สะสมคำศัพท์

ตอนที่ 31 : [นาม] อาวุธ + กริยาที่เกี่ยวข้อง(กำลังเขียน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    20 พ.ย. 53

[ดาบ]

จุรี (กลอน) น. มีด, หอก, ดาบ. (ข. จรี ว่า มีด, หอก, ดาบ).

จรี [จะ-] (กลอน) น. มีด, หอก, ดาบ, เช่น บัดออกกลางสนามสองรา
สองแขงขันหาก็กุมจรีแกว่งไกว. (สมุทรโฆษ). (ข.).

ดาบ ๑ น. มีดยาวปลายแหลมชนิดหนึ่ง สันแอ่นปลายงอนเล็กน้อย มักใช้
เป็นอาวุธสําหรับฟันแทง.

ดาบปลายปืน น. ดาบสั้นตรงสําหรับติดปลายปืน.

ตาว ๑ (โบ) น. ดาบ, มีดยาว.

มีดดาบ น. มีดขนาดใหญ่ ใบมีดรูปยาวรีประมาณ ๑ ศอก ปลายงอน
ขึ้นเล็กน้อย ด้ามทำด้วยไม้ยาว ๑ คืบ ดาบของหลวงปรกติสอดไว้ในฝัก
ดาบเชลยศักดิ์ไม่นิยมทำฝักสำหรับสอดดาบ ใช้เป็นอาวุธ มีชื่อเรียก
ต่างกันออกไปตามลักษณะปลายดาบ, ถ้าปลายแหลม หัวงอน เรียกว่า
มีดดาบหัวปลาซิว, ถ้าปลายมนแหลมเรียกว่า มีดดาบหัวปลาหลด,
ถ้าปลายตัดขวางเรียกว่า มีดดาบหัวตัด, ถ้าปลายแหลมตัดปลายสันเฉียง
ปัดไปทางปลายดาบเรียกว่า มีดดาบหัวเผล้.

แวง ๒ น. ดาบ.

แสง ๒ น. อาวุธ, ศัสตรา, เครื่องมีคม, ราชาศัพท์ใช้ว่า พระแสง เช่น
พระแสงดาบ พระแสงปืน.

อสิธารา น. คมดาบ, คมศัสตรา. (ป., ส.).

อสิ น. ดาบ, มีด, กระบี่. (ป., ส.).

[มีด]

กริช[กฺริด] น. อาวุธชนิดหนึ่ง คล้ายมีด ๒ คม ปลายแหลม ใบมีดตรง
ก็มีคดก็มี เป็นของชาวมลายู.

กำบิด (โบ) น. กรรบิด, มีด. (ข. กําบิต).

กรรบิด [กัน-] น. มีด, ราชาศัพท์ว่า พระกรรบิด. (ข. กำบิต ว่า มีด).

กั้นหยั่น น. มีดปลายแหลม มีคม ๒ ข้าง ส่วนของใบมีดตั้งแต่กั่นถึงปลาย
ใหญ่เท่ากัน เป็นอาวุธ ใช้เหน็บเอว, จีนใช้เป็นเครื่องหมายกันจัญไร
เช่นในรูปสิงโตคาบกั้นหยั่น.

ซุย ๑ น. มีดชนิดหนึ่ง รูปเรียวแหลม.

โต้ ๑น. ชื่อมีดชนิดหนึ่ง สันหนา หัวโต, อีโต้ ก็เรียก.

มีดโอ น. มีดกราย.

มีดอีเหน็บ น. มีดเหน็บ.

มีดอีเหลียน น. มีดเหลียน.

มีดเสียม น. มีดหัวเสียม.

มีดสั้น น. มีดขนาดเล็ก ลักษณะคล้ายมีดพก แต่สันบางกว่า.

วาสี ๒ น. มีด, พร้า. (ป., ส.).

เสน่า [สะเหฺน่า] น. มีดสั้นสำหรับเหน็บประจำตัว.

สัตถ ๓ (แบบ) น. อาวุธ, มีด, หอก. (ป.; ส. ศสฺตฺร).

เหลียน [เหฺลียน] น. ชื่อมีดขนาดใหญ่ ใบมีดแบน ปลายกว้างโคนแคบ สันหนา
และโค้งดุ้งขึ้น โคนมีดทำเป็นบ้องหรือกั่นสอดติดกับด้ามไม้ยาว ใช้ถาง
ป่า ตัดอ้อย หรือรานกิ่งไม้เป็นต้น, อีเหลียน ก็เรียก. (จ.).

อสิ น. ดาบ, มีด, กระบี่. (ป., ส.).

[ธนู]

ธนูชื่ออาวุธชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยคันธนูซึ่งมีสายธนูสำหรับน้าวยิง
และลูกธนูที่มีปลายแหลม; ชื่อกลุ่มดาวรูปธนู เรียกว่า ราศีธนู
เป็นราศีที่ ๘ ในจักรราศี; ชื่อดาวฤกษ์อนุราธา. (ป. ธนุ).

กุทัณฑ์ น. เกาทัณฑ์, ธนู.

เกาทัณฑ์ น. ธนู, กุทัณฑ์ ก็ใช้. (ป., ส. โกทณฺฑ).

จาป ๑ [จาบ, จาปะ] (แบบ) น. ธนู, ศร, หน้าไม้, เช่น ชักกุทัณฑกำซาบ ด้วย
ลูกจาปแล่นลิ่ว. (อนิรุทธ์). (ป., ส.).

ธนุ, ธนุรญ (แบบ) น. ธนู. (ป.).

อุสุ น. ธนู, หน้าไม้, เครื่องยิง. (ป.; ส. อิษ).

สินาด น. หน้าไม้, ปืน.

ศร [สอน] น. อาวุธชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยคันสำหรับยิง เรียกว่า คันศร
กับลูกที่มีปลายแหลม เรียกว่า ลูกศร, เรียกสายคันศรว่า สายศร,
เรียกอาการที่ยิงลูกศรออกไปว่า แผลงศร หรือ ยิงศร; (โบ) ปืน. (ส.).

หน้าไม้ น. วิธีคิดเลขเพื่อให้รู้ว่าไม้มีกี่ยก; เครื่องยิงชนิดหนึ่ง มีคันและ
ราง ยิงด้วยลูกหน้าไม้.

[ปืน]

กำเพลิง [-เพฺลิง] น. ปืนไฟ. (ข. กําเภฺลีง).

ขานกยาง ๑ น. ปืนโบราณที่ตั้งยิงบนขาคํ้า; เรียกตรวนที่มีลูกย่าง ๒ อันว่า
ตรวนขานกยาง.

คำเพลิง [-เพฺลิง] น. ปืน. (ข. กําเภลิง).

เต้าปืน น. ฐานชนวนปืนโบราณที่มีลักษณะนูนขึ้น สําหรับ
โรยดินหู.

ท้ายสังข์ น. ท้ายสุดของปืนใหญ่แบบไทย มีลักษณะงอนคล้ายก้นของหอยสังข์.

ทองปราย (โบ) น. ปืนโบราณชนิดหนึ่ง เช่น ล้วนถือทองปรายทุกคน.
(รามเกียรติ์ ร. ๑).

นมหนู น. ส่วนของปืนที่สวมแก๊ปเพื่อให้ประกายเข้าไปเผาดินปืนข้างใน; ส่วน
ของเครื่องใช้เป็นปุ่มมีรูเพื่อให้ฉีดนํ้ามันออกมา เช่น นมหนูตะเกียง
นมหนูเครื่องยนต์.

บาเรียม น. ปืนใหญ่โบราณชนิดหนึ่ง.

ปืนกล น. ปืนที่มีกลไกยิงได้เร็วมาก.

ปืนพก น. ปืนขนาดเล็ก สำหรับพกพาติดตัวไปได้.

ปืนครก น. ปืนใหญ่ที่มีลำกล้องสั้นลักษณะคล้ายครก

ปืนเล็กยาว น. ปืนเล็กที่มีลำกล้องยาวติดดาบปลายปืนได้.

ปืนเล็ก น. ปืนที่มีปากลำกล้องกว้างต่ำกว่า ๒๐ มิลลิเมตร ลงมา.

มณฑก ๒ [-ทก] (โบ) น. เรียกปืนเล็กยาวชนิดหนึ่งว่า ปืนมณฑก. (อ. bundook).

รังเพลิง น. ส่วนท้ายของลํากล้องปืนเป็นที่บรรจุลูกปืนในตําแหน่ง
พร้อมที่จะจุดชนวน.

รังปืนกล น. ที่ซุ่มกำบังดักยิงข้าศึกทำเป็นมูนดินหรือทำด้วยกระสอบ
ทรายเป็นต้น มีช่องสำหรับสอดปืนกลออกไป.

รางปืน น. ไม้เนื้อแข็งที่ทำเป็นร่องสำหรับรองรับลำกล้องปืนประเภท
ประทับบ่า เช่น ปืนนกสับ ปืนคาบศิลา หรือตัวปืนใหญ่ในสมัยโบราณ
เป็นต้น.

ลำบุ (โบ) น. ปืนใหญ่, เขียนเป็น ละบู ก็มี.

ลำกล้อง น. ส่วนของปืนที่มีลักษณะยาวกลวง, เรียกสิ่งที่มีลักษณะ
คล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น ลํากล้องกล้องโทรทรรศน์.

ลูกโม่ น. วัตถุทําด้วยหิน เหล็ก ทองเหลือง เป็นต้น ให้มีรูปกลม ๆ
ใช้โม่หรือบดสิ่งของ; ส่วนของปืนที่บรรจุกระสุน เมื่อลั่นไก
แล้วหมุนได้เพื่อให้ลูกปืนตรงกับลํากล้อง.

ลูกปราย น. ลูกตะกั่วหรือลูกเหล็กเล็ก ๆ สําหรับยัดใส่ในลํากล้องปืน
ครั้งละหลายลูก เมื่อยิงไปครั้งหนึ่ง ๆ ลูกจะกระจายไป, กระสุน
ปืนชนิดที่มีลูกตะกั่วหรือลูกเหล็กเล็ก ๆ หลาย ๆ ลูกผสมปนอยู่
กับดินปืนในนัดเดียวกัน เวลายิงจะกระจายออก เช่น ปืนลูกซอง
ใช้กระสุนลูกปราย.

ศิลาปากนก น. หินเหล็กไฟที่ใช้ติดกับปลายเครื่องสับของปืน
โบราณบางชนิดเพื่อสับแก๊ปปืนให้เกิดประกายไฟ, หินปากนก
ก็เรียก.

อาฏานา น. เรียกชื่อพิธียิงปืนเพื่อขับไล่ภูตผีปีศาจตามประเพณีความเชื่อ
ในระหว่างพระสงฆ์สวดอาฏานาฏิยสูตรในวันทําพิธีตรุษว่า ยิง
ปืนอาฏานา, อัฏนา ก็ว่า.

[กริยา]

กวัด[กฺวัด] ก. จับด้ามวัตถุให้ปลายตั้งขึ้นแล้วปัดไปมา, ใช้เข้าคู่กับคํา
แกว่ง เป็น กวัดแกว่ง หรือ แกว่งกวัด หรือใช้เข้าคู่กับคำ ไกว เป็น
กวัดไกว.

กระวัด [-หฺวัด] (กลอน) แผลงมาจาก กวัด เช่น เฉวียงหัตถ์กระวัดวรธนู.
(สรรพสิทธิ์).

จำทวย ๒ (กลอน) ก. ถือ, ถืออาวุธร่ายรํา, เช่น จําทวยธนูในสนาม. (สมุทรโฆษ).

ควง ก. แกว่งหรือทําให้หมุนไปโดยรอบ เช่น ควงกระบอง ควงดาบ

ร่อน ก. อาการของสิ่งมีลักษณะแบนเลื่อนลอยไปหรือมาในอากาศ, ทำให้
สิ่งแบน ๆ เคลื่อนไปในอากาศหรือบนผิวน้ำ เช่น ร่อนรูป ร่อนกระเบื้อง
ไปบนผิวน้ำ; กางปีกแผ่ถาไปมาหรือถาลง เช่น นกร่อน เครื่องบินร่อน
ลง; แยกเอาของละเอียดออกจากของหยาบ โดยใช้เครื่องแยกมีแร่ง
เป็นต้นแกว่งยักไปย้ายมา ให้ของที่ละเอียดหลุดลงไป เช่น ร่อนข้าว,
แกว่งวนเวียนไปรอบตัว เช่น ร่อนดาบ; เอาคมมีดถูวนเบา ๆ ที่หิน
ในคําว่า ร่อนมีด.

ลงดาบ ก. ประหารชีวิตด้วยการใช้ดาบฟันคอให้ขาด เช่น
เพชฌฆาตลงดาบนักโทษ.

คล่องมือ ว. ถนัดมือ, เหมาะกับมือ, เช่น มีดเล่มนี้ใช้คล่องมือ; สะดวก,
ไม่ขาดแคลน, เช่น เขามีเงินใช้คล่องมืออยู่เสมอ.

ควั่น [คฺวั่น] น. ที่ต่อขั้วผลไม้หรือดอกที่เป็นรอยรอบเช่นที่ก้านผลขนุนหรือ
ทุเรียนเป็นต้น. ก. ทําให้เป็นรอยด้วยคมมีดโดยรอบ. ว. เรียกอ้อยที่
ควั่นให้ขาดออกเป็นข้อ ๆ ว่า อ้อยควั่น.

ผ่า ก. ทําให้แยกออกจากกันตามยาวด้วยมีดหรือขวานอย่างผ่าฟืน,
โดยปริยายหมายถึงกิริยาที่ทําให้แยกออก เช่น ผ่าฝี ผ่าปากม้า;
แหวกเข้าไป เช่น ผ่าเข้าไป; ฟาดฟันลงไป; (ปาก) ทำสิ่งที่ไม่น่า
จะทำหรือในลักษณะที่ไม่ควรจะเป็นเช่นนั้น เช่น วิ่งผ่าเข้าไป
กลางวงแทนที่จะเล่นกันอยู่ข้างล่าง ผ่าขึ้นไปอยู่บนยอดไม้.

พลิ้ว [พฺลิ้ว] ก. บิด, เบี้ยว, เช่น คมมีดพลิ้ว; สะบัดเป็นคลื่นไปตามลม
เช่น ธงพลิ้ว.

ลงมีด ก. จดมีด คือ เริ่มฟัน.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

305 ความคิดเห็น

  1. #215 มุมิ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 18:10
    ขอโทษนะคะ คำโบ ในวงเล็บ นี่กมายถึงอะไรคะ
    #215
    0
  2. #13 แป้งโกกิ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 18:31
    โอ้ สุดยอดดด~!!
    #13
    0
  3. #10 HaPpiniiZ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2552 / 17:11

    ขอบคุณค่ะ เป็นประโยชน์มากๆเลย ^^

    #10
    0