[YAOI]ท่านจอมมาร! ข้าขอดาบท่านได้หรือไม่ขอรับ [สนพ.ฟาไฉ]

ตอนที่ 11 : ครั้งแรกที่พบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,133 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61


บทที่ 10  ครั้งแรกที่พบ

ในอดีตมีครอบครัวหนึ่งตัดสินใจมาปลูกบ้านใกล้แนวพรมแดนระหว่างแคว้นออนีสและแคว้นลีออนเดีย บ้านหลังนั้นเป็นบ้านหลังเล็กขนาดพออยู่กันสามคนพ่อแม่ลูก แต่พวกเขาก็อยู่ได้ไม่นานหลังจากรู้ว่าที่หลังบ้านของพวกเขามีปราสาทของข้าตั้งอยู่

ครอบครัวมนุษย์รีบเก็บข้าวของและย้ายออกไปทันที บ้านหลังเล็กจึงถูกทิ้งร้างเป็นเวลาหลายปี พวกมนุษย์ไม่ได้ใส่ใจแนวพรมแดนของตัวเองมากนักทำให้บางครั้งพวกโจรและนักเดินทางใช่บ้านหลังนี้เป็นที่หลบพักแต่ก็อยู่ไม่นานนัก และการสร้างปราสาทในจุดนี้ทำให้ปราสาทหลังที่73ยังอยู่อย่างสงบมาตลอด ข้ามักจะแวะมาพักผ่านที่นี่เป็นบางครั้งเพราะมันเงียบสงบและไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ใกล้ๆ

จนกระทั่งเด็กหนุ่มผู้มีเส้นผมสีน้ำตาลเข้มและดวงตาสีอำพันสดใสย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนั้น ความสงบสุขของปราสาทหลังที่73ก็จางหายไปทันที

ในทีแรกข้าไม่ได้สนใจเขามากนัก คิดว่าพอเขารู้ว่าหลังบ้านมีอะไรก็คงย้ายออกไปเอง แต่เมื่อเขาเริ่มนำสัตว์มาเลี้ยง เสียงเคาะกระทะและเสียงพูดคุยหยอกล้อกับสัตว์ปลุกข้าให้ตื่นขึ้นมาในทุกๆเช้า แล้วข้าก็เผลอเฝ้าดูกิจวัตรประจำวันของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

                พื้นที่ข้างหน้าในห้องอาหารจะถูกข้าจับจองตั้งแต่เช้า ความสนใจในตัวเขาเพิ่มพูนขึ้นมาทีละนิดๆ

มองเขารดน้ำแปลงผักชอุ่ม

ฟังเขาหยอกล้อกับสัตว์ที่เลี้ยง

เฝ้าดูเขาออกไปหางานวันเว้นวัน

ช่างเป็นมนุษย์ที่ดูไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อย เวลาอยู่บ้านก็นั่งทำงานจนดึกดื่น เวลาไม่อยู่บ้านก็หางานกลับมาทำ วนไปมาอยู่เช่นนี้หลายปี แถมยังเป็นมนุษย์ที่ทำอะไรได้หลายอย่าง ทั้งปักเย็บ เพาะปลูก ทำอาหาร สอนหนังสือ แม้แต่สบู่ก็ยังทำได้

การเฝ้าดูยังคงดำเนินต่อมาเรื่อยๆ กาลเวลาเปลี่ยนให้เด็กหนุ่มกลายเป็นชายหนุ่มเต็มตัว และกาลเวลาก็ทำให้ข้า...ตกหลุมรัก ในทีแรกข้าไม่เข้าใจนักว่าอาการใจเต้นระรัวนี่คืออะไร หลังจากไปสืบค้นตำราต่างๆจึงได้รู้ว่ามันคืออาการของคนตกหลุมรัก

เผ่ามารอย่างเราไม่ได้สนใจนักว่าจะต้องเป็นชายหรือหญิง พวกเราสนแค่ความถูกตาต้องใจเป็นพอ และการกระทำสิ่งละอันพันละน้อยของเขาก็ต้องใจข้าเป็นอย่างยิ่ง

ในวันหนึ่งที่อากาศร้อน พืชผลที่แปลงผักของเขาสุกงอมพร้อมที่จะเก็บเกี่ยว มือที่เล็กกว่ามือของข้าพยายามดึงหัวไช้เท้าที่ฝังรากลึกสุดกำลัง ข้าทำได้เพียงส่งกำลังใจไปให้เขาเงียบๆ จนในที่สุดกำลังที่ข้าส่งไปให้ก็เห็นผล

 หัวไช้เท้าอวบอ้วนยอมออกมาจากใต้ดิน แต่ด้วยการหลุดออกมากะทันหันทำให้ร่างที่ดึงสุดแรงล้มกลิ้งไปกับพื้นจนชนกับถังน้ำใบใหญ่ที่ตั้งไว้ข้างๆ ข้าถลาเข้าไปเกาะหน้าต่าง ตรวจดูว่าเด็กน้อยของข้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่ แต่ภาพที่เห็นทำให้ข้าถึงกับหยุดหายใจ พลังเวทถูกปล่อยออกมาโดยไม่รู้ตัว ถ้วยชามทุกใบบนโต๊ะอาหารกับชุดกระเบื้องที่อยู่ในตู้แตกละเอียด เสียงแตกสลายของพวกมันทำให้เขาหันมาทางปราสาท ณ ตำแหน่งที่ข้ายืนอยู่

การประสานสายตาครั้งแรกของเราเป็นเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาสีอำพันทอประกายสดใสที่มองมาทำให้หัวใจข้าเต้นกระหน่ำจนต้องหลบมาลงซ่อนตัวใต้สายตา ภาพเสื้อผ้าฝ้ายเปียกลู่ไปกับผิวสีน้ำนม หยดน้ำที่เกาะพราวไปทั่วดวงหน้าและเส้นผมสีน้ำตาลเข้มทำให้ใบหน้าร้อนร้อนผ่าว แผ่นหลังชื้นเหงื่อ เสียงตึกตักในอกดังเสียจนต้องนำมือมากดแนบลงไป หวังให้มันช่วยเบาเสียงนั่นลดสักนิดก็ยังดี

นายท่านทำอะไรถ้วยชามพวกนี้ขอรับ! แล้วท่านมาทำอะไรตรงนี้ขอรับ”เจ้าช่วยตะโกนดังๆได้หรือไม่อเล็ก เสียงในใจข้ามันกลบเสียงเจ้าไปหมดแล้ว

เจ้ากิ้งก่าฮึดฮัดเดินออกไปเมื่อไม่ได้คำตอบ เสียงกรีดร้องมาในโรงครัวเหมือนเสียงกระซิบที่ลอดเข้ามา จานชามทุกใบในปราสาทแตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี พวกข้ารับใช้ในโรงครัวกับอเล็กบ่นอุบอิบ แต่เมื่อข้าให้เงินพวกมันไปหาซื้อมาใหม่เสียงพวกนั้นก็เงียบลงทันที

อเล็กออกเดินทางไปหาซื้อเครื่องชามมาใหม่ ส่วนข้าก็กลับไปเฝ้าสังเกตเด็กน้อยของข้าต่อ

เหมือนเขาจะรู้ตัวแล้วว่ามีปราสาทของข้าตั้งอยู่ไม่ไกลจากแปลงผัก แต่เขาน่าจะยังไม่รู้ว่าเป็นปราสาทของใครจนกระทั่งวันที่เขาเข้ามาสำรวจป่าเพื่อหาของป่าไปขาย ผ่าแมกไม้ไปเรื่อยจนเจอกับทางเล็กๆที่ข้าให้พวกข้ารับใช้ทำไว้ เสียงฝีเท้าดังใกล้ปราสาทเขามาทุกทีจนกระทั่งเขาไปเจอกับป้ายปราสาทของข้า ดวงตาสีอำพันเบิกโพลง ใบหน้าซีดเผือด สองเท้าหันหลังวิ่งกลับไปยังบ้านของตัวเองทันที

ข้าที่เห็นภาพนั่นแทบอยากจะยกปราสาททิ้งไปให้ไกล ป้ายนั้นถูกสร้างขึ้นมาเพื่อบอกทางให้เหล่าเสนาที่ชอบหลงทางบ่อยๆ และเพื่อไม่ให้เขาหลุดไปรบกวนเพื่อนบ้านตัวน้อย ข้าเลยสั่งทำป้ายนี้ขึ้นมา แต่หากรู้ว่ามันจะทำให้เขาวิ่งหนีไปแบบนี้ คงไม่สร้างมันขึ้นมาแน่ๆ

ในคืนนั้นข้ากังวลว่าเขาจะย้ายหนีไปอย่างมนุษย์คนก่อนๆจนนอนไม่หลับ จึงตัดสินใจสั่งให้อเล็กเตรียมเห็ดรสเลิศใส่ตะกร้าพร้อมแนบการ์ดวางไว้ที่หน้าบ้านของเขาเพื่อแสดงให้เห็นว่าข้าไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร เพียงแค่ต้องการผูกมิตรเท่านั้น

แต่ดูเหมือนจะมีอะไรผิดพลาด ใบหน้าของเด็กน้อยซีดเผือด มือที่ถือการ์ดสั่นระริกดวงตามองเห็ดในตะกร้าอย่างไม่ไว้ใจ ข้าทำสิ่งใดพลาดไปกัน?

อเล็ก เจ้าเขียนอะไรลงไปในการ์ด”

อ๋อ ข้าเขียนว่า จะฝังความลับของข้าหรือฝังร่างของเจ้า ขอรับ”ข้าแทบจะจับเจ้ากิ้งก่าโยนเข้าโรงครัวไปให้พวกสิงโตจับต้ม

หักเงินเดือนครึ่งปี”

หา?! ทำไมล่ะขอรับนายท่าน”อเล็กถลามาเกาะขาข้า มันรับใช้ข้ามาหลายปีจะดูไม่ออกเชียวหรือว่าข้ารู้สึกยังไงกับเพื่อนบ้านตัวน้อย ไม่เด็ดหัวมันทิ้งตอนนี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว!

ความกังวลใจของข้าเลือนหายไปทีละนิดเมื่อเห็นว่าเขายังไม่ได้ย้ายออกไปไหนหลังจากรู้ว่าหลังบ้านตัวเองมีปราสาทของจอมมารตั้งอยู่ และความลับเรื่องที่ตั้งของปราสาทหลังที่73ก็ยังไม่หลุดออกไปถึงหูมนุษย์ผู้อื่น

เขายังคงทำกิจวัตรเหมือนเดิมแต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมกลับเป็นตัวข้าเอง ข้ามาพักที่ปราสาทแห่งนี้บ่อยขึ้น บ่อยเสียจนเหล่าเสนาพร้อมใจกันยกเอกสารมาให้ข้าทำ การประชุมงานและงานเลี้ยงถูกจัดที่นี่หลายครั้ง ข้ากังวลว่าเสียงเพลงที่เหล่าเสนาเปิดจะดังรบกวนเพื่อนบ้านตัวน้อย เลยส่งตะกร้าที่มีของกินบรรจุอยู่เต็มไปให้แทนคำขอโทษพร้อมแนบการ์ดที่เขียนเองไปด้วยทุกครั้ง

 จำนวนตะกร้าที่ส่งไปเพิ่มขึ้นเรื่อยๆตามจำนวนครั้งที่ข้าทำเรื่องรบกวนเขา สีหน้าดีใจเมื่อเห็นตะกร้าวางอยู่หน้าบ้าน และแก้มที่เคี้ยวของกินตุ้ยๆทำข้าอารมณ์ดีไปหลายวัน ความโกรธเคืองที่มีต่อท่านเสนาเบาบางลง การห้ามปรามไม่ให้จัดงานเลี้ยงไม่เคยอยู่เอ่ยออกมาอีกเพื่อที่จะได้ส่งของกินไปให้เขาอีก

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาการสื่อสารระหว่างเรามีเพียงตะกร้าเท่านั้น เขามักจะเขียนคำขอบคุณลงในกระดาษแผ่นเล็กวางไว้ที่หน้าบ้านทุกครั้งคืนที่ปราสาทจัดงานเลี้ยง กระดาษจำนวนหลายสิบแผ่นถูกเก็บรักษาอย่างดีอยู่ใต้โต๊ะทำงานของข้า

ข้าไม่เคยคิดว่าจะได้พูดคุยกับเขาด้วยเสียง และคิดไม่ถึงด้วยว่าเรื่องแรกที่เขาคุยกับข้าจะเป็นเรื่องการขอดาบ ในคืนที่ได้รับจดหมายว่าเขาจะมาเยือนพรุ่งนี้ตอนสิบโมงเช้า ข้าก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ ทั้งคืนจึงหมดไปกับการหาเหตุผลว่าทำไมเขาถึงอยากมาพบ

ส่วนใหญ่สิ่งที่มนุษย์ทำหลังจากทราบตำแหน่งปราสาทของข้าแล้วคือการขับไล่หรือไม่ก็บุกเข้ามาเพื่อกำจัดจอมมารแต่เด็กน้อยของข้ากลับเอ่ยออกดาบเพียงเล่มเดียว แล้วยังถามถึงข้อแลกเปลี่ยนเพื่อความเท่าเทียมอีกด้วย

แต่ไม่ว่าเขาจะต้องการสิ่งใด ข้าก็จะยกให้โดยไม่ร้องขอสิ่งตอบแทน ถึงอย่างนั้นสุดท้ายเขาก็จะเฝ้ารอคำขอของข้าอยู่ดี

ข้าทราบดีว่าเขาต้องการดาบไปทำไม ไม่ใช่เพื่อสู้รบ ไม่ใช่เพื่อฆ่าฟัน ไม่ใช่เพื่อเงินทองแต่เพื่อความสุขของชาวบ้านในเมือง

ทั้งหมดที่กล่าวมาทำให้ข้าตกลงไปในหลุมแห่งความรักมากขึ้น ยิ่งได้ใกล้ชิด ก็ยิ่งได้เห็นความน่ารักของเขามากขึ้น ไหนจะการเกี่ยวก้อยสัญญานั่นอีก มันทำให้ข้าหมดแรงที่จะปีนขึ้นมาจากหลุมลึกนี้

แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังไม่กล้าที่จะสัมผัสตัวเขา แม้แต่เฉียดใกล้ยังไม่กล้า ข้ากลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงใต้แผ่นอกที่เต้นระรัว ดังนั้นแค่การเกี่ยวก้อยจับมือก็พอใจมากแล้ว แต่เหมือนพวกข้ารับใช้จะไม่คิดเช่นนั้น

ห้องนอนของข้าเปลี่ยนไป...เตียงใหญ่ที่สามารถให้เผ่ามารเพศชายสามคนนอนได้สบายๆถูกเปลี่ยนเป็นเตียงขนาดเล็กที่พอให้เผ่ามารสองคนนอนเบียดกัน หมอนสองใบกับผ้าห่มผืนหนาวางอยู่บนนั้น พรมกว้างและโซฟาหายไปอย่างไร้ร่องรอย ห้องนอนกว้างเหลือเพียงเตียงกับโต๊ะเล็กๆเท่านั้น

พวกเจ้ากล้ามาก...

ท่านเฮทิส ข้าไปนอนที่โซฟาห้องหนังสือก็ได้นะขอรับ”ออฟานเอ่ยขึ้นมาเบาๆ เขายังหวาดกลัวข้าอยู่แต่ถึงอย่างงั้นข้าไม่ยอมให้ไปเขานอนบนโซฟาแข็งๆหรอก

“นอนที่นี่”ข้านั่งลงที่ขอบเตียง ตบพื้นที่ด้านในเบาๆ ออฟานยอมขึ้นมานอนอย่างว่าง่าย ผ้าห่มถูกดึงขึ้นไปถึงปลายคาง เมื่อเห็นว่าเขาจัดท่านอนเรียบร้อยแล้วข้าก็แทรกตัวเข้าไปในผ้าห่ม ดวงตาสีอำพันที่มองมาสั่นระริกราวกับกำลังหวาดกลัวว่าจะโดนทำร้าย

เรื่องการทำร้ายเขาไม่ได้เคยอยู่ในความคิดข้าแม้แต่น้อย เว้นเสียแต่ตอนเสียงน่ารักๆของเขาเอ่ยชื่อข้า ท่านเฮทิส...ท่านเฮทิส...ท่านเฮทิส มันน่าฟังไม่น้อยแต่ก็ทำให้อยากจะพุ่งเข้าไปปิดเสียงที่ทำให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เสียงที่ออกจากริมฝีปากชมพูธรรมชาตินั่น ใบหูของข้าร้อนผ่าวทุกครั้งที่ออฟานเรียกชื่อ

ข้าวางริบบิ้นไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ผ้าม่านถูกรูดปิด แสงจากตะเกียงค่อยๆดับลงด้วยพลังเวท

ข้าจะพยายามไม่นอนดิ้น แล้วก็หลับฝันดีนะขอรับ”ออฟานขยับตัวนิดหน่อยเหมือนหาท่าที่สบายที่สุด เวลาผ่านไปสักพักเสียงลมหายใจสม่ำเสมอทำให้ข้ารู้ว่าเขาหลับไปแล้ว

เสียงพายุฝนและเสียงเม็ดฝนสาดเข้ากับหน้าต่างดังเปาะแปะ ยังไม่ดังเท่าเสียงหัวใจข้าในตอนนี้ กลิ่นน้ำนมที่ลอยมาแตะจมูกกับไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างข้างๆทำให้ข้าขยับตัวให้ห่าง เพื่อไม่ให้เสียงตึกตักนี่ไปรบกวนคนข้างๆ

ฝนเอ๋ยช่วยตกให้ดังกว่าเสียงใจข้าได้หรือไม่ ไม่เช่นนั้นเขาได้ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงหัวใจข้าแน่ๆ

 

แสงอาทิตย์ยามเช้าไม่สามารถลอดผ่านผ้าม่านหนามาได้ ทั้งห้องจึงยังมืดสลัว ข้านอนกลั้นใจอยู่บนเตียงเพราะไออุ่นที่ซุกอยู่บนอก ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดแผ่นอกเบาๆ เส้นผมสีน้ำตาลเข้มคลอเคลียปลายคางไปมา ขาขวาถูกหนีบเอาไว้ไม่ปล่อย

ออฟานเป็นมนุษย์ที่ตื่นตรงเวลาแต่เหตุการณ์เมื่อคืนทำให้เข้านอนดึกกว่าปกติและอาจจะเป็นเพราะเตียงนุ่มสบายกับผ้าห่มอุ่นๆ เขาจึงยังไม่ตื่นทั้งที่เลยเวลาปกติมานานแล้ว ข้าพยายามควบคุมลมหายใจให้จังหวะหัวใจเต้นเป็นปกติ เมื่อคืนอย่าได้เรียกว่านอนหลับเลย เรียกว่าพักสายตาจะดีกว่า

นายท่านขอรับ ข้าเข้าไปได้หรือไม่”เสียงของจอห์นปีศาจวัวดังขึ้นหน้าประตูห้องเบาๆ แต่หากข้าเอ่ยปากตอบไปร่างที่นอนซุกอกได้ตื่นแน่ๆ จึงใช้เวทส่งเขียนข้อความไปบนกระดาษส่งไปทางใต้ประตูแทน

 

 

อเล็ก

ข้ากับจอห์นยืนแนบหูเข้ากับประตูห้องนอนของนายท่าน ตอนนี้เลยเวลาอาหารเช้าของนายท่านไปแล้วพวกข้าจึงชักชวนกันขึ้นมาตาม แต่พอจอห์นเอ่ยเรียกกลับเงียบสนิทไร้การตอบรับ หรือเมื่อคืนนายท่านจะจัดหนัก จัดเต็ม จนหมดแรงไปเลยทั้งคู่!!! ไม่เสียแรงที่ข้าและพวกข้ารับใช้คนอื่นๆรีบเปลี่ยนเตียง ขนโซฟาไปไว้ที่อื่น แถมจุดเทียนหอมเพิ่มความโรแมนติกให้ด้วย

พรึ่บ

กระดาษใบเล็กถูกส่งมาจากใต้ประตู ข้ารีบหยิบมันขึ้นมาอ่านทันที

เขายังไม่ตื่น เตรียมมื้อเที่ยงไว้ให้พร้อม”

ดวงตาของพวกเขาแทบถลนออกจากเบ้า นายท่านของพวกเราช่างร้ายกาจยิ่งนัก จอห์นถึงกับรีบวิ่งไปที่โรงครัวตะโกนสั่งพวกปีศาจสิงโตให้เตรียมอาหารเครื่องดื่มบำรุงร่างกาย  กับชาแก้ปวดช้ำ ส่วนอเล็กหรือ? มันวิ่งไปดึงเจ้าปีศาจก้อนเมฆที่ผลิตน้ำฝนทั้งคืนจนตัวเหี่ยวมากอดแน่น ปากร้องตะโกนว่า นายท่านมีคู่ครองแล้ว พวกปีศาจแมวรีบเตรียมยาบรรเทาอาการปวด ส่วนปีศาจตนอื่นๆร้องเฮเตรียมจัดงานฉลองกันอีกรอบ ขัดกับบรรยากาศในห้องนอนของจอมมารที่เงียบสนิท มีเพียงร่างของจอมมารที่นอนเกร็งกับออฟานที่กอดรัดร่างซีกขวาของเขาเหมือนมันเป็นหมอนข้าง... 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


กลับมาแล้วค่ะ ท่านเฮทิสไม่ใช่คนซึนนะคะ นางปากตรงกับใจแต่แสดงความรักไม่เก่ง5555

คำผิดอาจจะเยอะนิดหน่อยนะคะ แว่นเราขาหักไปแล้วเลยพิมพ์ไปแบบเบลอๆ 

ขอคำติคำชมหน่อยนะคะ ใครมีเวลาอยากให้พิมพ์แสดงความคิดเห็นมากกว่านะคะ ถึงเราจะไม่ได้ตอบแต่อ่านทุกคนนะคะ แต่ถ้าไม่มีเวลาก็ไม่เป็นไรค่ะ แค่มีคนกดFavนิยายเราก็ดีใจแล้ว 

แล้วก็...หนทางอีกยาวไกลนะคะ รัก...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.133K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,217 ความคิดเห็น

  1. #9208 xxxlilly (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:38
    ท่านจอมมารน่ารักมากเลย ความแอบรักอ่ะเนาะ เฝ้าดู เค้าทำอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ใจเต้นไปหมด
    #9,208
    0
  2. #9189 Moji-Aranea (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 19:07
    อเล็กจงเจริญ หัวหน้าเรือที่แท้ทรู
    #9,189
    0
  3. #9187 P_Chan and Me_Kung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 08:41
    อหหห ลูกน้องคือโคตรชิป555555
    #9,187
    0
  4. #9175 15.0_cMoNThis_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 01:32
    ค่ตน่ารัก55555
    #9,175
    0
  5. #9168 ajnut1432 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 12:45
    อ่านตอนนี้แล้วเพลง we find love ก็ขึ้นมาพอดี ได้อารมณ์มาก
    #9,168
    0
  6. #9166 queenYB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 15:47
    โอ้ยยยยยยย ขำเหล่าลูกน้องท่านจอมมาร
    #9,166
    0
  7. #9160 69nusty69 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 19:06
    ในเรื่อสงสารอยุ่คนเดียวอะ ก้อนเมฆ เอ้ยยยเอ็นดู ใยถึงทำกับชั้นด้ายยย555
    #9,160
    0
  8. #9159 Let sleeping forever (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 17:34
    อ่านไปตลกไป5555
    #9,159
    0
  9. #9152 timeline3009 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 04:28
    อยากมอบรางวัลนักชงดีเด่นให้เหล่าลูกน้อง555
    #9,152
    0
  10. #9145 IsMyHope (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 02:25
    ดีใจเก้อ อีกนานอะพี่พูดเลย
    ถือพรหมจรรย์ของจริงแล้วนี่ว่า5555555 รักนาลสงวนตัวมากๆ
    #9,145
    0
  11. #9128 phapha087bw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 19:43
    ขำจนขาดใจตายอีกครั้ง เข้าใจนะคะว่าท่านจอมมารเกร็งมากจริงๆ ลูกน้องนี่ทำหน้าที่ได้ดีเด่นจริงๆ
    #9,128
    0
  12. #9106 Jaeyongie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 22:17
    คือ ลูกน้องของจอมมาร ก้ใช่ย่อย ติงต๊อง น่ารักกันหมดอะ 555555 สาบานว่า พวกท่านเป็นมาร!! พูด!!55555
    #9,106
    0
  13. #9095 mssss (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 22:31
    เด็กน้อยของข้า หลงๆๆๆ
    #9,095
    0
  14. #9054 omuya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 20:25
    55555 ท่านเฮทิสสสส
    #9,054
    0
  15. #9044 NaokiChun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 11:57
    น่ารักอ่ะชอบ
    #9,044
    0
  16. #9024 Ruanjai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 12:20
    อย่าเป็นเฮทิสร้อยตอนนะไม่เอาาาหนูจะต้องได้กินก่อนนะ
    #9,024
    0
  17. #9023 Ruanjai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 12:17
    กัปตันเราทำงานดีมากเลยอ่ะ55555
    #9,023
    0
  18. #9013 dalnimg (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 00:13
    ฮือ ทำไมเป็นจอมมารที่ไร้เดียงสาขนาดนี้นะ
    น่ารักกกกกก แงงงงงง
    #9,013
    0
  19. #9010 amine mine (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 11:50
    ชอบเหล่าปีศาจมาก5555555

    น่ารักมาก
    #9,010
    0
  20. #8998 BJ_KK (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 14:00
    โอ้ยยยย ถ้าพวกข้ารับใช้รู้ว่ายังไม่ได้กันนี่คงขำน่าดู5555555 แต่ละคนโว้ย555555 แงงง แต่งได้น่ารักมากๆอลนค่ะ
    #8,998
    0
  21. #8984 eunkyminharu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 11:00
    ข้ารับใช้ตลกมากๆ55555
    #8,984
    0
  22. #8971 haikyuu1234 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 17:50

    ฮือออออออ่านไปคันยุบยิบในใจไป
    #8,971
    0
  23. #8944 ภนุ. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 21:27
    อยากตะโกนให้คนทั้งโลกรู้ว่าท่านจอมมารน่ารักกกกกกกกกกกกกมากกกกกก แงง
    #8,944
    0
  24. #8933 chin_toon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 17:51
    จอมมารคนกาก
    #8,933
    0
  25. #8919 lionmeoww (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 12:51
    อุแงงงงง้ น่ารักม้ากกกกกกกกก
    #8,919
    0