คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย One Last Shot () - SikHoon One Last Shot (ขอโทษ) - SikHoon | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
꿈에서 현실로 날 막는다면 불길도
หากคุณปลุกผมออกจากความันสู่ความจริง
기꺼이 걸어 들어가 네가 서 있는 곳
ผมก็พร้อมจะเดินเข้ากองเพลิง ที่ที่มีคุณอยู่
My halo
하늘 위에도 널 데려가
ผมจะพาคุณไปเหนือท้องฟ้า .. 
내 기도 끝에 맺힌 간절함이
เมื่อคำอธิษฐานนี้จบลง
들린다면 바로 와줘 내 꿈에서..
หากคุณได้ยินมัน... ได้โปรดกลับมาหาผมในความฝันนี้ที..


b
e
r
l
i
n
?
tiny hand

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ก.พ. 61 / 15:03



속으로만 했던 마음으로 말했던

ผม..ได้แต่พูดอยู่ข้างใน.. พูดอยู่กับหัวใจตัวเองเท่านั้น


2 ปีที่แล้ว

“พี่จะเอายังไงกันแน่? ทำไมไม่พูดออกมาละ!!

เสียงเล็กๆ ที่เป็นเหมือนกำลังใจของผมเสมอมา ตอนนี้..กลายเป็นหนามแหลมคมคอยทิ่มแทงผม

คนตรงหน้าจ้องผมไม่ละสายตา แววตาของเขาสั่นไหว ดวงตากลมโตถูกกลบไปด้วยน้ำตา

ผมอยากจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ อยากดึงเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน อยากพูดว่าผมรักเขาแค่ไหน

แต่นั่นมัน.. ผมคงเห็นแก่ตัวหากทำแบบนั้นลงไป

คนตัวเล็กตรงหน้าผมร้องไห้หนักขึ้น ร่างกายของเขาสั่นไหวไปหมด

นั่นมันก็เป็นภาพที่เจ็บปวดใจสำหรับผมเหมือนกัน ..

“พ..พี่จะเลิกใช่มั้ย”

“พูดออกมาได้มั้ย พูดออกมาสิ!

“เลิกกันเถอะ”

“.......”

ปราศจากเสียงใดใด แม้กระทั่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นที่ผ่านมา

ดวงตากลมโตที่เคยสดใสตอนนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตานั่นมองจ้องผมอีกครั้ง จากนั้นเขาก็เบนหน้าหนีผมไป

อิลฮุนค่อยๆ หันหลังให้ผมก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ผมเองก็หันหลังให้เขาเช่นกัน

เพราะผมรู้ตัวเองดีว่าผม.. คงไม่สามารถทนมองเขาเดินผมไปแบบนั้นได้ .. ผมทำไม่ได้จริงๆ

 

나의 간절했던 기도를

คำอธิษฐานที่มาจากหัวใจของผม

 

วันปัจจุบัน

ผมหยิบกีต้าร์ตัวเก่าตัวโปรดขึ้นมา ไม่รู้เพราะอะไร.. ผมถึงเล่นเพลง All of me อีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เล่นเพลงนี้มาตั้งแต่เลิกกับอิลฮุนไป

อาจคงเป็นเพราะผมคิดถึงเค้าก็ได้มั้ง..

เพลงนี้เป็นเพลงที่ผมเล่นให้อิลฮุนฟังบ่อยๆ ซึ่งเจ้าตัวเองก็ชอบเพลงนี้มากเช่นกัน

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเนินนานเท่าไหร่ ผมก็ยังคงรักและคิดถึงเค้าเสมอมา

พอลองมองย้อนกลับไปวันนั้นแล้ว.. ผมมันโง่มากจริงๆ ที่ปล่อยให้เค้าไปจากชีวิตผม

วันนั้นเมื่อสองปีก่อน เป็นวันสุดท้ายที่ผมเห็นหน้าเค้าจริงๆ

ผมแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลังจากนั้นเค้าเป็นยังไง เค้าอยู่ที่ไหน เค้าสบายดีหรือเปล่า เพราะเค้าตัดขาดผมทุกช่องทาง

หากย้อนกลับไปได้ ก่อนที่เค้าจะเดินจากผมไป

ผมคงจะกอดเค้าเอาไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่คนอย่างผมจะสามารถทำมันได้

ซึ่งผมคิดว่าตอนนี้เค้าคง.. เกลียดผมไปแล้ว

 

깜깜한 하늘에 나도 모르게

ท้องฟ้าที่มืดมิดนี้จะรับรู้หรือไม่

밖으로 너를 기도했어

นอกจากคำพูดพวกนี้แล้ว ผมก็ยังภาวนาถึงคุณ

 

ไม่รู้ว่าผมหยุดเล่นกีต้าร์นั่นไปเมื่อไหร่เหมือนกัน ผมหลับตาแล้วเงยหน้าขึ้น ราวกับว่าน้ำตามันกำลังจะไหลลงมา

ผมคิดถึงเค้าจริงๆ

ผมคิดถึงเค้า

ถ้าได้เจอกันอีกสักครั้ง ผมจะบอกกับเค้าว่าผมรักเค้ามากแค่ไหน

จะบอกเค้าว่าผมมันโง่งมแค่ไหน

หากนั่นมันมากเกินไป ผมแค่ได้เห็นหน้าเค้าอีกสักครั้งก็พอ

ขอแค่ได้เจอกันอีกสักครั้ง..

ผมขยี้หัวตัวเองแรงๆ ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดโทรออกหาเบอร์ที่ผมไม่เคยคิดจะลบไม่ว่านานแค่ไหน

แต่มันก็ทำให้ผมเจ็บปวดกว่าเดิม เมื่อปลายทางเป็นเสียงตอบกลับอัตโนมัติที่บอกไว้ว่าเบอร์โทรนี้ได้ถูกปิดใช้งานไปแล้ว

 

제발 한번만 기회를 달라고

ได้โปรด ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะ

 

ผมรู้ตัวดีว่าถ้ายังอยู่นิ่งๆ ตรงนี้ ผมต้องสติแตกเพราะคิดถึงแต่เค้าแน่ๆ

ภาพเก่าๆ ระหว่างผมกับเค้ามันย้อนเข้ามาในหัวผม เยอะแยะมากมายเหลือเกิน

ทุกการกระทำ

ทุกคำพูด

ทุกคำสัญญา

ทุกสิ่งทุกอย่างที่มันทำให้ผมคิดถึงเค้าตอกย้ำว่าผมมันโง่แค่ไหน


제발 내게 다시 돌아오라고

ได้โปรด กลับมาหาผมอีกสักครั้งเถอะ

 

ผมตัดสินใจที่จะออกไปเดินสูดอากาศข้างนอก พลางคิดหาวิธีไปด้วยว่าผมควรจะทำยังไงให้ได้เจออิลฮุนอีกครั้ง

บรรยากาศที่หนาวเย็นลงผิดปกติ มันทำให้หัวใจของผมมันสั่นกว่าที่เคย

ไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกมาไกลแค่ไหน แต่จู่ๆ เท้าก็หยุดอยู่ที่สวนสาธารณะที่ผมมากับอิลฮุนบ่อยๆ

 

ผมเดินเอามือล้วงกระเป๋าก้มลงมองแต่ปลายเท้าตัวเองจนลืมสนใจผู้คนที่เดินผ่านไปมา

ปั๊กก!’

“ขอโทษครับ/ขอโทษครับ” กว่าผมจะได้สติก็ตอนเดินชนกับผู้ชายตัวเล็กๆคนนึง

ที่เหมือนจะ.. คุ้นเคย

ผมเงยหน้ามองคนตรงหน้า เค้าเองก็มองสบตาผมเช่นกัน

ราวกับห้วงเวลานั้นมันถูกตรึงเอาไว้ น้ำตาผมมันเริ่มเอ่อขึ้นมา

ไม่ใช่แค่ผมสิ.. คนตรงหน้าผมก็เช่นกัน

อิลฮุน

นานแค่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันที่ปราศจากคำพูดใดใดจากผมและคนตรงหน้า

ก่อนที่คนตัวเล็กตรงหน้าผมจะเป็นคนดึงสติผมกลับมา

“เอ่อ... ขอโทษนะครับ” เค้าพูดขึ้นก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเอง

“คุณ...”

“ทำไมจู่ๆน้ำตาถึงไหลนะ? ฮ่าๆๆ งงจัง” เค้าพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่สดใส รอยยิ้มที่ผมคิดถึง

“.......”

“แล้วนี่คุณ... เป็นอะไรรึป่าวอะ ร้องไห้ทำไม? หรือว่าลมมันพัดเข้าตาหรอ?” มือเล็กนั่นหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าตัวเองแล้วเอื้อมมาเช็ดน้ำตาให้ผม

“อิลฮุน..” ผมพูดขึ้นก่อนจะจับมือเรียวเล็กไว้เบาๆ

“เอ๊ะ.. คุณรู้จักชื่อผมได้ไง” ขมวดคิ้วมองผม

“.....” ผมเอาแต่มองใบหน้าของเค้าไม่ละสายตาไปไหน จนลืมคำถามที่ว่า.. เค้าแกล้งผมจำผมไม่ได้ หรือ เค้าจำผมไม่ได้จริงๆ

“นี่คุณ... มันหนาวนะตรงนี้อะ” เค้าพูดขึ้นพร้อมทำท่าตัวสั่นๆ

“อ่า...”

“แต่ผมอยากรู้ว่าคุณ.. รู้จักชื่อผมได้ยังไง”

“.......”

“จะเป็นอะไรมั้ยถ้าผมจะชวนคุณไปกินข้าวแล้วก็ช่วยเล่าเรื่องผมให้ผมฟังหน่อย..”

“เราจำพี่ไม่ได้หรอ?”

“.....” ใบหน้าเล็กส่ายน้อยๆ

“งั้นไปกินราเมนร้อนๆ ร้านนั้นดีกว่าครับ” ผมพูดก่อนจะชี้นิ้วไปยังร้านราเมนตรงอีกฝั่งของถนน

“ได้ครับ” อิลฮุนพูดใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะเดินนำผมไป

……………………………………………………………………………………………

“ว่าแต่.. คุณรู้จักผมได้ยังไงหรอครับ?” อิลฮุนถามขึ้นด้วยท่าทางสงสัย

“นี่เราไม่แกล้งพี่จริงใช่มั้ย?”

“ผมจะแกล้งอะไรพี่ได้ละ...”

“เราจำพี่ไม่ได้จริงๆหรอ”

“ไม่อะ.. ทำไมหรอ? พี่เล่าเร็วๆสิ ผมตื่นเต้นนะเนี่ย”

ผมไม่รู้เลยว่าผมควรจะบอกเค้าดีไหมว่าเราเคยเป็นอะไรกัน?

แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเค้า.. เค้าถึงจำผมไม่ได้เลย

ถ้าผมบอกเค้าไปแล้วเค้าจะหนีผมไปอีกครั้งไหม

อิลฮุนเค้าจะชอบกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อบรรเทาความตื่นเต้นทุกอย่างลงและตอนนี้เค้ากำลังทำแบบนั้นอยู่.. ผมยังจำเรื่องราวเกี่ยวกับเค้าทุกอย่างได้ดีเหมือนว่าเมื่อวานเรายังอยู่ด้วยกัน

แต่หากผมเล่าความจริงุกอย่างออกไป เค้าจะผิดหวังไหม ที่กลับมาเจอผมอีกครั้ง .. แบบนี้

“เราสองคน..” ผมตัดสินใจที่จะพูดออกไป ผมไม่อยากโกหกเค้าอีกแล้ว

“อื้อ...” อีกคนกำลังรอผมอย่างใจจดใจจ่อ

“เราสองคนเคยคบกัน.. คบกันอยู่สามปี” ทันทีที่ประโยคถูกพูดออกไป แววตาของอิลฮุนก็สั่นไหวอีกครั้ง เหมือนกับครั้งนั้น..ตอนที่เค้ากำลังจะจากผมไป

“......”

다신 너를 놓지 않을게

ผมจะไม่ปล่อยคุณไปอีก

다신 그렇게 없어

ผมปล่อยคุณไปเป็นครั้งที่สองไม่ได้

제발 이름을 불러줘

ขอร้องล่ะ เรียกชื่อผมที

“เราเจอกันในร้านราเมนนี่แหละ ตอนนั้นเรายังเป็นนักเรียนมอปลาย.. ส่วนพี่ก็มหาลัยแล้ว” ผมพูดพลางนึกถึงเรื่องราวเก่าๆ

“วันนั้นเรามากินราเมนคนเดียว.. พี่ยังพูดกับเพื่อนอยู่เลยนะ ว่าเราเป็นเด็กที่แปลกจริงๆ เพราะในขณะที่เด็กวัยเดียวกับเราต่างมีเพื่อนมากมาย แต่เรากลับเลือกที่จะทำทุกอย่างอย่างสบายใจด้วยตัวเองคนเดียว” ผมสบตาเค้า .. แต่ปราศจากคำพูดใดใดจากเค้า ไม่มีเลย..

“จากวันนั้นพี่ก็มาที่นี่เวลาเดิมบ่อยๆ เพราะคิดว่าจะเจอเรา.. แล้วพี่ก็เจอจริงๆ”

“.....”

“พี่ชอบรอยยิ้มของเรา พี่ชอบเวลาที่เราหัวเราะ มันสดใสจริงๆ”

“แล้ว...”

“พี่ใช้เวลาจีบเราอยู่สักพักเลยนะกว่าเราจะยอมใจอ่อนกับพี่ ฮ่าๆๆ” ผมคลี่ยิ้มออกมา อิลฮุนเองก็ยิ้มออกมาบางๆเช่นกัน

“แต่สุดท้ายเป็นพี่เอง.. ที่รักษาเราไว้ไม่ได้”

“ทำไมเราถึงเลิกกันละ?” อิลฮุนพูดขึ้น

없이 없는

ไม่มีคุณผมอยู่ไม่ได้

다시 품에 안겨줘

เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของผมอีกครั้งเถอะนะ

“.....” ผมชะงักไป

“พี่ครับ..” อิลฮุนพูดทักผมขึ้น

“หลังจากคบกับเราได้ปีนึงพี่ก็เรียนจบแล้วเริ่มทำงาน พี่กลายเป็นคนบ้างาน ไม่ได้สนใจเราเลย แต่เราก็อดทนอยู่กับพี่มาถึงสามปี ทั้งๆที่พี่ละเลยเราไปในหลายๆเรื่อง แต่เราไม่เคยงอแงกับพี่เลย เราไม่เคยไม่พอใจในสิ่งที่พี่ทำแล้วมีความสุข อย่างพวกทำเพลง เล่นดนตรี..”

“อืม.. แล้วทำไมละครับ.. ทำไมถึงเลือกที่จะปล่อยผมไป?” อิลฮุนสบตาผม

“พี่คิดว่าพี่คงทำให้เรามีความสุขไม่ได้อีกแล้ว ทุกๆครั้งที่เราพูดว่าไม่เป็นอะไร แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เลย ความเห็นแก่ตัวของพี่มันทำร้ายเรา.. มากเกินไป แล้ววันนั้นที่เราเลิกกันก็เป็นวันสุดท้ายที่เราสองคนได้คุยกัน...”

อิลฮุนหลบสายตาผม มันเหมือนกับว่าเค้าจะร้องไห้...

ต่างคนต่างเงียบ.. จนอิลฮุนเริ่มพูดขึ้นมา

“เมื่อปีที่แล้ว.. ผมอยู่ที่อังกฤษ ผมจำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่บนเตียงที่โรงพยาบาล”

“....”

“หลายๆอย่างที่เตือนตัวเองได้ว่าตัวเองคือใครมันก็หายไปหมด กระเป๋า มือถือ ทุกๆอย่างเลย”

“เกิดอุบัติเหตุขึ้นหรอครับ..”

“อืม.. หมอบอกว่าความจำบางส่วนของผมหายไป.. ความทรงจำร้ายๆ..”

“.....”

“แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึก... บอกไม่ถูก” คนตัวเล็กพูดขึ้นพร้อมน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้นตรงขอบตากลมโตนั่น

“พี่ขอโทษ..” ผมไม่รู้ว่ามีคำไหนที่ควรพูดกว่านี้ไหม..

“เพราแบบนี้เองสินะที่ทำให้ผมน้ำตาไหลตอนที่เจอพี่เมื่อกี้...” อิลฮุนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆ

“.....”

“จนถึงตอนนี้... ผมควรจะลุกหนีพี่ไปได้แล้ว แต่ผมกลับอยากอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าพี่แบบนี้”

“พี่ขอโทษ”

“มีคำอื่นมากกว่านี้ไหมครับ?”

“พี่รักเรา.. จนตอนนี้หัวใจพี่มันไม่ได้เปลี่ยนไปเลย”

“.... ถ้าพี่พูดคำนี้กับผมตอนนั้นผมอาจจะไม่หนีพี่ไปแบบนั้นก็ได้นะ” อิลฮุนสบตาผมก่อนจะพูดอย่างตรงไปตรงมา

“พี่คงเห็นแก่ตัวมาก พี่ขอโทษจริงๆ”

อิลฮุนนิ่งไป.. ก่อนที่น้ำตาของเค้าจะเริ่มไหลออกมาไม่หยุด คนตัวเล็กตรงหน้าเริ่มร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไง ผมควรกอดเค้าไว้ไหม?...

หมับ!’

แต่เหมือนสมองมันจะสั่งการช้ากว่าความรู้สึก ตอนนี้ผมคว้าค้ามากอดไว้

ผมลูบหัวปลอบประโลมเค้า มันจะผิดมากไหมถ้าผมบอกว่าผมไม่อยากปล่อยเค้าไปไหนอีกแล้ว

เวลาผ่านไปสักพักจนอิลฮุนเริ่มหยุดร้องไห้ ผมจึงค่อยๆปล่อยเค้าออก

ทุกอย่างมันกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

“ตอนที่พี่กอดผมไว้.. มันอบอุ่นมากจริงๆ แต่ตอนนี้ผมสับสนเกินไป”

“.....”

“ตอนนี้ผมต้องไปแล้วล่ะ..”

“.....” ผมเงียบไป

อิลฮุนลุกขึ้นจากที่นั่งเดิมก่อนจะหันหลังกลับเพื่อเตรียมจะเดินออกไป

จู่ๆ น้ำตาผมมันก็ไหล เป็นอีกครั้งที่ผมไม่สามารถรั้งเค้าไว้ได้

“ผมรู้ว่าพี่มีช่องทางที่สามารถหาผมเจอได้”

“.....”

อิลฮุนหันกลับมาสบตาผมอีกครั้ง ก่อนจะพูดขึ้น

“สักวันนึงเราอาจจะกลับมาเจอกันอีก..ในวันที่ดีกว่านี้นะครับ”

“จองอิลฮุน”

“อิมฮยอนซิก”

제발 이름을 불러줘

ได้โปรดเรียกชื่อผม

없이 없는

ไม่มีคุณผมอยู่ไม่ได้

다시 품에 안겨줘

เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของผมอีกครั้งเถอะนะ

Baby I just pray


END.

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ GIZIBE จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น