๆจากปาร์คชานยอลเพราะคิดว่ามันอาจเป็นทางที่ดีที่สุดที่จะทำให้ใจตัวเองกลับมาสงบได้เร็วๆ

         

          แต่มันก็ไม่ง่าย ตราบใดที่ยังต้องอาศัยความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายแบคฮยอนก็ต้องทนอยู่อย่างอึดอัดแบบนี้ต่อไป ต้องทนนั่งรถกลับบ้านด้วยกันเงียบๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายมองโดยแสร้งทำเป็นไม่รู้ตัวทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอก ทั้งยังต้องทำเมินสายตาและปฏิกิริยาคล้ายกับมีอะไรจะพูดด้วยหากสุดท้ายอีกฝ่ายก็ไม่ยอมพูด แบคฮยอนเองก็ไม่ยอมถามเหมือนทุกที

 

 

 

ซึ่งนั่นแหละ..ความน่าอึดอัดของเราทั้งคู่

 

 

 

 

 

 


 

 

วันนี้แบคฮยอนนอนตื่นสายกว่าทุกวัน เขาค่อนข้างตกใจเพราะปกติตัวเองไม่ใช่คนนอนตื่นสายอีกทั้งยังเข้านอนเร็วชนิดที่ว่าถึงเวลาสี่ทุ่มเมื่อไหร่จะต้องง่วงนอนทันที ไม่ได้เป็นเด็กอนามัย แต่เพราะมันเกิดจากความเคยชินในคำพร่ำสอนของแม่ครูกับพ่อเฒ่าเรื่องความมีวินัยและนิสัยการนอนแบบนั้นมาตั้งแต่เด็ก พอรู้ว่าตัวเองตื่นสายตะวันโด่งแบบนี้เลยอดนึกถึงเสียงหวดไม้เรียวขึ้นมาไม่ได้

 

 

 

ก็ถ้าพ่อแม่ทั้งสองรู้ขึ้นมาแบคฮยอนโดนดุตายเลย

 

 

 

ตื่นสายในบ้านตัวเองว่าแย่แล้ว นี่กล้านอนตื่นสายในบ้านของคนอื่นถ้าพวกท่านรู้เข้าแบคฮยอนก็คงไม่พ้นไม้เรียวอีกตามเคย แต่พูดก็พูด หากเวลานั้นมาถึงจริงๆแบคฮยอนคงไม่ยอมรับผิดอยู่ฝ่ายเดียว แบคฮยอนจะฟ้องเลยว่าตัวการณ์ที่ทำให้เขาต้องนอนตื่นสายก็คือลูกชายคนโตของเจ้าของบ้านเองนั่นแหละ

 

เพราะชานยอลคนเดียวเลยที่ทำให้แบคฮยอนข่มตาหลับไม่ลง พลิกตัวซ้ายขวาก็แล้ว คว่ำหน้าก็แล้ว นับแกะนับไก่กี่ร้อยพันตัวก็ไม่อาจลบล้างความสับสนที่มีอยู่ภายในใจได้ ในหัวแบคฮยอนมีแต่ภาพของชานยอลเต็มไปหมด ผ้าห่มก็ชานยอล หมอนก็ชานยอล เพดานก็ชานยอล โคมไฟก็ยังกลายเป็นชานยอลเลย

 

ปาร์คชานยอลตามมาหลอกหลอนให้แบคฮยอนนอนไม่หลับทั้งคืน แถมความรู้สึกเหมือนว่าตัวเองถูกบดจูบที่ปากตลอดเวลาก็ไม่ยอมหายไปด้วย แบคฮยอนนอนอย่างทรมาน เผลอหลับไปตอนไหนยังไม่รู้ด้วยซ้ำแต่เดาว่าคงเข้าสู่เช้าวันใหม่แล้วไม่งั้นเขาไม่ตื่นสายใกล้เที่ยงได้ขนาดนี้หรอก

 

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแบคฮยอนค่อยๆพาตัวเองออกจากห้องนอน รู้สึกหิวแต่ก็ไม่กล้าเสนอหน้าลงไปข้างล่างเพราะวันนี้ตื่นสายเกิน เกรงจะถูกดุ แบคฮยอนเลือกจะเดินไปเคาะประตูห้องเพื่อน ทั้งอยากถามไถ่อาการป่วยและหวังจะให้เพื่อนตัวสูงเป็นที่พึ่งเนื่องจากสนิทกันที่สุดแล้ว อีกอย่างเซฮุนก็ไม่เคยตำหนิแบคฮยอนเลยสักครั้งไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม

 

คนตัวเล็กยืนรอไม่นานก่อนประตูห้องจะถูกเปิดออกมา แต่แทนที่จะเป็นเซฮุนคนเปิดประตูกลับกลายเป็นคุณนมไปเสียได้ “เอ่อ เซฮุนพักผ่อนอยู่เหรอฮะ”

 

“เปล่าค่ะ คุณชายเล็กลงไปข้างล่างได้พักใหญ่ๆแล้ว”

 

“เขาดีขึ้นแล้วเหรอฮะ”

 

“ดีขึ้นกว่าเมื่อวานเยอะเลยค่ะ แกบ่นว่านอนอยู่แต่บนเตียงทั้งวันแล้วเบื่ออยากลงไปสูดอากาศข้างล่างบ้าง คุณหนูตามลงไปดูสิคะ นมว่าน่าจะอยู่ที่ห้องนั่งเล่นนะ”

 

“ขอบคุณครับ” ว่าจะเลี่ยงลงไปชั้นล่างคนเดียวอยู่เชียว สุดท้ายจำต้องได้ลงไปจนได้ แบคฮยอนเดินลงบันไดพลางค้อมหัวทักทายพี่ๆสาวใช้ที่กำลังทำความสะอาดบ้านกันอย่างขะมักเขม่นเช่นทุกวัน  ห้องนั่งเล่นคือจุดหมายเพราะแบคฮยอนเชื่อในคำสันนิษฐานของคุณนมว่าเพื่อนน่าจะอยู่ที่นั่น แล้วมันก็ใช่จริงๆ เซฮุนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นทว่าเพื่อนไม่ได้อยู่คนเดียว

 

ปาร์คชานยอล ชองซอริน คุณแม่บุญธรรม และคุณท่านก็นั่งอยู่ด้วยทำเอาคนตัวเล็กหยุดเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปด้านในไว้แทบไม่ทัน


 

“อ้าวแบคฮยอน”

 

 

ก็ไม่ทันจริงๆนั่นแหละ    

 

 

เซฮุนส่งเสียงเรียกมาก่อนแล้วค่อยลุกตามออกมาทีหลัง แบคฮยอนที่ยืนหลบอยู่ข้างๆประตูนึกอยากจะหยิกแขนเพื่อนแต่ก็ทำได้แค่ย่นจมูกใส่ “ตื่นสายเหรอวันนี้ หะหะ” เพื่อนตัวสูงยิ้มทักเพื่อนตัวเล็กในสภาพที่ยังดูไม่จืดเท่าไหร่ ซ้ำยังทำท่าจะลากกันเข้าไปในห้องนั่งเล่นอีกแต่แบคฮยอนขืนตัวเอาไว้

 

“คุณยายกับคุณป้าอินจองมารอเจอแบคฮยอนพักใหญ่แล้วนะ เข้าไปทักพวกท่านหน่อยสิ”

 

“ไม่เอา”

 

“พวกท่านอยากเจอแบคฮยอนนะ ไปเถอะ”

 

“เซฮุน” แบคฮยอนจ้องหน้าเพื่อนตัวสูงประมาณ จะโกรธจริงด้วยถ้ายังไม่ยอมหยุดดึงกัน แต่ปาร์คเซฮุนก็ไม่ยอมแพ้ ทำตาปริบๆใช้ลูกอ้อนระคนรบเร้าเข้าสู้เพื่อให้เพื่อนยอมใจอ่อน “อยากให้เราโกรธเซฮุนไปด้วยอีกคนเหรอ”

 

“คนน่ารักดุแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่า”

 

“ไม่ต้องมาหยอดเลย เราไม่ไปอะเซฮุนนนน” ทั้งๆที่ยังป่วยอยู่แต่ไม่รู้เพื่อนไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนา เกี่ยวเอวแบคฮยอนให้เข้าไปในห้องนั่งเล่นด้วยกันจนได้ พอแบคฮยอนจะหนีก็ล็อคตัวไว้ด้วยการโอบไหล่จนเต็มไม้เต็มมือ แบคฮยอนเบะปากขัดใจทว่าทุกคนกลับยิ้มมองด้วยความเอ็นดู

 

“เดี๋ยวพวกผมจะออกไปรอทานมื้อกลางวันที่ห้องอาหารนะครับ” คุณชายปาร์คคนโตส่งสายตาให้ชองซอรินและปาร์คเซฮุนตามเขาออกไปเพื่อที่จะให้เวลาคนในครอบครัวเค้าได้อยู่คุยกันแบบส่วนตัว ระหว่างเดินผ่านตัวกันชานยอลไม่วายโยกหัวคนตัวเล็กเล่นเพราะเห็นอีกฝ่ายทำเมินใส่ตั้งแต่เมื่อวานแล้วและวันนี้ยังดูท่าไม่มีอะไรดีขึ้น หนำซ้ำยังทำหน้าบูดเพิ่มเมื่อเห็นว่ามีซอรินอยู่ตรงนี้ด้วย ชายหนุ่มต้องเคลียร์ปัญหานี้แน่แต่ก็ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก

 


นั่งลงก่อนสิลูก

 

น้ำเสียงและรอยยิ้มของคนเป็นยายยังคงอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรักความเอ็นดูเหมือนเคย แบคฮยอนอยากจะปฏิเสธทุกอย่างที่หญิงสูงวัยพยายามหยิบยื่นให้โดยเฉพาะแววตาห่วงหาอาทร แบคฮยอนไม่อยากมอง ไม่อยากให้ตัวเองใจอ่อน ไม่อยากทำตัวเป็นเด็กดียอมเชื่อฟังคนตระกูลนี้อีกแล้ว

 

“มาหายาย” แต่น้ำเสียงสั่นๆกับสีหน้าคาดหวังปนเศร้าใจของหญิงชรานั้นแบคฮยอนสู้ไม่ไหวจริงๆ “เข้ามานั่งใกล้ๆยายนะ ยายอยากเห็นหน้าเราใกล้ๆ”

 

“มานั่งใกล้ๆคุณยายกับแม่นะแบคฮยอน” เด็กดื้อเดินก้มหน้าเข้าไปหมายจะนั่งลงบนพื้นทว่าถูกมือของแม่บุญธรรมพยุงให้ลุกขึ้น บังคับให้นั่งลงตรงกลางระหว่างพวกท่านที่โซฟา

 

“ไม่เจอกันเป็นอาทิตย์หนูสบายดีใช่มั้ย” แบคฮยอนบรรยายความรู้สึกไม่ถูก ใจหนึ่งอยากตีตัวออกห่าง แต่อีกใจยอมรับว่ามันก็คิดถึงจริงๆ คุณแม่บุญธรรมกำลังลูบหัวเขา ส่วนคุณท่านเอาแต่จับมือจับแก้มสลับกับการจ้องหน้ามาด้วยแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความคิดถึงยิ่งกว่า

 

“ยายหลับไม่สนิทเลยสักคืนเพราะห่วงแต่เรา”

 

“ผมสบายดี พวกคุณไม่ต้องห่วงหรอก”

 

“ยังไม่หายโกรธยายอีกหรือ” คนตัวเล็กก้มลงมองมือบนหน้าตักตัวเองเพราะอยากเลี่ยงสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสอง รู้ว่าเมื่อกี้ตัวเองใช้คำพูดไม่น่ารัก รู้ว่าคนฟังรู้สึกเสียใจ แต่พอนึกถึงเรื่องที่คนในครอบครัวพวกเค้าทำไว้มันก็อดโกรธไม่ได้ แม้มันจะไม่ใช่ความผิดพวกท่านโดยตรงแต่มันก็พาลให้นึกโกรธไปด้วยไม่ได้จริงๆ

 

“ยายต้องทำยังไง”

 

“ต่างคนต่างอยู่ไงครับ”

 

“อย่าโกรธยายกับแม่เลยนะลูก ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น แม่รู้ว่าลูกเสียใจ แต่แม่ก็อยากให้ลูกรู้เอาไว้เหมือนกันว่าพวกเราเองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าลูกเลย”

 

“แต่มันก็ไม่เท่าที่ผมรู้สึกหรอก”

 

“หลายวันมานี้ยายพยายามให้คนช่วยออกตามหาคนที่ชุมชน” คนตัวเล็กหันไปมองหน้าคนเป็นยายแทบจะทันที นัยน์ตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง “เท่าที่พบ บางส่วนย้ายไปอยู่กับญาติที่หมู่บ้านใกล้ๆ บางส่วนที่ยังไม่รู้ข่าวยายกำลังพยายามให้คนตามหาเรื่อยๆ ส่วนพ่อเฒ่ากับแม่ครูของเรายายได้ที่อยู่เค้ามาแล้ว”

 

“ไม่ได้หลอกผมใช่มั้ย!

 

“ไม่หลอกแน่นอนแม่ช่วยยืนยันอีกคนได้”

 

“ที่ไหน! พ่อเฒ่ากับแม่ครูพวกเค้าอยู่ที่ไหน! เค้าอยู่ที่ไหนกันครับคุณท่าน”

 

“ใจเย็นๆก่อนนะลูก” คนเป็นยายช่วยเช็ดน้ำตาแห่งความดีใจของหลานออกให้เบาๆ “เราเพิ่งพบที่อยู่พวกเค้าเมื่อวานแต่ยังไม่เจอตัว ไม่รู้ว่าหายไปไหนกันหมด เจ้าของห้องเช่าบอกไม่มีใครอยู่ที่ห้องมาสองสามวันแล้ว”

 

“เกิดอะไรขึ้น ไม่ได้มีเรื่องไม่ดีใช่มั้ย”

 

“อย่าเพิ่งคิดไปไกลเลยลูก ยายกำลังเร่งให้คนตามหาอยู่ถ้าเจอตัวเมื่อไหร่ยายจะรีบบอกหนูทันที” แบคฮยอนเม้มปากพลางพยักหน้าเชื่อฟัง ความรู้สึกที่เคยติดลบ มองไม่เห็นแม้แต่ทางออกค่อยๆกลับมาสว่างแค่เพียงได้รู้ข่าวคราวของคนที่รักทุกคน

 

“ต้องหาให้เจอนะฮะ คุณท่านต้องช่วยตามหาพ่อเฒ่ากับแม่ครูให้เจอนะ” มือน้อยกุมมือยายพลางเขย่าวิงวอน “เจอแล้วต้องรีบบอกแบคฮยอน เจอแล้วต้องพาแบคฮยอนไปหาพวกท่านนะ”

 

“จ่ะ”

 

“รับปากแล้วนะฮะ”

 

“ถ้าเจอตัวพ่อแม่แล้วเราจะกลับไปอยู่กับยายเหมือนเดิมได้หรือเปล่า”

 

…..

 

“แบคฮยอน”

 

“ขอแบคฮยอนเจอพวกท่านก่อน”

 

“กลับไปอยู่กับยายเถอะนะ”

 

“ขอคุยกับพ่อเฒ่าแม่ครูก่อนแล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากันนะฮะ”

 

 


 



 

 

คุณท่านกลับไปแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นท่านได้อยู่ทานมื้อเที่ยงร่วมกับเหล่าหลานๆที่ตัวเองรัก ท่านหอบหิ้วนำเอาอาหารคาวหวานติดไม้ติดมือมาจากบ้านตระกูลชองด้วยหลายอย่าง และหลายอย่างที่ว่านั้นล้วนแล้วแต่เป็นของชอบของแบคฮยอนทั้งสิ้น

 

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเมื่อชั่วโมงก่อนจัดว่าค่อนข้างเป็นไปในทิศทางที่ดีมากกว่าแย่ แบคฮยอนเลิกใช้สรรพนามห่างเหินกับผู้ใหญ่แล้ว แต่ยังคงรักษาระยะห่างมากกว่าเมื่อก่อน ซึ่งผู้ใหญ่ทั้งสองพยายามเข้าใจพฤติกรรมและความรู้สึกของเด็กน้อยโดยไม่ถือสาหรือรู้สึกรำคาญเลย กลับคอยเอาใจตักอาหารให้ ชวนคุยอยู่เรื่อยๆเพื่อหวังจะให้แบคฮยอนใจอ่อนยอมกลับมาคืนดีกันเหมือนเดิมในเร็วๆวัน

 

จริงๆแบคฮยอนก็รู้สึกขอบคุณความเอ็นดูที่ผู้ใหญ่มีให้อย่างไม่เคยลดลงไปแม้ว่าแบคฮยอนจะทำตัวไม่น่ารัก ความรู้สึกแย่ๆก่อนหน้านี้ลดลงไปมากแต่จะให้กลับมาสนิทใจกันเหมือนเดิมก็คงต้องใช้เวลา แต่ก็ต้องยอมรับอีกเหมือนกันว่าทั้งทึ่งทั้งซึ้งน้ำใจกับเรื่องที่พวกท่านเอาใจใส่เขาแม้แต่กับเรื่องช่วยตามหาคนในชุมชนท่านก็ยังทำให้ทั้งที่จะละเลยไปเลยก็ได้  การมาของพวกท่านในวันนี้มันอดให้แบคฮยอนรู้สึกไม่ได้ว่าตัวเองก็มีความสำคัญกับใครซักคนบนโลกนี้อยู่เหมือนกัน

 

แบคฮยอนอาจจะสำคัญกับใครซักคนซึ่งคงไม่ใช่ปาร์คชานยอล คนนิสัยไม่ดีที่ชอบหลอกให้ความหวังเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าจะเรื่องที่บอกจะช่วยตามหาพ่อแม่ให้ เรื่องที่จะพาไปเที่ยว หรือแม้แต่เรื่องของความรู้สึก ทุกเรื่องของเขาคงไม่ได้มีความหมายอะไรต่อคนอย่างคุณชายปาร์คชานยอลคนนั้นเลย

 

แน่ล่ะ ก็แบคฮยอนไม่ใช่ซอรินนี่ ไม่ได้สวยจับใจ ความสามารถก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง มารยาทแย่แถมนิสัยไม่ยอมโตซักที ทุกอย่างต่างจากเจ้าหญิงชองซอรินราวฟ้ากับเหว แบคฮยอนไม่ได้ดูดี ไม่ได้น่ามองทุกอากัปกิริยาเหมือนหญิงสาวของคนตัวสูง เรื่องที่คุยก็ไม่เคยถูกคอเข้ากันได้ดีจนได้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะอันแสนสุภาพนุ่มนวลแบบนั้นเป็นรางวัล  นอกจากจะดูแลกันดีแล้วยังตามกันไปส่งถึงรถอีก คุยกันนานสองนานเหมือนไม่เคยเจอกันมาซักชาตินึงยังไงยังงั้น!

 

 

เนี่ยน่ะเหรอพฤติกรรมของคนที่เลิกกันแล้ว

 

 

“ไอ้คนดีแต่พูด เชื่อไม่เห็นได้เลย!เคร้ง! ความโมโหทำคนตัวเล็กใส่อารมณ์กับการขัดถูคราบอาหารบนจานกระเบื้องจนฟองน้ำยาล้างจานกระเด็นออกนอกอ่าง เลอะเทอะไปถึงคนที่ยืนช่วยเช็ดแก้วที่ล้างเสร็จแล้วข้างๆ

 

“เจ้าชู้ด้วย

 

“เป็นอะไรไปแบคฮยอน” ปาร์คเซฮุนเอียงคอถามเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ คนตัวเล็กเอาแต่ฟึดฟัดบ่นงึมๆงำๆไม่เต็มเสียงมาซักพักแล้ว ท่าทางดูมีน้ำโหเหมือนหมาน้อยถูกแย่งขวดนม

 

“ตะกี้ก็ยังดูอารมณ์ดีๆอยู่นี่” ตอนขันอาสาช่วยเหล่าแม่บ้านล้างจานตอนแรกก็ยังดูปกติดี พออยู่กันไปซักพักเหมือนเพื่อนมีเรื่องให้ต้องคิดในหัวตลอดเวลาซ้ำยังหงุดหงิดงุ่นง่านขึ้นมาเฉยเลย หน้าตาเปลี่ยนไปได้หลายอารมณ์ในหนึ่งนาทีเซฮุนเห็นแล้วไม่อาจเข้าใจ

 

“ไม่พอใจอะไรใครไหนลองบอกเรา”

 

“พี่ชายเซฮุนเป็นคนแบบนี้มานานแล้วเหรอ”

 

“หือ พี่ชานยอลน่ะเหรอ ก็เป็นแบบนี้นะ หรือว่ายังไงแบคฮยอนถามให้เคลียร์กว่านี้หน่อยสิ ฮ่ะๆ”

 

“ก็คนที่เชื่อถือไม่ได้”

 

“เห..ก็ไม่ขนาดนั้น”

 

 “ชอบให้ความหวัง ชอบทำให้สับสน ทำคนอื่นเสียความรู้สึกแล้วไม่รับผิดชอบเลย”

 

….

 

“คนเราสามารถจูบกันโดยไม่ต้องคิดอะไรกันก็ได้ใช่มั้ยเซฮุน ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยก็ทำได้ใช่มั้ย”

 

“อืม..มันก็ได้นะ เราจะจูบใครก็ได้ที่ตัวเองพอใจแต่ความรู้สึกก็คงต่างกัน”

 

“ยังไง”

 

“เราก็ไม่ได้เก่งเรื่องความรักนักหรอก แต่เราคิดว่าจูบกับคนที่ตัวเองแค่พอใจ อยากลองชั่วครั้งชั่วคราวเล่นๆขำๆมันก็แบบหนึ่ง จูบกับคนที่ตัวเองรักจริงๆมันก็คงอีกแบบหนึ่ง”

 

“นั่นสินะ คงต่างกันน่าดู” จู่ๆแบคฮยอนก็รู้สึกปวดจี๊ดราวกับมีไฟช็อตอยู่ในอก ห่อเหี่ยวเหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมออกจนแฟบ..ก็นั่นสินะตอนจูบเขาความรู้สึกคงต่างจากตอนจูบซอริน ชานยอลคงทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบนั่นแหละ หลังจากถอนจูบออกไปแล้วชานยอลก็คงจะลืมมันแล้วว่าเคยจูบเขา..มีก็แต่เขาคนเดียวที่เก็บเอามันมาใส่ใจให้ตัวเองต้องคิดมาก

 

แบคฮยอนมัวแต่ยืนใจลอยจนไม่รู้เลยว่าเซฮุนดึงจานใบสุดท้ายที่อยู่ในมือตัวเองไปล้างเองแล้ว ทั้งยังช่วยปิดก๊อกน้ำให้เสร็จสรรพรวมถึงหาผ้าสะอาดมาซับมือให้ด้วย

 

“แบคฮยอน” คนถูกเรียกรีบดึงสติกลับมาสนใจเพื่อน มองเห็นว่าทุกอย่างรอบตัวเรียบร้อยหมดแล้วโดยที่ตัวเองยังไม่ทันจะรู้ตัวก็ได้แค่ยิ้มเจื่อน

 

“เราจำได้ว่าเราป่วย แต่ทำไมหน้าแบคฮยอนดูไม่สดใสยิ่งกว่าเราอีกล่ะ” สายตาเป็นห่วงของเพื่อนทำแบคฮยอนรู้สึกผิดจนต้องรีบฉีกยิ้มให้

 

“เราไม่ได้เป็นไร สบายดี”

 

“มีปัญหากับพี่ชานยอลเหรอ”

 

“เปล่า”

 

“แต่เราเห็นแบคฮยอนเมินพี่ชานยอลบนโต๊ะอาหารตั้งหลายที ไม่คุยเล่นกับพี่เค้าเหมือนที่เคยเป็นด้วย” แบคฮยอนเบือนหน้าหลบสายตาของเพื่อน “หรือว่าเรื่องจูบที่ถามเรา เพราะแบคฮยอนถูกพี่ชานยอลจูบมา” คนตัวเล็กเบิกตาโตหันกลับมามองหน้าเพื่อนด้วยความตกใจ

 

“เซฮุนรู้ได้ไง

 

คนถูกย้อนถามเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ตอนแรกก็ไม่รู้ ไม่ได้แน่ใจแค่เดาเอาจากอาการและถามไปอย่างนั้นเผื่อเพื่อนจะปฏิเสธ ไม่นึกไม่ฝันเหมือนกันว่ามันจะเป็นเรื่องจริงขึ้นมา เรื่องจริงที่ฟังแล้วเหมือนโดนฟ้าผ่าลงมากลางหัว อาการอาหารเป็นพิษที่ว่าดีขึ้นแล้วเหมือนกำลังจะกลับมากำเริบหนักกว่าเก่า

 

“เค้าจูบเรา แต่คงไม่ได้คิดอะไรกับเราหรอก”

 

“เมื่อไหร่ พี่ชานยอลจูบแบคฮยอนตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว”

 

“เมื่อวาน”

 

“จูบยังไง แค่ปากแตะปากใช่มั้ย”

 

“สองรอบแรกก็แค่นั้น แต่รอบที่สามมีลิ้น..

 

“หยุด!”  เซฮุนรู้สึกเข่าอ่อน หน้ามืด และเหมือนมีลมออกหูในเวลาเดียวกัน แขนขาไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาดื้อๆ นึกอยากให้ตัวเองล้มสลบลงและตื่นขึ้นมาพบว่าทั้งหมดที่ได้ยินมันแค่เพียงฝันไปแต่ก็ไม่! เซฮุนยังยืนอยู่ที่เดิม สบตากับแบคฮยอนเหมือนเดิม

 

“ให้เค้าจูบทำไม ไม่รู้หรอว่าจะมีคนเสียใจ”

 

“เราก็เสียใจ”

 

“แต่เราเสียใจกว่า”

 

“เซฮุน”

 

“ทำไมไม่รักษาตัว เราชอบแบคฮยอนมาก่อนตั้งนานเรายังไม่เคยแตะแบคฮยอนแบบนั้นเลย แล้วทำไมแบคฮยอนปล่อยให้พี่ชานยอลจูบได้ตั้งหลายครั้ง”

 

“เซฮุนว่าเราใจง่ายหรอ”

 

“เราไม่ได้คิดว่าแบคฮยอนใจง่าย แต่แบคฮยอนลำเอียง แบคฮยอนรักแต่พี่ชานยอลยอมแต่พี่ชานยอลแบคฮยอนไม่เคยสนใจเราเลย”

 

“อย่าตัดพ้อเราแบบนี้นะ”

 

“แบคฮยอนไม่รักเรา”

 

“ทำไมจะไม่รัก เซฮุนเป็นเพื่อนที่เรารักที่สุดด้วยซ้ำอย่ามาทำเราสับสนเหมือนชานยอลอีกคนจะได้มั้ย” คนตัวเล็กเดินเข้าไปประชิดเพื่อนตัวสูงพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นถามอย่างโมโห “นิสัยเหมือนกันหมดทั้งพี่ทั้งน้องเลยหรือไง ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยจริงๆก็อย่ามาทำให้คิดมากแบบนี้!

 

“บ แบคฮยอน”

 

“เซฮุนชอบเราแบบนั้นจริงหรือไง” แบคฮยอนเดินหน้า ขณะที่ปาร์คเซฮุนต้องก้าวถอยหลัง “อยากได้เราเป็นแฟนจริงๆใช่มั้ย”

 

“หยะ อย่าเพิ่งโกรธเราสิ เราแค่..

 

“บอกเรามา” แขนเล็กรั้งคอเพื่อนให้โน้มหน้าลงมาหาจนปลายจมูกจรดกัน “บอกมาสิว่าจริงๆมันเป็นความรู้สึกแบบไหน อย่าปล่อยให้เราคิดเอง อย่าทำเราสับสนเหมือนที่ชานยอลทำ” ทั้งคู่สบตากันด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง เซฮุนเสียใจที่ทำให้เพื่อนต้องโกรธ ส่วนแบคฮยอนมีแต่ความสับสนไม่เข้าใจใครทั้งนั้น

 

“เราชอบแบคฮยอน”

 

….

 

“ชอบมากกว่าที่ชอบตัวเองอีก”

 

“อยากให้เราเป็นแฟนมากกว่าเพื่อนเหรอ”

 

“อยากให้เป็นมากกว่าเพื่อน.. ริมฝีปากนุ่มของปาร์คเซฮุนกดลงบนริมฝีปากบางเล็กของแบคฮยอน ทั้งคู่หลับตาลงพร้อมกับเอียงหน้าปรับองศาให้สามารถสัมผัสกันและกันได้อย่างถนัดกว่าเดิม ..มันไม่ใช่จูบลึกซึ้งดูดดื่ม แต่มันก็เต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆที่มีให้แก่กัน..ความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างอยากลองดู..อยากรู้ว่ามันจะเป็นความรู้สึกแบบไหน..จะทำให้ใจเต้นแรงจนหยุดไม่ได้เลยหรือแค่เต้นในจังหวะที่หนักกว่าเดิมแต่ไม่ได้มีความรู้สึกอื่นใดแทรกอยู่

 

แบคฮยอนปล่อยให้เซฮุนแนบริมฝีปากนานเท่าที่ใจอีกฝ่ายอยากโดยไม่คิดจะผลักไส คนตัวเล็กโอบรอบคอเพื่อนไว้ด้วยสองแขนเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงไปซึ่งเซฮุนก็ช่วยพยุงทั้งเอวทั้งหลังเขาไว้เหมือนกัน

 


“เราอยากให้เป็นมากกว่าเพื่อนและ..พี่ชานยอล

 

!!!

 

ไม่มีใครรู้ว่าบุคคลที่สามเข้ามาตอนไหน มาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วได้เห็นอะไรไปบ้าง เซฮุนและแบคฮยอนรู้แค่หลังจากผละริมฝีปากออกจากกันได้ไม่นานสายตาก็พลันเห็นพี่ชายตัวสูงยืนมองมาด้วยสายตาเรียบนิ่งตรงประตูห้องครัวอยู่ก่อนแล้ว

 

 “….

 

แบคฮยอนมีโอกาสได้สบตาคนตัวสูงแค่เพียงครู่เดียวเท่านั้นเพราะชายหนุ่มหมุนตัวเดินออกไปเลย ไม่มีการเอ่ยถามใดๆหรือแม้แต่จะพูดอะไรออกมาให้ได้ยินซักคำก็ไม่มี

 

“ตามไปมั้ย”

 

“ตามทำไม”

 

“ก็เราเห็นแบคฮยอนเอาแต่มองตามตาละห้อยนึกว่ากลัวพี่ชานยอลจะเข้าใจผิด”

 

“คงไม่มีเข้าใจผิดหรือถูกหรอกเพราะเค้าไม่ได้คิดอะไรกับเรา”

 

“แล้วแบคฮยอนล่ะ”

 

….

 

“คิดอะไรกับพี่ชานยอลหรือเปล่า”

 

คำถามของเพื่อนทำแบคฮยอนส่ายหัว

 

“เราไม่รู้” และไม่กล้าคิดด้วย

 

“แล้วกับเราล่ะ แบคฮยอนคิดอะไรบ้าง”

 

“เรารักเซฮุนแบบเพื่อน” แบคฮยอนเห็นเพื่อนยิ้มแห้งๆแล้วได้แต่รู้สึกขอโทษ “อย่าโกรธเราเลยนะ ถึงจะรักแบบเพื่อนแต่ก็เป็นเพื่อนที่สำคัญกับเราที่สุดนะ”

 

“จะถือว่าจูบเมื่อกี้ชดเชยที่แบคฮยอนปฏิเสธเราแล้วกัน”

 

“เซฮุนก็คิดกับเราแค่เพื่อนเหมือนกันใช่มั้ย”

 

“เราอยากให้ระหว่างเราเป็นได้มากกว่าเพื่อน”

 

…..

 

“แต่ถ้ามันเป็นไปไม่ได้เราก็จะไม่ฝืน” แบคฮยอนยืนให้เพื่อนลูบหัวเงียบๆ “แค่ได้เห็นแบคฮยอนยิ้มอย่างมีความสุขเราก็เป็นสุขด้วยแล้ว แต่ขออะไรอย่างนึงได้มั้ย”

 

“อะไรหรอ”

 

“ต่อให้แบคฮยอนมีคนรักเป็นของตัวเองจริงๆแบคฮยอนต้องไม่รักเค้ามากกว่ารักเรานะ แบคฮยอนต้องให้ความสำคัญกับเราเท่าๆกับที่ให้แฟนตัวเอง ยิ่งถ้าคนๆนั้นเป็นพี่ชานยอลด้วยแล้วล่ะก็แบคฮยอนห้ามรักมากกว่าเราเด็ดขาด”

 

“เซฮุน”

 

 “ไม่งั้นเราไม่ยอมจริงๆด้วย!”

 

 

 

 

 


 

 

“เออ แดกเข้าไป ไม่ตายไม่ต้องกลับ”

 

น้ำเสียงประชดประชันของคิมจงอินไม่ได้ทำให้ปาร์คชานยอลอยากหยุดการดื่มของตัวเองเลยสักนิด ชายหนุ่มผู้ซึ่งเป็นถึงลูกชายคนโตของนักการเมืองใหญ่ระดับแถวหน้าของประเทศที่ใครๆต่างก็มองว่าสุดแสนจะเพอร์เฟ็ค ไม่ว่าจะรูปลักษณ์ภายนอก ฐานะทางบ้าน อุปนิสัยใจคอ มารยาท หรือแม้แต่ความสามารถที่ชายหนุ่มมีล้วนแล้วแต่เป็นที่น่าชื่นชม

 

ทว่าสภาพในตอนนี้คงไม่มีใครอยากที่จะเฉียดใกล้เขาเท่าไหร่นัก  

 

หากเปรียบอารมณ์ชายหนุ่มกับสภาพอากาศล่ะก็คงประมาณฟ้าครึ้มในยามที่ฝนใกล้ตก พายุใกล้เข้า มีแต่เมฆดำลอยปกคลุมจนไม่มีใครหน้าไหนคิดอยากออกไปเผชิญกับมันเพราะคาดเดาไม่ได้เลยว่าจะอันตรายต่อตัวเองแค่ไหน

 

กริ๊ก เสียงแก้วทรงสวยกระทบลงกับเคาน์เตอร์บาร์ในคลับไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่ บาร์เทนเดอร์แทบกลายเป็นผู้ให้บริการส่วนตัวทั้งที่ยังต้องดูแลและรับออเดอร์จากลูกค้าคนอื่นๆอีกหลายคน ปาร์คชานยอลนั่งจ้องมาร์ตินี่ค็อกเทลแก้วใหม่ไม่พูดไม่จา เสียงทักทายของคนรู้จัก เสียงเพลงในไนท์คลับ หรือเสียงใดๆก็ตามเป็นแค่ดั่งลมพัดแผ่วๆที่พอจะสัมผัสถึงมันได้ แต่ไม่ทำให้ระคายเลยสักนิดเดียว  

 

“ใบ้กินอีกเอ้า”

 

หลังเข้าไปเห็นภาพบาดตาบาดใจชานยอลก็คว้ากุญแจรถยนต์ขับออกจากบ้านทันที เขาไปหาที่เงียบๆอยู่ตามลำพังสำหรับสงบจิตสงบใจตัวเองจนฟ้ามืด ก่อนโทรฯเรียกตัวคิมจงอินให้มานั่งดื่มเป็นเพื่อนพร้อมกับระบายทุกเรื่องให้มันฟัง..สามสิบเปอร์เซ็นต์คือคำปลอบโยน ส่วนเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือน่ะคำตอกย้ำถากถางล้วนๆ

 

“ก็เคยบอกแล้วจะทำอะไรอย่ามัวแต่ยึกยักชักช้า”

 

….

 

“เป็นไงล่ะ”

 

“ถ้ามีแค่คำซ้ำเติมก็หุบปากของนายไปเถอะ”

 

“เพราะเอาแต่เก็บเงียบแบบนี้ไงจะแห้วฉันก็ไม่แปลกใจหรอก ปากเค้ามีไว้พูดก็ต้องพูดโว้ย แทนที่จะอยู่ถามนายเดินออกมาก่อนทำไมวะไอ้คุณชายพระเอก”

 

“ยืนกอดจูบกันขนาดนั้นยังมีอะไรให้ถามอีกวะ”

 

“ไอ้เด็กเผือกมันอาจจะจูบของมันฝ่ายเดียวก็ได้”

 

“หึ..รั้งคอกันลงมาแบบนั้นน่ะเหรอที่ไอ้เซฮุนจูบฝ่ายเดียว” ชายหนุ่มกระแทกแก้วค็อกเทลลงบนเคาน์เตอร์พลางแค่นหัวเราะ “ดูยังไงเด็กคนนั้นก็เต็มใจชัดๆ” ชานยอลมั่นใจว่าสิ่งที่ตัวเองเห็นมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ไม่ได้คิดไปเอง ไม่ได้มีการเติมแต่งเพราะความหึงหวง จูบระหว่างเซฮุนและแบคฮยอนมันต้องเกิดจากความเต็มใจไม่ใช่ฉวยโอกาสอย่างที่เขาเคยทำหรอก

 

“กับฉันทำเหมือนไม่อยากให้จูบ ทั้งข่วนทั้งตบ แต่พอเป็นไอ้เซฮุนที่เคยบอกว่าคิดแค่เพื่อนกลับเอียงหน้าให้ด้วยความเต็มใจ เหอะ ความใสซื่อไร้เดียงสาที่ผ่านมามันก็แค่ภาพหลอกตา”

 

“มีสิทธิ์ไม่พอใจเค้าด้วยเหรอวะในเมื่อนายไม่ได้เป็นอะไรกับน้องเค้าซักนิด” คำพูดแทงใจดำของคิมจงอินทำเอาคนตัวสูงสะอึก “เพื่อนก็ไม่ใช่ ญาติก็ไม่ใช่ แฟนยิ่งไม่ใช่ใหญ่เลย มากที่สุดก็แค่พี่ชายเพื่อน ดีไม่ดีจะได้กลายเป็นพี่ชายของแฟนแล้วด้วยซ้ำ”

 

“คิมจงอิน”

 

“หึงให้อกแตกตายไปก็เท่านั้นแหละ ที่ไอ้เด็กเผือกมันคืบหน้าได้ทุกอย่างนายควรจะรู้ได้แล้วนะว่าเป็นเพราะอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะมันกล้าทำกล้าพูด ชอบเค้าขนาดนี้ก็บอกไปเลยเถอะ”

 

ชานยอลคว้ามาร์ตินี่แก้วใหม่ขึ้นมากระดกเข้าปาก

 

            “ถ้าบอกตรงๆแล้วโดนปฏิเสธขึ้นมาคงไม่ใช่เรื่องตลก”

 

            “โอ้ว มีคนที่กล้าปฏิเสธคุณชายปาร์คชานยอลอยู่บนโลกด้วยหรอ”

 

            “เด็กคนนั้นเหมือนใครที่ไหนนายก็เห็น” เอาแน่เอานอนอะไรด้วยได้บ้าง บางวันก็ติดเขาแจเสมือนลูกลิง บอกชานยอลดีอย่างนั้นบ้างล่ะดีอย่างนี้บ้างล่ะ คล้ายว่าชอบคล้ายว่าหวั่นไหว แต่พอบทจะโกรธหรือน้อยใจขึ้นมาจากหน้ามือทุกอย่างจะกลายเป็นหลังมือทันที จากชานยอลคนดีกลายเป็นชานยอลคนนิสัยแย่ เหตุผลฟังไม่ขึ้น ตัวไม่ยอมให้เฉียดใกล้ หน้ายังไม่ให้มองด้วยซ้ำ แล้วแบบนี้ถึงสารภาพไปอีกฝ่ายจะยอมรับความรู้สึกเขาเหรอ..

 

            “ไม่ลองไม่รู้ โดนปฏิเสธอย่างมากก็แค่เสียฟอร์ม แต่ถ้าไม่ลองเนี่ยสิจะเสียใจ”

 

            “หึ เก่งเข้าไปเถอะ ไว้ฉันจะคอยดูตอนที่นายตกที่นั่งเดียวกับฉันบ้าง” จะดูว่ามันจะเก่งอย่างที่สอนคนอื่นมั้ย ไม่แน่ตอนนั้นตำแหน่งที่มันนั่งอาจจะเป็นของเขา ส่วนที่เขานั่งตอนนี้อาจจะเป็นของมันก็ได้ 

 

            “ถึงไม่รู้อนาคตตัวเองแต่ฉันก็มั่นใจว่าตอนนั้นจะไม่เป็นแบบนายแน่ ไอ้เอาแต่อมพะนำเก็บเงียบท่ามากเนี่ยขอเถอะ ลดมันลงซักที รำคาญ”

 


 


 

 


 


            เสียงกุกกักดังแว่วเข้ามาจากทางประตูห้องหากแต่ไม่สามารถรบกวนการนอนหลับของคนตัวเล็กได้ เขาเพียงขยับท่านอนเล็กๆน้อยๆพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงคอ หลับตาพริ้มสนิทราวกับกำลังนอนอยู่บนปุยเมฆที่ทั้งนุ่มทั้งอุ่นจนไม่อยากให้มีอะไรมาพรากมันจากไปได้

 

เขาอมยิ้มยามที่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างมาเขี่ยแก้มเขาเล่น มันจั๊กจี๋นิดหน่อยแต่โดยรวมแล้วทำให้นอนหลับสบายยิ่งกว่าเดิม แก้มน้อยเอียงเอนซบเข้าหาทั้งที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่คล้ายว่าจะเป็นนิ้วมือคน เขายอมให้มันเล่นให้มันจับเพียงเพราะอยากให้ตัวเองหลับฝันดี..

 

            ฟุ่บ..เสียงทิ้งน้ำหนักกายลงบนเตียงเกิดขึ้นพร้อมการยวบตัวลงของที่นอนที่ว่างข้างๆ จากเคยนอนอย่างโล่งสบายกลับกลายเป็นความอึดอัดเหมือนมีอะไรมากักขังตัวไว้ กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ประดับแจกันภายในห้องที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนเหมือนแอลกอฮอล์ ลมร้อนเป่ารินรดลงมาบนหน้าซ้ำๆและมันก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนคนตัวเล็กอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมอง

 

            !!!

 

            สะดุ้งสุดตัวเมื่อค้นพบว่าสิ่งรบกวนนั้นคือคน อีกฝ่ายมีเนื้อ มีหนัง มีกระดูก มีองค์ประกอบทุกๆส่วนในร่างกายเหมือนๆกับที่ตัวเองมีแต่ดูไม่รู้เลยว่าเป็นใคร แวบแรกแอบคิดว่าผีเพราะยังสะลึมสะลือเห็นเพียงเงาลางๆท่ามกลางความมืด แต่ถึงจะดูออกว่าเป็นคนแล้วใช่ว่ารู้สึกดีกลับสัมผัสได้ถึงแต่ความไม่ปลอดภัย

 

ในห้องอาจมืดจนเห็นหน้ากันไม่ชัดทว่าจากตำแหน่งของใบหน้าที่อยู่ตรงกันและใกล้กันระยะแค่คืบเดียวนี้แบคฮยอนสามารถรับรู้ได้ทันทีเลยว่าตัวเองกำลังถูกอีกฝ่ายคร่อมตัวอยู่

 

            “อื้อ ค ใคร” แบคฮยอนเอียงหน้าหลบปลายจมูกที่กำลังป้วนเปี้ยนอยู่บนพวงแก้มของเขา สองมือน้อยพยายามดันอกแกร่งให้พ้นห่างแต่อีกฝ่ายก็ตัวหนักเกินไป

 

            “คิดว่าใครล่ะ..อึก” เสียงทุ้มต่ำแม้จะยานคางกว่าปกติ รวมถึงกลิ่นน้ำหอมแสนคุ้นจมูกที่ปนอยู่กับกลิ่นแอลกอฮอล์ทำแบคฮยอนนึกหน้าผู้บุกรุกออกทันที “ปาร์ค..เซฮุน?

 

            “ชานยอล!

 

            “หึ นึกว่าจะตอบปาร์คเซฮุน”

 

            “เซฮุนไม่ทำแบบนี้กับผมหรอก ออกไปนะ ออกไปห่างๆเลย”

 

            “ไม่ไป”

 

            “เข้ามาผิดห้องหรือไง” ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายดื่มมาหนักแค่ไหน แต่จากกลิ่นที่รับรู้ได้ตอนนี้ก็แทบทำแบคฮยอนเมาตามได้แล้ว “เหม็นชะมัด เมาแล้วก็กลับไปนอนที่ห้องตัวเองนู่นสินี่มันห้องผมนะ”

 

            “ห้องนาย แต่บ้านฉัน”

 

            “อ้ะ!” คนตัวเล็กถูกคนตัวสูงกัดเข้าที่คอเบาๆทำเอาสะดุ้งอีกรอบ “ชานยอล” ทุบตีประท้วงยังไงก็แล้วแต่อีกฝ่ายยังคงเอาแต่ซุกหน้าลงกับซอกคอของเขาไม่เลิกซ้ำยังเริ่มทำมากกว่ากัดเฉยๆจนแบคฮยอนต้องดิ้นพล่านสุดชีวิต

 

    “ชานยอลเมามากแล้วน.ะ..อย่าทำ”  

 

            “ต้องเป็นไอ้เซฮุนก่อนหรืองายถึงจะทำได้” แบคฮยอนขนลุกซู่ทันทีที่ข้อมือทั้งสองข้างถูกมือใหญ่จับตรึงจนจมลงไปกับที่นอน โหวงที่ช่องท้องและเจ็บจี๊ดที่ลำคอซึ่งกำลังถูกคนเมาซุกไซ้ไล่งับไปทั่ว

 

            “ชานยอลผมเจ็บ อือ..อย่าดูด!

 

            “นายทำฉันโมโห..”

 

            “ชานยอลนั่นแหละ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะไม่งั้นจะหาว่าผมไม่เตือน

           

     “ตัวแค่นี้จะทำอะไรฉันดะโอ้ย!” เสียงร้องอุทานบอกอาการเจ็บปวดดังขึ้นเมื่อคนตัวเล็กกัดเข้าที่ใบหูใหญ่อย่างไม่คิดจะออมแรง

 

            พลั่ก!

 

แบคฮยอนทั้งถีบทั้งดันตัวคนด้านบนให้พ้นทาง ตะเกียกตะกายลุกออกจากเตียงทว่าไม่ทันคนแรงเยอะกว่า “ตัวแสบ..” โคมไฟข้างๆเตียงสว่างขึ้นก่อนร่างของเขาจะถูกบังคับให้ล้มลงนอนราบไปอย่างเดิม ตามด้วยร่างสูงขึ้นมาทาบทับเหมือนเดิม เพิ่มเติมก็แค่ต่างฝ่ายต่างได้เห็นหน้ากันชัดๆโดยไม่ต้องจินตนาการผ่านความมืดอีกแล้ว

 

 “เมาแล้วทำไมไม่กลับไปนอนดีๆ มากวนคนอื่นเค้าทำไม”

 

“ไม่ได้มาว”

 

         ตาจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้วยังบอกไม่ได้เมาอีก

 

         “ออกไปห่างๆได้มั้ยผมเหม็น”

 

         “ม่ายเหม็น!

 

“ตัวเองไม่เหม็นแต่คนอื่นเค้าเหม็นนี่ อื้อ!” เสียงขโมยหอมแก้มดังฟอดเล่นเอาคนถูกรังแกตกใจ ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นตุ่บๆราวกับจะหลุดออกมา “ถ้าเมาแล้วเป็นคนแบบนี้คราวหลังไม่ต้องเมาแล้วนะ”

 

“ฮ่ะๆๆ”

 

“เหมือนตาแก่โรคจิต”

 

“ฮ่ะๆๆ”

 

“ตาลุงชานยอล”

 

“ฮ่ะๆ”

 

“ผมว่าคุณอยู่นะยังจะมาหัวเราะ..ฟอดด!~ อื้อ!

 

“อยากมาทำให้หึงเอง”

 

“ฮะ?!

 

“ทำฉานหึงก่อนทำไม..” คนตัวเล็กรู้สึกอึ้งปนมึนงง เขาได้ยินทุกอย่างชัดเต็มสองหูเพียงแต่ไม่มั่นใจว่าสิ่งที่คนเมาพูดนั้นเป็นความจริงจากใจหรือแค่พูดมันออกมาเพราะขาดสติ ชานยอลก้มลงมองหน้าเขาด้วยดวงตาที่พร้อมจะปิดลงไปทุกเมื่อ คิ้วขมวดยุ่ง เนื้อตัวแดงระเรื่อคงเพราะมีแอลกอฮอล์ในเลือดสูง แบคฮยอนอยากทุบอยากเอาคืนแรงๆใจแทบขาดแต่ก็ทำได้แค่นอนนิ่งให้คนบนตัวก้มลงมาซุกไหล่น้อยของตัวเองเท่านั้น

 

..ก็อยากจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรกับเขาต่อไป..อยากรอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรกับเขาอีกไหม..เพราะเชื่อว่าในไม่ช้านี้ปาร์คชานยอลจะต้องประคองสติตัวเองต่อไปไม่ไหวแน่ๆ..เพราะรู้ว่าอีกเดี๋ยวเค้าก็คงหลับแล้ว..แบคฮยอนเลยอยากลองคว้าโอกาสตอนนี้ไว้

 

“ชานยอลหึงผมงั้นหรอ”

 

“อืม”

 

“ทำไมละ..อ้ะ!” ต้องแลกมาด้วยการยอมเสียเปรียบก่อนหรอถึงจะได้รู้ “ท ทำไมชานยอลต้องหึงผม” แต่ก็นั่นแหละ..คนตัวเล็กพยายามเอียงคอหลบริมฝีปากเย็นเฉียบแต่ดูเหมือนจะยิ่งเปิดโอกาสให้ชานยอลสัมผัสตัวเองได้มากขึ้น มือที่หวังพึ่งให้มันช่วยดันคนตัวหนักออกไปได้สักหน่อยก็ไม่เป็นดั่งใจ แบคฮยอนสู้แรงปาร์คชานยอลไม่ได้จริงๆ

 

“ชานยะ.ยอล..ตอบผมมาก่อนสิ”

 

“อืม”

 

“อืมอะไร”

 

“อืม..

 

“จะโกรธแล้วนะ” ถามก็ตอบไม่รู้เรื่อง กัดอยู่นั่นแหละดูดอยู่นั่นแหละ นิสัยตอนเมาเป็นคนแบบนี้เหรอแบคฮยอนก็เพิ่งรู้ “บอกผมมาก่อนสิว่าหึงผมทำไม ล..แล้วก็แบบนี้ด้วย ชานยอลทำทำไม จูบผมทำไม”

 

….

 

“ชานยอล”

 

….

 

“หลับไปแล้วเหรอ”

 

….

 

“ชานยอล” แบคฮยอนเบะปากเมื่อทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบพร้อมกับปาร์คชานยอลที่นอนนิ่งสนิทใบหน้ายังคงซุกคาอยู่ที่ซอกคอของเขา ลมหายใจสม่ำเสมอบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายคงหลับไปแล้วซึ่งนั่นทำเอาแบคฮยอนรู้สึกไม่พอใจ สองมือน้อยกำลังจะดันร่างคนตัวโตออกทว่าเสียงทุ้มต่ำที่เคยเงียบหายไปก่อนหน้าจู่ๆกลับดังขึ้นมาให้ได้ยินอีก

 

“ก็เพราะชอบน่ะสิ”

 

ดังพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นถี่ของแบคฮยอน

 

“เพราะฉันชอบหลานคุณยาย”

 

“หลานคุณยาย..คนไหน”

 

….

 

“คนไหนชานยอล”

 

“เด็กดื้อ”

 

“ผ ผมหรอ”

 

“เด็กดื้อ..

 

“หมายถึงผมหรือเปล่า”

 

“เด็กดื้อ..ไอ้ตัวแสบ..

 

“ชานยอลอ่า”

 


“แบคฮยอนเด็กดื้อ..ฉันชอบ..นาย..ชอบแล้วจริงๆ”






#ficmysscb






























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 499 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,099 ความคิดเห็น

  1. #5096 Jennysupat18 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 21:57
    ฉันกี้ดดดเลย ความรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินว่อนในท้องเลยอะ ดี้ด้ด่ก่กากาก
    #5,096
    0
  2. #5028 YOLO'H (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 01:08
    คนเมาไม่เคยโกหกนะ คิกคิก
    #5,028
    0
  3. #5001 Blu_parkchan1 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:12
    อร๊ายยยยยย เขินพี่ชาน
    #5,001
    0
  4. #4964 IPINOCKIO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 20:01
    แบคฮย๊อนนนนนนนนนน หนูจะพิสูจน์ใจตัวเองด้วยการให้เซฮุนจูบมันไม่ด๊ายยยยยย
    อุ๊บ๊ะ !!! เกร้ดดดดดดดดดดดดดหึงจนหน้ามืดตามัว เป็นไงล่ะ ทิ้งได้แล้วนะทิฐิอ่ะ ต้องรอให้เมาก่อน เมาแล้วเป็นปลาหมึกเลื้อยไปทั้งตัวแบคเลยยยย
    #4,964
    0
  5. #4913 faaah92 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 12:20
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดแงงงงงงเขินง่าาาาาา
    #4,913
    0
  6. #4886 Tungmma (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 19:50
    กรี๊าสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสชอบนะเด็กดื้อ -บ้าเอ้ย เขินนนนน
    #4,886
    0
  7. #4840 CB💕 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 00:12
    อ้ากกกกกกกกกกกก้สใงงส่เเ
    #4,840
    0
  8. #4828 ʙʜ❥∞ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 10:28
    คุณชรัยยยยยยยยยยยยยยยย จุดนี้เรื่องสงสารเซฮุนเอาไว้ทีหลังค่ะ
    #4,828
    0
  9. #4821 1212312121heyhey (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 01:11
    ชานยอลฟหกเ้่าสนาสงวัะรยือมใกก
    #4,821
    0
  10. #4817 ์PhitchA (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 15:45
    ชานยอลคนบ้าเขินจะตายอยู่แล้วนะ ><
    #4,817
    0
  11. #4792 Ihaveadream (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 08:40
    อ่านเรื่องนี้แล้วเหมือนจะสำลักความน่ารักตาย
    หวานมากกก น่ารักกมากกก ฮื่อออ
    #4,792
    0
  12. #4782 MManatsawan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 21:08
    ไม่มาววววววววว
    #4,782
    0
  13. #4767 YJLn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 13:13
    😳😳😳😳
    #4,767
    0
  14. #4744 KAMSNW (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 23:13
    น้ำเมานี่ช่วยเพิ่มความกล้าให้คุนชายเขาจริงๆ ฮือออออ
    #4,744
    0
  15. #4688 Eavv3 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 15:36
    ให้มันได้อย่างนี้สิ
    #4,688
    0
  16. #4660 areenachesani (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 00:03
    เมื่อยแก้มไปหมดด ฮี่ๆ
    #4,660
    0
  17. #4639 nsjcbw. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 02:57
    ต้องเมาก่อนใช่ไหมคะถึงจะพูดออกมา แอร๊ยยยย เขิงงงงวสืแเั่สสยีพดักพปัจฝ
    #4,639
    0
  18. #4620 srithong01 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 11:33
    ตาพี่ยอมพูดสักที
    #4,620
    0
  19. #4604 Aomp13 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 00:03
    ฮือออออเขินน😳
    #4,604
    0
  20. #4603 senzwoon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 23:46
    ฮือออ โคตรเขินเลยยย
    #4,603
    0
  21. #4599 pparkminhoo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 20:57
    โอ้ยยเขินไม่ไหวแล้ววววว
    #4,599
    0
  22. #4594 SbtS♥ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 13:46
    แว้กกกกกกกกกกกก กรรฟีีกกรกนหนหวหยบหหยผบหบๆบ กรี๊ดกดดดดดดดอ กรี๊ดดดดดดดอ โว้ยยยยน จะเป็นลม ขอพัด ช่วยน้องด้วย พี่คะ พี๊ ตาพีํี วกวหบบหลกไงไง กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดด
    #4,594
    0
  23. #4567 Pajinkoko (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 01:04
    ไม่ไหวค่ะคุณไม่ไหวแล้วววววว อ้ากกกกกก เขิลลลลล
    #4,567
    0
  24. #4526 geejajaa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 17:46
    กรี๊ดดดดด อ๊ากในที่สุดคุณชายปาร์คชานยอลก็พูดออกมา ถึงจะเมาก็เถอะ แต่น้องแบคคคคเป็นไงบ้างงงงงว
    #4,526
    0
  25. #4493 tuntiiz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 16:22
    อ๊ากกกกก พี่ชานชอบดูดหรอ ตอนเมา 555
    #4,493
    0