รักวุ่นๆ ลุ้นหัวใจ

ตอนที่ 4 : เรื่องวุ่นๆ # 4 ประธานนักเรียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 เม.ย. 52

ตอนที่ 4

 

                อากาศเย็นสบายยามเช้าของฤดูใบไม้ผลิ ดอกซากุระกำลังจะผลิบาน สรรพเสียงแห่งชีวิตแว่วมาตามสายลม เด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายของโรงเรียนเอกชนชื่อดังกำลังเดินทอดน่องตามเส้นทางไปโรงเรียนของเธอ ผมยาวดำขลับจรดเอวพริ้วไปตามการเคลื่อนไหว ทุกก้าวย่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้น 

               วันนี้จะเป็นการไปโรงเรียนครั้งแรกในรอบแปดปี เด็กสาวพยายามทำใจให้สบาย เก็บเกี่ยวเอาบรรยากาศดีๆระหว่างเดินทาง เธอต้องการพลังใจอย่างมากเลยทีเดียว

            แต่ยิ่งใกล้ถึงโรงเรียนลูน่าก็ยิ่งรู้สึกปั่นป่วนในท้อง 

อาการปฏิเสธโรงเรียน....

เด็กสาวพยายามหายใจลึกๆ และนึกถึงอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่โรงเรียนแต่ก็ทำไม่ได้

มือของเธอเย็นเฉียบ เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามไรผม ลูน่ากำมือทั้งสองข้างจนเล็บจิกเข้าไปกลางฝ่ามือและฝืนเดินต่อไป

เมื่อมองเห็นประตูโรงเรียน นักเรียนหลายคนเดินผ่านเส้นอาณาเขตเข้าไปอย่างปกติ อีกหลายๆคนมองเด็กสาวที่ยืนนิ่งอยู่ห่างจากประตูประมาณสิบเมตรด้วยความสนใจ... เสียงซุบซิบของคนรอบข้างไม่อาจผ่านเข้ามาในโสตประสาทของเธอ ลูน่าเริ่มก้าวเท้าอย่างมั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้

เด็กสาวพยายามข่มความรู้สึกป่วยทางร่างกายที่มีสาเหตุจากสภาพจิตใจ ทุกๆก้าวย่างที่เธอพาตัวเองเข้าไป อาการปวดท้องก็ทวีความรุนแรงขึ้น เธอรู้สึกหวิวๆ เหมือนใจจะขาด และเมื่อก้าวเท้าเข้าไปในโรงเรียน

ลูน่าก็ล้มพับลงทันที...

 

<><><><><><><><><><><> 

 

กรี๊ด!

เสียงหวีดร้องด้วยความหวาดกลัว ทำให้เรย์พุ่งพรวดไปที่เตียง เขาเห็นลูน่าลุกขึ้นนั่งอยู่บนเตียง เหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือสองข้างจิกผมตัวเองไว้แน่น ริมฝีปากสั่นระริก

ฝันถึงเรื่องนั้นอีกแล้ว...

เรย์นั่งลงที่ริมเตียง ค่อยๆแกะมือของลูน่ามากุมไว้พร้อมกับพูดปลอบเหมือนกับที่เคยทำ เมื่อน้องสาวค่อยๆสงบลงแล้ว เรย์ก็พูดด้วยความสำนึกผิด

ขอโทษ ไม่นึกว่าจะทำให้เธอกลับไปคิดถึงเรื่องนั้นอีก

ลูน่าส่ายหน้าเล็กน้อย พลางซุกหน้าลงกับบ่าของอีกฝ่าย

ไม่เป็นไร ขอบใจ

ไม่เป็นไร... สำหรับความหวังดีที่พยายามผลักดันให้เอาชนะปมในอดีต ขอบใจ... ที่อยู่เคียงข้างเสมอในเวลาแบบนี้

เรย์ เด็กคนนั้นเป็นยังไงบ้าง เสียงถามดังมาจากทางประตูของห้องพยาบาล

ลูน่ากับเรย์ผละออกจากกันโดยอัตโนมัติ เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนพร้อมกับรูดม่านที่กั้นเตียงนอนออก

ไม่เป็นไรแล้วล่ะ

อืม อากิระเดินเข้ามาดูใกล้ๆ เมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่บนเตียงยังหน้าซีดอยู่ก็บอกว่า อีกเดี๋ยวอาจารย์ห้องพยาบาลจะมา เธอนอนไปก่อนก็แล้วกัน ท่าทางยังไม่ค่อยดีเลยนี่ ขอโทษนะ แต่พวกฉันต้องเข้าเรียนแล้ว

ลูน่าพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ แล้วก็พลิกตัวลงนอนโดยหันหลังให้ทั้งสองคน

ทำไมหมอนี่ต้องมาเห็นเธอในสภาพอ่อนแอแบบนี้ด้วยนะ ดีที่ไม่ได้ตอนนี้ไม่ได้เป็นชิโนบุไม่งั้นต้องถูกมองด้วยสายตาสมเพชแน่ๆ 

เมื่อคนป่วยแสดงออกว่าต้องการพักผ่อน เรย์และอากิระจึงเดินออกไปเงียบๆ

 

<><><><><><><><><><><> 

 

                เมื่อถึงเวลาพักกลางวันลูน่าก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงว่า เธออยู่ในโรงเรียน และที่นี่ปลอดภัยสำหรับเธอ มันสว่าง สะอาดสะอ้าน และเต็มไปด้วยผู้คน 

เด็กสาวเดินไปที่ห้องเรียน...

                แม้จะเป็นเวลาพักกลางวันแต่ก็ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนคาบบ่ายแล้ว นักเรียนกว่าครึ่งห้องจึงมานั่งพูดคุยกันเป็นกลุ่มๆ

                ครืด...

                เสียงเปิดประตูห้องทำให้หลายคนหันไปมอง แล้วก็สะกิดเพื่อนให้ดูคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง

                ลูน่ามองทุกคนด้วยความงุนงง ทำไมทุกคนถึงได้เงียบแล้วก็จ้องมองเธอแปลกๆ เด็กสาวหยุดยืนอยู่หน้าห้องเพราะไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดี

                แล้วก็มีนางฟ้ามาโปรด...

                เด็กสาวท่าทางเอาการเอางาน ผมสั้นแค่ต้นคอ สวมแว่นตาทรงรี เดินเข้ามาหาด้วยท่าทางเป็นมิตร

                คุณคุโรคาวะใช่มั้ยคะ

                ลูน่าตอบรับ

                สบายดีแล้วเหรอ มาทางนี้สิ นี่ที่นั่งของเธอ แล้วก็พาลูน่าไปยังที่นั่งริมหน้าต่างแถวรองสุดท้าย ตรงนั้นมีเด็กผู้หญิงหลายคนกำลังจับกลุ่มกันอยู่ ทั้งหมดยิ้มให้และมองเธอด้วยความสนใจ

                นี่ๆ ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงเหรอเด็กสาวที่ท่าทางเปรี้ยวๆ มั่นใจในตัวเองโพล่งถามทันทีที่ลูน่านั่งลง

                ลูน่าไม่รู้จะตอบอย่างไรดี แต่ที่แน่ๆเธอไม่บอกใครแน่ว่าเธอเป็นโรคกลัวโรงเรียน สุดท้ายจึงตอบออกไปว่า

                นิดหน่อยน่ะ

                หืม... แต่น่าอิจฉาจังเลย มีเจ้าชายอุ้มไปห้องพยาบาลด้วยเด็กสาวคนเดิมพูด คนอื่นๆก็มีทีท่าเห็นด้วย

                ลูน่าเลิกคิ้ว เธอคิดว่าตัวเองฟังไม่ผิดนะ เจ้าชายเหรอ

                ใครพาฉันไปส่งห้องพยาบาลล่ะ ใช่คนที่หน้าตาเหมือนฝรั่งหรือเปล่า เธอหมายถึงพี่ชาย

                คราวนี้คนที่ตัวเล็กๆ ผมเป็นลอนมัดแกละสองข้างเป็นคนตอบ

                ไม่ใช่ นั่นก็เจ้าชายเหมือนกัน แต่คนที่อุ้มเธอไปน่ะเป็นประธานนักเรียน พวกเราอิจฉากันใหญ่ อยากเป็นลมให้ประธานอุ้มบ้าง

                ลูน่าหัวเราะ พี่ชายเธอก็เป็นเจ้าชายกับเขาเหมือนกัน

                ไม่ต้องอิจฉาหรอก ฉันหมดสติไม่รู้เรื่องอย่างนั้น ใครอุ้มก็ไม่ต่างกัน ลูน่าพูดก่อนจะเปลี่ยนประเด็น

                ฉันยังไม่รู้จักพวกเธอเลย ฉัน คุโรคาวะ มิซึกิ

                อืม... พวกเรารู้จักเธอกันหมดแล้วแหละ ถือว่าเป็นคนดังเลยนะ คนที่เป็นลมที่หน้าโรงเรียนในวันเปิดเทอมเนี่ย

                ฉันไม่อยากดังอย่างนี้หรอก ลูน่าทำหน้าแหยๆ

                เพื่อนๆหัวเราะ ก่อนจะแนะนำตัว

                ฉันอุเอดะ นานะ นี่หัวหน้าห้อง ไอโนะ ริสึโกะ เด็กสาวที่ท่าทางเปรี้ยวๆแนะนำตัวเองและคนผมสั้นที่พาลูน่ามาที่โต๊ะ

          ลูน่าหันไปทางคนมัดผมสองข้าง

                ฟุคุโยชิ มิกิจ้ะ

                แล้วคนที่นั่งฟังคนอื่นคุยมาตลอดก็อ้อมแอ้มแนะนำตัวบ้าง

                คิริซาว่า ยูริโกะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

                ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ ลูน่าโค้งตอบตามธรรมเนียมเมื่อยูริโกะแนะนำตัวอย่างค่อนข้างเป็นทางการ

                ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้ คุณหนูยูริโกะ นานะพูดล้อเลียนแล้วก็หันไปพูดกับลูน่า ที่บ้านเขาเป็นสำนักชงชาน่ะ ถึงได้มารยาทดีทุกกระเบียดนิ้ว

          จริงเหรอ ฉันอยากเห็นพิธีชงชาบ้างจัง ลูน่าสนใจ

ยูริโกะยิ้มอายๆ

                งั้นเลิกเรียนเราไปชมรมชงชาด้วยก็แล้วกัน คุณคุโรคาวะอยากเข้าชมรมไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า นานะถาม

                "เรียกว่ามิซึกิเถอะ" ลูน่าบอกก่อนจะนิ่งคิด

                แค่เรียนกับทำงานก็ยุ่งจะแย่แล้ว แถมยังต้องไปซ้อมคาราเต้อีก จะให้เข้าชมรมอีกคงไม่ไหว จึงยิ้มเจื่อนๆแล้วตอบว่า

                ชมรมกลับบ้าน

                ไม่ได้นะ ริสึโกะพูด นักเรียนทุกคนจะต้องเข้าชมรมอย่างน้อยหนึ่งชมรม

                ไม่เห็นบอกไว้ในคู่มือนักเรียนเลยลูน่าแย้ง

                ถึงจะไม่มีเขียนไว้ แต่ยังไงก็ต้องเข้าชมรมทุกคน

                ลูน่าทำหน้าเซ็ง

                เอาน่า หลายๆชมรมก็ไม่ต่างจากชมรมกลับบ้านนักหรอก มิกิบอก ตอนเลิกเรียนเราค่อยไปตระเวนดู บางทีเธอเห็นแล้วอาจจะอยากทำกิจกรรมขึ้นมาก็ได้

                แล้วพวกเธออยากเข้าชมรมอะไรกันล่ะ

                ยายนี่ ชมรมชงชา... ร้อยเปอร์เซนต์ นานะชี้ไปที่ยูริโกะ ส่วนพวกเราสองคนก็ต้องชมรมคอมพิวเตอร์ของรุ่นพี่เรย์

                ใครเหรอ รุ่นพี่เรย์ ลูน่าถามทั้งๆที่คิดว่าน่าจะเป็นพี่ชายฝาแฝดของเธอนั่นแหละ

                ก็คนที่เธอบอกว่าเหมือนฝรั่งไง เค้าเป็นเพื่อนกับประธานนักเรียน หล่อก็หล่อ เรียนก็เก่ง แถมยังรวยอีกต่างหาก สองสาวพูดด้วยสายตาเคลิ้มฝัน

                ประธานนักเรียน... ลูน่าคิด เรย์เป็นเพื่อนกับประธานนักเรียน  แล้วประธานนักเรียนชื่ออะไรเหรอ

                ทาจิบานะ อากิระไงล่ะ นานะตอบ ทำท่าทางราวกับว่า ไม่รู้ได้ยังไงกัน ตกข่าวนะยะ

                ให้มันได้อย่างนี้สิ หมอนั่นเป็นประธานนักเรียน แถมยังเป็นคนที่อุ้มฉันไปห้องพยาบาลอีก... เวรกรรมจริงๆ

 

<><><><><><><><><><><> 

 เราเดินเรื่องอืดเกินไปหรือเปล่า แถมช่วงหลังๆมีแต่บทพูด แต่งนิยายนี่ยากจัง
ปล. พอมาแต่งเรื่องนี้ก็เกิดอาการดองฟิคที่เขียนอยู่ เพราะต่อไม่ติด(เขียนคนละสำนวน) -*-
ปปล. เข้ามาแก้คำผิด(อีกแล้ว -*-)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #22 เพียงฝัน >> แพนด้า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2552 / 16:37

    มึนๆกับชื่อญี่ปุ่นเล็กน้อย @_@ 

    แต่สนุกดีจ้า

    อากิระเป็นประธานนักเรียนซะด้วย 0-0

    #22
    0
  2. #21 o_0_สุ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2552 / 14:12
    ไม่อืดหรอก นุกดี สุดยอดอ่ะ
    #21
    0