ชะตาฟ้าลิขิต (Love Destiny) หลวงสรศักดิ์Xการะเกด

ตอนที่ 14 : บทที่ 13 แววตาแลรอยยิ้ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 808
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    22 มิ.ย. 61


การะเกด           แก้วตา
แนะนำตัวละครใหม่ที่จะมีบทบาทสำคัญอีกคนหนึ่งนะคะ คือแม่แก้วตาจ้า 

บทที่  13  แววตาแลรอยยิ้ม

            ณ  เรือนออกพระเพทราชา ตอนพลบค่ำ

            “แรงมึงมีแค่นี้รึ ! แล้วอย่างนี้จักไปสู้กับใครเขาได้” 

            ผลั่ว ! พลั่ก

            “ใครอยากจะประมวยกับกูอีก  ออกมา !

            “ออกหลวงท่าน  ข้าว่าพอแค่นี้เถิดขอรับ  เดี๋ยวพรุ่งนี้จักไม่มีแรงไปทำงานนะขอรับ”  ไอ้พร้าวบ่าวคนสนิทที่ดูการประมวยมาตั้งแต่เย็นจนตอนนี้พลบค่ำแล้ว  ก็ยังไม่มีทีท่าว่าออกหลวงสรศักดิ์จักหยุดพักกินน้ำกินท่าให้หายเหนื่อย  เล่นประมวยกับพวกทหารเป็นว่าเล่นประหนึ่งไปคึกมาจากไหน   ซึ่งนั่นทำให้ไอ้พร้าวอดเป็นห่วงนายมันมิได้  คงเป็นเพราะเรื่องของแม่การะเกดที่มิยอมออกเรือนกับตนเป็นแน่ถึงได้โมโหโกรธาเยี่ยงนี้

            นายกูมีตั้งหลายเมีย ใยจักมานึกจริงจังกับแม่หญิงการะเกดกันหนา  กูนี่ไม่เข้าใจเล้ยยย

          “รึมึงอยากจะประมวยกับกูกันไอ้พร้าว ! ถ้าไม่อยากก็หุบปากมึงไป”  พ่อเสือร้ายฟาดงวงฟาดงามิสนใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น  จนแก้วตาซึ่งเป็นเมียเก็บได้เดินเข้ามาพร้อมกับขันน้ำลอยดอกมะลิหนึ่งขันหวังว่าจักให้ผัวใจเย็นลงได้บ้าง  นางยิ้มให้อย่างเป็นธรรมชาติไม่ได้มีจริตจะก้านใด ๆ ทั้งสิ้นให้กับออกหลวงสรศักดิ์

            “คุณพี่เจ้าคะ  ข้าว่าคุณพี่ดื่มน้ำเย็น ๆ สักขันให้ชื่นใจก่อนค่อยไปประมวยต่อก็ได้เจ้าค่ะ”  แก้วตายื่นขันน้ำให้กับออกหลวงสรศักดิ์  แต่พ่อเสือร้ายมิได้สนใจหวังอยากจะประมวยต่อ  “คุณพี่เจ้าคะ

            “อะไรของหล่อนกันแม่แก้วเซ้าซี้กระไรข้านักหนา” 

            “ข้าแค่เห็นว่าคุณพี่เหนื่อยมากแล้ว  เลยเอาน้ำเย็น ๆ มาให้เจ้าค่ะ”  แก้วตายังคงฝืนยิ้มทั้งที่ในใจเริ่มกลัว  แต่ก็ทำใจดีสู้เสือทั้งที่รู้ว่าเวลาออกหลวงสรศักดิ์โมโหจักเป็นเช่นไร 

            “

            แลตอนนี้พ่อเสือร้ายก็กำลังอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก  เลยพานทำให้เขาตะคอกใส่แม่แก้วไปอย่างมิได้ตั้งใจ  “มึงไม่เห็นรึอีแก้วว่ากูกำลังทำกระไรอยู่ ! มึงจะไปไหนก็ไป  ไปให้พ้นหน้ากู”

            “คุณพี่”  แก้วตาได้แต่กระพริบตาถี่ ๆ เพื่อจะไล่น้ำตาที่มันเอ่อคลออยู่ให้ออกไป  “คุณพี่ไม่เคยก้าวร้าวกับน้องแบบนี้นี่เจ้าคะคุณพี่เป็นกระไรก็บอกกันสิ”

            “ไม่ยุ่งสักเรื่องจะเป็นกระไรรึวะอีแก้ว ! มึงเอาน้ำเนี่ยไปเททิ้งไป ! กูไม่กิน”  พ่อเสือร้ายคว้าขันจากมือแก้วตาไปแลคว่ำเททิ้งอย่างไม่ใยดี  ดอกมะลิที่อุตส่าห์ตื่นไปเก็บตั้งแต่เช้าก็โปรยปรายอยู่ที่พื้นอย่างไร้ค่าไร้ราคา  แต่คนกงหน้ากลับไม่สนใด ๆ ทั้งสิ้น 

            “คุณพี่เจ้าคะ  หากข้าทำให้ไม่พอใจข้าต้องขอโทษด้วย”  แก้วตาก้มลงหยิบขันน้ำที่ถูกคว่ำทิ้งขึ้นมาแลมองหน้าของออกหลวงสรศักดิ์ด้วยแววตาที่เจ็บปวด  “แต่คุณพี่อย่าเหยียบย่ำความเป็นห่วงของน้องที่มีต่อคุณพี่สิเจ้าคะ  ข้าเป็นห่วงคุณพี่อยู่ตลอดเวลา”

            “”  ออกหลวงสรศักดิ์พลันเงียบไปแลรู้สึกตัวเมื่อแก้วตาร้องไห้  ใจของเขานั้นมิชอบเห็นน้ำตาของสตรีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  ยิ่งมาเห็นเมียตัวเองร้องไห้ยิ่งทำให้รู้สึกไม่ดี  ต้องโทษอารมณ์ของตนเองที่มันอยู่เหนือเหตุผล  ปล่อยให้มันมาบังคับจิตใจจนทำร้ายคนที่คอยรักคอยห่วงใยแบบนี้ได้อย่างไร

            “งั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ  มิรบกวนคุณพี่แล้วเจ้าค่ะ”  แก้วตาเดินจากไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบเต็มสองแก้ม  ออกหลวงสรศักดิ์ก็ได้แต่ยืนนิ่งมิได้รั้งกระไรนางเอาไว้  ด้วยเพราะยังไม่พร้อมจะเล่ากระไรให้นางฟังทั้งนั้น  ส่วนไอ้พร้าวได้แต่มองตามแก้วตาไปจนลับสายตาด้วยความเป็นห่วงว่าจะเป็นกระไรรึไม่

            โดยที่นายมันมิได้รู้เลยว่าไอ้พร้าวคิดกระไรกับแก้วตา  แลมันยังคงเป็นความลับต่อไป

           

รุ่งเช้า  ณ  ตลาดชีกุน

            “เร็วเข้าสิอีแย้ม  กูรีบหนา  เดี๋ยวของที่กูหมายตาไว้จักหมดเสียก่อน” 

            “เจ้าค่ะแม่นาย”  อีแย้มที่รับหน้าที่พายเรือมาให้กับนายมันรีบขึงเรือเอาไว้กับฝั่งเพื่อไม่ให้มันลอยไปไหนก่อนจักรีบยกตะกร้าใบขนาดไม่ใหญ่มากตามมาเพื่อเอาไว้ใส่ของให้กับการะเกด  นางให้อีแย้มพายเรือมาตั้งแต่เช้าเพื่อมาตลาดชีกุนเนื่องจากว่าอยากได้สังวาลย์เส้นใหม่  เพราะเส้นเก่านั้นขาดตอนที่ไปบ้านออกพระเพทราชา 

            ไม่สิ  สังวาลกูขาดตอนทะเลาะกับอ้ายออกหลวงสรศักดิ์ต่างหาก !

             บรรยากาศของตลาดชีกุนคึกคักมากเป็นพิเศษ  อาจจักเป็นเพราะใกล้วันเพ็ญเดือนสิบสองเข้ามาทุกทีจึงทำให้ผู้คนตระเตรียมข้าวของกันมากมายมากองเอาไว้  ทั้งใบตอง  ดอกไม้สด  แลอื่น ๆ อีกมากมายนับไม่ถ้วน  เห็นทีคราวนี้งานมงคลของชาวอโยธยาจักต้องคึกคักอีกเป็นแน่  ด้วยเพราะอยุธยารุ่งเรืองมากจนต้องจัดงานให้ยิ่งใหญ่มากกว่าครั้งไหน ๆ แลครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

            “แม่นายมิสนใจอยากจะประกวดสาวงามอโยธยารึเจ้าคะ  บ่าวได้ยินคุณหญิงจำปาพูดกับอีปริกเมื่อคืนเจ้าค่ะ”

            “สาวงามอโยธยาจักประกวดไปใย”

            “อ้าว ! นี่แม่นายมิรู้รึเจ้าคะ  ถ้าลงประกวดสาวงามอโยธยาจักได้รางวัลอย่างงามเลยนะเจ้าคะ  เห็นบอกว่าอาจจะเป็นเบี้ยหลายบาท  รึไม่ก็ได้เข้าเฝ้าคนใหญ่คนโตของอโยธยาเราเจ้าค่ะ”  อีแย้มคุยอย่างสนุกปากจนลืมไปว่ามากเกินงาม  สายตาของสาวเจ้ามองไปที่อีแย้มอย่างคาดโทษ  “ขะขอโทษเจ้าค่ะแม่นาย  บ่าวแค่อยากให้แม่นายกระชุ่มกระชวยมากกว่านี้น่ะเจ้าค่ะ  ลงประกวดไปก็มิเสียหายนะเจ้าคะ”

            การะเกดคิดตาม  หากการประกวดสาวงามอโยธยาจักทำให้กระชุ่มกระชวย  สู้ให้ไปอาบน้ำมิดีกว่ารึยังจะสดชื่นกว่า  อีแย้มนั่นหนาก็พูดไปเรื่อย  น่ารำคาญสิ้นดี !

            “แล้วไอ้การที่ได้เข้าเฝ้าคนใหญ่คนโตของอโยธยามันดีอย่างไรรึอีแย้ม” 

            “ก็อีพวกสาว ๆ ที่เป็นแค่ลูกไพร่ธรรมดาแต่หน้าตาอาจจักสวยหากได้เข้าเฝ้าคนใหญ่คนโตอาจได้เป็นเมียไงเจ้าคะแม่นาย” 

            “งั้นรึข้ามิลงประกวดเด็ดขาด  เหมือนเอาตัวเองไปสนองตัณหาของพวกมักมาก”  การะเกดเบะปากแลมิสนใจกระไรทั้งสิ้น  หากแต่สายตาดันไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งหน้าตาสะสวยกำลังถูกพวกผู้ชายกลุ่มหนึ่งรุมรังแก 

            “นั่นพวกมันกำลังทำกระไรแม่หญิงคนนั้นน่ะเจ้าคะ”

            “โอ๊ยอีแย้ม ! ถามกูกูจะรู้กับมึงรึ”  การะเกดโวยเสียงเขียวให้กับความโง่ของอีแย้มที่มีมาให้โมโหได้ทุกวัน  มันก้มหน้าแลขอโทษขอโพยแม่นายมันยกใหญ่  “กูจะไปดูสักหน่อย  เห็นสตรีด้วยกันโดนรังแกกูทนมิได้ดอกหนา  ตามกูมาอีแย้ม !

            การะเกดเดินดุ่ม ๆ เข้าไปยังวงล้อมนั้นที่มีผู้ชายท่าทางมอซอ  ดูท่าจักเป็นบ่าวในตลาดกำลังรุมแม่หญิงในวงล้อมนั้นอยู่  เหมือนนางกำลังถูกเกี้ยวแต่นางมิได้เล่นด้วยจึงทำให้เกิดปากเสียงกันยกใหญ่

            “ได้เป็นเมียคนใหญ่คนโตเข้าหน่อยถึงกับลืมพวกพี่เลยรึ  ข้าเสียใจหนาแม่แก้ว”  หนึ่งในผู้ชายที่ล้อมอยู่นั้นพูดขึ้นด้วยเสียงอ้อล้อ  ออเซาะ  หวังเกี้ยวแม่หญิงกงหน้าแต่ดูท่าว่านางจักมิเล่นด้วย

            “มึงกับกูเรามิได้มีกระไรเกี่ยวข้องกัน  อย่ามาทำวางมาดอวดเบ่งกู !” 

            “ปากแบบนี้มันน่าตบสักที  แต่ตบด้วยปากของข้าหนาแม่แก้ว”

โครม !

            “เห้ย ! อะไรวะ”

            “เอาตีนกูตบปากมึงก่อนดีรึไม่ไอ้พวกเวร ! สตรีเพศแม่มึงยังกล้าทำแบบนี้  พวกมึงนี่หนามิน่าเกิดมาเลย”  การะเกดชี้หน้าไอ้บ่าวที่โดนถีบแลเริ่มด่าอีกยกใหญ่  เห็นทีคราวนี้เรื่องจะมิจบง่าย ๆ

            ลูกถีบของการะเกดได้เริ่มทำงานอีกครา  แลเรื่องนี้มันจักใหญ่มากกว่าครั้งไหน ๆ เป็นแน่  เพราะแม่หญิงการะเกดคงมิยอมจบง่าย ๆ  พวกผู้ชายมักมากที่ชอบข่มเหงรังแกสตรีนางเกลียดเข้าไส้เข้ากระดูกดำ !

            “แม่นายเจ้าคะ ! ออกมาเถิดเจ้าค่ะเดี๋ยวจักโดนพวกมันทำร้ายนะเจ้าคะ”  อีแย้มรีบห้ามปรามการะเกดที่พร้อมจะสู้  นางเงื้อมือพร้อมจะตบผู้ชายกงหน้าทุกผู้อย่างมิเกรงกลัว

            “ออเจ้าฟังบ่าวของออเจ้าเถิด  ข้ามิเป็นกระไรแล้ว”  หญิงสาวที่ถูกเกี้ยวเมื่อครู่ก็รีบห้ามปรามเช่นกัน  “หากออเจ้าถูกพวกมันทำร้ายร่างกายเข้าข้าคงรู้สึกผิดเป็นแน่”

            “

            “แม่นาย

ผลั่ว !

            พูดยังมิทันขาดคำ  การะเกดก็ซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของหนึ่งในบ่าวนั่นจนล้มลงหมดสติไปหนึ่งคน  พวกมันอีกสองคนไม่รู้จะทำอย่างไรรีบวิ่งหนีออกไปเสียก่อนเพราะกลัวว่าแม่การะเกดจักปล่อยหมัดใส่พวกมันอีกทีละคน  เพราะดูท่าแล้วหมัดนางคงหนักน่าดูถึงทำให้ผู้ชายตัวใหญ่ ๆ ล้มลงสลบเหมือดได้เช่นนี้

            “ออเจ้าไปเรียนมวยมารึ  ทำไมถึงได้เก่งนัก” 

            “ข้าเคยไปที่ที่หนึ่งมา  เห็นพวกทหารกำหมัดแลต่อยเช่นนี้  ข้าก็เลยจำมาว่าต้องทำอย่างไร  แล้วออเจ้าเล่าเป็นอย่างไรบ้าง  พวกมันได้ทำกระไรออเจ้ารึไม่”  การะเกดถามด้วยความเป็นห่วง  แต่คนกงหน้ามิได้รู้สึกเท่าใดนักด้วยเพราะนางเป็นคนเสียงแข็งพูดจาห้วนมะนาวไม่มีน้ำ 

            “ข้ามิเป็นไรดอก  ต้องขอบคุณออเจ้าที่เข้ามาช่วยข้าเอาไว้” 

            “มิเป็นไรก็ดีแล้ว  งั้นข้าไปก่อนหนา”  การะเกดทำท่าจักเดินต่อเพื่อมุ่งหน้าไปซื้อของที่ตนเองต้องการแต่ก็ต้องหยุดเสียก่อน

            “เดี๋ยวก่อนสิออเจ้า  ข้ายังมิรู้เลยว่าออเจ้าชื่อกระไรแล้วเป็นใครมาจากที่ใด” 

            อยากจะรู้ไปทำไม  รู้แล้วทำให้มึงสวยขึ้นรึอีนี่ ! น่ารำคาญจริง

            “ข้าชื่อการะเกด  เป็นหลานของท่านออกยาโหราธิบดี”  การะเกดตอบแบบส่ง ๆ แลทำท่าจะเดินออกไปอีกครั้ง  แต่ก็โดนรั้งไว้อีกครั้งเช่นเดียวกัน

            “ข้าชื่อแก้วตาหนาแม่การะเกด  หากวันใดได้เจอกันอีกข้าจักยินดีมาก”  แก้วตายิ้มให้  แววตาสดใสแลรอยยิ้มเช่นนี้ช่างเหมือนกับใครบางคนที่นางรู้จักยิ่งนัก  แต่ก็คิดไม่ออกว่าเหมือนใคร

            “ข้าก็หวังเอาไว้เช่นนั้นแม่แก้ว  ข้าไปแล้วหนาเดี๋ยวแดดออกแรงผิวข้าจะเสียหมด”  การะเกดมิได้สนใจกระไรแม่แก้วสักเท่าใด  แต่สิ่งที่นางสนใจนั่นหนาคือแววตาแลรอยยิ้มต่างหาก  ที่เหมือนกันราวกับแกะ  รึจักคิดมากไปเองกัน

            “อีแย้มมึงคิดเหมือนกูรึไม่ว่าแววตาแลรอยยิ้มอีแก้วมันเหมือนอีจันทร์วาด”

           

ณ  เรือนออกพระเพทราชา

            “ไปไหนมารึแม่แก้ว  ข้าเฝ้ารอออเจ้าอยู่นานเทียว”  ออกหลวงสรศักดิ์เมื่อรู้ว่าเมื่อคืนนั้นพูดจาไม่ดีกับแก้วตา  วันนี้เลยถือโอกาสอยากจะไถ่โทษกับสิ่งที่ทำลงไป  ด้วยเพราะมิได้เชิดชูให้เป็นหนึ่งแต่นางก็ดีกว่าเมียคนอื่น ๆ มาก  ความรู้สึกผูกพันั้นจึงมีอยู่มากโข  “ข้าเพิ่งประมวยกับพวกทหารมาเหนื่อย ๆ อยากได้น้ำเย็น ๆ ลอยดอกมะลิสักขันจะได้หรือไม่”

            “คงจะได้แค่น้ำเย็น ๆ นะเจ้าคะ  เพราะดอกมะลิที่ข้าเก็บมาถูกท่านเททิ้งหมดแล้ว”  แก้วตาพูดเสียงกระแทกนิดหน่อยแต่พองาม  มิได้ใส่อารมณ์กระไรมากนัก  แต่คนฟังรู้สึกได้ว่านางยังโกรธตนเองอยู่มาก  หากใช้ลูกอ้อนง้อเข้าหน่อยคาดว่าแม่แก้วคงจะหายงอนในไม่ช้า

            “ยังโกรธข้าอยู่รึแม่แก้ว”  ออกหลวงสรศักดิ์ไม่รีรอรีบเข้าประเด็นเรื่องที่จะสะสางในวันนี้ทันที  “แม่แก้วก็รู้ว่าเวลาข้าโมโหข้าชอบพูดจาไม่ดี”

            พ่อเสือร้ายรุกหนักถึงขั้นโอบเอวแม่แก้วตาให้เข้าหาตัวอย่างมิเกรงใจ  แต่สาวเจ้าในอ้อมแขนก็มิได้ขัดขืนกระไรนัก  ด้วยเพราะรักมากจึงทำให้ยอมได้โดยง่าย  แต่ความรู้สึกลึก ๆ ก็ยังโกรธอยู่มาก

            “ข้ารู้เจ้าค่ะ  แต่ข้าแค่อยากให้ออกคุณพี่รู้จักควบคุมอารมณ์ของตัวเองบ้าง  มิใช่โมโหก็จักเหวี่ยงใครไปเสียหมด”  แก้วตาผละออกจากอ้อมแขนของพ่อเสือร้ายแลมองใบหน้าของชายผู้เป็นที่รัก  ก่อนจักใช้ฝ่ามือลูบใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อนั้นอย่างอ่อนโยน  “สัญญากับข้านะเจ้าคะว่าจะมิเป็นแบบนี้อีก”

            “ข้าสัญญาว่าจะไม่เป็นแบบนั้นอีก  แล้วออเจ้าล่ะ  หายงอนข้ารึยัง”  รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งให้กับสาวกงหน้าอย่างลึกซึ้ง  ทำให้สตรีไม่ว่าผู้ใดตกอยู่ในห้วงภวังค์ได้อย่างง่ายดาย  พ่อเสือร้ายโอบเอวแม่แก้วเข้าหาตัวอีกครั้งแลพรมจูบลงบนหน้าผากนางอย่างแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายยิ่ง

            พานทำให้ใจสั่นหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิด 

            “หากข้าเชิดชูออเจ้าให้เป็นที่หนึ่งได้คงจะดีไม่น้อย  เพราะในบรรดาเมียออเจ้าดีที่สุดเลยหนาแม่แก้ว”  ออกหลวงสรศักดิ์พูดด้วยคำสัตย์จริง  ถ้าไม่ติดที่นางเป็นแค่ลูกไพร่เศรษฐีธรรมดาคงจักได้เป็นเมียเอกของตนไปแล้ว  “คืนนี้พี่ขอนอนห้องน้องหนา  ขอกอดให้ชื่นใจหน่อยเถิด”

            “เจ้าค่ะคุณพี่”  แก้วตายิ้ม  แลหวังว่าคืนนี้จักผ่านพ้นไปด้วยดี  กระไรที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไปมิอยากเก็บมาคิดซ้ำซากให้รกหูรกตา  เพียงแค่คุณพี่ของนางมิพานโมโหเหมือนเก่าก็ดีหนักหนาแล้ว

            คงจะมีก็แต่เพียงไอ้พร้าวเท่านั้นที่เฝ้าดูคนสองคนกำลังกอดแลส่งสายตากันอย่างหวานชื่นอยู่ด้านหลัง  รู้สึกปวดใจเสียเหลือเกิน  หากเลือกได้ก็มิได้อยากเกิดมาเป็นทาสต่ำต้อยเฉกเช่นนี้

            ชะตาฟ้าลิขิตเท่านั้น  ที่จักนำพาให้ดวงใจสองดวงโคจรมาบรรจบกันในเร็ววัน  หากในภพหน้าก็ขอให้ได้เกิดมาเป็นคนมียศถาบรรดาศักดิ์กับเขาบ้างเถิด  จักได้มิต้องผิดหวังในความรักเฉกเช่นนี้

            “ก็คงได้แค่ฝันเท่านั้นล่ะไอ้พร้าว  มึงมันเป็นแค่ลูกทาส  จักเอากระไรไปเทียบกับออกหลวงสรศักดิ์ได้”

 

ขอโทษทุกคนด้วยนะคะที่มาอัพช้ามากเลย ยังไงไม่ทิ้งแน่นอน เนื้อเรื่องจะเข้มข้นขึ้นไปอีก จะดราม่าน้ำตาแตกแค่ไหนก็ต้องติดตามอ่านกันน๊า อยากให้สนุกกันค่ะ และขอขอบคุณทุกกำลังใจทุกคอมเม้นที่มีมาให้ตลอดนะคะ รักทุกคนจ้า 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #63 usaonly (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 20:00

    เพิ่งจะพบนิยายเรื่องนี้อ่านยาวเลยจนทัน สนุกมากค่ะ มีปมท่ีน่าสนใจตรงท่ีออกญาไม่ยอมให้การะเกดแต่งกับพ่อเดื่อไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลใด แล้วยังเร่งให้หมั้นกับพ่อเดชอีก แม่แก้วก็เป็นคนดี แต่ก็ยกย่องเป็นเมียเอกไม่ได้ แต่เอพ่อเดื่อรักแม่แก้วด้วยเหมือนกัน จะมารักแม่เกดได้อีกหรอ เจ้าชู้จริง ๆ รออ่านต่อค่ะ เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นแล้ว ขอบคุณท่ีมาอัพเดทค่ะ

    #63
    1
  2. #62 bangtanna (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 09:29
    โห้ยยแม่การะเกดไม่ยอมแต่งกับออกหลวงอ่ะดีแล้ว เจ้าชู้เกินไป สงสารแม่การะเกด ให้การะเกดคู่กับพี่หมื่นอ่าดีแล้ว
    #62
    0
  3. #61 Kim Teaoh (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 22:38
    คุณพี่นอกใจอะละทีนั้นยังมาขอเเต่งเเทบตายนี่อะไรรับไม่ได้งอนนนน
    #61
    1
  4. #60 napapon_para (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 12:24
    ถ้าแม่รู้จะเป็นอย่างไรนะกลัวใจแม่นายมาก
    #60
    0