สะสมคำศัพท์

ตอนที่ 9 : [กริยา] ป่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    15 ก.พ. 52

 

ป่วยก. รู้สึกไม่สบายเพราะโรคหรือความไข้หรือเหตุอื่นที่ทําให้รู้สึก
เช่นนั้น.

กระหม่อมบาง (สํา) ว. เจ็บป่วยง่าย เช่น เขาเป็นคนกระหม่อมบาง ถูกน้ำค้างหน่อย
ก็เป็นหวัด, ขม่อมบาง ก็ว่า.

กระเสาะกระแสะ ว. อาการที่ป่วยอยู่บ่อย ๆ, เสาะแสะ ก็ว่า.

ไข้ น. ความเจ็บป่วย เช่น ไข้จับสั่น ไข้ทรพิษ ไข้หวัด ไข้หวัดใหญ่;
อาการที่มีอุณหภูมิของร่างกายผิดจากระดับปรกติเนื่องจาก
ความเจ็บป่วย.

คางเหลือง (สํา) ว. ป่วยหรือบาดเจ็บมากจนแทบเสียชีวิต, มักใช้ว่า ไม่ตายก็
คางเหลือง.

เจ็บ ก. ป่วยไข้, ราชาศัพท์ว่า ประชวร; รู้สึกทางกายเมื่อถูกทุบตีหรือ
เป็นแผลเป็นต้น.

ชวร, ชวระ [ชวน, ชะวะระ] (แบบ) น. ไข้, ความไข้. ก. เป็นไข้, ป่วย. (ส.; ป. ชร).

แซ่ว ว. อาการที่นอนนิ่งอยู่กับที่เคลื่อนไหวไปไหนไม่ได้ในลักษณะที่
หมดกําลังหรือเจ็บป่วยเป็นต้น ในคําว่า นอนแซ่ว, แอ้วแซ่ว ก็ว่า.

ติดเชื้อ ก. รับเชื้อโรคเข้าสู่ร่างกาย และเชื้อนั้นเจริญใน
ร่างกาย มักแสดงอาการเจ็บป่วย เช่น เขาติดเชื้อมา
จากผู้อื่น; (ปาก) รับเอานิสัยหรือพฤติกรรมบางอย่าง
ของคนที่อยู่รอบข้างเป็นต้นมาใช้หรือเป็นแบบอย่าง
เช่น เขาติดเชื้อพูดคำหยาบมาจากเพื่อน. ว. ลักษณะ
ของโรคที่รับเชื้อมาจากผู้อื่นหรือสิ่งอื่น, เรียกโรคที่มี
ลักษณะเช่นนั้นว่า โรคติดเชื้อ.

บอบ ว. อ่อนเปลี้ยหรือหมดแรงเพราะถูกทุบตีอย่างรุนแรง หรือเจ็บป่วย
อย่างหนัก หรือออกกําลังมากเกินไปเป็นต้น.

แบ็บ ว. อาการที่นอนอยู่กับที่ ลุกไม่ไหว ในลักษณะที่หมดกําลัง
หรือเจ็บป่วย มีอาการเพียบเป็นต้น ในคําว่า นอนแบ็บ.

ประชวร [ปฺระชวน] (ราชา) ก. เจ็บป่วย. (ใช้แก่เจ้านาย). (ส. ปฺรชวร).

ล้มหมอนนอนเสื่อ ก. ป่วยจนต้องนอนรักษาตัว เช่น เขาล้มหมอนนอนเสื่อ
เสียหลายวัน.

อาพาธ [พาด] ก. เจ็บป่วย (ใช้แก่ภิกษุสามเณร). (ป., ส.).

อามัย น. ความป่วยไข้, โรค, ความไม่สบาย, ตรงข้ามกับ อนามัย คือ
ความสบาย ความไม่มีโรค. (ป., ส.).

แอ้วแซ่ว ว. อาการที่นอนนิ่งอยู่กับที่เคลื่อนไหวไปไหนไม่ได้ในลักษณะ
ที่หมดกําลังหรือเจ็บป่วยเป็นต้น ในคําว่า นอนแอ้วแซ่ว, แซ่ว
ก็ว่า.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

305 ความคิดเห็น