ชะตาฟ้าลิขิต (Love Destiny) หลวงสรศักดิ์Xการะเกด

ตอนที่ 22 : บทที่ 21 จำคำกูเอาไว้ให้ดี !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    9 ธ.ค. 61


บทที่  21  จำคำกูเอาไว้ให้ดี !

            นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครานั้นการะเกดยังขุ่นเคืองมิหาย นางเฝ้ามองออกไปนอกหน้าต่างทั้งวี่วันตั้งแต่กลับมาจากเมืองพิษณุโลก หากมิโดนโจรล้อมจับเอาไว้เสียก่อนนางคงหากระดูกชิ้นสุดท้ายของเกศสุรางค์พบ แต่จะให้ทำอย่างไรได้ในเมื่อกลับมาแล้วแลงานหมั้นของนางกับพ่อเดชก็กำลังจะมาถึง อีผินอีแย้มที่กำลังเตรียมชุดงานหมั้นให้กับการะเกดได้แต่ถอนหายใจให้กันและกัน เพราะตั้งแต่กลับมาแม่นายของมันก็มิพูดมิจากับผู้ใดเลย กินข้าวก็น้อยจนผิดปกติจากที่เคยเป็น เห็นทีจะต้องทำกระไรสักอย่างก่อนที่จะแย่มากไปกว่านี้

            เมื่อวานออกยาโหราธิบดีกับคุณหญิงจำปามิได้ลงโทษนางด้วยหวาย แต่หากตักเตือนด้วยวาจาเพียงเท่านั้น แลยังย้ำว่างานหมั้นของนางกับพ่อเดชจะต้องรีบจัดให้เร็วที่สุด การะเกดตั้งตัวมิทันแลมิรู้จะจัดการเรื่องที่ค้างคาใจเรื่องใดก่อนดี ทุกสิ่งอย่างประดังเข้ามาในชีวิตนางยิ่งกว่าคลื่นมรสุม ทั้งเรื่องออกหลวงสรศักดิ์ แลเรื่องของหมื่นสุนทรเทวา นางจะเลือกทำตามหัวใจหรือเลือกสิ่งที่ถูกต้องกันล่ะ

            “แม่นายเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่นานแล้วนะเจ้าคะ พักสายตาบ้างเถิดเจ้าค่ะ” อีผินคลานเข่าเข้าไปหานายมันด้วยแววตาเศร้าสร้อย การะเกดละสายตาจากหน้าต่างแลมองอีผินด้วยดวงตาเรียบนิ่ง

            “ลืมออกหลวงสรศักดิ์เถิดเจ้าค่ะแม่นาย ดวงไม่สมพงศ์กันอยู่กันไปก็มิรอดเจ้าค่ะ” อีแย้มพูดแลคลานเข่าเข้ามานั่งข้างอีผินเช่นเดียวกัน อะไรที่สามารถบรรเทาทุกข์ให้แม่นายมันได้มันก็ยินดีจะทำ

            “

            “แม่นายอย่านิ่งเฉยแบบนี้เลยเจ้าค่ะ จะตบจะตีบ่าวก็ได้บ่าวยอม”

            “”  ร่างเล็กยังคงนิ่งเงียบแลเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเช่นเดิม น้ำตาพลันไหลออกมาจากสองข้างแก้ม หัวใจชินชาจนไร้เรี่ยวแรงจะสู้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิต หมดแรงแล้วจริง ๆ

            “งานหมั้นของแม่นายกับหมื่นสุนทรเทวาก็ใกล้เข้ามาแล้วนะเจ้าคะ อย่าเศร้าใจไปเลยเจ้าค่ะ”

            “จะให้กูยินดีรึอีแย้มกูหมดรักพี่หมื่นไปตั้งนานแล้ว” 

            “แต่ท่านออกยาคงไม่ยอมให้แม่นายแต่งกับออกหลวงท่านหรอกเจ้าค่ะ แม่นายก็รู้นี่เจ้าคะ”

            “”  การะเกดมิได้วีนเหวี่ยงอันใด  ทำได้แค่เพียงลุกขึ้นยืนจากตั่งนั่งแลไปนั่งกงหน้าคันฉ่อง หยิบหวีทองเหลืองอันงามขึ้นมาหวีผมที่สยายยาวดุจแพรไหมอย่างเชื่องช้าและแผ่วเบา  อีผินแลอีแย้มมองการะเกดด้วยความเป็นห่วงจนกระทั่งเสียงเปิดประตูห้องของนางดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของใครบางคนที่เดินเข้ามา

            “คุณพี่” เสียงนั้นราบเรียบ การะเกดวางหวีทองเหลืองไว้หน้าคันฉ่องแลยกมือไหว้หมื่นสุนทรเทวาที่เดินเข้ามาในห้องของนาง “มีกระไรรึเจ้าคะ”

            “

            ร่างสูงยืนนิ่งถอนหายใจแผ่วเบา รับรู้ได้ว่าแม่การะเกดกำลังเศร้ายิ่งนักเรื่องของออกหลวงสรศักดิ์ หมื่นสุนทรเทวาถือวิสาสะนั่งลงกงตั่งนั่งของแม่การะเกดแลเริ่มพูดสิ่งที่อยู่ภายในใจให้กับการะเกดได้รู้

            “ออเจ้ารู้ดีว่าข้ารักแม่หญิงจันทร์วาดเพราะฉะนั้นงานหมั้นของเราสองคน

            “ข้าจะหมั้นกับคุณพี่เจ้าค่ะ ! ข้ามิสนว่าคุณพี่จะรักใครอยู่”  อีผินแลอีแย้มที่กำลังก้มหน้าถึงกับเงยหน้าขึ้นมองการกระทำของแม่นายมันอย่างไม่เข้าใจ ในเมื่อแม่นายมันรักกับออกหลวงสรศักดิ์ เหตุใดถึงได้โพล่งออกไปเช่นนั้น

            “ออเจ้าเสียสติไปแล้วหรืออย่างไรแม่การะเกด ! ข้ารู้มาว่าออเจ้ารักกับออกหลวงสรศักดิ์ เหตุใดถึงยังดึงดันจะหมั้นกับข้า”

            “คงเป็นเพราะชะตาฟ้าลิขิตกระมังเจ้าคะ ที่ทำให้ข้าต้องหมั้นกับคุณพี่” การะเกดยิ้มน้อย ๆ “ถึงข้าจะรักออกหลวงท่านมากแค่ไหน ข้าก็คงออกเรือนกับเขามิได้เจ้าค่ะ แลในเมื่อข้าออกเรือนกับออกหลวงท่านมิได้ข้าก็ต้องหมั้นกับคุณพี่ เว้นเสียแต่ว่าคุณพี่จะออกเรือนกับแม่หญิงจันทร์วาดเสียเอง !

           

            “แค่ตอนนั้นที่ข้ายังรักคุณพี่ก็ว่าเจ็บมากพอแล้วแต่ตอนนี้

            “

            “ข้าเจ็บยิ่งกว่าตอนที่รักคุณพี่เสียอีกเจ้าค่ะ”

 

         “พรุ่งนี้ก็จะมีงานมงคลของชาวอโยธยาแล้วนะเจ้าคะ คุณพี่คิดไว้รึยังว่าอยากจะไปเดินดูกระไรในงานบ้าง”  แก้วตาเอ่ยถามพ่อเสือร้ายที่เอาแต่แน่นิ่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พระจันทร์ยามค่ำดูสวยเด่นพานทำให้เขาคิดถึงคืนนั้นคืนวันเพ็ญเดือนสิบเอ็ดที่เขาและแม่การะเกดเดินเที่ยวชมงานด้วยกัน มันคือช่วงเพลาที่มีความสุขที่สุด แม้แต่กับแก้วตาก็ยังมิได้มีความสุขมากเท่ากับแม่การะเกด

            การะเกดกับแก้วตานั้นต่างกัน แก้วตาคอยทำดีกับเขาเพราะว่าเป็นเมีย แลคอยปรนนิบัติเขาให้อยู่สูงกว่าตนเองอยู่เสมอมา ถือว่านางเป็นเมียที่ดีหากแต่ความรู้สึกนั้นเหมือนเป็นแค่ผัวเมีย มิได้ผูกพันเท่าใด แลมิได้ศึกษาดูใจกับนางมาก่อน

            แต่กับแม่การะเกดนั้นมิใช่ ด้วยเพราะนางมิได้มีศักดิ์เป็นเมียเขา  นางเลยทำตัวปกติแลมิได้ยกย่องเขาให้อยู่สูงกว่าตนเลยนางปฏิบัติตนเหมือนกับเขานั้นเป็นชายหนุ่มทั่วไปที่นางเจอ แลคงเป็นเพราะได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันกับนาง ได้ศึกษากันและกัน ได้รู้ถึงนิสัยใจคอกันอย่างถ่องแท้จึงทำให้เขานั้นรู้สึกผูกพัน และยิ่งหลงรักนางมากขึ้นไปอีก มากขึ้นและมากขึ้นจนหักห้ามใจมิไหว หากวันใดมิเห็นหน้าก็พานทำให้ร้อนรุ่มกลุ้มใจ เลือดในกายเหมือนจักสูบฉีดได้อยู่ตลอดเวลา

            “คุณพี่ เหม่อกระไรเจ้าคะ”  เสียงเรียกของแก้วตาพานทำให้พ่อเสือร้ายรู้สึกตัว แลรู้สึกเจ็บเมื่อแก้วตาหยิบสมุนไพรที่บดจนละเอียดขึ้นมาทาแผลที่มุมไหล่ของเขา “เจ็บรึเจ้าคะ”

            “อืมนิดหน่อย”  แผลจากการประมวยกับยศทำให้เขาได้แผลและรอยช้ำมาค่อนข้างเยอะ หากจะพูดว่าฝีมือในการต่อสู้ที่พอจะเทียบเคียงกับออกหลวงสรศักดิ์ได้ก็คงจะมีแต่ยศเท่านั้น  “ไอ้ยศมันเล่นพี่เกือบตาย แต่ดีที่พี่ชนะมันได้”

            “พี่ยศกลับมาจากเมืองพิษณุโลกแล้วรึเจ้าคะ ทำไมข้ามิเห็นรู้เลย”

            “ความดันแตกเลยต้องกลับมาล่ะสิ” ออกหลวงสรศักดิ์บ่นพึมพำ แต่แก้วตานั้นไม่ได้ยินเอาแต่พิรี้พิไรกับบาดแผลฟกช้ำที่หัวไหล่ของชายหนุ่ม “พอเถิดแม่แก้ว พี่มิได้เป็นกระไรแล้ว”

            “ประมวยกับคุณยศทีไรได้แผลใหญ่กลับมาทุกทีเลยนะเจ้าคะ ข้ายังจำได้ตอนที่” แก้วตาหยุดพูดแลนึกขึ้นได้ว่ามิควรพูดเมื่อเห็นสายตาของพ่อเสือร้ายจ้องเขม็งมาที่นาง “เอ่อข้ามิควรพูดดีกว่าเจ้าค่ะ”

            “แต่ก่อนนั้นพี่มิได้เอาการเอางานมัวแต่สำมะเรเทเมาไปเรื่อย ไอ้ยศมันเลยได้เป็นลูกรักของท่านพ่อ โดนไหว้วานไปทำงานให้ก็หลายที่จนได้วิชาป้องกันตัวมาก็มากจากการสู้รบ แต่พี่มิได้อิจฉามันดอก เพราะถึงอย่างไรผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกเมียหลวงก็ต้องใหญ่กว่าจริงรึไม่เล่าแม่แก้ว” พ่อเสือร้ายยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ต่างจากแก้วตาที่ดูจะมิได้เห็นชอบกับความคิดของผัวเลย 

            “คุณพี่ยังเกลียดคุณยศอยู่รึเจ้าคะ”

            “ใช่ ! พี่เกลียดขี้หน้ามัน ริอาจจะเทียบเคียงกับพี่หนอย ไอ้มักใหญ่ใฝ่สูง”

            “ช่างเรื่องของคุณยศเถิดเจ้าค่ะคุณพี่  ข้าว่าคุณพี่นอนเถิดเจ้าค่ะ พรุ่งนี้มีงานเช้าจักตื่นมิทันการเอานะเจ้าคะ”  แก้วตายิ้มน้อย ๆ แลใช้ผ้าขาวผืนเล็กของนางปัดฝุ่นบนที่นอนของชายหนุ่มให้สะอาดสะอ้าน หน้าที่ปรนนิบัติผัวนั้นนางถนัดนัก ผิดกับแม่การะเกดลิบลับ

            “คืนนี้ออเจ้าไปนอนที่เรือนของออเจ้าเถิด พี่อยากพักผ่อนเสียหน่อย”

            “เจ้าค่ะคุณพี่”

 

            เมื่อสองเท้าของแก้วตาเดินพ้นออกมาจากธรณีประตูห้อง  มือหนาใหญ่ของใครบางคนก็ฉุดร่างของนางให้เข้ามาประชิดตัวเขาแลดันให้ชิดกับผนังอย่างแรง ! สายตาเกรี้ยวกราดของชายร่างสูงที่ส่งมาให้นางนั้นช่างดูน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจตนไหน น้ำตาของนางเริ่มรื้นขึ้นที่ขอบตาเมื่อเห็นหน้าของชายหนุ่มที่ไม่ได้เจอกันมานานมาก  นานจนนางนั้นแทบถอดใจ

            จนเกือบจะหมดรักเขาไปแล้ว

            “พี่ยศ

            “ยังจำพี่ได้อยู่รึแม่แก้วยังจำได้ฤา !”  ยศบีบไหล่เล็กนั่นอย่างแรง  แรงพอจะทำให้นางร้องออกมา

            “พี่ยศข้าเจ็บเจ้าค่ะ”

            “แล้วพี่มิเจ็บรึแก้ว  ไหนแก้วบอกว่าจะรอพี่แล้วใยถึงไปเป็นเมียไอ้ออกหลวงนั้นได้เล่า !

            “”  แก้วตาเงียบไป  เพียงแค่นั้นก็ทำให้ยศได้รู้แล้วว่าการรอคอยมันทำให้คนรักของเขานั้นหวั่นไหว  หวั่นไหวไปกับออกหลวงสรศักดิ์ที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายของเขา  “ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ

            “มึงยังสำนึกผิดได้อยู่อีกรึอีแก้ว ! ในเมื่อกูรักมึงมากขนาดนี้ทำไมมึงถึงทำกับกูแบบนี้”  ความเจ็บปวดที่หน้าอกแล่นทะลุไปทั่วร่างของชายหนุ่ม  แววตาของเขานั้นบ่งบอกได้ว่ากำลังโกรธถึงขีดสุดแค่เพียงเพราะเขาต้องไปทำกิจธุระที่เมืองพิษณุโลกก็ทำให้ต้องเสียคนรักไป ! หากเสียไปให้คนอื่นคงจะมิแค้นเคืองเท่า  แต่นี่เป็นพี่ชาย ! พี่ชายต่างมารดาที่มีพ่อคนเดียวกัน !! มันน่าแค้นเคืองยิ่งนัก เป็นศัตรูยังมิพอยังมาเป็นมารหัวใจแย่งความรักไปจากเขาอีก ! เห็นทีคงยอมกันมิได้แล้ว

            “ข้าขอโทษเจ้าค่ะคุณพี่…! ข้าขอโทษจริง ๆ”

            “มึงทำลายความรักที่กูมีให้กับมึงอีแก้วมึงทำกูเจ็บแสบนัก”  ยศค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากร่างของแก้วตา  มืออันสั่นเทาของยศยังมิเท่ากับร่างเล็กที่กำลังสั่นสะท้านอยู่ตอนนี้  “กูขอให้มึงมีความสุขกับพี่ชายของกูนะอีแก้วแต่มึงจงจำไว้หากเมื่อใดที่กูปริปากเรื่องของกูกับมึงให้กับไอ้ออกหลวง ! มึงคงมิได้ตายดีแน่”

            “…!!!

            “มึงจำคำกูเอาไว้ให้ดี”

 

มาแล้วเจ้าค่ะทุกคน ! มีปมมาเพิ่มอีกละ เฮ้อออแล้วเมื่อไหร่จะแต่งจบ 555 อย่าเพิ่งเบื่อกันนะคะ เค้าอยากให้มันดูมีอะไรมากกว่านี้ ยังไงขอบคุณทุกกำลังใจ ขอบคุณทุก ๆ คอมเม้นจริง ๆ ค่ะ พบกันใหม่ตอนที่ 22 นะเจ้าคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #93 Kim Teaoh (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 21:38
    พ่อยศอย่าร้ายเลยยยย
    #93
    0
  2. #92 tubhf (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 15:06

    อ่านรวดเดียวยาวเลย ขอเม้นท์ทีเดียวเลยหนา

    สนุกมากเลยเจ้าค่ะ ข้าจักเป็นกำลังใน และรอคอยการอัพของไรท์นะเจ้าคะ

    #92
    1
    • #92-1 I am giftza(จากตอนที่ 22)
      2 มกราคม 2562 / 19:27
      ขอบคุณมากนะคะออเจ้า
      #92-1
  3. #91 Lilmooitsme (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 06:39
    ผูกปมเก่งนะคะไรท์ ปมเก่ายังไม่คลายปมใหม่มาอีกแล้ว 555555 ลุ้นกันไปในทุกๆตอนเลยจ่ะ มาต่อไวๆนะ ยังไม่เบื่อง่ายๆหรอก
    #91
    0