Strange love. รักได้... ถ้าใจมันรัก

ตอนที่ 3 : อย่าได้แคร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 เม.ย. 59

ท่ามกลางสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ และสายลมอุ่นๆ ที่พัดมาเป็นระยะๆ ฉันรีบโอบกอดสกายไว้อย่างอ่อนโยนก่อนจะเปลี่ยนเป็นแนบแน่นโดยไม่รอให้เขาพูดจบ

“ซะ... ซี...”

“สกาย... นายห้ามคิดแบบนั้นนะ ไม่ดีเอาซะเลย”

“แต่ว่า” น้ำเสียงของสกายเริ่มสั่นระริก จนฉันใจคอไม่ดี “ฉันอดคิดไม่ได้จริงๆ ซี ฉัน... ขอโทษ”

“สกาย... ฟังฉันนะ”

ตั้งแต่เด็กๆ แล้วฉัน... ก็อยู่คนเดียวมาตลอด ไม่มีเพื่อน... ไม่มีใครคำพูดก่อนหน้านี้ของเขาวนเวียนอยู่ในหัวของฉัน

“ฉันเฝ้ามองนาย คอยส่งสายตาห่วงใยให้นายเสมอ ฉันนี่ไงล่ะเพื่อนนาย ฉันนี่ไงล่ะจะคอยอยู่เคียงข้างนาย”

“...”

ฉัน... เหงามาตลอดเลยนะ ซี... เธอรู้มั้ย

“รู้สิ... ฉันรู้ว่านายเหงา ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไง...” ฉันกระชับอ้อมแขนให้แน่นยิ่งกว่าเดิม

“...ซี”

ฉันอยากถามว่าฉันผิดเหรอที่เป็นคนแบบนี้

“ไม่หรอก... นายไม่ผิด ...ไม่ผิดเลยสักนิด อย่าคิดโทษตัวเองเลยนะ”

“ซะ... ซี” เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกได้ถึงสัมผัสอันแผ่วเบาบริเวณแผ่นหลังที่ทำให้ฉันใจเต้นแรง... สกาย... เขากอดฉันตอบ...

ฉัน... อยาก...

“นายห้ามคิดแบบนั้นอีกเด็ดขาดนะ...”

“ซี... ฉัน... ขอโทษ”

“จำไว้นะไม่ว่ายังไง... ฉันจะอยู่เคียงข้างนายเอง...”

“ฮึก... ซี...”

ฉันรับรู้ได้เลยว่าสกายกำลังร้องไห้... สังเกตได้จากไหล่กว้างที่สั่นระริกและอ้อมแขนของเขาที่กระชับเข้ามาเรื่อยๆ

“ไม่ว่าใครจะว่ายังไง... นายไม่ต้องไปใส่ใจ... นายไม่ต้องคิดมาก ยังไงฉันก็จะไม่จากนายไปไหนแน่นอน”

“ฮึก...”

“เพราะฉันเป็นเพื่อนนายยังไงล่ะ... สกาย” ฉันยกมือขึ้นลูบหัวเขาอย่างแผ่วเบา “อย่าลืมสิ”

“ฮึก... นะ... นั่นสินะ” เขาค่อยๆ คลายอ้อมกอดออกจากฉัน ก่อนจะจ้องหน้าฉันอย่างเขินๆ “ขอโทษ...”

“ไม่เป็นไรน่า...”

“ฉัน... ฉันอ่อนแอเกินไป ต้องขอโทษด้วยนะ...”

“...ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง”

“น่าอายจริงๆ เลย”

“ฮึ่ยยย! ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งว่าไม่เป็นไร!!” ฉันหยิกแก้มสกายเบาๆ อย่างหมั่นไส้ก่อนจะเลื่อนนิ้วโป้งทั้งสองข้างไปเช็ดน้ำตาให้เขา

“เอ้า! คราวนี้ก็กลับบ้านกันได้แล้วนะ”

“อะ... อืม...” เขาพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมๆ กับเดินดุ่มๆ จากไปทิ้งให้ฉันยืนอยู่ที่เดิมคนเดียว

“เฮ้ย... อีตาบ้า รอด้วย!!!

...

“เฮ้อ...!!!” ฉันทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนล้าหลังจากที่ไปส่งสกายที่บ้าน และกลับมาอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย ให้ตายสิ... ทำไมวันนี้มันรู้สึกเหนื่อยจังเลย...

ในหัวของฉันตอนนี้เอาแต่คิดถึงเรื่องของสกาย เขาชอบทำตัวให้ฉันเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย ให้ตายสิ...

ฉันกับสกายรู้จักกันตั้งแต่ม.ต้น ฉันเป็นฝ่ายทักเขาก่อน และไปๆ มาๆ เราก็ได้เป็นเพื่อนสนิทกันโดยไม่รู้ตัว... แต่ว่านะ ฉันน่ะรู้จักเขามานานมากแล้วล่ะ...

แค่ฉัน... ยังไม่ได้บอกเขาแค่นั้นเอง

แต่นั่นมันก็ผ่านมาเป็นสิบปีแล้ว... เขาคงจะลืมไปแล้วมั้ง คงมีแค่ฉันที่ยังจำเรื่องเกี่ยวกับเขาได้เป็นอย่างดี และคอยแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เหมือนคนโรคจิตยังไงไม่รู้นะ

ทำไงได้ล่ะ... ก็ฉัน...

...ชอบเขานี่นา

 

-เช้าวันรุ่งขึ้น-

“สกาย... ไปโรงเรียนด้วยกันมั้ย?” ฉันมายืนตะโกนเรียกสกายอยู่หน้าบ้านของเขาตั้งแต่หกโมงเช้า ...แต่ยังไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตคนไหนออกมาต้อนรับฉันเลย ให้ตายสิ!!

แกร้ก...

“...” และในที่สุดสกายก็เปิดประตูออกมาจนได้... ด้วยสภาพที่เอ่อ... ไม่น่าดูสุดๆ

...เขาใส่แค่บ็อกเซอร์สีดำตัวจิ๋วตัวเดียว กับผมเผ้าที่ดูรุงรังเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนก็ไม่ปาน

“สกาย... อย่าบอกนะว่านายเพิ่งตื่น”

“อื้อ...”

“เฮ้อ... จริงๆ เลยนะนายน่ะ ปกติก็เป็นคนตื่นเช้านี่นา ช่างเถอะขอฉันเข้าไปในบ้านนายหน่อยได้มั้ย?”

“ได้สิ” เขาหลีกทางให้ฉันเดินเข้าไปข้างในบ้านที่เป็นโทนสีเทาที่ดูเรียบง่าย กับเฟอร์นิเจอร์สีขาวที่ให้ความรู้สึกบริสุทธิ์... บ้านของสกายที่เข้ามากี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ

“ว่าแต่คุณพ่อของนายไปไหนซะล่ะ”

“หืม..? คุณพ่อไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว” ...ถึงว่าไม่มีใครมาเปิดประตูให้ฉันเลย

“เหรอ...? ถ้างั้นนายรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเลยนะ ฉันจะรออยู่ที่นี่แหละ”

“ไม่เห็นต้องรอเลย เธอไปโรงเรียนก่อนก็ได้นี่นา”

“เช้าอยู่นะเฟ้ย จะให้ฉันไปอยู่เป็นเพื่อนผีหรือไง” ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างไม่เกรงใจเจ้าของบ้าน “อยู่เป็นเพื่อนนายน่ะดีแล้ว”

“...เป็นผีเหมือนกันว่างั้น”

“ไม่ใช่สักหน่อย... แล้วเมื่อไหร่นายจะไปอาบน้ำแต่งตัวซะทีฮะเดี๋ยวแม่จับอาบให้ซะนี่”

“ไปแล้วๆ” เขาบิดขี้เกียจอย่างน่ารักก่อนจะเดินขึ้นไปทำธุระบนชั้นสองปล่อยให้ฉันนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนโซฟาคนเดียว

  สายตาฉันเหลือบไปเห็นสมุดสีขาวเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่งวางบนชั้นวางโทรทัศน์ ฉันลุกขึ้นเดินไปหยิบขึ้นมาพิจารณาช้าๆ

...ไดอารี่ของสกายเหรอ??

เขาลืมทิ้งไว้ตรงนี้หรือไงกันนะ??? ขอเสียมารยาทอ่านหน่อยก็แล้วกัน... หวังว่าเขาจะยังไม่ลงมานะ

อืม...

สวัสดีไดอารี่... วันนี้ฉันโดนซุบซิบนินทาอีกแล้วอะ ฉันไม่รู้ว่าฉันไปทำอะไรผิดทำไมพวกเขาต้องทำอะไรแบบนั้นด้วย

“…”

การที่ฉันเป็นฉันแบบนี้มันไม่ดีหรือไง ฉันอยากมีชีวิตที่สงบฉันเบื่อกับคำนินทามามากพอแล้ว แต่ว่า...

“…”

มันก็ยังรู้สึกเจ็บที่หัวใจอยู่ดีแหละนะ มันทรมานมากกับการที่ต้องตกเป็นเป้าสายตาและถูกคนรอบข้างเมินใส่... เจ็บจริงๆ นะ

ฉันอ่านไดอารี่ของเขาอย่างตั้งใจ... สกายฉันเข้าใจความรู้สึกของนายนะเข้าใจดี...

แต่ฉันยังคิดว่าพระเจ้าคงจะเมตตา... ฉันไม่ได้โชคร้ายขนาดนั้น ฉันยังมีคนๆ หนึ่งที่คอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ...

ฉันหยุดสายตาอยู่ที่หน้านี้... แล้วค่อยๆ อ่านไปทีละตัวอักษรอย่างตั้งใจ

ไม่ว่าฉันจะเจออะไร เขาก็จะคอยอยู่ใกล้ๆ เป็นเพื่อน เป็นที่ปรึกษา เขา... เป็นคนที่ดีมากๆ เลย

“…”

คำพูดที่เขาพูดเมื่อวานนี้ทำให้ฉันคิดได้... นั่นสินะฉันไม่เห็นต้องไปแคร์คำพูดพวกนั้นเลยนี่นา ในเมื่อมันไม่เป็นความจริง... ฉันก็ไม่ควรที่จะเดือดร้อนอะไร

“…”

ขอแค่มี... ซีอยู่ข้างๆ ฉันก็ไม่กลัวอะไรแล้ว...

“ซี! เสร็จแล้ว...”

“อ้ะ!!!???” เสียงของสกายที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำให้ฉันต้องรีบปิดไดอารี่และนำไปวางไว้ที่เดิมโดยไม่ให้ผิดสังเกต

“สะ... เสร็จแล้วเหรอ งะ... งั้นไปโรงเรียนกันเถอะ”

“อืม...”

พอนึกถึงข้อความในไดอารี่แล้วก็ทำให้ฉันอดใจเต้นไม่ได้เลย เขาคิดแบบนั้นจริงๆ งั้นสินะ

ฉันลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะเดินนำเขาไปทางประตู และเราทั้งคู่ก็เดินไปโรงเรียนด้วยกัน

...ตลอดทางที่เดินไปโรงเรียน ฉันสังเกตท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา ดูเหมือนว่าเขาจะสบายใจขึ้นแล้วนะ...

ดีแล้วล่ะ นายไม่จำเป็นต้องไปแคร์คนพวกนั้นหรอก พวกเขาจะว่ายังไงก็ช่าง... ยังไงซะ...

ฉันก็จะอยู่ข้างนายเสมอ

 ขอแค่มี... ซีอยู่ข้างๆ ฉันก็ไม่กลัวอะไรแล้ว...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Ampa Mahatripop (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 15:29
    ตัดคำว่า"คิก"ออกไปได้มั้ยคะ อ่านแล้วขัดๆยังไงพิกล
    #1
    1
    • #1-1 Vampire_girl(จากตอนที่ 3)
      27 เมษายน 2559 / 09:31
      เอ๋... งั้นเหรอคะ จะลองพิจารณาดูอีกครั้งละกันค่ะ ขอบคุณที่แสดงความคิดเห็นนะคะ ^^
      #1-1