[YAOI]ท่านจอมมาร! ข้าขอดาบท่านได้หรือไม่ขอรับ [สนพ.ฟาไฉ]

ตอนที่ 10 : ฝน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,134 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61

บทที่ 9 ฝน

เสียงจอแจในตลาดเงียบลงไปมากเพราะเลยมื้อเที่ยงมาแล้ว แต่ข้าที่ยังไม่ได้ทานอะไรเลยนอกจากชาหนึ่งถ้วยกับขนมนิดหน่อย ท้องหิวจนตาลาย ดังนั้นตอนนี้การหาอาหารใส่ท้องจึงเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด

ร้านอาหารมากมายที่ตั้งเรียงรายอยู่รอบๆทำให้ข้าเลือกไม่ถูกนักว่าจะกินร้านไหนดี แถมไม่รู้ด้วยว่าร้านไหนอร่อย ร้านบะหมี่ตรงนั้น ร้านขนมปังตรงนี้ หรือร้านสเต๊กตรงโน้น ข้าก็อยากกินมันทุกอย่างเลย เริ่มจากร้านไอติมแล้วกัน...

หลังจากจัดการไอติมชาเขียว ซุปฟักทอง ขนมปังชีสกระเทียม และสเต๊กจานใหญ่เสร็จแล้วก็ถึงเวลาหาของฝาก

ข้าเดินไปตามตรอกซอยต่างๆ จนเจอกันร้านสำหรับการทำปศุสัตว์ เป็นร้านที่ตั้งอยู่ท้ายซอยยี่สิบเก้า ตัวร้านมีขนาดใหญ่พอสมควร รวมถึงคอกที่แบ่งสัตว์ออกหลายชนิด เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งไปตามการเคลื่อนไหวของเจ้าวัวสายพันธุ์ดี หน้าร้านเปิดโล่ง อาหารสัตว์และหญ้าแห้งจัดวางอย่างเรียบร้อยเพื่อให้เลือกได้สะดวก

“ข้าว่าต้องใช้หญ้าสดนะ”

“หญ้าแห้งดีกว่า เอาแครอทด้วยดีไหม”

“มันกินแครอทได้ด้วยหรือ”

เด็กหนุ่มสองคนยืนเถียงกันอยู่หน้าตะกร้าหญ้าและผักสด ตรารูปพระอาทิตย์ยิ้มสีทองทำให้ข้ารู้ว่าพวกเขาเป็นนักเรียนจากสถาบันผู้กล้า

“พวกเจ้าเลี้ยงตัวอะไรอยู่หรือ”ข้าชะโงกหน้าไปดูตะกร้าในมือของทั้งสอง ผักสดมากมายกองพูนกันอยู่ในนั้น นิพวกเจ้าเลี้ยงสัตว์กี่สายพันธุ์เนี้ย

“พวกเราเป็นเวรให้อาหารวัวน่ะพี่ชาย แต่อาหารมันหมดเลยต้องออกมาซื้อ”เป็นผู้กล้าต้องเลี้ยงวัวเป็นด้วยหรือ แต่ช่างเถอะเพื่อความปลอดภัยของวัวตัวนั้น ข้าดึงตะกร้าจากมือเด็กทั้งสอง วางของที่ไม่จำเป็นกลับที่เดิม แล้วหยิบหญ้าสดกับอาหารถั่วใส่ลงไปแทน

“กินหญ้าแห้งมากๆวัวของพวกเจ้าจะผลิตนมได้ไม่มาก แล้วก็ผสมหญ้าสดกับอาหารถั่วเข้าด้วยกันอย่างละครึ่งนะ ถ้าเจ้าให้อย่างใดอย่างหนึ่งมากเกินไป วัวจะท้องอืด” ข้ายื่นตะกร้าคืนให้พวกเขา แล้วหยิบของฝากสำหรับเจ้าแป้งเจ้าไข่ เจ้าอียอร์และกุ๊กไก่ใส่ตะกร้า

“พี่ชายเลี้ยงวัวด้วยหรือ”เด็กคนหนึ่งเข้ามากระตุกชายเสื้อไหมพรมข้า ดูจากความสูงของเขาที่เท่าไหล่ข้าแล้วน่าจะอายุสิบเจ็ดสิบแปด

“แน่นอน แล้วเจ้าของร้านไปไหนล่ะ”

“เขาไปให้อาหารม้าที่คอก ท่านไม่ใช่คนที่นี่หรือ”

“ข้ามาจากเมืองบาเวล มีธุระต้องทำที่นี่นิดหน่อย”พวกเรานั่งคุยกันไปสักพักจนเจ้าของร้านกลับเข้ามาก็แยกย้ายกันจ่ายเงิน ข้าโบกมือลาพวกเขาเบาๆ แล้วมุ่งหน้าหาซื้อของฝากอื่นๆ

เมืองเรอัลเป็นเมืองใหญ่ ร้านค้ามากมายตั้งอยู่ทุกซอย ข้าเดินทะลุซอยนั่นเข้าซอยนี่ไปเรื่อยๆ จนได้เมล็ดกาแฟไปฝากท่านน้าทิม ต่างหูให้ท่านน้าแอน ข้าวของในมือเพิ่มขึ้นเรื่อยๆและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ยิ่งเจอร้านคลังไหม กระเป๋าก็แทบไม่เหลือที่ว่าง ด้ายหลายสีอัดแน่นเต็มกระเป๋า ชุดเย็บปักถักร้อยอันใหม่ถูกห่ออย่างดี

ซื้อของฝากใครอีกดีนะ หลังจากครุ่นคิดชื่อของคนคนหนึ่งก็เด้งขึ้นมา

ไว้จะดูให้แล้วกัน....

                ข้าเดินซื้อของจนกระทั่งเย็นจึงตัดสินใจไปที่ศูนย์ขนส่งสาธารณะก่อนที่พลาดการขนส่งเที่ยวสุดท้าย พวกเจ้าคิดว่าข้าจะได้นั่งอะไร ม้าหรือ? ไม่มีทาง สิ่งที่จุคนได้จำนวนมากมีแค่เกวียนเท่านั้น มันเป็นเกวียนไม้ขนาดใหญ่ มีผ้าใบคลุมเป็นหลังคาและกำแพงกันลมหนาว ข้าปีนขึ้นไปบนเกวียนที่เดินทางผ่านเมืองบาเวล ผู้ร่วมเดินทางสามสี่คนจับจองตามมุมต่างๆ เมื่อหาที่ทางได้ก็วางข้าวของกองพะเนินของตัวเองลง ห่อผ้าห่อกระดาษหลายห่อถูกห่อรวมกันอีกที่เพื่อไม่ให้ตกหาย ตรวจดูถุงเงินก็ยังอยู่ดีไม่ได้หายไปไหน

พอตะวันลับขอบฟ้าเกวียนก็เริ่มเคลื่อนตัว การเดินทางแบบนี้ใช้เวลามากกว่าปกติ เพราะต้องมีการพักม้า มันเป็นม้าธรรมดาไม่ใช่ม้าถึกเหมือนเจ้าปุยฝ้าย ข้านอนพึ่งขอบเกวียน กระเป๋าย่ามถูกนำมาเป็นหมอนหนุน ลมหนาวที่พัดเข้ามาทำให้ต้องกระชับเสื้อไหมพรมแล้วขดตัวชิดขอบเกวียนให้มากขึ้น การข่มตาหลับเป็นวิธีที่ช่วยให้รู้สึกว่าถึงบ้านเร็วขึ้น 

                นั่งๆนอนๆอยู่บนเกวียนถึงสองวันก็เดินทางมาถึงเมืองบาเวล ข้ารีบนำของฝากไปให้พวกลูกค้าประจำในเมือง ข้าซื้อแว่นสายตาใหม่ให้ท่านป้ามาเรีย หลานชายตัวน้อยของนางกระซิบบอกข้าว่าเขาทำแตกไปท่านป้ามาเรียเลยบังคับให้เขาอ่านหนังสือให้ฟังทุกบ่าย แล้วก็ซื้อเมล็ดแปลกๆให้ท่านลุงเบนนำไปเพาะขาย ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นไม้ยืนต้น ล้มลุก ไม้ผลหรือไม้ดอก แต่เห็นว่าชื่อแปลกดีเลยซื้อมา 

                “นี่อะไร” อลันมองหินสีชมพูลูกกวาดในมือของตัวเอง เขาบีบมันแน่นจนข้ากลัวมันจะร้าวเลยชกไหล่เขาไป คนเขาตั้งใจเลือกมาให้ เจ้าจะมาบีบให้แหลกคามือได้ยังไง                           

ข้าเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ของอลัน เทน้ำส้มจากเหยือกใส่แก้ว หยิบคุกกี้ผลไม้เข้าปากเหมือนเป็นบ้านตัวเอง ก่อนทิ้งตัวนั่งโซฟาตัวเดียวกับสหาย

                “หินนำโชค ก้อนนี้เน้นเรื่องความรักเลยนะ ข้าซื้อมาจากร้านขายของเวทมนตร์”

                “มาร์คัสไม่ได้บอกหรือว่าอย่าซื้อของแปลกๆ”

                “บอกแต่หินนี่ไม่ได้แปลกเสียหน่อย แม่ค้าการันตีว่าเห็นผลแน่นอน”

                “ขอให้มันจริงแล้วกัน เมื่อวานมีพวกอัศวินบุกเข้ามาในที่ทำงานข้าด้วย”อลันเข้ามากระซิบข้างหูข้าเหมือนไม่ต้องการให้ใครรู้นัก แต่ในบ้านมีแค่ข้ากับเจ้านะ จะกระซิบทำไม

                “หือ แล้วทำไมหรือ” ข้าถูปลายเท้าไปมา ดูเหมือนฤดูหนาวใกล้มาเยือนแล้วนิ้วข้าถึงเย็นขนาดนี้

                “พวกเขามาตรวจภาษี หัวหน้าของข้าโดนไล่ออกแทบจะทันทีเลยแหละ”อลันยังคงกระซิบต่อไป ส่วนข้าสำลักน้ำส้มค่อกแค่ก ไม่คิดว่าพวกอัศวินจะมาถึงเร็วขนาดนี้

                “เป็นเรื่องดีแล้วนิ สาวที่เจ้าตามจีบจะได้เลิกสาปแช่งเจ้าเสียที”อลันลูบหินนำโชคในมือไปมา หน้าบานเป็นกระด้ง ปากยิ้มไม่หุบ ตอนแรกไม่อยากได้ไม่ใช่หรือ!

                “มีข่าวลือว่าคนที่นำดาบไปให้พระราชาเป็นคนขอให้ตรวจสอบเรื่องนี้” ข้าพยายามปรับสีหน้าให้ดูตกใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่มันบิดเบี้ยวเพราะความแสบร้อนในลำคอ สงสัยสำลักแรงไปหน่อย

                “พระราชาได้ดาบแล้ว?” อลันพยักหน้า เขากล่าวขอบคุณผู้ที่หาดาบมาได้เสียยกใหญ่ เล่นเอาข้าเขินขึ้นมาจนต้องขอตัวกลับบ้านก่อนที่ความลับจะแตก

                เมื่อกลับถึงบ้านตะวันก็ตกดินไปแล้ว เจ้าอียอร์ตะโกนร้องอย่างดีใจ อาหารสำหรับ 7 วันที่ให้ไว้หมดเกลี้ยง นี่ข้าเลี้ยงลาหรือหมูกัน อ่ะ อาหารที่ให้เจ้าแป้งเจ้าไข่กับกุ๊กไก่ก็หมดเหมือนกัน สรุปข้าเลี้ยงหมูแปดตัวใช่หรือไม่

                “กุ๊กไก่ข้ามีของมาฝากพวกเจ้าด้วย”เบาะรองนั่งสำหรับกุ๊กไก่ทั้งห้าตัวถูกปูไว้มุมคอก พวกมันนั่งเบียดกันบนเบาะผ้าเหมือนพยายามหาความอบอุ่น ข้าให้อาหารและคลุมผ้าห่มให้ทุกตัวจนครบ กอดพวกมันอีกนิดหน่อยให้หายคิดถึงแล้วไปอาบน้ำ 

                ข้าใช้เวลาอยู่ในอ่างน้ำนานหน่อยเพราะไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน สบู่น้ำนมที่ทำขึ้นเองถูไปทุกซอกทุกมุม หลังจากแช่น้ำร้อนจนหนำใจก็ลุกออกมาใส่ชุดนอนย้วยๆของตัวเอง ข้าวของที่ซื้อมาถูกนำออกมาจากห่อ วางเรียงไว้บนพื้น

ของฝากของท่านน้าทั้งสองคงต้องให้พรุ่งนี้แทนเพราะวันนี้เหมือนพวกท่านจะไม่อยู่บ้าน ข้านั่งจัดของไปเรื่อยๆจนกระทั่งเหลือบไปเห็นถุงกระดาษเล็กๆที่ปะปนอยู่กับของอื่นๆ เมื่อมองนาฬิกาแล้วพบว่ายังไม่ดึกเท่าไหร่ก็รีบสวมเสื้อคลุมไหมพรมสีชานม คีบแตะตรงไปยังสวนหลังบ้าน ปีนข้ามรั้ว แล้วลัดเลาะไปตามทางเล็กๆจนไปถึงประตูปราสาทสีกาแฟไม่ใส่นมน้ำตาลของท่านจอมมาร

ก๊อก 

                ยังไม่ทันเคาะให้ครบสามครั้งประตูปราสาทก็เปิดออก ปีศาจกิ้งก่ามองสำรวจข้าตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกลัวว่าข้าพกวัตถุระเบิดติดตัวมา

                “ข้ามาหาท่านจอมมารขอรับ”

                “ตามข้ามาขอรับ”เจ้ากิ้งก่าพาขึ้นบันไดไปยังชั้นสามของปราสาท ซึ่งทั้งชั้นมีประตูอยู่เพียงสี่บาน เจ้ากิ้งก่าผลักบานประตูทางปีกขวาออก ข้าที่เดินตามเข้าไปพบกับหนังสือมากมายวางแน่นอยู่บนชั้นหนังสือที่สูงจรดเพดาน กำแพงทั้งสามด้านมีชั้นหนังสือตั้งชิดกำแพง กำแพงด้านตรงข้ามประตูเป็นหน้าต่างบานสูงหลายสิบบาน กลางห้องเป็นโซฟาผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทสี่ตัวหันหน้าเข้าหากัน โต๊ะกระจกเตี้ยๆตั้งอยู่ตรงกลาง ร่างท่านจอมมารนั่งหันหลังให้กับข้า ผมเปียของเขายังคงฟาดอยู่บนไหล่กว้างเหมือนเช่นเคย

                “นายท่านขอรับ ท่านออฟานมาขอพบขอรับ” ไร้เสียงตอบรับ เหมือนว่าเขาจะตั้งใจอ่านหนังสือมากจึงไม่ได้ยินเสียงของเจ้ากิ้งก่า มันทำมือให้ข้าไปนั่งก่อนจะเดินออกจากห้องไปหาอะไรมาให้ดื่ม ข้าเดินไปทิ้งตัวที่โซฟาตัวถัดจากท่านจอมมาร ชันเข่าขึ้นมากอด พื้นหินอ่อนส่งความเย็นทะลุรองเท้าจนนิ้วเท้าข้าแข็งไปหมด

                ท่านจอมมารยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือในมือ ข้าจึงนั่งเงียบๆรอให้เขาวางมันลง จนกระทั่งเจ้ากิ้งก่ากลับมาพร้อมโกโก้ร้อนสองแก้ว เขาเงยหน้าขึ้นมามองมันอย่างสงสัย

                “ข้านึกว่าเจ้านั่งอยู่ข้าง-”เหมือนแผ่นเสียงหยุดชะงัก แก้วโกโก้ในมือแทบหลุดออกจากมือจนเจ้ากิ้งก่าต้องรีบรับไว้

                “สวัสดีขอรับ ท่านจอมมาร”ข้าเอ่ยปากทักทาย มือยื่นออกไปรับโกโก้ร้อนจากเจ้ากิ้งก่า ท่านจอมมารยังคงกะพริบตา มองค้างมาที่ข้า

                “ข้าบอกนายท่านแล้วนะขอรับ แต่ท่านไม่ฟัง”เจ้ากิ้งก่าดึงหนังสือที่หุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงออกไปจากมือของจอมมาร แล้วเดินดุ่มออกไปจาก ห้องหนังสือจึงเหลือเพียงข้า ท่านจอมมารและตัวอักษรนับล้าน

                “ข้าเอาของฝากมาให้ท่านขอรับ”ข้ายื่นถุงกระเป๋าใบเล็กให้เขา ปลายนิ้วของเขาสั่นนิดหน่อย แหงสิปราสาทหินอ่อนเก็บความเย็นดีเยี่ยม ขนาดใส่เสื้อคลุมข้ายังหนาวเลยแต่เขากลับใส่แค่ชุดนอนแขนยาวตัวบางแถมโชว์แผงอกที่น่าอิจฉามากๆ 

ท่านจอมมารเปิดถุงกระดาษออก ริบบิ้นผ้าเนื้อดีสีแยมสตอเบอรี่เส้นยาวประดับเครื่องเงินเล็กๆที่ปลายทั้งสองด้านนอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเขา

                “ท่านจอมมารชอบไหมขอรับ”

                “ชื่อ”ชื่ออะไร จะให้ข้าตั้งชื่อให้ริบบิ้นหรือ

                “เรียกชื่อข้า”

                “อ๋อ ท่านเฮทิสชอบไหมขอรับ”เขาเม้มปาก ก้มมองริบบิ้นในมือนานเสียจนข้าเริ่มหวั่นใจ ข้าคิดว่าหากมีของไปฝากท่านเฮทิส เขาจะมีเมตตาไม่เสนอข้อแลกเปลี่ยนที่โหดร้ายนักแต่เดินดูทั่วทุกซอยแล้วสิ่งที่เหมาะกับเขาที่สุดคือริบบิ้นนี่แหละ

                “ขอบคุณ”เสียงทุ้มนุ่มที่ดังออกมาจากริมฝีปากเขาทำให้ข้าโล่งใจขึ้นมาทันที อย่างน้อยเขาก็ไม่เอาริบบิ้นรัดคอข้า

                “ท่านคิดข้อแลกเปลี่ยนออกหรือยังขอรับ” ข้าเตรียมใจเรื่องนี้มาพอสมควร ถึงท่านเฮทิสบอกว่าจะไม่ฆ่าข้า แต่เรื่องการใช้แรงงานเยี่ยงทาสกับการเป็นหนูทดลองยาแปลกๆอยู่นอกขอบเขตของการฆ่า ไม่แน่ข้าอาจจะโดนส่งไปเป็นทาสที่แคว้นอื่น

                “มาที่ปราสาททุกวัน...”นั่นไงข้าบอกแล้ว หนูลองยาแน่ๆ ท่านเฮทิสเป็นถึงจอมมาร เขาคงไม่ขอให้งานมาทำสวนหรือปักลายผ้าม่านหรอก

                “เวลากี่โมงขอรับ”ข้าพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด ดาบที่ท่านเฮทิสช่วยข้าและชาวบ้านให้รอดพ้นจากการขูดรีดภาษี และอาจจะไม่ใช่เมืองของข้าเพียงเมืองเดียวที่ถูกดาบของจอมมารช่วยไว้ ดังนั้นหากเขาเรียกร้องอะไรข้าก็เต็มใจทำให้แม้มันจะอันตรายแค่ไหนก็ตาม

                “แปดโมงเช้า....ได้ไหม”ข้าพยักหน้ารับ เวลานั้นเป็นเวลาที่ข้าให้อาบน้ำแต่งตัวหลังให้อาหารสัตว์เสร็จพอดี เห็นอย่างนี้ข้าตื่นตีห้านะ!

                เมื่อตกลงกันได้แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุม ระหว่างข้ากับท่านเฮทิสไม่ได้มีเรื่องต้องคุยกันมากมายขนาดนั้น เราพึ่งรู้จักกันได้ไม่นานและไม่ได้สนิทกันถึงขั้นชวนคุยได้เลย อย่างลืมสิว่าเขาเป็นจอมมารนะ!

                “สนุกไหม”เป็นท่านเฮทิสที่ถามขึ้นมาเป็นคนแรก เขาก้มหน้าก้มตาติดกระดุมของตัวเองขึ้นมาถึงคอ เหมือนกลัวว่าจะข้าถูกดุข้อหาแต่งกายไม่เรียบร้อย ทั้งที่ความจริงเขาจะแหวกเสื้อแค่ไหนข้าก็ไม่ถือสาหรอก แค่จะอิจฉามากๆ

                “หมายถึงอะไรหรือขอรับ”ข้าตีความคำว่าสนุกจากปากของท่านจอมมารไม่ออก

                “ไปเมืองหลวงสนุกไหม”

                “ก็สนุกขอรับ อาหารที่นั่นอร่อยมาก”แถมได้เจอนักเวทน้อยสามคนกับท่านหัวหน้าอัศวินผู้เลอโฉมด้วย การผจญภัยครั้งนี้ทำให้ข้าเจ็บเข่าเจ็บหลังพอสมควร

                เหมือนท่านจอมมารจะเตรียมคำถามมาแค่นี้ ความเงียบกลับมาอีกครั้งข้านั่งมองสำรวจห้องสมุดไปเรื่อย การจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปก็ดูไม่ใช่เรื่องที่ควรทำสักเท่าไหร่เพราะเหมือนท่านจอมมารมีเรื่องจะคุยกับข้าอยู่

                “ออฟานกลับบ้าน”หลังจากเงียบไปนานท่านเฮทิสก็ชี้ไปที่นาฬิกาตั้งโต๊ะ เข็มเวลาบอกว่าตอนนี้สี่ทุ่มครึ่ง ที่เขานั่งกระสับกระส่ายไปมาคือหาวิธีไล่ข้ากลับบ้านหรอกหรือ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กเล็กๆที่ถูกพ่อแม่ไล่ให้ไปนอนเลย

                “งั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะขอรับ”ในเมื่อเจ้าบ้านไล่แล้วก็อย่าอยู่เลย แต่ยังไม่ทันที่ข้าจะลุกจากโซฟา ประตูห้องหนังสือก็เปิดออกอย่างแรง

                “นายท่านขอรับ ฝนตก!”เจ้ากิ้งก่าชี้ไปที่หน้าต่างที่อยู่ข้างหลังข้า ฝนห่าใหญ่ตกกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เหมือนจะมีลูกเห็บด้วย.... นี่มันฤดูใบไม้ร่วงนะ! ตอนเช้าฟ้ายังโปร่งไร้เมฆอยู่เลย หากวิ่งผ่าไปคงได้อาบน้ำใหม่แน่ๆ

                “ออฟานนอนห้องนอนแขก”ข้าเลิกคิ้วมองท่านเฮทิสอย่างุนงงจะให้ข้านอนที่นี่หรือ? ปกติจอมมารชวนมนุษย์ค้างปราสาทด้วยหรือ แต่ดูจากที่เขาให้ดาบข้ามาง่ายๆก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่

                “พวกข้าลืมปิดหน้าต่างห้องนอนแขกขอรับ เตียงในห้องเลยเปียกไปหมดเลยขอรับ”เจ้ากิ้งก่าก้มหัวขอโทษขอโพยยกใหญ่ มันเป็นเหตุสุดวิสัยข้าเข้าใจเพราะข้าก็เคยลืมเก็บผ้าตอนฝนตกเหมือนกัน

                “มีตั้งหลายห้อง”

                “พวกข้าลืมปิดหน้าต่างทุกห้องเลยขอรับ! ยกเว้นห้องนายท่าน”เจ้ากิ้งก่าทิ้งตัวไปหมอบกราบกับพื้น ท่านเฮทิสคิ้วขมวดเป็นปม ปากเม้มแน่นเหมือนอดกลั้นไม่พูดอย่างบางออกมา ตาสีแยมสตอเบอรี่จ้องเจ้าปีศาจกิ้งก่าเขม็ง 

                “ข้านอนที่โซฟาก็ได้ขอรับ”เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการฆาตกรรมข้ารับใช้ขึ้น บวกกับความขี้เกียจอาบน้ำใหม่ ข้าจึงเอ่ยออกมาเบาๆ ความจริงแค่มีผ้าห่มหนาๆให้ ข้านอนไหนก็ได้แหละ โรงครัวยังได้เลย

               

อเล็ก

                เจ้ามนุษย์ยืดย้วย!!! เจ้าจะมาทำแผนข้าพังไม่ได้นะ ข้าลงทุนไปเปิดหน้าต่างห้องนอนแขกทุกห้อง สาดน้ำใส่เตียงทุกหลัง และบังคับข่มขู่เจ้าปีศาจก้อนเมฆทั้งปราสาทไปสร้างฟ้าสร้างฝนขนาดนี้เพื่อนายท่านเลยนะ เจ้าจะมาเอ่ยปากขอนอนโซฟาได้อย่างไร! อีกอย่างนายท่านไม่มีทางยอมให้เจ้านอนหลังขดหลังแข็งอยู่บนโซฟาแคบๆหรอกจะบอกให้! 

ถึงแผนการนี้จะเสี่ยงต่อความปลอดภัยของชั่วโคตร แต่เพื่อให้นายท่านได้มีคู่ครองกับคนอื่นเขาเสียที อเล็กยอมสละชีพขอรับ ยังไงก็ช่วยเผาแมลงทอดไปให้ด้วยหากข้าไม่รอดกลับไป

 


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ช่วงนี้เรายุ่งๆกับเครียดนิดหน่อยนะคะ อาจจะหายหน้าหายตาไปบ้าง แต่จะพยายามไม่หายไปนานนัก

ช่วยติช่วยชมกันด้วยนะคะ ต่อจากนี้ไปจะเจอท่านจอมมารยาวๆเลยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.134K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,217 ความคิดเห็น

  1. #9207 xxxlilly (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:23
    ว่าแล้วว่าต้องเป็นแผน ก็นะเจ้านายชักช้าขนาดนี้555555 ท่านจอมมารอ่านหนังสือวิธีจีบสาวข้างบ้านด้วย เอ็นดู

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:25
    #9,207
    0
  2. #9199 Burning Princess (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 10:31
    ทำดีมากคุณกิ่งก่า!
    #9,199
    0
  3. #9178 Sirikul Seangprassert (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 22:28
    แต่งนิยายได้น่ารักมากอ่ะ น่าติดตามทุกตอน อ่านเพลิน
    #9,178
    0
  4. #9144 IsMyHope (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 02:15
    อเล็กตนนั้นก็คือชั้นเองจ้า เลือดชิปเป้อมันร้อนแรง
    #9,144
    0
  5. #9135 bbbyearnn. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:38
    555555555555555ปราสาทมือชง
    #9,135
    0
  6. #9132 WhyGod (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 20:50
    เรือที่มีอเล็กเป็นกัปตันแล่นเร็วมากค่ะ 55555555
    #9,132
    0
  7. #9129 MYDREAM9599 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 21:23
    ใครไม่ชง อเล็กชงเอง!!! 5555
    #9,129
    0
  8. #9127 phapha087bw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 19:37
    ช่วยอเลกด้วยนะคะ555555555555
    #9,127
    0
  9. #9105 Jaeyongie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 22:09
    โอ้ยยยยย ชอบความแผนการตั่งต่าง ของอเล๊กกกก 5555
    #9,105
    0
  10. #9087 Namloly (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 18:38

    ตัวชงที่สุดยอกกว่ารีดเดอร์555

    #9,087
    0
  11. #9083 nep7 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 21:59
    อเล็กน่ารักจัง555
    #9,083
    0
  12. #9067 รัชเชอร์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 19:16

    อเล็ก!! ทำดี 5555555555555555

    #9,067
    0
  13. #9063 tunty0505 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 16:44
    ไปสุดมาก5555
    #9,063
    0
  14. #9058 ChaTzar (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 20:11
    นี่คือต้องขนาดนี้เลย โอ๊ยขรรม นิยายสนุกมาก
    #9,058
    0
  15. #9043 NaokiChun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 11:48
    อเล็กคือยอดมากกกก5555
    #9,043
    0
  16. #9012 dalnimg (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 23:53
    อเล็กคือกัปตันเรือ 555555555555555
    #9,012
    0
  17. #8997 BJ_KK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 13:53
    ชั้ลรักความทุ่มเทของอเล็ก555555555 แงงงงง ขำแรงมาก อ่านทีนี่ยิ้มจนปวดแก้มแน้ววว
    #8,997
    0
  18. #8968 kanyapakparktong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 08:21
    เเหม ชงเก่งงง เเบบนี้ไปเปิดร้านกาเเฟเถอะ555+
    #8,968
    0
  19. #8943 ภนุ. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 21:19
    อเล็กคือหัวหน้าชิปเปอร์ทากๆ 555555555555555
    #8,943
    0
  20. #8918 lionmeoww (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 12:41
    55555555555555555
    #8,918
    0
  21. #8903 ยิปโซเองจ้าาา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 20:23
    นายคือพันธมิตรอเล็กซ์ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
    #8,903
    0
  22. #8900 YYEE (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 18:09
    ความพยายามของอเล็กซ์55555
    #8,900
    0
  23. #8869 personalprim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 02:17
    ตลกอเล็ก5555 ชอบที่เรียกมนุดยืดย้วยมากกก5555 เอาไปเรยสามเหรียญทอง
    #8,869
    0
  24. #8860 Ice_bunny (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 16:41
    ทำดีค่ะอเล็ก!! ทำดี!!!
    #8,860
    1
    • #8860-1 Pandora_13(จากตอนที่ 10)
      30 มีนาคม 2562 / 23:14
      เนอะๆ น้องทำดีมากเลย~ >w<

      อเล็กนายช่างวางแผนได้ดีงามจริงๆ 5555
      #8860-1
  25. #8853 Maya GD (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 23:58
    ก็คงจะมีแต่ข้ารับใช้นี่แหละที่ทำตัวสมเป็นปีศาจ5555555555555555
    #8,853
    0