รักวุ่นๆ ลุ้นหัวใจ

ตอนที่ 9 : เรื่องวุ่นๆ # 9 ออดิชั่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.ค. 52

ตอนที่ 9

 

            เมื่อก้าวเข้าไปในห้องพักของผู้เข้าออดิชั่น คนที่อยู่ในห้องก็หันมามองลูน่าเป็นตาเดียว ดูเหมือนว่าการมาถึงก่อนเวลาสิบห้านาทีจะไม่เพียงพอ เพราะเธอมาถึงเป็นคนสุดท้าย แต่นี่คงไม่ใช่เหตุผลที่หลายๆ คนมองมาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรแน่ๆ

 

            ลูน่ายิ้มทักทาย แต่ไม่มีใครยิ้มตอบ ที่มารยาทดีหน่อยก็โค้งรับนิดๆ แต่บางคนถึงกับสะบัดหน้าใส่ ลูน่าขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความงุนงง แต่ก็ไม่ต้องเก็บความสงสัยไว้นานนัก เมื่อมีเด็กสาวสวยจัดเดินเข้ามาหา

 

            เธอเองเหรอ เด็กของคุณคุริฮาระ

 

            คุริฮาระ... ลูน่าทวนคำ เริ่มจะเข้าใจเหตุการณ์เลาๆ

 

            ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอทำยังไง คุณคุริฮาระถึงพยายามดันเด็กใหม่อย่างเธอ แต่บอกไว้เลยว่าการออดิชั่นของผู้กำกับอิสึมิน่ะ เข้มงวดมาก ต่อให้ใช้เส้นท่านประธาน ถ้าไม่ถูกใจผู้กำกับก็อย่าหวัง

 

            แค่นี้ทุกอย่างก็กระจ่าง แม้จะเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดมาก่อน แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไร

 

            ถึงฉันจะไขว่คว้าโอกาสมาโดยไม่ถูกต้องนัก แต่ถ้าคุณมีความสามารถก็ไม่เห็นต้องกลัวอะไรนี่ลูน่าตอบน้ำเสียงอ่อนหวาน แต่ใช้สายตาคมกริบสะกดอีกฝ่ายไว้

 

            เมื่อรู้ว่าคู่ต่อสู้ไม่ใช่ไก่อ่อนอย่างที่เธอคิดไว้ เด็กสาวคนนั้นก็เป็นฝ่ายหลบสายตาแล้วตวัดน้ำเสียงทิ้งท้าย

 

            แน่นอนย่ะ ชั้นไม่มีทางแพ้คนอย่างเธอแน่

 

            คนอื่นๆ ที่มองอย่างสนอกสนใจก็หันไปทำกิจกรรมของตนเองต่อ ไม่ว่าจะเป็นการแต่งเติมเสริมสวย ซุบซิบพูดคุย หรือแม้แต่การนั่งหลับตาทำสมาธิ

 

            เมื่อใกล้ถึงเวลาเริ่มการออดิชั่น เจ้าหน้าที่ก็นำหมายเลขมาติดที่เสื้อผู้เข้ารับการออดิชั่น แล้วพาไปยังอีกห้องที่มีคณะกรรมการรออยู่

 

********************

 

            เริ่มต้นด้วยการแนะนำตัวอย่างง่ายๆ ตอบคำถามนิดหน่อย แล้วก็จับสลากฉากที่จะใช้ทดสอบการแสดง ซึ่งทุกคนจะต้องแสดงเป็นนางเอกของเรื่องที่เป็นตำรวจเหมือนกันหมด เมื่อรู้ว่าได้แสดงฉากไหนแล้วก็จะได้รับบทละครตอนที่ต้องแสดงและเรื่องย่อของละคร จากนั้นก็ถูกพาไปยังสตูดิโอเพื่อลองชุด และถ่ายรูปไว้ให้กรรมการพิจารณา ส่วนชุดที่จะใส่แสดงให้ผู้เข้าออดิชั่นเลือกเองจากชุดที่เตรียมไว้ให้

 

             ลูน่าภาวนาให้ตัวเองได้ฉากบู๊แอคชั่นเพราะคิดว่าตัวเองจะทำได้ดี แต่กลับจับได้ฉากเศร้าสะเทือนอารมณ์ที่นางเอกจำต้องจับพระเอกใส่กุญแจมือ ทำเอาเจ้าตัวเซ็งจัด ไม่รู้จะแสดงยังไงดี แถมยังต้องรีบเตรียมตัวให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมงซะด้วย

 

            มือถือที่ชินจิเพิ่งเอามาให้เมื่อคืนก็ถูกเจ้าหน้าที่ยึดไปเรียบร้อย จะโทรไปปรึกษาใครก็ไม่ได้ สุดท้ายก็ต้อง ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

 

            ถือว่าโชคดีที่ลำดับการแสดงเรียงตามเลขประจำตัว ลูน่าจึงได้แสดงเป็นคนสุดท้าย มีโอกาสได้ศึกษาการแสดงของคนอื่นๆ จนพอจะจับจุดได้บ้าง แต่สำหรับบางคน การได้เห็นคนอื่นแสดงก่อนกลับทำให้รู้สึกเครียดมากขึ้น จนแสดงออกมาไม่ดีเท่าที่ควร

 

            กว่าจะมาถึงลูน่าซึ่งเป็นคนสุดท้าย คณะกรรมการก็มีนักแสดงที่แต่ละคนหมายตาไว้แล้ว จึงไม่ได้คาดหวังกับเด็กใหม่ที่คุริฮาระฝากมามากนัก

 

*********************

 

            หยุดนะหญิงสาวกระชับปืนในมือแน่น พร้อมที่จะลั่นไกทันทีถ้าหากอีกฝ่ายไม่ทำตามคำสั่ง

 

            ผู้ชายรูปร่างสูงในเสื้อแจคเก็ตค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างช้าๆ ทางหนีของเขาถูกขวางกั้นด้วยกำแพงสูงทั้งสามด้าน ส่วนด้านหลังก็ถูกปิดทางโดยคนที่เขาไม่อาจใช้กำลังฝ่าออกไป

 

            หันกลับมาช้าๆ อย่าตุกติกน้ำเสียงที่เคยอ่อนหวานตวาดกร้าว

 

            ชายหนุ่มหันมาอย่างช้าๆ แสงไฟสลัวในบริเวณนั้นสาดกระทบใบหน้า

 

            ฮารุ...หญิงสาวตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าคนร้ายชัดเจน มือที่ถือปืนสั่นระริกตามแรงอารมณ์

 

        คาโอริน้ำเสียงของเขาช่างเย็นชา

 

            คาโอริรู้สึกราวกับอยู่บนทางสองแพร่ง โดยปกติเธอควรจะเลือกหน้าที่โดยไม่ลังเล แต่คราวนี้เธอกลับคิดจะปล่อยเขาไป

 

            แต่สวรรค์กลับลิขิตให้เธอเป็นได้เพียงผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ กำลังเสริมติดตามมาถึง ทางเลือกเหลือเพียงทางเดียวสำหรับเธอ

 

            วางอาวุธซะประโยคที่หลุดออกจากปากเป็นไปตามอัตโนมัต

 

            ชายหนุ่มสบตาคนรักนิ่งก่อนวางอาวุธในมืออย่างช้าๆ แล้วเตะไปทางหญิงสาวอย่างรู้หน้าที่

 

            คาโอริเก็บปืนใส่ซองหนังที่สะพายไว้ที่หัวไหล่ รับกุญแจมือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ด้านข้าง หญิงสาวเดินเข้าไปหาคนรักซึ่งบัดนี้กลายเป็นคนร้ายที่เธอต้องจับกุม

 

            อย่าพยายามช่วยผม ฮารุกระซิบเมื่อรู้ว่าคาโอริจงใจจะให้เขาใช้เธอเป็นตัวประกัน ปืนถูกเก็บไว้อย่างลวกๆ ในซองหนัง ทำให้เป็นเรื่องง่ายที่เขาจะใช้มันและชีวิตของคาโอริเป็นเครื่องต่อรองกับตำรวจ

 

            หญิงสาวชะงัก เงยหน้ามองคนรักอย่างตัดพ้อ ก่อนจะตัดสินใจสวมกุญแจมือแก่ผู้ต้องหาแล้วหันหลังเดินจากมาอย่างรวดเร็ว

 

            ฝากด้วยนะ หญิงสาวพูดกับตำรวจท้องที่ซึ่งมาช่วยล้อมจับ

 

            คาโอริพยายามกลั้นน้ำตาแล้วหันกลับไปดูคนรักอีกครั้ง เขากำลังมองมาที่เธอพอดี

 

ฮารุยิ้ม... อบอุ่น

 

หญิงสาวสะบัดหน้าหนี

 

ทำไมเขายังยิ้มแบบนี้... หรือว่ามีแต่เธอเท่านั้นที่เสียใจ

 

ความผิดหวัง... ความเศร้า... ทำให้คาโอริละเลยที่จะมองให้ลึกถึงแก่นแท้ของรอยยิ้มนั้น

 

            หญิงสาวปิดกั้นความรู้สึก ลั่นกุญแจปิดตายหัวใจของตัวเอง เธอตัดสินใจเดินออกจากที่เกิดเหตุโดยทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง... เพื่อจะได้ไม่ต้องเสียใจอีก

 

*******************

 

            โอเค คัท!”

 

            ก็พอใช้ได้ สำหรับคนที่ไม่เคยแสดงละครมาก่อน ผู้กำกับอิสึมิพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุกคนรู้ดีว่าไม่ค่อยพอใจการแสดงเท่าไหร่ และยิ่งชัดเจนเมื่อตามมาด้วยคำตำหนิ ยังสื่ออารมณ์ไม่ค่อยได้ ผมไม่รู้สึกถึงความเศร้าความสับสนของคาโอริสักเท่าไหร่ ที่สำคัญ คุณไม่ได้ร้องไห้ตามบท

 

            ลูน่ายืนฟังด้วยกิริยาสงบ เธอไม่โต้แย้งสักนิด ในเมื่อทุกอย่างก็เป็นดังที่ผู้กำกับพูด เด็กสาวโค้งเล็กน้อยก่อนกลับไปนั่งเมื่อกรรมการคนหนึ่งบอก

 

        เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ แล้วอีกสามวันเราจะแจ้งผลการออดิชั่นไปที่ต้นสังกัดของทุกคน ผู้กำกับกล่าวก่อนจะเดินออกจากห้องไปเป็นคนแรก ตามด้วยกรรมการคนอี่นๆ เหลืออยู่เพียงคนเดียวที่ยังคงนั่งเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ผู้เข้าออดิชั่นจึงค่อยๆทยอยออกจากห้องไปก่อน

 

            เดี๋ยวก่อนสิ เบอร์สามสิบเอ็ด ผู้ชายที่สวมแว่นดำตลอดเวลาการออดิชั่นเรียกลูน่า

 

            เด็กสาวหันกลับไปมองด้วยความสงสัย

 

            ท่าทางจับปืนทะมัดทะแมงดี เคยฝึกยิงปืนมาหรือเปล่า

 

ค่ะ ฝึกมาบ้าง นอกจากยิงปืนแล้วก็มีพวกศิลปะการป้องกันตัวอีกนิดหน่อย ลูน่าถ่อมตัว เพราะอย่างที่เธอฝึกมาคงไม่เรียกว่า ฝึกมาบ้าง แต่เรียกว่า ฝึกอย่างหนักแม้ช่วงนี้จะร้างราไปบ้าง แต่ก็มีความมั่นใจไม่น้อย

 

            แล้วมั่นใจไหมว่าจะสามารถแสดงคิวบู๊ได้

 

            แน่นอนค่ะ ทำไมหรือคะ เด็กสาวย้อนถาม

 

        ไม่มีอะไรหรอก ถามเฉยๆ ผู้ชายคนนั้นยักไหล่ แล้วก็เดินออกไปเฉยๆ ปล่อยให้ลูน่ายืนงงอยู่ครู่ใหญ่ แล้วจึงเดินออกจากห้องเป็นคนสุดท้าย
           

*******************

           

            สวัสดีค่ะ ลูน่าทักเมื่อเห็นคุริฮาระ เรียวกิยืนรออยู่ที่ลอบบี้

 

        ชายหนุ่มโค้งเล็กน้อย ก่อนจะชวนลูน่าไปคุยกันที่ร้านกาแฟซึ่งอยู่ภายในบริเวณอาคารสำนักงานของมิราจ

 

            การออดิชั่นเป็นอย่างไรบ้างเรียวกิถามหลังจากทั้งสองสั่งเครื่องดื่มเรียบร้อย

 

            ลูน่ายักไหล่

 

            ฉันก็เป็นตัวของตัวเองอย่างที่คุณบอกนั่นแหละ โดนผู้กำกับตำหนิมาเต็มๆ สงสัยจะไม่ผ่าน

 

            ผมก็ไม่ได้หวังให้คุณได้รับบทนางเอกหรอก

 

            แล้วคุณหวังอะไรล่ะ ลูน่าโพล่งออกมาด้วยความไม่พอใจ รู้สึกเหมือนกำลังถูกหลอก

 

            คุณไม่เคยมาออดิชั่นคงไม่รู้ ถ้าหากต้องการคัดเลือกผู้แสดงเป็นนางเอกจริงๆ การคัดเลือกจะต้องเข้มงวดกว่านี้ ไม่มีทางที่จะเริ่มเก้าโมง เสร็จบ่ายโมงแบบนี้ ที่เป็นแบบนี้เพราะผู้กำกับอิสึมิมีนักแสดงที่หมายตาให้รับบทนางเอกอยู่แล้ว สิ่งที่ผมหวังคือบทอื่นต่างหากล่ะ

 

            บทอื่น? หมายความว่ายังไง คุณคงไม่ได้เล่นตลกกับฉันหรอกนะ

 

            เรียวกิมองเด็กสาวที่กำลังมองเขาด้วยสายตาคมกริบ เขารู้สึกตั้งแต่แรกแล้วว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา ดูเผินๆ อาจจะไม่แตกต่างจากนักเรียนไฮสคูล แต่บางครั้งสายตา ท่าทาง และคำพูด ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่ากำลังคุยกับคนที่มีวุฒิภาวะสูง นั่นเป็นเหตุผลที่เขามักใช้สรรพนามและคำพูดเหมือนกับเขาพูดกับผู้ร่วมงานที่อยู่ในวัยเดียวกัน มากกว่าจะคุยอย่างเป็นกันเองเหมือนคุยกับดาราวัยรุ่นคนอื่น

 

            คุณคิดว่านางเอกละครเรื่องนี้เป็นยังไง

 

            งี่เง่า ลูน่าตอบแบบไม่ต้องคิด นั่นเป็นสาเหตุหนึ่งที่เธอไม่สามารถร้องไห้ได้ตามบทที่ได้รับ สำหรับฉัน ถ้าเลือกที่จะทำตามหน้าที่แล้ว ก็จะไม่มีการลังเลอีก ถ้าจะเลือกคนรัก ฉันก็จะพาเขาหนีไปโดยไม่สนใจว่ามันจะผิดหรือจะถูก แต่นี่มาลังเลสองจิตสองใจ ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็ยังรู้สึกผิด ฉันถึงบอกว่า มันงี่เง่ามาก

 

            เห็นไหมล่ะ ในเมื่อคุณก็มีอคติกับความคิดและการกระทำของตัวละคร แล้วจะแสดงออกมาดีได้ยังไง การแสดงเป็นตัวละครที่แตกต่างจากตัวเองมากๆ สำหรับมืออาชีพก็ยังไม่ใช่เรื่องง่าย มือใหม่อย่างคุณ ผมว่าเริ่มต้นจากสิ่งที่ใกล้เคียงกับตัวเองจะดีกว่า

 

            เรียวกิยื่นบทละครฉบับเต็มให้ลูน่า

 

            ในเรื่องนี้ยังมีบทที่เหมาะกับคุณอยู่ คิดว่าไม่เกินหนึ่งสัปดาห์จะต้องมีคนติดต่อให้คุณรับบทนี้แน่ ผมเลยอยากจะให้คุณเริ่มเรียนการแสดงทันที

 

        ลูน่าเปิดบทละครดูพบว่ามีชื่อตัวละครตัวหนึ่งถูกไฮไลท์ชื่อเอาไว้ เมื่อพลิกดูบทพูดคร่าวๆ ก็รู้สึกเห็นด้วยกับเรียวกิ... คล้ายฉันจริงๆด้วย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะได้รับบทนี้นี่นา เด็กสาวคิด

 

            จะไม่รีบร้อนเกินไปหน่อยเหรอคะ รอให้ทีมงานติดต่อมาก่อนดีกว่า ช่วงนี้ฉันต้องทำกิจกรรมที่โรงเรียนด้วยเพราะลูน่าตั้งใจว่าจะไปช่วยงานชมรมทำสวนบ้าง เป็นการตอบแทนที่เซจิช่วยเหลือเธอจากแก๊งค์ห้าสาว

 

            เรียวกินิ่งคิด

 

            คุณอยู่ชมรมอะไร ต้องทำกิจกรรมทุกวันไหม เขาถาม

 

            ไม่ต้องทำทุกวันหรอกค่ะ แต่ก็ควรจะไปบ้าง

 

            อืม... งั้นเข้าชมรมการแสดงอีกสักชมรมสิ ผมมีคนรู้จักอยู่ที่ชมรมการแสดงของโรงเรียนคุณพอดี จะได้ไม่ต้องมาฝึกซ้อมที่สำนักงาน

 

            ก็สะดวกดีนะคะ แต่ฉันคงมาซ้อมทุกวันแบบสมาชิกชมรมคนอื่นไม่ได้ ลูน่าแบ่งรับแบ่งสู้

 

            ดูท่าทางคุณไม่ค่อยอยากเป็นดาราเลยนะ

 

            ใครว่าล่ะคะ การเป็นดาราในสังกัดของมิราจสำคัญกับชีวิตของฉันมาก ลูน่าตอบด้วยสีหน้าจริงจัง ส่วนเรื่องชมรมการแสดงฉันจะกลับไปคิดดูนะคะ วันนี้คงต้องขอตัวก่อน

 

        ลูน่าเอ่ยลาเนื่องจากใกล้จะถึงเวลาที่นัดหมายกับเรย์ หากเธอไปช้าคงไม่มีเวลาดูวิดีโอการแข่งขันที่ฝากพี่ชายฝาแฝดบันทึกไว้ แล้วพวกที่โรงฝึกต้องจับได้แน่ๆ ว่าเธอไม่ได้ไปดูการแข่ง

 

            ทุกอย่างต้องเรียบร้อยสิน่า...

 

เด็กสาวเดินเร็วๆ มุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟ

 

******************************************************

           

ครบร้อยเปอร์เซ็นต์ซะที(ปาดเหงื่อ...)
คราวหน้าเจอกันเดือนตุลาเลยนะ  สัญญาว่าจะลงหลายๆตอน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #28 cattycall (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2552 / 22:56

    สนุกดีนะ แต่ว่าเจอกัน เดือน ตุลาคม เลยนะหรือ 2 เดือนกว่าเลยนะ นานจังเลย แต่ไม่เป็นไรจะรออ่านนะ

    #28
    0
  2. #27 coralove (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2552 / 11:49
    สั้นจัง  .......อัฟเร็วๆๆนะ  
    #27
    0
  3. #26 Prcblem Chllcl (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2552 / 14:15
    กว่าจะมาอัพ เรารอจน จะ แก่อยู่แล้วนะนี้!!
    #26
    0