Please be my girlfriend! จะรักดีไหม...? นายจอมป่วน

ตอนที่ 3 : Is that true?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.ค. 59

“ได้โปรด... เป็นแฟนกันนะ”

“...” ประโยคก่อนหน้านี้ที่ถูกเปล่งออกมาจากปากของคนที่ฉันเพิ่งรู้จักเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนนี่เอง...

“...”

“...”

ฉันได้แต่นั่งทำตาโต อ้าปากค้างยอมให้แมลงวันบินเข้าไปทำไข่ได้อย่างอิสระ... ฉันไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองเลย ใช่! ฉันต้องหูฝาดไปเองแน่ๆ

“บ้าน่า... พวกนายล้อเล่นกันใช่มั้ย?”

“ไม่... พวกผมพูดจริงครับ”

“มันคือศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย”

“ถ้าเธอยอมตอบตกลงเป็นแฟนกับใครล่ะก็...”

“คนๆ นั้นถือว่าเป็นคนที่เพอร์เฟคที่สุดในพวกเรา”

แทยัง ทีโอ วิล และกีตาร์ พูดขึ้นทีละคน... นี่มันเรื่องอะไรกัน โกหกใช่มั้ย??

นี่มันเหมือนกับเกมอะไรบางอย่างที่มีฉันเป็นเดิมพันเลยนะ ไม่จริงอะ! ฉันไม่ยอมถูกนำไปเดิมพันง่ายๆ หรอกน่า

“ไม่! ฉันไม่ขอยอมรับเรื่องนี้ ฉันไม่โอเค”

“...คิดไว้แล้วเชียวว่าเจอาร์จะต้องไม่เข้าใจ” แทยังมองฉันด้วยสีหน้าลำบากใจ “คือพวกผมน่ะ กะว่าจะแข่งกันจีบเจอาร์น่ะครับ ซึ่งมันเป็นความคิดเห็นของผมเองแล้วเพื่อนๆ ส่วนมากก็เห็นด้วย...”

“...อีกอย่างถือว่าเป็นการรับน้องใหม่ไปในตัว” วิลเอียงคอมองฉันอย่างแปลกๆ “ในฐานะที่เธอเป็นผู้หญิงคนแรกและผู้หญิงคนเดียวของที่นี่ พวกเราเลยคิดว่าจะทำกิจกรรมรับน้องใหม่เชื่อมความสัมพันธ์”

“ไอ้รับนงรับน้องน่ะฉันเข้าใจ ฉันรับได้ แต่การที่มีฉันเป็นเดิมพันเนี่ยน่ะสิ คนนะคะไม่ใช่สิ่งของ ฉันไม่สนุกกับพวกนายด้วย”

“ใจเย็นๆ สิเจอาร์ พวกเราไม่ได้คิดว่าเธอเป็นสิ่งของหรืออะไรทำนองนั้นหรอกนะ” กีตาร์พูดเสียงอ่อนพยายามทำให้ฉันใจเย็นลง แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ จะบอกให้

“ถ้าไม่ใช่แล้วมันหมายความว่ายังไง พวกนายจะทำอะไรตามใจชอบไม่ได้หรอกนะ อย่าลืมสิว่าฉันเองก็มีสิทธิ์ของฉันเหมือนกันนะ ฉันสามารถเลือกใครเป็นแฟนก็ได้ ที่สำคัญตอนนี้ฉันยังไม่ต้องการ...”

“งี่เง่า!

“...!?

 เสียงสบถของทีโอทำให้ฉันต้องหุบปากโดยอัตโนมัติ ก่อนจะหันไปมองเขาตาปริบๆ

“ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเจอใครงี่เง่าเท่าเธอมาก่อนเลยรู้ไว้ด้วย”

“อะ... อะไรกันน่ะ”

“ฟังเหตุผลของคนอื่นบ้างสิ คิดเหรอว่าพวกเราทุกคนน่ะชอบเธอ เฮอะ! หลงตัวเอง อย่างน้อยฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่ได้ชอบเธอและไม่มีวันที่จะชอบด้วย”

“...อะ” อีตาหัวแดง... นายเป็นคนแรกเลยนะที่กล้าว่าฉันอย่างนี้น่ะ... ตะ... แต่ฉันคิดว่ารับฟังเงียบๆ แบบนี้คงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วล่ะนะ

“ที่พวกเราคิดจะทำแบบนี้เพราะแค่ต้องการรับน้องใหม่เท่านั้น เธอก็คิดซะว่ามันเป็นเกม ถ้าเธอไม่ได้ตอบตกลงรับพวกเราเป็นแฟนก็ถือว่าเธอชนะ...”

“...”

“และก็... มีสิทธิ์ทุกอย่างภายในหอพักแห่งนี้ และจะได้รับส่วนแบ่งจากเกมนี้อีกด้วย...”

“เฮ้ย!!! ไอ้ที... อุ๊บ!!! oxO” จู่ๆ กีตาร์ก็ร้องอุทานขึ้นเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ แต่แทยังกลับรีบปิดปากเขาเอาไว้แน่นแล้วส่งยิ้มเจื่อนๆ มาให้ฉัน

“เธอตกลงมั้ย...?”

“...” ไม่รู้... ฉันยังไม่เคลียร์ ฉันแทบไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำว่านี่เป็นเรื่องจริง... หวังเพียงให้มันเป็นแค่เรื่องโกหก

“นายโกหกใช่มั้ย...?”

“ฉันโกหกใครไม่เป็นหรอก...”

“...” ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมสีสนิมนั้น ยิ่งจ้องนานเท่าไหร่ยิ่งรู้สึกเหมือนกับว่าไม่สามารถพูดหรือทำอะไรออกไปได้เลย ราวกับตกอยู่ในมนต์สะกดอย่างไรอย่างนั้น

“จ้องอยู่ได้ ขนลุก...” ทีโอเบะปากเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจ “สรุปเธอจะเอายังไง”

“ฉัน...”

“...” ฉันมองทุกคนที่จ้องฉันด้วยสายตาที่แตกต่างกัน... แทยังจ้องฉันด้วยแววตาที่อ้อนวอน กีตาร์ (ที่ถูกแทยังปิดปาก) จ้องฉันด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น วิลจ้องฉันด้วยแววตาที่... บอกไม่ถูกแฮะ และคนสุดท้ายทีโอ... เขาจ้องฉันด้วยแววตาที่แสดงความเบื่อหน่ายออกมาอย่างเห็นได้ชัด -*-

“ก็ได้!!! ฉันตกลง”

...

เฮ้อออออ และแล้วสุดท้ายฉันก็ต้องมานอนก่ายหน้าผากอยู่ในห้องของตัวเอง ฮือ... ฉันไม่น่าด่วนตัดสินใจเลย ไม่งั้นคงไม่ต้องมาคิดมากอยู่คนเดียวอย่างนี้หรอก

...หลังจากเหตุการณ์ตอนนั้น แทยังกับกีตาร์ขอตัวออกไปข้างนอก ส่วนวิลกับทีโอก็ขอตัวเข้ามาอยู่ในห้องของตัวเอง (ซึ่งอยู่ตรงข้ามและข้างๆ ห้องของฉัน)

นี่ฉัน... คิดดีแล้วสินะ

“เฮ้อ...” ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนตัดสินใจลุกขึ้นนั่งและเดินตรงไปทางห้องน้ำ

...ซ่า ...ซ่า

ฉันเปิดน้ำล้างหน้าช้าๆ อย่างใจเย็น ความจริงในใจฉันมันเต้นแรงมากเลยทีเดียว... เรื่องราวที่เกิดขึ้นประดังประเดเข้ามาเรื่อยๆ

ที่พวกเราคิดจะทำแบบนี้เพราะแค่ต้องการรับน้องใหม่เท่านั้น เธอก็คิดซะว่ามันเป็นเกม ถ้าเธอไม่ได้ตอบตกลงรับพวกเราเป็นแฟนก็ถือว่าเธอชนะ และก็... มีสิทธิ์ทุกอย่างภายในหอพักแห่งนี้ และจะได้รับส่วนแบ่งจากเกมนี้อีกด้วย...

จู่ๆ เสียงของทีโอก็ผุดเข้ามาในหัวจนฉันชะงักกึก... คิดซะว่าเป็นแค่เกมงั้นเหรอ?

หึ!!! ถ้างั้นก็ได้...!!!

ตึกตึก ตึกตึก

แอ้ด...

“...”

ฉันเดินออกจากห้องน้ำและเปิดประตูออกจากห้องนอนของตัวเอง ไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องที่อยู่ตรงข้ามห้องของฉัน

ก๊อกๆ

ฉันลงมือเคาะประตูสองครั้งและยืนรออยู่ที่เดิม กว่าเจ้าของห้องจะเดินมาเปิดประตูให้ฉันตะคริวก็แทบจะรับประทานขาอยู่แล้วล่ะค่ะ

“กว่าจะเปิดนะคะ”

“-.-”

“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง...”

“เปล่า... มาเคาะประตูห้องคนอื่นทำไมมิทราบ”

“ฉันแค่จะมาคุยให้รู้เรื่องเกี่ยวกับเรื่องเกมบ้าๆ บอๆ นั่นน่ะ”

“อ๋อ...” เขายืนกอดอกพร้อมกับทำหน้ายียวนกวนเส้นประสาทบริเวณเท้าเป็นอย่างมาก “ทำไมเหรอ”

“ที่นายบอกว่าฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างภายในหอพักนี้ และจะได้ส่วนแบ่งน่ะเป็นเรื่องจริงงั้นสินะ”

“ใช่... แต่ถึงแม้มันจะไม่เป็นเรื่องจริงเธอก็เปลี่ยนความคิดไม่ทันแล้วล่ะนะ”

“นี่นาย!” ฉันขมวดคิ้วมุ่น ชักจะอารมณ์เสียแล้วนะ คุยกับหมอนี่แล้วมันทำให้ฉันหงุดหงิดมากเลย

“อะไรอีกเล่า น่ารำคาญชะมัดเลยเธอเนี่ย”

“ฮึ่ย... คอยดูนะ ฉันจะชนะเกมนี้ให้ได้ และถ้าเรื่องข้อตกลงนั่นเป็นจริงฉันจะใช้สิทธิ์ของฉันให้คุ้มเลย”

“เฮอะ! ถึงแม้ฉันจะไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิดก็เถอะ... แต่เธอไม่มีทางปฏิเสธเจ้าพวกนั้นได้หรอก...”

“นาย... หมายความว่าไง” ฉันจ้องดวงตาสีสนิมที่ฉายแววว่างเปล่านั้นอย่างไม่กระพริบ

“ก็หมายความว่า เธอน่ะต้องตกหลุมรักเจ้าพวกนั้นอย่างแน่นอนยังไงล่ะ”

“ทำไมนายถึงมั่นใจขนาดนั้นยะ”

“เพราะตั้งแต่ที่ฉันรู้จักกับพวกนั้น ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนจะไม่ชอบและไม่หลงเลย ...เธอก็เหมือนกัน”

“...”

“...”

“...อย่ามาดูถูกกันนะ” ฉันจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง “นายอย่าคิดสิว่าผู้หญิงต้องเหมือนกันทุกคน ที่สำคัญฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ใจง่ายแบบนั้นหรอก จำไว้!

ตึกตึก ตึกตึก

แอ้ด ปัง!!!

พูดจบฉันก็เดินหนีเขาเข้ามาในห้องของตัวเองก่อนจะปิดประตูดังปัง! อย่างหัวเสีย

ทีโอ... นายกล้ามากนะที่มาดูถูกฉันแบบนี้... นอกจากหน้าตาจะกวนประสาทแล้ว ปากก็ยังเสียอีก คำพูดทุกคำของหมอนี่ล้วนแต่เต็มไปด้วยคำจิกกัด คอยดูก็แล้วกัน... ฉันจะชนะเกมนี้และจะใช้สิทธิ์ของฉันให้นายมาเป็นพ่อบ้านคอยดูแลหอพักนี้เอง!!

อีตาบ้า!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น