นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Touhou Fanfic : Rainy Day

เมื่อ วันที่ 6 เดือน 6 ปี 60 เป็นวันที่มีฝนตกลงมาอย่างหนักจนทำให้เป็นจุดเปลี่ยนพฤติกรรมบางอย่างของสาวน้อยแวมไพร์ผมทอง

ยอดวิวรวม

155

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


155

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 มิ.ย. 60 / 21:58 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

          เมื่อ วันที่ 6 เดือน 6 ปี 60 เป็นวันที่มีฝนตกลงมาอย่างหนักจนทำให้เป็นจุดเปลี่ยนพฤติกรรมบางอย่างของสาวน้อยแวมไพร์ผมทอง ความเงียบและความนิ่งเฉยนั้นมีมากเพิ่มขึ้นผิดปกติจนคนเป็นพี่สาวถึงกับรู้สึกได้ และแน่นอนว่าคนเป็นพี่ต้องช่วยให้เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิมอยู่แล้ว

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 มิ.ย. 60 / 21:58


คำเตือน

แฟนฟิคเรื่องนี้เป็นแนวจิ้นของไรท์เองเน้อออ เป็นแฟนฟิคสั้นๆ อบอุ่นๆ ใสๆเบาๆ ของน้องฟลานด์กับพี่เรมี่ ที่อยู่ๆไรท์ก็เกิดอาการติดคู่นี้มาอย่างกะทันหัน(ไม่รู้ทำไม ถถถ)ก็เลยจัดซะเลย เพราะงั้นอย่าหวังเนื้อเรื่องเกมส์หรืออะไรจากแฟนฟิคนี้(ฮา)  ถ้าพร้อมอ่านกันแล้วก็เลื่อนลงไปอ่านกันเล๊ยยย

#วันนี้เลขสวยยยย 666

 



Touhou Fanfic : Rain Day

 

            เช้าวันนี้มีเมฆและฝนฟ้าคะนองลอยครึ้มมาแต่ไกล...เจ้าแห่งคฤหาสน์มารแดง เรมิเลีย สคาร์เลท นั่งมอง ฟลานด์ น้องสาวของเธอที่ตอนนี้กำลังยืนมองสายฝนที่กำลังตกลงมาที่หน้าต่างโดยที่ดูแล้วไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่ายๆ "น่าเบื่อ"

 

            นี้เป็นคำที่ฟลานด์พูดขึ้นมาเป็นรอบที่สิบสองแล้วของเช้านี้...เรมิเลียถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาก่อนจะเปลี่ยนท่านั่งจากท่าปกติเป็นการนั่งไขว้ขาข้างซ้ายมาพาดที่ขาขวา "น่าเบื่อ" แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ฟลานด์พูดคำๆนี้ขึ้นมาอีก

            "หยุดพูดไอ้คำว่า'น่าเบื่อ'ได้แล้วน่าฟลานด์" เรมิเลียรีบพูดสวนขึ้นทันทีที่เห็นว่าฟลานด์กำลังจะพูดคำๆซ้ำนี้อีกที

             "ก็มันจริงนี่นา...ฝนตกแบบนี้จะไปทำอะไรได้" ฟลานด์หันหน้ามาตอบเรมิเลียด้วยสีหน้านิ่งๆที่ผิดแปลกจากทุกวันไปเล็กน้อย

             "เหรอ...งั้นเธอก็หัดนั่งอยู่เฉยๆเหมือนฉันซะสิ" เรมิเลียตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่ฟลานด์ก็หาได้สนใจไม่เธอกลับตอกกลับเรมิเลียจนเธอแทบหงายจากเก้าอี้

              "ไม่ละ เชิญท่านพี่นั่งทื่ออยู่คนเดียวเถอะ" ฟลานด์พูดจบก็ชำเลืองตามองที่เรมิเลียอย่างเย็นชาจนเรมิเลียอดที่จะแปลกใจไม่ได้ "หา...นั้นคำที่เธอใช้พูดกับคนเป็นพี่อย่างนั้นเหรอ"

    

             ฟลานด์ไม่ตอบแต่ก็ใช่ว่าจะไม่สนใจคำถามเมื่อครู่นี้ของเรมิเลีย

             "เธอนะ...ช่วงนี้แปลกๆไปนะ มีอะไรเกิดขึ้น?" คราวนี้เรมิเลียนั่งจ้องสังเกตอารมณ์และการเคลื่อนไหวของฟลานด์แบบจริงจังจนออกหน้าออกตา "ก็เปล่านี่...ท่านพี่คิดมากไปเองแล้วละ" เรมิเลียผิดหวังเล็กน้อยที่ตนไม่สามารถตรวจจับอาการอะไรที่ผิดปกติจากฟลานด์ได้เลย

               "เหรอ...นั้นสินะ ฉันคงจะคิดมากไปเอง"

 

              คิดมากไปเองก็บ้าแล้ว...ก็เห็นๆกันอยู่เนี่ยว่าเธอแปลกไป

 

             "ขออนุญาตคะ...ดิฉันเอาน้ำชามาเสิร์ฟ" ซาคุยะเปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วจึงค่อยจัดแจงเสิร์ฟของว่างและน้ำชาให้แก่เรมิเลียและฟลานด์

              "จะไปไหน? ฟลานด์...?" เรมิเลียสังเกตเห็นว่าตอนนี้ฟลานด์กำลังเดินออกไปข้างนอกห้องอย่างเงียบๆจึงถามขึ้น "...." ฟลานด์ไม่ตอบแต่ก็ยังคงเดินหน้าต่อไป

"ฟลานด์" เรมิเลียเรียกซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

             "...." เหมือนก่อนหน้านี้เธอไม่ตอบและทำท่าเหมือนจะไม่สนใจเรมิเลียอีกแล้วเสียด้วย  

 

"ฟรันเดิล สคาร์เลท"

 

ชะงัก

 

             ฟลานด์หันหน้าไปมองเรมิเลียนิ่งๆไม่แสดงท่าทีใดๆออกมาอย่างช้าๆ

             "ฉันถามว่า จะ ไป ไหน?" เรมิเลียถามแบบชัดถ้อยชัดคำแต่ฟลานด์ก็ยังคงยืนนิ่งไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสีหน้าของเรมิเลียที่กำลังเริ่มอารมณ์เสียขึ้นเล็กน้อยในตอนนี้ "...." เรมิเลียจ้องเขม็งที่ใบหน้าของฟลานด์อย่างใจจดใจจ่อเพราะรอคำตอบจากปากของเธอ

            "...ไปที่ไหนก็ได้นี่...ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับท่านพี่"

            "ฟลานด์! เห็นฉันเป็นคนที่มีอารมณ์ขันมากเลยหรือไง!!" เรมิเลียร้องตะโกนออกมาอย่างเหลืออด

            "เห...ไม่ได้เป็นงั้นหรอกเหรอ...?" ฟลานด์แสร้งพูดทำน้ำเสียงผิดหวังจนทำให้ความอดทนที่เหลืออยู่อัดแสนน้อยนิดของเรมิเลียหมดลงในทันที

            "ฉันขอสั่งให้เธอเดินกลับมาหาฉัน! เดี๋ยวนี้!!"

 

เพล้ง!!

 

            เสียงจานเค้กและถ้วยน้ำชาที่ซาคุยะนำมาเสิร์ฟให้กับเรมิเลียเมื่อสองนาทีก่อนหล่นลงกระทบกับพื้นส่งเสียงดังก้องกังวานไปทั่วห้อง ฟลานด์หันหลังกลับมามองเธอแว๊บหนึ่งก่อนจะคิดพิจารณาแล้วจึงค่อยเดินกลับมาหาเรมิเลีย

            "ไม่เป็นอะไรนะคะคุณหญิง...ดิฉันจะเก็บกวาดให้เดี๋ยวนี้เองคะ"

"ไม่ต้อง" ฟลานด์พูดเสียงแข็งก่อนจะยิงกระสุนเวทย์ออกไปใส่เศษแก้วและอาหารว่างที่ตกลงบนพื้นจนมอดไหม้หายไปหมด

"ฟลานด์" ใบหน้าของเรมิเลียแดงขึ้นเพราะความโกรธก่อนที่จะลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของแวมไพร์ผู้น้อง  "ฟลานด์!" ฟลานด์ไม่แสดงท่าทีอาการกลัวหรืออะไรกลับมาจนทำให้เรมิเลียรู้สึกเหมือนว่าโกรธไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเหมือนกับคนฉลาดที่พยายามจะคุยกับคนโง่ให้เข้าใจเรื่องเดียวกันนั้นแหละ!

นี่ท่านพี่นะ...ชอบซาคุยะใช่หรือเปล่า?"

คำถามที่ไม่น่าจะนำมาถามในเวลาแบบนี้กลับถูกถามออกมาจากปากของฟลานด์ได้อย่างง่ายดายเสียจนเรมิเลียเปลี่ยนอารมณ์ตอบเธอแทบไม่ทัน

"ไม่ใช่"

 "เหรอ...แต่ฉันนะชอบท่านพี่นะ"

 

            ถึงแม้ว่าปากจะพูดแบบนั้นแต่สีหน้าของฟลานด์ตอนพูดประโยคนั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลยสักนิด แต่มันก็มากพอที่จะทำให้เรมิเลียเกิดความรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาหน่อยบนใบหน้า

"น...นั้นนะเหรอ? อาการที่คนบอกชอบเค้าจะแสดงกัน?" ฟลานด์พยักหน้ารับเบาๆ

"ไม่ใช่แล้ว!!" เรมิเลียถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงคอเสื้อของฟลานด์เพื่อให้เธอเข้ามาใกล้ "ต้องทำแบบนี้ต่างหาก"

เรมิเลียประทับรอยจูบลงบนริมฝีปากของฟลานด์เบาๆ ซึ่งก็ทำให้ฟลานด์ตกใจจนต้องเผลอผลักเรมิเลียให้ห่างออกไป

"ท...ทำอะไรของท่านพี่นะ!?" ฟลานด์ด้วยถามน้ำเสียงกระด้างๆต่างจากเมื่อครู่ที่พูดด้วยถ้อยเสียงเย็นชา

"จูบไง" เรมิเลียตอบน้ำเสียงหมิ่นๆเสมือนผู้ชนะ

 "หึ...ฉันรู้หรอกท่านพี่" ฟลานด์ยกนิ้วชี้จรดที่ริมฝีปากของเรมิเลียเบาๆก่อนจะค่อยๆไล่เลี่ยจากริมฝีปากลงมาที่ต้นคอ...ใบหน้าขาวและใบหูของเรมิเลียแดงก่ำไปทั่วก่อนจะก้มใบหน้าลงซบกับหัวไหล่ของฟลานด์ด้วยความที่ทำอะไรไม่ถูก

"หืม?...มีอะไรอย่างนั้นเหรอ?" ฟลานด์ถามด้วยน้ำเสียงฉงน

 "ก็เปล่านี่..."

 "...งั้นเหรอ"

  ฟลานด์โอบกอดเรมิเลียเบาๆโดยที่ไม่รู้ตัวก่อนจะทำหน้าระรื่นยิ้มแฉ่งไม่หยุด

"ฉันรักเธอนะ...ฟลานด์" เรมิเลียกระซิบบอกฟลานด์อย่างแผ่วเบา

"อือ....รู้แล้วละนะ ความรู้สึกของท่านพี่นะ" ฟลานด์ตอบน้ำเสียงเข้าใจก่อนจะยกมือลูบลงบนศีรษะของเรมิเลียเบาๆ "แล้วสรุปเธอเป็นอะไรกันแน่ ห้ะ?" เรมิเลียถามน้ำเสียงปนเย้ยขึ้นมา จนตอนนี้ฟลานด์เองก็ยังไม่เข้าใจว่าตนเองเป็นอะไรไป

"นันสิท่านพี่...ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"

ทั้งสองพยักหน้าเบาๆก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะคิกคักกันออกมา "มันจะเป็น...เหตุวิปลาสหรือเปล่านะ คิกๆ"

 "คุณหนู..." ซาคุยะส่งยิ้มละไมไปให้แก่ทั้งสองด้วยความยินดีแล้วจึงเอ่ยขึ้นมาเบาๆ "ฝนหยุดตกแล้วนะคะ...ถ้าไม่รีบไปข้างนอกเดี๋ยวฝนจะตกอีกรอบก็ได้นะคะ"

"นั้นสินะ...ไปกันเถอะฟลานด์! ซาคุยะ!" เรมิเลียคว้ามือของฟลานด์มากุมเอาไว้ข้างกายครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเรียกซาคุยะคนใช้คนสนิท

"ค่ะ" ซาคุยะตอบรับด้วยน้ำเสียงกระปรี้กระเปร่าแล้วเดินไปคว้าร่มมาให้คุณหนูของเธอทั้งสองพร้อมไม่ลืมคว้าตะกร้าอาหารว่างและน้ำชามาด้วย

"พร้อมแล้วก็ไปกันเถอะ!" ฟลานด์ส่งยิ้มแฉ่งให้กับเรมิเลียและซาคุยะ ก่อนจะกางปีกออกให้ขยายใหญ่ขึ้นกว่าตัวเอง

"แบบนี้มันสบายกว่านะ ท่านพี่" เรมิเลียมองตามแล้วยิ้มบางๆแล้วกางปีกของตนเองขึ้นมาด้วยเช่นกัน

 

ครอบครัวสุขสันต์...งั้นสินะ

 

END RAIN

 

 

ฮาโหลววววว อ่านกันแล้วเป็นไงมั้งงงงง แต่งมาก็เลยเปิดประเดิมเรื่องใหม่ด้วยแฟนฟิค โทวโฮว ของนังเรมี่กะน้องฟลานด์เลยนะ ฮุๆๆ ถ้าใครยังไม่เข้าใจก็เลื่อนไปอ่านอีกสักรอบสองรอบเอาน้า สรุปง่ายๆคือน้องฟลานด์สติหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง ก็เลยถูกดึงสติแบบเมาท์ทูเมาท์โดยนังเรมี่นั้นเอง ฮ่าๆๆๆ แนวใสๆไม่มีอะไรมาก

 

อย่าลืมติชมกันบ้างเน้อออ จะได้เอามาพัฒนาการเขียนอีก


ผลงานอื่นๆ ของ นักเรียนหัวป่าก์

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น