ชะตาฟ้าลิขิต (Love Destiny) หลวงสรศักดิ์Xการะเกด

ตอนที่ 10 : บทที่ 9 เหตุเกิดจากดอกบัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    6 มิ.ย. 61

Related image

บทที่  9  เหตุเกิดจากดอกบัว

เมื่อเสร็จจากงานทำบุญบ้านครั้งใหญ่แล้ว  ออกหลวงสรศักดิ์ก็มิรอช้าพาแม่การะเกดมายังริมคลองแลให้ไอ้พร้าวไอ้พันสองบ่าวไปเกียมเรือให้  สาวเจ้าหน้าง้ำหน้างอเพราะยังมิทันที่จักได้ช่วยคุณป้าจัดเก็บงาน  พ่อเสือร้ายก็ดันลากนางออกมาเสียก่อนโดยที่มิสนใจสายตาผู้อื่นเลย  เว้นเสียแต่ออกพระเพทราชากับออกยาโหราธิบดีที่ออกหลวงสรศักดิ์ได้ขออนุญาตพานางออกมานั่งเรือเล่นด้วยกันก่อนแล้ว

            “อย่าพาน้องไปไกลล่ะพ่อเดื่อ  ดูแลน้องให้ดี” 

            เป็นคำทิ้งท้ายของออกพระเพทราชาที่คอยเตือนลูกชายของตนอยู่เสมอ  แลออกหลวงสรศักดิ์ก็รับปากให้คำมั่นสัญญาเป็นอย่างดีว่าจักดูแลแม่การะเกดในระหว่างที่นั่งเรือเล่นด้วยกัน

            แต่ออกยาโหราธิปดีมิค่อยจักพอใจเท่าใดนัก  ที่คู่หมายของลูกชายตนออกไปกับชายอื่น  จึงได้คุยกับพระเพทราชาต่ออีกหน่อย

            “ข้าเกรงว่ามันจักมิค่อยเหมาะสมหนาออกพระท่านให้แม่การะเกดไปกับออกหลวงสรศักดิ์เช่นนี้  ดีไม่ดีแม่การะเกดอาจจักถูกนินทาเอาได้”  ออกยาโหราธิปดีพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล  แต่กลับกันออกพระเพทราชามิได้เป็นกังวลอันใดเลย 

            “ข้าขอเถิดท่านออกยา...ให้มันเป็นเรื่องของคนหนุ่มสาวเถิดหนา  ดีไม่ดีข้าอาจจักได้ลูกสะใภ้เพิ่ม” 

            “...”

            “ยุคสมัยก็ได้เปลี่ยนแปลงไปมากแล้ว  เรื่องแบบนี้พวกเราคอยดูอยู่ห่าง ๆ จักดีเสียกว่าหนาท่านออกยา  ท่านว่ากระนั้นไหม?  พระเพทราชายิ้มเพียงชั่วครู่แลเดินออกจากเรือนไป  เหลือเพียงแต่ออกยาโหราธิปดีที่ยังไงก็ยังเป็นกังวล

            ออกยาโหราธิปดีท่านรู้อยู่แล้วว่าพ่อเดชมิได้รักแม่การะเกดเลย  แต่เป็นคนอีกผู้ต่างหากที่มีความรู้สึกเช่นว่านั้นกับแม่การะเกด

            “ที่ข้ากังวลก็เรื่องของออกหลวงสรศักดิ์ลูกท่านเช่นกันนั่นแล”

            ออกยาโหราธิปดีถอนหายใจยาว  แลหวังว่าชะตาฟ้าลิขิตครั้งนี้จักมิทำให้ใครต้องเจ็บปวดหนา  เพราะหากถึงครานั้น  คนที่เจ็บปวดที่สุดก็ต้องมิพ้นแม่การะเกดเป็นแน่

            “เป็นกระไรรึเจ้าคะคุณพี่  สีหน้าเป็นกังวลใจอันใดเจ้าคะ”  คุณหญิงจำปาที่เพิ่งจัดการให้พวกบ่าวไพร่ไปเก็บเสื่อแลสำรับของพระทั้งเก้ารูปเสร็จเดินเข้ามาหาท่านออกยาโหราธิปดี  เพราะเห็นสีหน้ามิค่อยสู้ดีนักเลยเข้ามาถามเผื่อท่านอยากจักปรับทุกข์เรื่องที่อยู่ในใจให้ฟัง 

            “แม่จำปา...ข้ามีเรื่องจักขอร้องให้ช่วย” 

            “เรื่องอันใดเจ้าคะคุณพี่”  คุณหญิงจำปาตั้งใจฟังเรื่องที่ออกยาท่านจักกล่าว  “บอกอิฉันมาได้เลยเจ้าค่ะ”

            “คุณหญิงจำปา...ช่วยเป็นธุระจัดการเรื่องงานหมั้นแม่การะเกดกับพ่อเดชทีหนา”

            “กระไรนะเจ้าคะคุณพี่ ! นี่ถามความเห็นลูกรึยังเจ้าคะ” 

            “มิต้องถามดอกแม่จำปา  ครั้นแล้วแม่การะเกดก็ต้องออกเรือนกับพ่อเดชอยู่ดี  จะช้าจะเร็วมิใช่ประเด็นสำคัญ” 

            ออกยาโหราธิบดีคิดดีแล้ว  แลหวังว่าชะตาฟ้าลิขิตในครั้งนี้จักเปลี่ยนแปลงได้บ้าง  เพื่อตัวการะเกดแลออกหลวงสรศักดิ์เอง 

            “มันมิเร็วไปรึเจ้าคะ”

            “ไม่ดอกแม่จำปา  เป็นเช่นนี้ดีแล้ว” 

            ภาวนาเอาไว้ว่าอย่าให้ความรู้สึกของเด็กสองคนนั้นถลำลึกลงไปมากกว่านี้ แลการทำให้แม่การะเกดกับหมื่นสุนทรเทวาได้ออกเรือนยิ่งเร็วเท่าใดยิ่งดีเท่านั้น

            “เจ้าค่ะคุณพี่  อิฉันจักรีบจัดการให้เจ้าค่ะ”

 

            อากาศสดชื่นเย็นสบายในยามเช้ายิ่งทำให้บรรยากาศในการนั่งเรือดูมีชีวิตชีวา  แดดมิร้อนจนเกินไปนักแลทำให้คนตัวเล็กรู้สึกดี  สองมือวักน้ำเย็น ๆ ในคลองเล่นอย่างสบายอารมณ์พลันมองดอกบัวตูมที่อยู่ในแม่น้ำไปพลาง  ครั้นจักเอื้อมมือไปเด็ดก็โดนออกหลวงสรศักดิ์เอ็ดเข้าให้

            “แม่การะเกด ! ออเจ้าอย่าเอื้อมมือไปเด็ดอย่างนั้นสิ  มิกลัวตกน้ำตกท่าฤา”  คนพายเรือหน้านิ่วคิ้วขมวดมองการกระทำของสาวเจ้าที่มิสมควรจักทำ  ครั้นเอ็ดดุไปนางก็ทำหน้าบูดบึ้งมิยอมพูดยอมจา  ปั้นหน้าอย่างกับผ้าขี้ริ้วห่อขี้

            “...”

            “แล้วออเจ้าก็เงียบมิพูดกระไรกับข้าเช่นนั้นฤา?  กำเริบเสิบสานนักแม่นางคนนี้”

            “มือพายไปเถอะเจ้าค่ะ ! อย่าพูดมากนักเลยข้าขี้คร้านจะฟัง”  การะเกดถอนหายใจยาว  มิอยากจะพูดกระไรอีก  เพราะรำคาญที่ออกหลวงสรศักดิ์เอาแต่บ่นนางที่พยายามจักเอื้อมมือไปเด็ดดอกบัว 

            กูมิน่ามากับมันเลย  บ่นอย่างกับกูเป็นลูกมัน !

            “ชิชะ ! หน้าตาก็สวยถึงเพียงนี้แต่กิริยามารยาทใช้มิได้เลยหนาแม่การะเกด”

            “ท่านเองก็ปากร้าย  มากับสตรีใยขี้บ่นถึงเพียงนี้ ! 

            “ออเจ้าว่าข้าฤา !

            “กูว่าดอกบัวในแม่น้ำนั้นกระมัง ! 

            ออกหลวงสรศักดิ์มิทนอีกต่อไป  หยุดพายเรือแลโยนพายทิ้งลงแม่น้ำจนพายนั้นลอยออกไปไกลเรือจนมิเห็นอีกเลย  การะเกดถลึงตาโตแลว่าออกหลวงสรศักดิ์อีกยกใหญ่

            “อ้ายออกหลวง ! มึงทำกระไรลงไปรู้ตัวรึไม่  แล้วจักพายเรือกลับขึ้นฝั่งอย่างไร”

            “ออเจ้าฉลาดนักก็คิดเอาเองสิว่าจักทำอย่างไรให้เราสองคนขึ้นฝั่งได้”  ออกหลวงสรศักดิ์ยิ้มอย่างผู้มีชัยเหนือกว่า  แลก็เป็นการดัดนิสัยเสียของสาวเจ้าไปในตัว  “อยากดื้อกับข้ามากนักออเจ้าก็จักต้องได้รับบทเรียนเสียบ้าง  ทำนิสัยอย่างนี้มิดีเลยหนา”

            “ข้าแค่อยากได้ดอกบัว  แล้วใยท่านจึงไม่เก็บให้ข้าเล่า ! สักแต่ว่าพายเอา ๆ มิสนใจข้าเลย”

            “ออเจ้าได้ขอข้ารึไม่ว่าให้ข้าเก็บดอกบัวให้...หึ๊  แม่การะเกด” 

            เมื่อได้ยินคำนี้ไป  การะเกดก็นึกขึ้นได้...ว่ามิได้เอ่ยปากขอให้ออกหลวงสรศักดิ์ช่วยเก็บดอกบัวให้เลย  ดื้อดึงเอื้อมมือไปหยิบเองหากตกน้ำตกท่าไปก็คงจักมิรอด

            เออ ก็ถูกของมันว่ากูมิได้ขอร้องให้มันเก็บดอกบัวให้  แต่ก็เห็นมิใช่รึว่ากูเอื้อมมือไปหยิบทนโท่แบบนั้นก็น่าจักหยุดพายแลให้กูเก็บสิ  ตาบอดรึไงวะอ้ายออกหลวงนี่ !  กูชักจะมีน้ำโหแล้วหนา

            “แต่ในเมื่อท่านเห็นว่าข้ากำลังเอื้อมมือไปเก็บใยมิหยุดพายเรือเล่า !  การะเกดพยายามเถียงเพื่อให้ตนนั้นถูก  ออกหลวงสรศักดิ์ถึงกับทำหน้าเบื่อหน่ายสุดชีวิตที่นางมิมีสมองจักคิดเรื่องแค่นี้ได้

            งามเสียเปล่า  เอาสมองไปไว้ส่วนไหนหมดหนาแม่นางคนนี้  กูละขี้คร้านจะเถียง

            “หากออเจ้าอยากให้ผู้อื่นมารัก  ก็จงขอร้องให้เป็นเสียก่อนหนา”

            “...”

            “แลอยากให้ผู้ใดกระทำสิ่งใดให้จงขอร้อง...มิใช่บีบบังคับอย่างที่ผ่านมา  ออเจ้าเข้าใจในสิ่งที่ข้าต้องการจะสื่อรึไม่แม่การะเกด”  ออกหลวงสรศักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ มิได้ใส่อารมณ์อันใดจนทำให้การะเกดเริ่มสงบลงแลคงจะเริ่มคิดได้ถึงบางสิ่งที่คนกงหน้าต้องการจะบอก  “พูดจาดีเป็นศรีแก่ตัวหนา  แลข้าอยากให้ออเจ้าจำบทเรียนในครั้งนี้เอาไว้”

            “มึงเป็นพ่อกูรึ  สั่งอยู่ได้”

            การะเกดขมุบขมิบปากเบา ๆ แต่มิพ้นที่ออกหลวงสรศักดิ์จะได้ยินเต็มสองหู  แต่ก็มิได้ถือสากระไรมากมายนัก 

            “ออเจ้าอยากได้ดอกบัวใช่รึไม่?  ออกหลวงสรศักดิ์ทำทีเป็นถามในช่วงเวลาที่นางกำลังก้มหน้า “งั้นข้าจักช่วยเก็บให้”

            “...!!  พ่อเสือร้ายมิรอช้า  รีบอุ้มแม่การะเกดขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจักกระโดดลงแม่น้ำไปในกอบัวพร้อมกับสาวเจ้าที่กรีดร้องเหมือนแผ่นดินจะทลาย 

            “ดอกบัวเต็มไปหมดเลยแม่การะเกด  ออเจ้าจักรอกระไรเล่า !

            “อ้ายออกหลวง ! มึง...”  การะเกดค้างคำพูดไว้เพียงเท่านั้นแลใช้สองมือโอบรอบต้นคอพ่อเสือร้ายไว้มั่น  เนื่องด้วยว่านางว่ายน้ำไม่เป็น  หากปล่อยมือออกได้จมน้ำเป็นแน่  “กูเปียกไปหมดเลยเห็นรึไม่ !

            “เย็นสบายดีเทียว...ข้าว่าเรามาว่ายน้ำแข่งกันดีกว่า”

            “ไปว่ายกับพ่อมึงเถอะอ้ายออกหลวง  ! กรี๊ด...”  คนตัวเล็กในอ้อมแขนกรีดร้องเสียงดังเมื่อออกหลวงสรศักดิ์ทำท่าจักปล่อยนางให้จมน้ำลงไปจริง ๆ

            “เป็นหญิงร้ายกาจเช่นนี้  ใยจึงว่ายน้ำมิเป็นกันหนาแม่การะเกด”

            “...”

            “ออเจ้าดูเข้มแข็งมิใช่หญิงบอบบางเสียหน่อย  แค่ว่ายน้ำมิน่าจะใช่เรื่องยากนา” 

            “...”  การะเกดเงียบไปแลมองหน้าออกหลวงสรศักดิ์ด้วยแววตาตำหนิ  มิใช่เรื่องเล่น ๆ ที่จักมาพูดกัน  แววตาของนางบอกแบบนั้น

            “แม่การะเกด...ออเจ้าโกรธข้าที่พาออเจ้าลงมาเปียกน้ำ  ฤาโกรธที่ข้าถามออเจ้าว่า...”

            “พี่สาวฝาแฝดข้าจมน้ำตาย ! ทีนี้พอใจท่านรึยัง”  แววตาของการะเกดจากที่แข็งกร้าวแปรเปลี่ยนเป็นความเศร้าที่เข้ามาแทนที่  นางเบือนหน้าหนีออกหลวงสรศักดิ์  แต่สองมือก็ยังโอบรอบคอเอาไว้มั่น  “หากข้ามิรบเร้านางให้เก็บดอกบัวให้นางคงจะไม่ตาย ! นั่นคือสาเหตุที่ข้ามิอยากขอร้องกระไรใครทั้งนั้นแม้แต่ตัวท่านเองออกหลวงสรศักดิ์” 

            ใช่ ! กูกลัวว่าการขอร้องของกูจักนำหายนะมาให้กับผู้นั้น  ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมากูมิเคยขอร้องให้ผู้ใดทำตามที่กูขอ  กูแค่สั่ง ! หากทำมิได้กูก็แค่ลงโทษพวกมันด้วยการตบ  แค่นั้นคือจบ

          “ข้าขอโทษ...ออเจ้าอย่าโกรธข้าเลยหนา”

              การะเกดเงียบไปแลมิพูดกระไรอีก  ความเจ็บปวดเมื่อครั้งยังเยาว์หวนคืนมาทำให้นางคิดแลนึกโทษตัวเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน 

            “เงียบเช่นนี้ข้าเดาเอาว่าออเจ้ายังมิหายโกรธเคืองข้า  จักให้ข้าทำกระไรก็ว่ามาเถิด”  ออกหลวงสรศักดิ์พูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอน  แค่เพียงขอให้นางหายโกรธเพียงเท่านั้นมิขออย่างอื่นใด 

            คนในอ้อมแขนเพียงมองหน้าของพ่อเสือร้ายแลใช้สองมือโอบรอบคอเขาให้แน่นขึ้น

            “หัวใจท่านใยถึงเต้นแรงนัก”  การะเกดเปลี่ยนเรื่องจนออกหลวงสรศักดิ์แทบจักไปมิเป็น  นอกจากจะเป็นสตรีมะนาวมิมีน้ำยังทำเฉไฉเปลี่ยนเรื่องไปเรื่อยได้เก่งนัก

            “ออเจ้าว่ากระไรหนาข้ามิเข้าใจ”  ออกหลวงสรศักดิ์พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกของตนเองด้วยการถามคำถามกลับไป 

            “หัวใจของท่านเต้นแรงจนข้าได้ยิน  ออกหลวงสรศักดิ์

           

            “แลข้าคิดว่าข้าเองก็มิอาจควบคุมหัวใจตนเองให้หยุดเต้นได้เช่นกัน”  แววตาของการะเกดแปรเปลี่ยนไปอีกครา  แลความรู้สึกก็ยิ่งมากขึ้น  มากขึ้นจนลมหายใจเริ่มร้อนระอุ  พ่อเสือร้ายเองก็มิอาจควบคุมหัวใจตนเองได้เช่นกัน  สองแขนโอบรัดร่างคนตัวเล็กแน่นขึ้น  แลแน่นขึ้น  “ข้าควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ”

            “แม่การะเกดข้าขอร้อง

           

            “อย่าทำให้ข้าใจเต้นแรงมากไปกว่านี้เลย”  พ่อเสือร้ายแทบจักเบือนหน้าหนีจากนาง  นั่นทำให้การะเกดแทบหุบยิ้มไม่ลง 

           

            “ข้าว่าเรากลับเข้าฝั่งกันเถิด  เกรงว่าแดดจักออกมากแล้ว” 

           

            “ข้ากลัวว่าออเจ้าจักไม่สบาย  เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งข้าขี้คร้านจะดูแล”

            “งั้นก็ได้เจ้าค่ะ  แต่ก่อนจักกลับขึ้นฝั่ง

           

            “ช่วยเก็บดอกบัวให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ  ข้าอยากได้ไปไหว้พระ”

 

บทนี้ยาวขึ้นมาหน่อยนึง ขอโทษด้วยนะคะเมื่อวานกะจะอัพแต่ไม่ได้อัพเลย ยังไงฝากเป็นกำลังใจให้กันต่อด้วยนะคะ กดโหวตให้ด้วยก็จะดีใจม๊ากมากเลยจ้า กำลังใจของผู้อ่านคือสิ่งสำคัญสำหรับไรต์มากนะคะ บท 10 จะรีบอัพให้ไวว่องเลยจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #46 napapon_para (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 23:19
    เก็บดอกบัววิธีนี้ก้อได้หรอทำไมเราพึ่งรู้ละ5555น่ารักมากกก แต่ว่าทำไมคุณลุงไม่อยากให้การะเกดชอบกับพ่อเดื่อละ
    #46
    0
  2. #45 Sun&Moon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 19:22
    ข้านอนตายศพสีชมพูอยู่ทึ่กลางสระบัว อร๊ายยยยย
    #45
    0
  3. #44 ntn.9846 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 18:42
    จะทำยังไงล่ะที่นี้ แม่นายจะต้องออกเรือนกับพี่เดช แล้วหนา พี่เดื่อ รวบหัวรวบหางเลย
    #44
    0
  4. #43 Kim Teaoh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 17:36
    กรี้ดดดฟินนน
    #43
    0
  5. #42 tiew12345 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 16:35
    ฟินนนนนเฟอร์ แม่หญิงปากร้าย
    #42
    0