ชะตาฟ้าลิขิต (Love Destiny) หลวงสรศักดิ์Xการะเกด

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 โยนหินถามทาง (ฟินฟินกินมาม่าตอนดึกนะคะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    2 มิ.ย. 61

บทที่  7 โยนหินถามทาง

            “ออกหลวงท่านขอรับ  มาบ้านของสตรียามวิกาลเช่นนี้จักเหมาะสมรึขอรับ”  ไอ้พร้าวออกปากห้ามออกหลวงสรศักดิ์ที่ทำท่าจักเดินขึ้นไปบนเรือนของหมื่นสุนทรเทวาเพื่อไปหาแม่การะเกดที่คงจะนั่งหน้าบูดลือไม่ก็อาละวาดจนเรือนแตก แต่แปลกมันกลับเงียบเชียบอย่างกับป่าช้า  ทั้งคุณหญิงจำปาแลท่านออกยาโหราธิปดีก็คงจักออกไปงานวัดกันตามประเพณี  เลยกลายเป็นว่ามิมีใครอยู่บนเรือน  แลออกหลวงสรศักดิ์เดาเอาเองว่าแม่การะเกดจักต้องอยู่ในเรือนเพียงผู้เดียวกับอีผินอีแย้มเป็นแน่

            “มึงห้ามกูได้ลือไอ้พร้าว  ปากวอนหาตีนนะมึง ! 

            “เปล่าขอรับออกหลวงท่าน  แต่เกรงว่ามันจะมิงามนะขอรับ” 

            “มึงหุบปากเถอะน่ะไอ้พร้าว ! ขัดใจกูกลัวจะมิได้หวายลงหลังลือ หึ๊ !  ออกหลวงสรศักดิ์คิดขู่ไอ้พร้าวจนมันยอมเงียบในที่สุด  ไอ้บ่าวสู่รู้ของออกหลวงสรศักดิ์ถึงจักพูดมากไปบ้างแต่ก็ฉลาดแลคอยเป็นไม้เป็นมือให้กับเขาได้มาก  ส่วนไอ้พันคนน้องเกรงว่าจักมิได้เรื่องได้ราวเสียเท่าใดนัก  ออกหลวงสรศักดิ์จึงมิได้ให้ติดตามมาด้วยแลให้ไปติดตามแก้วตาแทนในระหว่างกลับเรือนเพื่อความปลอดภัย

            ใยเรือนถึงเงียบเพียงนี้  นี่กูอยู่ในป่าช้ารึไงวะ !

            “ออกหลวงท่าน  ข้าเจ้ามีวิธีขอรับ”  ไอ้พร้าวเสนอแลยิ้มเจ้าเล่ห์  “หินขอรับออกหลวงท่าน  หากอยากรู้ว่าแม่หญิงการะเกดอยู่ห้องใดก็ปาหินนี่ถามทางเลยขอรับ”

             

            “หากออกหลวงท่านรู้ว่าแม่หญิงการะเกดอยู่ห้องใด  ก็ปีนขึ้นไปหาเลยขอรับ  เดี๋ยวข้าเจ้าจักไปหากะไดมาให้”  ไอ้พร้าวไม่พูดพร่ำทำเพลงแลรีบวิ่งออกไปเพื่อจักไปหากระไดมาให้ออกหลวงสรศักดิ์  คนตัวสูงรับหินมาแลทำหน้าเหมือนยังมิเข้าใจเพียงยักคิ้วมองหินเหมือนสงสัยใคร่รู้ 

            โยนหินถามทางฤา  นี่มันโยนหินถามห้องชัด ๆ ! กูนี่เหมือนโจรมาดักปล้นบ้านเขาอย่างไรก็มิรู้  แต่ช่างมันเถอะ ! กูต้องการเจอแค่แม่การะเกดผู้เดียว 

            แลกูหวังว่านางจักยังมิหลับหนา  หากหลับกูคงต้องกลับเรือนกินแห้วแน่

            ปึก !

            เสียงหินกระทบหลังคาดังปึก ! แต่คนตัวเล็กข้างในก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเปิดหน้าต่างบานไหนออกมาเลย  ออกหลวงสรศักดิ์ใจดีสู้เสือลองหาหินแถวพื้นเพื่อจักปาไปบนหลังคาอีกที

            ปึก !

            หินก้อนที่สองถูกโยนขึ้นไปบนหลังคาเรือนอีกครั้ง  แลก็เป็นอีกครั้งที่ยังไม่มีท่าทีว่าแม่การะเกดจักเปิดหน้าต่างบานใดออกมาเลย  ลือจะได้กินแห้วสมใจอยากหนาออกหลวงสรศักดิ์  มิน่าวอนหาเรื่องเลย 

            “ใครมาปาหินแถวนี้วะ ! อยากจะกินลูกถีบกูฤา”

            “แม่การะเกด !  ออกหลวงสรศักดิ์เผยรอยยิ้มดีใจออกมาเมื่อคนตัวเล็กที่นอนร้องห่มร้องไห้อยู่บนเรือนเปิดหน้าต่างออกมาแลตะโกนเสียงดังโดยที่ไม่รู้ว่าผู้ที่ปาหินถามห้องนั่นก็คือออกหลวงสรศักดิ์  คนตัวเล็กทำหน้าแปลกใจเมื่อเห็นออกหลวงสรศักดิ์ยืนโบกไม้โบกมืออยู่ข้างล่าง  มันมิมีกระไรทำรึไงถึงได้มากวนพระบาทกูถึงที่น่ะอ้ายออกหลวง  มึงนะมึงคนจักหลับอยู่แล้วเทียว

            “อ้ายออกหลวง !! มึงอยากโดนกูถีบอีกไหม  กูจะหลับจะนอนมาปาหินทำไมวะ ! 

            “วันนี้วันดีหนาแม่การะเกด ! จักมิลงไปเที่ยวชมงานวัดด้วยกันฤา”  ออกหลวงสรศักดิ์พยายามโน้มน้าวทุกวิถีทางแต่มิเป็นผล  แม่การะเกดยังคงโกรธหมื่นสุนทรเทวาที่มิยอมพานางออกไปก่อกองทรายแลลอยโคม  กลับเป็นแม่หญิงจันทร์วาดที่ไปแทนที่  นึกแล้วน่าโมโหนัก !

            “ไม่ไป ! กูจะนอน”  นางว่าแล้วเสร็จก็ปิดหน้าต่างฉับพลัน  ออกหลวงสรศักดิ์เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันให้กับความหัวรั้นของแม่นางผู้นี้แลพยายามหาทางที่จะพานางลงมาให้ได้

            “ออกหลวงท่านขอรับ  ข้าเอากะไดมา !

            “เออดี !! กูจักปีนไปหาแม่การะเกดมึงคอยจับกะไดไว้ให้กูด้วย”  ไอ้พร้าวที่เอากะไดมาได้ทันพอดีรีบพาดมันให้กับออกหลวงสรศักดิ์เมื่อรู้ตำแหน่งที่จะปีน  คราวนี้แลหากมิไปกับกู  กูจักบังคับขืนใจให้ไปให้ได้  คอยดูกูเทียว 

          “ระวังนะขอรับออกหลวงท่าน  กะไดมิค่อยแข็งแรง”

            “เออ ! กูรู้แล้ว  มึงจักพูดกระไรนักหนา”  ออกหลวงสรศักดิ์เริ่มปีนกะไดเพื่อที่จะขึ้นไปหาแม่การะเกดที่อยู่ห้องด้านบน  พอขึ้นมาถึงกงหน้าต่างห้องของนางแล้ว  ออกหลวงสรศักดิ์จึงค่อย ๆ เปิดหน้าต่างนั้นออกชะโงกหน้าเข้าไปมองคนตัวเล็กที่นอนตะแคงหันข้างอยู่ภายใน  ดีที่แม่การะเกดไม่ล็อกกลอน  เช่นนั้นแล้วออกหลวงสรศักดิ์ก็คงเข้ามามิได้แน่ 

            พ่อเสือตัวดีหย่อนเท้าของตนลงมาที่พื้นเพียงเบาแลค่อย ๆ ย่องไปกงเตียงของแม่การะเกด  นางนอนหลับตาพริ้มแลออกหลวงสรศักดิ์พลันเห็นคราบน้ำตาของนางที่ยังหลงเหลืออยู่

            “ร้องไห้คนเดียวฤาแม่การะเกด”

            ถึงนางจักทำตัวแกร่งเพียงไรแต่ใจนั้นกลับเปราะบางเสียเหลือเกิน  ออกหลวงสรศักดิ์มิอยากจะกวนนางหลับเลยค่อย ๆ ใช้สองแขนประคองต้นคอแลขาของนางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนเพียงเบา ๆ  แลนางก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเบิกตาโพลงมองหน้าพ่อเสือด้วยแววตาตื่น !  ที่รู้ว่าคนที่อุ้มตนอยู่คือออกหลวงสรศักดิ์

            “อ้าย!...

            “อย่าโหวกเหวกเชียวนะแม่การะเกด  มิเช่นนั้นข้าจักโยนร่างออเจ้าลงหน้าต่าง”  ออกหลวงสรศักดิ์ทำหน้าดุแลพูดเสียงเบา  เผื่อมีใครมาได้ยินเข้าจะมิงาม  เพราะพวกบ่าวสองสามคนก็มิได้ไปงานวัดอย่างบ่าวคนอื่น ๆ  “ไปกับข้า  ออเจ้าจักได้มิต้องนั่งเหงาอยู่บนเรือน”

            “ใยข้าจะต้องไปกับท่านด้วย ! ข้ามีคู่หมายแล้วหนา”

            “แลคู่หมายของออเจ้าก็กำลังก่อกองทรายอยู่กับหญิงอื่นงั้นฤาแม่การะเกด?  คำถามจี้จุดพานทำให้คนตัวเล็กหน้าสลดลง  มันเป็นจริงดั่งที่ออกหลวงสรศักดิ์ว่าเอาไว้ว่าพี่หมื่นไปกับหญิงอื่นที่มิใช่คู่หมายของตน  ใยจักต้องสนด้วยเล่า  “คิดดูดี ๆ วันเพ็ญเดือนสิบเอ็ดปีหนึ่งนั้นมีครั้งเดียว  หากออเจ้ามิได้ไปลอยโคมจักต้องรอถึงปีหน้าเลยหนา”

           

            “อย่าได้รู้สึกผิดอันใดเลยแม่การะเกดคิดเสียว่าข้าเป็นพี่ชายออเจ้าแลอยากพาน้องสาวไปลอยโคมด้วยกันก็เท่านั้น”  น้ำเสียงอ่อนโยนของพ่อเสือร้ายทำให้การะเกดคิดได้  ว่ามิมีกระไรเสียหายเสียหน่อย  ก็แค่ไปลอยโคมกับออกหลวงสรศักดิ์เท่านั้นเอง 

            “ลอยโคมเสร็จพาข้าไปเที่ยวงานวัดด้วย  เข้าใจรึไม่ !

            “หึ ! ได้ขอรับแม่นายข้าเจ้าจักพาแม่นายชมงานทั่วพระนครเลย”

 


            ถึงจักเป็นเพลาที่ดึกมากโขแต่ก็ยังมิมีทีท่าว่าจักเลิกรา  ผู้คนในอโยธยาต่างมีสีหน้าชื่นมื่นกับงานประเพณีเดือนสิบเอ็ดนี้มาก  ด้วยมีอิสระในการที่จักเที่ยวเตร่ที่ใดก็ได้ภายในเวลาหนึ่งวันโดยมิถูกโบยหลังลายโทษฐานกลับเรือนช้า  จึงเป็นดั่งสวรรค์ที่เหล่าทาสในเรือนเบี้ยจักได้มีอิสระกับเขาบ้าง 

            คนตัวเล็กเดินดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยนำหน้าออกหลวงสรศักดิ์ที่เดินตามหลัง  มีของขายมากมายให้เกลื่อนทั้งเครื่องประดับ  น้ำหอมแลผักสดต่าง ๆ พ่อค้าแม่ค้าพวกนี้มาจากตลาดบ้านจีนซึ่งได้รับอนุญาตให้เข้ามาขายของในงานนี้ได้  แม่การะเกดตาลุกวาวเมื่อได้เห็นเครื่องประดับที่ตนนั้นชอบ  ตุ้มหูดอกไม้แลสังวาลย์เส้นสีแดงสดสวยงาม 

            “ไหนออเจ้าบอกว่าจักไปลอยโคมก่อน  ใยจึงพามาเดินเที่ยวก่อนเล่าแม่การะเกด”  ออกหลวงสรศักดิ์เอ็ดนางเสียงแข็ง  แต่คิดฤาว่านางจักสน  “ออเจ้านี่หัวรั้นเหลือเกินหนา  สักวันข้าจักดัดนิสัยออเจ้าเสียบ้าง”

            “ท่านบอกว่าจักพาข้าเดินเที่ยวทั่วพระนครเลยนี่เจ้าคะข้าก็ขอเดินเที่ยวก่อนจะเป็นกระไรไป”

           

            “ข้าหิวแล้วพาข้าไปหากระไรกินหน่อยสิ”

            “สั่งข้าฤาแม่การะเกด? กำเริบมากไปแล้วหนา”

            “ข้าขอให้ท่านพาข้ามาฤาตัวเองต่างหากที่ปีนกะไดขึ้นมาหอนอนข้าแลอุ้มข้าบอกให้ข้ามา”  การะเกดเถียงคำมิตกฟาก  แต่มันก็เป็นความจริงที่ออกหลวงสรศักดิ์พานางมาโดยที่นางมิได้ขอ

            คนอวดดีเถียงคำมิตกฟากทำหน้าเหนืออย่างผู้มีชัยแลคว้าหมับเข้าให้ที่มือของออกหลวงสรศักดิ์ให้วิ่งตามมาด้วยกัน 

            “เริ่มลอยโคมกันแล้ว  ไปกันเถอะเจ้าค่ะ !”


ไม่ได้อัพ 1 วันเลยเบิ้ลให้ 2 ตอนรวดเลยนะจ๊าออเจ้า  ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ อยากให้ความรักของทั้งสองคนเป็นไปแบบเรื่อย ๆ แล้วค่อยหวานฉ่ำจนเกิดเป็นความรักที่แท้จริงอะไรแบบนี้  ปล.จะมีเรื่องเกี่ยวกับมนต์กฤษณะกาลีมาเกี่ยวข้องด้วยนะเจ้าคะ  แต่จะเป็นไปในทิศทางไหนนั้นต้องติดตามเจ้าค่ะ
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านด้วยนะเจ้าคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #39 Kim Teaoh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 19:10
    ชอบๆ55555
    #39
    0
  2. #33 HipyondHopeng (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 21:14
    ชอบอ่าาาสสา
    #33
    0
  3. #32 tiew12345 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 15:13
    ชอบบบบมากกกก
    #32
    0
  4. #31 NamwarnPhatson (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 21:06
    น่ารักที่สุดเเดด
    #31
    0
  5. #30 napapon_para (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 20:28
    การะเกดน่ารักมาก
    #30
    0
  6. #28 Suthasinee Lamoh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 10:06
    น่ารักมากค่ะ​ รออยู่นะค่ะไรท์สู้ๆ
    #28
    0
  7. #27 luziferies (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 06:55
    ค้างสิคะค้างงงง
    นางน่ารักนะ
    #27
    0