You are my sunshine (Chanbaek) -END-

ตอนที่ 2 : Shining I :: enjoy eating

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 488 ครั้ง
    7 มี.ค. 59

 



Shining I.

 







 


 

                คฤหาสน์หลังโตพรั่งพร้อมด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย ไม่ว่าจะบริวารผู้คอยรับใช้ วัตถุสิ่งตกแต่งทั้งภายนอกภายในสุดหรูหรา รถยนต์อีกหลายสิบคันซึ่งจอดยาวเป็นแถวเรียงหน้ากระดานประดับบารมีผู้เป็นเจ้าของในโรงจอด ทุกสิ่งทุกอย่างแบคฮยอนเห็นมันกับตาตัวเองเป็นเวลาเกือบจะสามเดือนแล้ว แต่ก็ไม่เคยหายตื่นตาตื่นใจได้จริงๆสักที หลายครั้งที่ต้องคอยเอามือตบข้างแก้มตัวเองเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่นั้นไม่ใช่ความฝัน

 

 


        แบคฮยอนไม่ได้ฝัน

 



        ทุกสิ่งทุกอย่างมันคือความจริง ความจริงที่ว่าเด็กกะโปโลที่ไม่เคยแม้แต่มีโอกาสเห็นหน้าพ่อแม่ที่แท้จริง มีชีวิตเติบโตมาได้ด้วยน้ำใจของคนในชุมชนชนบทแถบติดภูเขาโน่น แต่ละวันผ่านไปแบบกินอิ่มนอนหลับ มีที่ให้ซุกหัวนอน และได้รับการศึกษาตามที่ควรจะได้ ในแบบของเด็กชนบทแถบภูเขาคนหนึ่ง..

 

 

            “ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะลูก หิวแล้วเหรอ”

 

 

            คนถูกถามส่ายหน้าแทนการตอบคำถาม ก่อนจะนำผักที่ช่วยล้างเสร็จส่งให้คุณท่านและคุณแม่บุญธรรมคนใหม่ แล้วกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะตัวใหญ่กลางห้องครัวสุดหรูเหมือนเดิม ไม่อยากขยับตัวเข้าไปยุ่งมากกว่านี้   เมื่อกี้ก็เพิ่งทำจานชามแตกไปห้าใบรวด ไหนจะแก้วที่พี่ๆแม่บ้านนำออกมาเช็ดทำความสะอาดอีกเป็นลัง แบคฮยอนแค่อยากช่วย แต่ก็เหมือนมือจะหนักเกินไป

 

 

            “ยายไม่ได้ดุเราซักหน่อย บ้านก็มีแก้วมีจานชามอีกเป็นร้อยๆอย่าคิดมากเลยตาหนู”

 

 

            “แต่พี่แม่บ้านบอกทุกใบเป็นของสะสมเก่าแก่ของคุณท่าน หาอีกไม่ได้แล้ว”

  


            “ใครพูด มันน่าหยิกให้เนื้อเขียวเชียว แตกก็ช่างมันสิลูก ยายไม่หวงของหรอก”

 

 

            “แหม ทีพี่แบคฮยอนล่ะบอกไม่หวง ถ้าเป็นพวกหนูคุณยายต้องเอ็ดไปอีกสามสี่วันแน่ๆ” หลานสาวคนสุดท้องน้องคนสุดท้าย โบมี เดินเข้าไปแหย่คุณยายพลางกอดๆหอมๆอีกฟอดใหญ่  

 

 

            “ยัยเด็กคนนี้นี่ กลับมาแล้วก็รีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เตรียมลงมาทานมื้อเย็นไป”

 

 

            “ดูเอาเถอะ นี่น้องเล็กแท้ๆ ไม่เห็นจะเอ็นดูโบมีเหมือนพี่แบคฮยอนเลย”

 

 

            “ไม่ต้องมาแหย่ยาย ขึ้นไปอาบน้ำเร็วๆเข้า”

 

 

            “ไปก็ได้ แบร่!แลบลิ้นทะเล้นให้แล้ว สาวน้อยในชุดนักเรียนม.ปลายปีสองก็หันมาขยิบตาให้พี่แบคฮยอนหนึ่งทีก่อนจะโค้งตัวน้อยๆทำความเคารพผู้ใหญ่ที่อยู่ในครัวให้ได้ยิ้มตาม

 

 

“จริงๆเลย ยัยหลานคนนี้”   



ทุกคนหันไปลงมือทำอาหารกันต่อ มีแม่บ้านสองสามคนคอยช่วยท่านหญิงและคุณแม่บุญธรรม ส่วนเขาที่ตั้งใจมาเป็นลูกมือได้แค่นั่งมองอยู่ไกลๆตาละห้อย มือจับคุกกี้เข้าปากไม่หยุด

 

           

            ระหว่างนั่งคอยว่างๆจะเล่าถึงบรรดาญาติคนใกล้ชิดของคุณท่านที่แบคฮยอนถูกพูดกรอกหูตอนเรียนมารยาททุกเสาร์อาทิตย์ให้ฟังแล้วกัน

  


ท่านหญิงชองพูจอง หรือคุณท่านของแบคฮยอนเป็นถึงเชื้อราชวงศ์เก่าแก่เชียวนะ เรียกว่าอยู่ปลายสายจนจะหมดยุคแล้วก็ได้เพราะปัจจุบันระบบการปกครองก็เปลี่ยนไปแทบหมดสิ้น  แต่ด้วยความดีความชอบ และเป็นที่เคารพนับหน้าถือตาในสังคมกว้างทำให้คุณท่านได้รับคำนำหน้าชื่อว่า ท่านหญิงเพื่อเป็นการให้เกียรตินั่นเอง

 

 

ท่านมีบุตรทั้งหมดสามคน และทั้งสามคนนั้นก็เป็นลูกสาวทั้งหมด ชอง อินจอง (คุณแม่บุญธรรมของเขาเอง)  ชอง มุนอา (แม่ของซอริน) และ ชอง อินฮวา (แม่ของโบมีและพี่โบยองที่แต่งงานมีครอบครัวอยู่ต่างประเทศ ทำให้แบคฮยอนไม่มีโอกาสเห็นหน้า)  

  


ใครๆก็บอกว่าคุณท่านอยากได้หลานชาย เพราะมีลูกมีหลานกี่คนต่อกี่คนก็เป็นผู้หญิงทั้งหมด ทำให้ท่านเอ็นดูเด็กผู้ชายเป็นพิเศษ   อย่างเซฮุนและพี่ชายเซฮุนคนในบ้านต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าคุณท่านโปรดปรานมากกกกกกกกกกกกก  เพราะทั้งสองตระกูลนั้นมีความสนิทสนมกันมายาวนานตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ นอกจากนั้น เหตุที่ว่าคุณแม่อินจองมีลูกไม่ได้  พอรับเขามาเป็นลูกบุญธรรมเลยทำให้แบคฮยอนได้รับความรักมากมาย มากซะจนหลายครั้งแบคฮยอนหลงระเริงไปกับความสุขที่ได้รับราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าชายน้อยมาตั้งแต่เกิด

 

 


แบคฮยอนกลายเป็นเจ้าชายน้อยของทุกคน

 

 


แบคฮยอนได้รับทุกอย่างมากมายอย่างที่ไม่เคยได้  ตอนอยู่ชนบทแบคฮยอนจำได้รางๆว่ามื้อที่อร่อยที่สุดของเขาคือซุปเนื้อวัวล่ะมั้ง เขาอยากทานมันทุกวัน แต่ก็เป็นไปไม่ได้ เขาไม่ได้ทานบ่อยจนลืมรสชาติมันไปแล้วด้วยซ้ำ  แต่ตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่เขาได้ทานของอร่อยทุกวันเลย มีเสื้อผ้าดีๆให้ใส่ มีเตียงนุ่มๆให้นอนหลับสบายและมีพ่อแม่ดูแลเหมือนเด็กคนอื่นๆ แถมยังได้เรียนต่อมหาลัยทั้งที่เคยวางอนาคตไว้แค่เกรด 12

 

 


ไม่ว่าใครจะเรียกมันว่าอะไรก็ตาม แบคฮยอนจะเรียกทุกอย่างที่ได้รับว่า คนบนฟ้าประทานพรลงมาให้ก็แล้วกัน!

 

 

 

“แบคฮยอนขึ้นไปตามน้องลงมาทานข้าวทีนะลูก ส่วนพวกคุณน้าเดี๋ยวยายจะให้เด็กพวกนี้ไปตามเอง” แบคฮยอนวิ่งปรู๊ดไปตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เขายืนเคาะหน้าประตูห้องชองโบมีสองสามทีเจ้าของห้องก็เปิดประตูออกมาพร้อมเอาหูแนบโทรศัพท์ด้วยใบหน้าเหม็นเบื่อ

 

 

“พี่ซอรินน่ะ” ชูโทรศัพท์ให้ดูหลังวางสายไป แบคฮยอนร้อง อ้อ... เบาๆ

 

 

“บอกวันนี้จะไม่กลับบ้าน”

 


“อ้าว ทำไม? คุณท่านทำของโปรดให้ซอรินตั้งเยอะนะ”

 

 

ก็เป็นแบบนี้แหละ ช่างเค้าเถอะ” โบมีหัวเราะให้กับสีหน้าขมวดคิ้วน่ารักของพี่ชายคนใหม่ ระหว่างพากันเดินลงบันไดก็คุยโม้เรื่องที่โรงเรียนวันนี้ให้คนพี่ฟังไม่หยุด 



โบมีน่ะอยากมีพี่ชายน่ารักๆแบบนี้ตั้งนานแล้ว พี่สาวสองคนที่มีอยู่นั่นก็เป็นตัวของตัวเองแบบตามใจยากสุดๆ ส่วนพี่ชานยอลกับพี่เซฮุนแม้จะเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นมาก็ไม่กล้าไปรบกวนหรอก ก็นะ เจอหน้าทีไรโบมีอดเขินความหล่อพี่ๆไม่ได้ทุกที งื้ออ 

 

 

“อ่าเด็กๆมากันแล้วก็เข้ามานั่งประจำที่เลย”

 

 

“พ..พี่ชานยอล พี่เซฮุน!”  



สาวน้อยโบมีทำตาโตเมื่อเจอแขกหน้าหล่อสองคนนั่งร่วมโต๊ะอาหารอยู่กับผู้ใหญ่ด้วย หน้าเธอขึ้นสีแดงจางๆนัยน์ตาดูตื่นเต้นจนแบคฮยอนอดถามไม่ได้

 

 

“เป็นอะไรน่ะ”

 


 “หล่อจัง

 

 

“ฮึ..?”  ยังไม่ทันจะเข้าใจอะไรมือบางโฉบเข้ามาคว้าแขนให้แบคฮยอนเข้าไปนั่งที่โต๊ะอาหารตัวยาวกลางห้องอาหารซะก่อน

 

 

“มากันครบแล้วก็ลงมือทานได้เลย เดี๋ยวจะเย็นชืดไปซะก่อน”    



หัวโต๊ะแน่นอนว่าเป็นตำแหน่งของท่านหญิงพูจอง ถัดมาทางฝั่งขวามือของท่านหญิงเป็นบรรดาผู้ใหญ่ทั้งหมดสี่ท่าน  ขาดครอบครัวซอรินที่พ่อแม่ติดธุระต่างประเทศ  ส่วนคนลูกแบคฮยอนไม่รู้เหมือนกันทำไมไม่ยอมกลับบ้าน ขณะที่ฝั่งพวกเขาแบคฮยอนได้นั่งถัดจากคุณยาย ต่อจากแบคฮยอนแทนที่จะเป็นเซฮุนดันกลายเป็นปาร์คชานยอลไปซะได้ ส่วนโบมีน่ะเห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่หยุดตั้งแต่นั่งลงข้างๆเซฮุนแล้ว

 

  

“แบคฮยอนทานได้มั้ยลูก”

 

 

“ยากจังเลยฮะ” พยายามหมุนส้อมเข้ากับเส้นสปาเก็ตตี้หลายทีแล้วก็ยังไม่สำเร็จ แบคฮยอนได้แค่จิ้มกุ้งกับหอยเชลล์เข้าปากแทน

 

 

“เดี๋ยวยายทำให้ดู แล้วแบคฮยอนทำตามยายนะ”

 

 

“เลี้ยงเหมือนเด็กสามขวบเลยนะครับ” 

  


“น้องยังใหม่น่ะชานยอล ทานอาหารฝรั่งอาจจะยังไม่ถนัด”

 

 

“ได้ข่าวว่าได้คุณครูมาติวมารยาทให้ทุกเสาร์อาทิตย์ไม่ใช่หรอครับ”

 

 

“คงต้องค่อยๆปรับกันไป”

 

 

“สามเดือนแล้ว โตขนาดนี้ต้องใช้เวลาปรับนานแค่ไหนเชียว”

 

 

“แต่ยายว่าแบคฮยอนก็เก่งมากแล้วน้า หัวไว เรียนรู้ได้ตั้งหลายอย่างแล้ว”

 

 

“ตอนผมอายุเท่านี้  ไม่สิ ตอนเก้าขวบผมคิดว่าตัวเองทำได้มากกว่านี้อีก”

 


 “ชานยอลก็ว่าน้องเกินไป”

 

 

“เรื่องรับแทนพี่แบคฮยอนล่ะขอให้บอกคุณยายเถอะค่ะพี่ชานยอล ท่านพร้อมสนับสนุนทุกอย่าง” คำพูดกระเซ้าเย้าแหย่ของสาวน้อยโบมี เรียกเสียงหัวเราะบนโต๊ะอาหารได้อย่างอบอุ่น เป็นจังหวะเดียวกับที่เส้นสปาเก็ตตี้ของแบคฮยอนลื่นลงจากส้อมสู่จานแรงจนน้ำครีมซอสกระเด็นเข้าตาหนุ่มหน้าหล่อข้างๆไปข้างนึงเต็มๆ

  


“เฮ้ยขอโทษ”

 

 

“ตายแล้วตาชาน!  มือย่นรีบส่งทิชชู่ให้แบคฮยอนช่วยเหลือหลานผู้เคราะห์ร้ายด้วยอาการร้อนรน

 

 

“เจ็บมั้ยลูก”

 

 

“เป็นไรมากมั้ยวะพี่ชาย” 



เกิดเหตุวุ่นวายตกอกตกใจกันเล็กน้อย แต่พอเจ้าทุกข์บอกไม่เป็นไรทั้งที่มือยังกุมตาข้างนึงไว้มั่น แถมยังเอ่ยปากอย่างสุภาพให้ทุกคนทานกันต่อไม่ต้องเป็นห่วงแล้วขอตัวลุกออกไปล้างตาก็ไม่มีใครกล้าขัดใจคุณชายเค้า ตอนแรกเซฮุนจะลุกตามออกไปดูพี่ชายซักหน่อยเผื่อตาบอดหมดหล่อขึ้นมาจะได้พาส่ง รพ.ทัน  ทว่าคุณยายตัดหน้าด้วยการสั่งแบคฮยอนให้ลุกไปแทน

 

  

คุณชายไหวมั้ยคะ

 

 

“ช่วยไปเตรียมผ้าสะอาดให้ผมหน่อยแล้วกัน” คนพูดยังก้มหน้าก้มตาล้างตาตรงอ่างในห้องน้ำชั้นล่าง ขณะที่แบคฮยอนเดินสวนป้าแม่บ้านเข้ามายืนมองแผ่นหลังยาวอยู่หน้าประตู

 

 

“ต้องการอะไรอีกมั้ย เดี๋ยวผมไปเอาให้”  



คนตัวสูงเงยหน้าขึ้นจากอ่าง มองผู้มาใหม่ผ่านกระจกห้องน้ำ 



“โอเคเปล่า?


  

“อย่าตีหน้าซื่อสิ เด็กเลี้ยงแกะ”

 

 

“อะไรกันเนี่ย” แบคฮยอนทำตาโตใส่ รับผ้าขนหนูจากป้าแม่บ้านส่งให้คนตัวโตกว่า

 

 

“มีอะไรก็ไปทำเถอะครับ ผมจะให้หลานคุณยายรับผิดชอบ”  



เมื่อเห็นแม่บ้านคนเก่าคนแก่มีสีหน้าไม่เข้าใจชานยอลก็ปัดมือไล่กลายๆ  ไม่ได้อยู่ในอารมณ์อยากสุภาพตอนนี้ “ไปเถอะครับ เดี๋ยวเค้าจะดูแลผมต่อเอง”  มือใหญ่ใช้ผ้าขนหนูซับน้ำบนหน้าลวกๆก่อนเดินตรงเข้ามาหาร่างจ้อย

 

 

“เด็กเลี้ยงแกะ”

 

 

“อะไร”

 

 

“จงใจใช่มั้ยล่ะ”

 

 

“เปล่านะ อุบัติเหตุ”

 

 

“เข้าใจแก้ตัวนะ แต่ขอโทษที่ฉันไม่ใช่คุณยายหรือคนที่เชื่ออะไรง่ายๆด้วยสิ” แบคฮยอนกัดปากทำตาใสพลางส่ายหน้าปฏิเสธสุดชีวิต ทำให้ชายหนุ่มเหยียดยิ้มออกมา

  


“อยู่กับฉันไม่ต้องแสร้งใสซื่อก็ได้ จะได้ไม่อึดอัดไง ดีมั้ย”

  


“มองโลกแง่ร้ายจัง”

 

 

“แล้วโลกสวยนักเหรอ คนที่แกล้งทำร้ายคนอื่นน่ะ  ถ้าตาบอดขึ้นมาจะทำยังไง”

 

 

“ไม่บอด เอายามาให้แล้ว” มือน้อยชูขวดยาหยอดตาให้ร่างสูงดู มือหนาตะครุบข้อมือข้างนั้นของอีกฝ่ายมาแล้วดีดนิ้วลงบนหลังมือแบคฮยอนอย่างไม่ปราณี

 

 

“โอ้ย!

 

 

“ใครสอนให้เป็นเด็กนิสัยไม่ดี”

 

 

“โตกว่าคนอื่นเท่าไหร่กันถึงมาสั่งสอน ทำร้ายคนอื่นน่ะเจ็บนะ เราไม่ได้สนิทกันด้วย!

 

 

“นั่นสิ แล้วแกล้งคนไม่สนิทได้ยังไง ”

  


“ก็อยากว่ากันก่อนทำไม!” คนหลุดพูดรีบตะปบปากตัวเองไว้แทบไม่ทัน  พอเห็นอีกฝ่ายยิ้มพอใจที่ดูยังไงก็น่าหมั่นไส้สุดๆเลยปล่อยเลยตามเลย เปลี่ยนมายกมือขึ้นกอดอก เชิดหน้าใส่อย่างไม่แคร์

 

 


คิดแล้วเชียวต้องเป็นแบบนี้

 

 


“อยากให้คุณยายมาเห็นหลานรักคนใหม่ตอนนี้ซะจริงๆ”

 

 

“ไม่ผิดนะ คนที่เริ่มก่อนน่ะผิด”

 

 

“เริ่มก่อนตรงไหน ก็พูดตามความจริง มีแต่คนมาคอยเอาใจ ผิดก็ว่าดีชอบก็ว่าดี แล้วเมื่อไหร่จะพัฒนา”

 

 

“บ่นเหมือนคนอายุสามสิบ”

 

 

“อย่างน้อยก็มีความคิดมากว่าคนอายุสิบเก้าแต่ทำตัวเหมือนเด็กสามขวบ”

 

 

“พี่ชายเซฮุน!

 

 

“ชื่อปาร์คชานยอล”

 

 

“นั่นแหละๆชื่ออะไรก็ช่าง ไม่ได้อยากรู้ ไม่ได้น่าจดจำเลิกสั่งสอนคนอื่นซักที ใช่ ผมมันเด็กสามขวบ มารยาทผู้ดีที่พวกคุณคุ้นกันน่ะผมไม่ชินหรอก ไม่ใช่ตอนนี้และไม่ใช่เร็วๆนี้ด้วย ช่างผม…. ห้ามติ..  พยายามอยู่นี่ไง….

  


ประโยคยืดยาวกับริมฝีปากเล็กที่ขยับขึ้นลงเถียงอย่างไม่ยอมแพ้นั้นชานยอลอดไม่ได้จริงๆ นิ้วใหญ่ดีดลงกลางหน้าผากเล็กด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะได้รับสายตาอาฆาตแต่ดูยังไงก็ลูกหมาช่างขู่ฟ่อนั่นกลับมา

 

 

“จะไปไหน”

 

 

“จะอยู่ให้เจ็บตัวทำไมล่ะ” เบ้ปากใส่อย่างไม่เก็บอาการ ชานยอลแสร้งทำนิ่งทั้งที่ในใจอยากจะขำ เขาก้มตัวลงน้อยๆพร้อมพยักพเยิดไปทางหลอดยาในมือแบคฮยอนลลับกับการชี้ตาตัวเอง 

  


“รับผิดชอบก่อน”

 

 




 

 




ภายในห้องโถงนั่งเล่น  มีเสียงคุยเล่นสนุกสนานดังลอดออกไปให้เด็กรับใช้ในบ้านพลอยยิ้มตาม ตลอดสามเดือนที่ท่านหญิงรับหลานคนใหม่เข้ามาดูแล  คฤหาสน์หลังนี้ก็มีสีสันมากขึ้น ทั้งคุณหญิงใหญ่และสามีที่ได้ลูกเลี้ยงคนใหม่ก็ดูจะปลื้มกันมากๆ  ครอบครัวคุณหนูโบมีอีก ไม่นับครอบครัวคุณหนูซอรินที่ดูจะเฉยๆ แต่อย่างว่า ไม่ค่อยจะอยู่ติดบ้านกันด้วยล่ะครอบครัวนี้

 

 

“ให้ผมพาแบคฮยอนไปเองก็ได้นะครับคุณยาย ไม่เห็นจะต้องกวนพี่ชานยอลเลย”

 

 

“ก็เราเพิ่งบอกยายเองว่าเสาร์นี้เราไม่ว่าง”

 

 

“งั้นเปลี่ยนเป็นวันอาทิตย์!

 

 

“น้อยๆหน่อยเซฮุน” 



เจ้าของชื่อเบะปากใส่พี่ชายพลางเอาหน้าซบขาคุณยาย มือก็คอยบีบนวดให้ด้วย อ้อนประจบเอาใจผู้ใหญ่ให้หลงเอ็นดูน่ะเซฮุนไม่เคยแพ้ใคร

  


“ก็ผมอยากพาแบคฮยอนเที่ยวนี่”

 

 

“เพิ่งเคยเจอกันรึไง”

 

 

“บอกว่าอยากไป”

 

 

“งั้นนายก็โดดธุระที่คณะนายซะสิ”

 

 

“ไม่ได้นะเซฮุน นายเป็นเดือนคณะเชียวนะ” เพื่อนร่วมคณะทำหน้าตื่น เซฮุนเบ้ปากแสร้งทำจะร้องไห้ให้คุณยายดู คนแก่หมั่นไส้ตีหน้าผากหลานรักเบาๆก่อนจะเปลี่ยนมาลูบขึ้นลงเหมือนกล่อมเด็ก

 

 

“งั้นพี่ชานยอลก็ไปส่งน้องตัดสูทเสาร์นี้ตามที่ยายวานหน่อยแล้วกันนะลูก”

 

 

“ครับ”

 

 

“วัดตัวสั่งตัดอะไรเสร็จแล้วพาน้องไปดูเสื้อผ้าใส่ทั่วไปด้วยเลยแล้วกัน ไปครั้งก่อนได้มาไม่กี่ชุด ยายก็เลือกไม่ถูกใจพ่อตัวเล็กเค้าด้วย ชานยอลวัยเดียวกันเป็นผู้ชายเหมือนกันน่าจะช่วยเลือกถูกใจน้องมากกว่า”

 

 

“ผมมั่นใจว่าต้องเลือกถูกใจแบคฮยอนมากกว่าพี่ชานยอลแน่ๆ”

 

 

“ยังไม่จบอีกเจ้าหลานคนนี้”

 

 

จริงๆนะครับ พี่ชานยอลน่ะรสนิยมแย่จะตาย”  



หมอนอิงถูกปาเข้ามาอย่างไม่กลัวเสียมารยาทผู้ใหญ่  น้องชายจอมแสบหัวเราะขำเบาๆ  

 

 

“ติดเพื่อนจริงๆนะเรา ถ้าแบคฮยอนเป็นผู้หญิงยายคงได้ยกให้แล้วมั้งเนี่ย ฮึ”

 

 

“เป็นผู้ชายก็ได้ฮะ ผมไม่ถือหรอก” คุณยายทำตาโตก่อนจะปล่อยเสียงหัวเราะออกมาเสียงดัง  พอหันไปมองคนถูกพาดพิงรายนั้นได้แต่ส่ายหน้าหน่ายใจ ส่วนพี่โตสุดทำหน้าขยะแขยงน้องตัวเองเต็มที

 

 

คุยกันต่ออีกซักพักสองหนุ่มก็ขอตัวกลับบ้านเพราะค่ำมืดมากแล้ว  สองยายหลานเดินออกมาส่งถึงรถ รอจนสองพี่น้องขับออกไปจนพ้นประตูบ้านก็แยกย้ายกันพักผ่อนห้องตัวเอง แต่คืนนั้นน่ะคุณยายติดหลานรักจนเรียกให้แบคฮยอนเข้าไปคุยเล่นจนกว่าท่านจะหลับอีกแล้ว ใช่ อีกแล้ว มันไม่ใช่คืนแรก ท่านมีโรคประจำตัวคนแก่และค่อนข้างหลับยาก ตั้งแต่รับแบคฮยอนเข้ามาท่านก็มักจะเรียกแบคฮยอนเข้ามาคุยเล่นด้วยจนผล็อยหลับทุกที 

 


 

แบคฮยอนน่ะความสุขของท่านหญิง ทุกคนในบ้านทราบดี

 

 

 



 

 



 

 ถึงวันเสาร์ที่คุณยายพูจองไหว้วานให้ชานยอลเป็นธุระพาแบคฮยอนไปตัดชุดสูทสำหรับใส่ในงานเลี้ยงต้อนรับกึ่งเปิดตัวหลานคนใหม่ให้สื่อมวลชนและบุคคลภายนอกทราบอย่างเป็นทางการ   ความจริงแบคฮยอนไม่อยากออกสื่อ  ไม่อยากทำให้ใหญ่โต  แต่ก็เข้าใจเหตุผล  คุณท่านมีชื่อเสียง  มีหน้ามีตาในสังคมเขาจึงยอมเป็นเด็กดี ทำตามความต้องการของผู้ใหญ่

 

 

ชานยอลพาแบคฮยอนเข้าไปวัดตัว ตัดสูทในร้านแบรนด์ดังกลางห้างสรรพสินค้าสุดหรูอยู่นานทีเดียว ก่อนจะพาเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อีกหลายแบรนด์อย่างคล่องไปหมด  ตอนนี้ในมือทั้งสองคนเต็มไปด้วยถุงเสื้อผ้า รองเท้า ของใช้ส่วนตัวมากมายล้วนเป็นของแบคฮยอนทุกอย่าง คนตัวเล็กอดทึ่งไม่ได้ ตอนแรกเขานึกว่าชานยอลจะเป็นพวกคุณชายจ๋า ถือของหนักไม่ได้ เดินนานแล้วบ่น เบื่อที่ต้องนั่งรอนานๆ ทว่ากลับกันทุกอย่าง คนที่เป็นฝ่ายบ่น งอแงตลอดหลายชั่วโมงนี่ก็ตัวเขาเองทั้งนั้น

 



คือมันหนัก หนักมากด้วย 

 

 



ปวดแขนไปหมดแล้วอ่ะ

 

 

“วิญญาณคุณหนูเข้าร่างหรือไง”

 

 

“ชานยอลอ่า..”  เจ้าของชื่อหันมาถลึงตาใส่ แบคฮยอนคอตก

 

 

“เป็นเพื่อนเล่นเหรอ ฉันอายุห่างพวกนายตั้งสองปีนะ”

 

 

“เมื่อยไปหมดแล้ว” นอกจากไม่สำนึกแล้วยังกล้าทำตาปริบๆอ้อนอีกฝ่ายอีก ไม่รู้ว่ารู้ตัวมั้ย แต่ก็นะ ค่อนข้างได้ผลกับคุณชายทีเดียว อันที่จริงชานยอลก็กะจะพากลับแล้วเหมือนกัน เขาก็เมื่อยเต็มที ถึงแม้จะได้สกิลจากการช่วยสาวๆถือของมาบ้าง โดยเฉพาะชองซอรินก็เถอะ แต่ของแบคฮยอนนี่มันเยอะไม่ใช่เล่นๆ

 

 

“งั้นก็กลับ”

  


คนตัวเล็กส่ายหน้า

 

 

“จะเอายังไงอีก”

 

 

“ร้านไอติมตะกี้น่ากิน”

 

 

“แล้ว?

  


“เอาของไปเก็บที่รถก่อนแล้วกลับมากินกันนะ”

 

 

สายตาเว้าวอนทำชายหนุ่มขมวดคิ้ว

 

 

“จะเย็นแล้ว   กินติมแล้วไปกินข้าวกันต่อเนอะ   หิวแล้ว”

 

 

….

 

 

“เดี๋ยวเลี้ยงก็ได้ คุณท่านให้ตังค์ค่าขนมมาด้วย” ชานยอลอยากจะบอกว่านั่นใช่ประเด็นที่ไหนกันเล่า เงินสดในกระเป๋าไม่รวมบัตรเครดิตที่พกมาด้วยตอนนี้เขาเหมาร้านอาหารทั้งชั้นเลยยังได้ ที่แบคฮยอนควรจะคิดและทำน่ะคือต้องถามความสมัครใจ และเกรงใจกลัวจะรบกวนเขาตามมารยาทที่ถูกต้องไม่ใช่มาบอกจะเลี้ยงแบบนี้สิ ให้ตาย...

 

 

“หน้าตาฉันเหมือนคนเห็นแก่กินหรอ”  ปากแขวะแต่ก็ยอมเดินเอาของไปเก็บที่รถด้วยดีๆ

 

 

“ไอติมมันน่ากินจริงๆนะ”

 

 

“ช่วยพูดให้มันเรื่องเดียวกันหน่อย”

  


“ผมจะซื้อรสสตรอเบอร์รี่!    

 

 

 นิสัยเดียวกับไอ้เซฮุนชัดๆ เฮ้อ

 



  

 

 




หลังนำของไปเก็บไว้ท้ายรถ เขาต้องเดินตามไอ้หน้าลูกหมามาต่อคิวซื้อไอศกรีมอย่างช่วยไม่ได้ และด้วยความสูงที่ดูจะเกินคนธรรมดาทั่วไปทำให้เขาค่อนข้างโดดเด่น แค่ยืนหน้านิ่งก็มีแต่คนเหลียวมองให้ความสนใจกันจนน่าอึดอัด กว่าพนักงานจะเคลียร์ที่นั่งว่างๆให้ได้ ก็เกือบจะลากแบคฮยอนไปทานร้านอื่นอยู่หลายหน

 

 

“บอกว่าไม่ไง”

 

 

“ทำไมอะ อร่อยนะ”

 

 

นี่เขาต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหน ถึงทนอยู่กับลูกหมานี่ได้เกือบทั้งวัน "ถ้าตื้ออีกทีจะพาออกร้านแล้วนะ”

 


“แม่ครูบอกว่าอย่ากินคนเดียว ต้องรู้จักแบ่งคนอื่น”  ชานยอลง้างมือขึ้นหมายจะโบกหัวทุยๆนั่นเหมือนที่ชอบทำกับเซฮุน แต่ก็ยั้งมือไว้ก่อนตอนอีกคนทำตาใสส่งมาให้พร้อมยิ้มเผล่เป็นของแถม 

 

 

“แม่ครูคือใคร” ถอนหายใจอย่างรำคาญพลางยกมือขึ้นเท้าคาง ส่ายหน้าบอกปัดไอศกรีมที่อีกฝ่ายคะยั้นคะยอส่งมาป้อนให้เป็นระยะ

 

 

“แม่ครูก็แม่ครูไง”

 

 

…..

 


 “แม่ครูเป็นคุณครู แฟนของพ่อเฒ่า” แล้วพ่อเฒ่าน่ะใครอีกวะ แค่แม่ครูคนเดียวก็ยังไม่ทันเคลียร์ให้รู้เรื่องยังจะเพิ่มบุคคลที่สองสามสี่มาอีก

 

 

“แม่ครูใจดีเหมือนคุณท่านเลย แต่พ่อเฒ่าน่ะดุมาก ดุยิ่งกว่าคุณอีก”

 

 

“ฉันดุตรงไหน”

 


 “นี่ไง คิ้วหงิกอีกแล้ว”  



คนโดนกล่าวหานั่งเอนหลังกับพนักพิงพลางกระแอมกระไอในลำคอ  

 

 

เซฮุนบอกว่ามีพี่ชายก็เหมือนมีพ่อเพิ่มอีกคน

  


เดี๋ยวก่อน อย่าให้เจอหน้าล่ะ เดี๋ยวพ่อคนนี้จัดให้

 

 

“แต่พวกคุณหน้าตาไม่เหมือนกันนะ”

 


 “ใครดีกว่าล่ะ”

 

 

“เซฮุนบอกให้ตอบเซฮุน”  ชานยอลกลับมานั่งเอนตัวไปด้านหน้าอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มหล่อร้ายที่มั่นใจมากว่าใครเห็นก็ต้องละลาย 

 

 

“แล้วความจริงคิดว่ายังไง”   

 

 

 “เซฮุนน่ารักกว่า”

 

 

คนได้รับคำตอบกลอกตาขึ้นลง ถอยกลับไปนั่งกอดอกอย่างหงุดหงิด ตั้งแต่เล็กจนโตไม่ว่าใครก็ต้องบอกว่าเซฮุนน่ารัก เซฮุนหล่อ เซฮุนดูดี ซึ่งพี่ชายร่วมสายเลือดเดียวกันฟังทีไรต้องนึกหงุดหงิดทุกทีนั่นแหละ

 

 

“แต่ยังไงก็สู้ผมไม่ได้หรอก ผมน่ารักที่สุดแล้วอ่ะ ฮ่าๆๆ”  พอเห็นชานยอลไม่ขำด้วยแบคฮยอนจึงก้มหน้าก้มตาตักไอศกรีมกินเงียบๆแทน ระหว่างนั้นก็บ่นงุ้งงิ้งอยากกินอีกอะไรไม่รู้ชานยอลพยายามทำหูทวนลมไม่รับฟัง อยากกลับเต็มทน

 

 

เดี๋ยวเราไปกินอะไรกันอีกดี

 

 

มากไป ที่กินไปนี่ยังไม่อิ่มอีกหรือไง

 

 

ไม่ถึงครึ่งกระเพาะอะ ผมอยากกินข้าว อยากกินเยอะๆด้วย”  ว่าแล้วก็ลุกขึ้นอ้อมโต๊ะมาดึงมือชานยอลให้ลุกตาม ร่างสูงตกใจนิดหน่อยที่อีกฝ่ายกล้าถึงเนื้อถึงตัว จะหาว่าเขาเป็นพวกถือตัวก็ใช่ เขาเป็นแบบนั้นจริงๆ  ไม่ชอบให้คนไม่สนิทโดนตัว ขนาดคนสนิทบางครั้งยังถูกเหวี่ยงด้วยสายตาหรือไม่ก็คำพูดเอาง่ายๆ  แล้วเจ้านี่เป็นใครกัน

 

 

“ปล่อย” ชายหนุ่มกำลังจะสะบัดมือน้อยออกแต่มีความสนใจอื่นมาแทรกเสียก่อน

 

 

ชองซอริน” ดูเหมือนเจ้าของชื่อจะยืนจ้องพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว อาจเพราะเขาเองที่ไม่ได้สังเกตอย่างอื่นนอกจากให้แบคฮยอนปล่อยมือ ชายหนุ่มเห็นสาวสวยซึ่งคุ้นหน้าดีกำลังมองหน้าเขาสลับกับแบคฮยอน  ก่อนจะหยุดสายตาตรงมือของเขาทั้งคู่ และแบคฮยอนก็ปล่อยมือออกพลางยิ้มสดใสให้พี่สาว 

 

 

“ดูสนิทกันดีนะคะ”

 


 “ซอรินไปกินข้าวกัน”  หญิงสาวสะบัดมือแบคฮยอนออกราวกับต้องของร้อน ไม่ได้แรงมากจนน่าเกลียดหรือเป็นที่ให้ใครต้องจับตามองเท่าไหร่นัก แต่นั่นก็ทำเอาชานยอลรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่  ประกอบกับเย็นวันก่อนเพิ่งงอนกันเรื่องไม่เป็นเรื่องไปนิดๆหน่อยๆด้วย

 

 

“ธุระของชานยอลวันนี้คือการมาเที่ยวกับหลานคนใหม่คุณยายงั้นหรอกหรอคะ”

 

 

ความเงียบของชานยอลเป็นตัวยืนยันคำตอบเสมอ ซอรินรู้ดี และเธอไม่เคยคิดที่จะพอใจมันเลยสักครั้ง 



“ไปทานข้าวด้วยกันมั้ย”

 

 

“เพิ่งทานกับเพื่อนที่ชมรมมาค่ะ  กำลังจะกลับแล้ว”

 

 

“งั้นหรอ” 

 

 

แบคฮยอนมองพี่สาวคนสวยกับชานยอลสลับไปมาด้วยความข้องใจ เคยได้ยินแว่วๆมาว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน แต่สถานการณ์น่าอึดอัดตอนนี้แบคฮยอนไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ยืนจ้องหน้ากันเฉยๆนี่เข้าใจกันแล้วเหรอ หรือยังไงอะ 

 

 

งั้นขอตัวก่อนนะ ไว้เจอกัน

 

 

ชานยอล

 

 

ร่างสูงส่งยิ้มให้ชองซอรินนิดๆ แบคฮยอนยืนยันได้ว่านิดเดียวจริงๆแล้วเดินออกไปได้หน้าตาเฉย  ปล่อยให้เขาและพี่สาวยืนสับสนอยู่หน้าร้านไอศกรีม อันที่จริงอาจเป็นเขาคนเดียวซะมากกว่าที่สับสน ชองซอรินน่ะไม่พูดอะไรต่อซักคำนอกจากหมุนตัวเดินออกไปอีกทาง

  


เดี๋ยว” ไม่ว่าใครก็ไม่หันมาให้ความสนใจแบคฮยอนเลยซักคน ถ้าไม่รีบตามไปตอนนี้เขามั่นใจว่าตัวเองจะต้องหลงทางกลางห้างใหญ่นี้แน่ๆ คิดได้ดังนั้นก็รีบออกตัววิ่งตามชานยอลไป

 

 

รอด้วยดิ

 

 

จะกินอะไร

 

 

ทะเลาะกันอ๋อ?”

 

 

อาหารญี่ปุ่นกินได้มั้ย

  


ซอรินน่าสงสารออกนะ ไม่ตามไปง้อหน่อยเหรอ

 


 หาร้านนั่งทานคนเดียวได้สินะ ฉันจะได้ตามไปง้อชองซอริน

 

 

เฮ้ยไม่ดิ”  คว้าแขนคนที่ยืนอ่านเมนูหน้าร้านอาหารญี่ปุ่นไว้แทบไม่ทัน

 

 

ไม่ใช่อย่างนั้นน่ะ

 

 

ไม่ใช่ก็ตามเข้ามาได้แล้ว

 

 

แล้วซอรินล่ะ

 

 

ยุ่ง” 

  


งั้นกินข้าวกันให้อิ่มก่อนค่อยไปง้อแล้วกันเนาะ ทิ้งกันไปตอนนี้ผมต้องหิวตายแน่ๆ

 

 

เห็นแก่กินชะมัด

 

 

“ไม่รู้อะไร ความหิวน่ะน่ากลัว”

 

 

“คนตะกละเท่านั้นแหละที่คิดกันแบบนี้”  ชานยอลยืนบ่นนำหน้าแบคฮยอนเข้ามาในร้าน โดยไม่รู้เลยว่าใบหน้าเปื้อนยิ้มเล็กๆของตัวเองกำลังพาให้พนักงานสาวน้อยใหญ่และลูกค้าสาวๆอีกหลายโต๊ะแอบยิ้มเขินตามๆกัน

 

 

แต่แบคฮยอนน่ะรู้!

 

 

รู้ว่ามีแต่คนมองชานยอลตั้งแต่เข้าออกสารพัดร้านวันนี้ทั้งวันแล้ว

 

 

เห็นจนเริ่มชิน  /กลอกตา





                                     

                                      #Ficmysscb












 

Talk:


เรื่องบรรดาศักดิ์  ลำดับยศเล็กๆน้อยๆของท่านหญิง หรือสถานที่ใดๆทะแม่งๆอย่าไปสนเลยค่ะ

ความเกาหลีไม่แข็งแรง  ความไทยก็ไม่แน่ชัด เพราะไรท์เตอร์ความรู้น้อย ปล่อยผ่านไปเถอะ T,.T

/ชอบไม่ชอบฝากเม้น โหวต ติติง แฮชแท็กด้วยจ้า 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 488 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,099 ความคิดเห็น

  1. #5037 yourapeachx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 23:19
    แง น่ารักมากเลย อ่านไปยิ้มไป
    #5,037
    0
  2. #4945 IPINOCKIO (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 21:28
    แบคแสบบบบบ มีความแสบซน
    #4,945
    0
  3. #4874 Park Nokia. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:36
    แบคซนสุด
    #4,874
    0
  4. #4831 KAMEWz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 10:40
    นุ้งเเบคน่าร๊ากกกกกก
    #4,831
    0
  5. #4829 sunshinyi19 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 00:54
    น่ายักกกกกก
    #4,829
    0
  6. #4824 ʙʜ❥∞ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 17:34
    อหหหกห แบคฮยอนไม่ใสเด้อ -เราก็คิดว่าเส้นสปาเกตตีหล่นเองจริง เข้าใจคำโปรยตรงปกฟิคเลย ชอบเวลาฮุนแบคอยู่ด้วยกันอ้ะ ให้ฟีลเหมือนเซฮุนกับกวางซูในexo the next door อยากจับมัดติดกันแล้วขยำๆๆๆ
    #4,824
    0
  7. #4731 KAMSNW (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 14:16
    เอ็นดูเขาล่ะสิ ก็น่ารักซะขนาดนี้
    #4,731
    0
  8. #4716 pcanthrskul (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 12:18
    ทำมาเปงยิ้มมมมม555555
    #4,716
    0
  9. #4705 _BLacKRuBy_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 02:48
    ใสซื่อมากอ่าา น่านุหนอมตนแบบถ้าใครมาทำร้ายจิตใจคงโกรธแทนอ่ะ เลี้ยงมาแบบโลกสวยมากกก ฮือออ จิตใจช่างขาวสะอาดต่างจากเดี๊ยนโดยสิ้นเชิง!555555
    #4,705
    0
  10. #4676 Eavv3 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 17:44
    แหนะทำเป็นยิ้มมม
    #4,676
    0
  11. #4579 pparkminhoo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 23:19
    แบคน่ารักกกกด
    #4,579
    0
  12. #4575 nsjcbw. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 20:02
    โอ๊ยน่าร้ากกก แบคนี่ก็ไม่เบานะ ไปแกล้งพี่เขาอีก ชอบให้สองคนนี้เถียงกัน555555
    #4,575
    0
  13. #4502 geejajaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 07:33
    แบคน่ารักมากกกกแล้วนี่แบบดํงุนงงท่ามกลางบรรยากาศมาคุระหว่างชานยอลกับแฟน เดี๋ยวจะพลอยโดนหางเลขอ่ะ
    #4,502
    0
  14. #4501 geejajaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 07:33
    แบคน่ารักมากกกกแล้วนี่แบบดํงุนงงท่ามกลางบรรยากาศมาคุระหว่างชานยอลกับแฟน เดี๋ยวจะพลอยโดนหางเลขอ่เ
    #4,501
    0
  15. #4483 tuntiiz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 19:24
    ง่าาาา น่ารักเต็มไปหมดเลยยย
    #4,483
    0
  16. #4459 Kim-kibom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 22:20
    แบคน่ารักน๊าๆๆ
    #4,459
    0
  17. #4448 MomayThesw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 14:32
    แบคน่ารักซอรินจะไม่เอ็นดูน้องจริงๆหรอ5555
    #4,448
    0
  18. #4447 MomayThesw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 14:31
    เขาแกล้งกันน่ารักจังเลยยย
    #4,447
    0
  19. #4415 Maylovechanbaek (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 12:00
    เอ้อน้องแบคมาก่อนแฟนว่ะ55555
    #4,415
    0
  20. #4362 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 20:47
    แบคน่ารักออก ซอรินก็ดูเย่อหยิ่งเหลือเกิน
    #4,362
    0
  21. #4323 gan8824 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 21:06
    อยากฟัด งือออ
    #4,323
    0
  22. #4322 gan8824 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 21:06
    อยากฟัดแบคง่าาา
    #4,322
    0
  23. #4306 Kuanlinee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 21:53
    แบคฮยอนน่าหยิกมาก ไรท์เขียนน่ารักอ่ะ55555
    #4,306
    0
  24. #4282 mystery94 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 23:04
    แบคร้ายเงียบอ่ะ
    #4,282
    0
  25. #4243 11507416p (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 22:24
    ไรท์เขียนได้น่ารักจัง
    #4,243
    0