รักเล่ห์ เสน่ห์ร้าย

ตอนที่ 11 : 10. การกลับมาอีกครั้ง ของสาวน้อยพลังมาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    26 เม.ย. 59

๑๐

การกลับมาอีกครั้ง

ของสาวน้อยพลังมาร

 

 

ร่างของหญิงสาวที่นั่งจับเจ่าอยู่บนโซฟาหลังเลิกงาน เป็นภาพที่ใบ้ไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะธรรมดาเจ้านายสาวคนสวยของมันจะต้องชวนออกไปวิ่งเล่น หรือไม่ก็เดินเตร็ดเตร่ไปบ้านคุณหมอ แต่วันนี้เจ้านายกลับมานั่งทำหน้าเซ็งๆ ราวกับมีเรื่องไม่สบายใจ อาการอย่างนี้ไม่ธรรมดาแน่ๆ

“โฮ่งๆ” เจ้าหมาน้อยเห่าทักทายเจ้าของที่นั่งซึมกระทืออยู่ สิตางศุ์ที่เอาแต่ถอนหายใจเฮือกๆ หันมามองหมาน้อย ก่อนจะพูดขึ้นมา

“เบื่อเนอะใบ้ ทำไมหมอชินไปนานอย่างนี้ นี่ก็สี่วันแล้วที่ไม่ได้เห็นหน้าหมอ คิดถึ้งคิดถึง”

หลังวันที่เขาพาเธอไปเลี้ยงขอโทษ คชินทร์ก็ต้องไปธุระด่วนให้พ่อแม่ทางใต้ จนป่านนี้ยังไม่กลับ ไม่รู้ตัวเลยว่า มีคนคิดถึงอยู่ตรงนี้อีกหนึ่งคน

“หรือเราจะโทร.ไปหาหมอชินดีนะใบ้” หญิงสาวยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมามองอย่างละล้าละลัง ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีเบอร์ แต่มันไม่กล้าพอที่จะโทร.ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไร

“ช่วยฉันคิดหน่อยสิใบ้ ว่าเราจะโทร.ไปหาหมอชินเรื่องอะไรดี เอาแกมาอ้าง เดี๋ยวหมอก็จับได้อีก หรือว่าจะโทร.ไปบอกว่าคิดถึงให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยนะ” พูดพลางเอื้อมมือไปลูบจี้ผีเสื้อบนคอที่คชินทร์เอาไปซ่อมก่อนมาคืนเธออย่างครุ่นคิด

เจ้าใบ้เอียงคอมองเจ้านาย ก่อนจะวิ่งไปคาบดอกไม้พลาสติกที่มันชอบแทะมาวางบนตัก ขณะกระดิกหางไปมาด้วยความอยากเล่น

“แม่ยังไม่มีอารมณ์เล่นด้วยนะใบ้ ไปเล่นกับนัง แรบบี้โน่นไป” หญิงสาวโบกมือไล่

“โฮ่งๆๆ” มันไม่ยอมแพ้

“เอ๊ะ แม่บอกแล้วไงว่า...” พลันคิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายออก ขณะหรี่ตามองเจ้าหมาร่างเล็กอย่างชั่งใจ “จะเอาอย่างนี้เหรอใบ้ มันจะไม่เนียนรึเปล่า”

“โฮ่งๆๆ” หมาน้อยยังยืนยันคำเดิม

สิตางศุ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดเบอร์โทรศัพท์ที่บันทึกเอาไว้แต่ไม่เคยใช้งานออกไปทันที ในเมื่อพุ่งสุดตัวมาขนาดนี้แล้ว ถ้ามันไม่เนียนแล้วถูกเขาจับได้ก็อย่าได้แคร์!

 

ชายหนุ่มที่นั่งจิบกาแฟกับเพื่อนรักกระตุกยิ้ม เมื่อเห็นชื่อคนโทร.เข้าบนโทรศัพท์มือถือ

“สาวโทร.มาละสิไอ้ชิน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว” นพเก้าเอ่ยทัก แต่อีกฝ่ายไม่ตอบ กลับเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อรับสายปริศนาสายนั้น

“สวัสดีครับคุณตัง”

“สวัสดีค่ะหมอชิน ตังโทร.มากวนรึเปล่าคะ?”

“เปล่าครับ คุณตังมีอะไรรึเปล่า”

“ตังแค่จะโทร.มาบอกว่า วันนี้ตังแวะไปดูบ้านหมอชินมา ต้นไม้ที่หมอชินเพิ่งลงดินมันเหี่ยวหมดเลยค่ะ จะให้ตังรดน้ำให้มั้ยคะ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวเย็นนี้ผมก็กลับ ไว้ผมจัดการเองดีกว่า รบกวนคุณตังเปล่าๆ”

“กลับวันนี้เหรอคะ?” น้ำเสียงดีใจจนปิดไม่มิด

“ครับ ตอนนี้ผมอยู่กรุงเทพฯ แล้ว ธุระเสร็จเร็ว”

“งั้นเจอกันที่บ้านนะคะ”

“ครับ” พูดเสร็จชายหนุ่มก็วางสายด้วยใบหน้าสดใส จนเพื่อนที่นั่งมองอยู่อดแซวไม่ได้ เมื่อเห็นเขาเดินกลับมายังโต๊ะ

“สาวที่ไหนวะ ไม่เห็นแนะนำให้รู้จักบ้าง”

“แค่เพื่อนบ้าน” คชินทร์ตอบสั้นๆ หันไปมองเพื่อนซี้ในชุดลำลองที่นั่งอยู่อีกฟากหนึ่ง “ว่าแต่แกเถอะ เป็นตำรวจใส่ชุดอย่างนี้มาทำงานได้ด้วยเหรอวะ”

“วันนี้ไม่ได้มาทำงานโว้ย แค่แวะมาเอาของที่ลืมไว้ ราษฎรอย่างแกไม่รู้อะไรแล้วอย่ามาพูด” นพเก้าพูดพลางหัวเราะขบขัน

“แล้วเรื่องที่ให้สืบอย่าลืมละ ฉันว่า ไฟไหม้ที่มูลนิธิต้องไม่ใช่แค่ไฟฟ้าลัดวงจร มันมีอะไรมากกว่านั้นแน่” คชินทร์ครุ่นคิด เพราะคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยได้ยินใครพูดเกี่ยวกับที่ตรงนั้นมาก่อน

“เผาไล่ที่เหรอวะ?” นพเก้าขมวดคิ้ว

“ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะเคยได้ยินมาว่าที่ตรงนั้นคนมีอิทธิพลคนหนึ่งอยากได้ แต่อาจารย์หมอไม่ขายให้ ก็เลยอยากให้แกลองสืบดู”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันจะดูให้ แล้วจะรื้อคดีขึ้นมาใหม่ ตอนนี้รัฐบาลก็สั่งๆ มาเหมือนกันว่าให้กวาดล้างผู้มีอิทธิพล แต่จะว่าก็ว่าเถอะว่ะ ไอ้พวกที่สั่งนั่นแหละที่มีอิทธิพลล้นฟ้า ชาตินี้กวาดล้างยังไงก็ไม่มีวันหมด จนกว่าถอนรากถอนโคนกันไปข้างหนึ่งแหละ เบื่อฉิบหาย”

คชินทร์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เพราะนพเก้าเป็นตำรวจตงฉินที่ทนไม่ได้กับความไม่เป็นธรรมในสังคม แต่ในเมื่อร้อยตำรวจเอกนพเก้า ก็ยังเป็นได้แค่ร้อยตำรวจเอก ไม่ใช่ระดับขาใหญ่ในประเทศ เขาจึงต้องก้มหน้ารับคำสั่งจากผู้ที่มียศสูงกว่าอย่างเสียไม่ได้

คุยกันต่อได้พักใหญ่ คชินทร์ก็ต้องขอตัวเพราะโรงเรียนของโดนัทใกล้จะเลิกแล้ว

ทันทีที่เห็นรถเก๋งสีขาวคันใหญ่ของคุณน้าเลี้ยวเข้ามาในโรงเรียน โดนัทก็ลุกขึ้นมาจากม้านั่งด้วยความดีใจ วิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

“สวัสดีค่ะน้าชิน” เด็กสาวยิ้มแป้น พวงแก้มใสกลายเป็นสีแดงเรื่อ เพราะอากาศที่ร้อนจับใจ ก่อนจะรีบกระโดดขึ้นรถด้วยความเคยชิน พร้อมไหว้สวัสดี

“วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง” ชายหนุ่มเอ่ยทักหลาน สุดรักที่กำลังปรับแอร์เข้าหาตัวเอง

“ก็มีบางวิชาที่น่าเบื่อเหมือนเดิม” เด็กสาวทำหน้าเซ็ง “ทำไมน้าชินไม่ยอมให้โดนัทสอบเทียบชั้นล่ะคะ โดนัทเบื่อเรียนคณิตป.5 แล้ว ครูสอนอะไร โดนัทก็ตอบได้หมด”

สิ่งที่เธอพูดนั้นไม่ได้โกหกแม้แต่น้อย ตั้งแต่จำความได้ เลขคณิตก็เหมือนเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ เริ่มจากการบวกลบคูณหารง่ายๆ จนไปถึงคณิตศาสตร์ชั้นสูง จนแม่ต้องพาไปหาหมอเพื่อเช็กสมอง กลัวว่าลูกสาวจะผิดปกติ แต่ผลที่ได้นั้นดีกว่านั้นมาก เพราะไอคิวด้านการคำนวณของเธอนั้นสูงกว่าเด็กในวัยเดียวกันจนน่าตกใจ

“แต่ถึงโดนัทจะเก่งเลข ก็ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถสอบเทียบได้นี่ครับ วิชาอื่นของโดนัทก็ยังสอบตกอยู่เลย ดูอย่างวิชาสังคม พละ อ้อ...ภาษาไทยด้วย แล้วอย่างนี้จะไปสอบเทียบได้ยังไง”

ได้ยินดังนั้นเด็กสาวก็หน้ามุ่ย ไม่ได้โกรธ แต่มันเถียงไม่ออกต่างหาก ขนาดตัวเองยังไม่ค่อยจะเข้าใจเลยว่า ออกจะเก่งคำนวณขนาดนี้ แล้วทำไมวิชาท่องจำง่ายๆ ถึงเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องนัก

“ไม่สอบก็ได้ ถ้างั้นน้าชิน...”

“เดี๋ยวก่อนโดนัท” คชินทร์พูดตัดบทหลานสาว “น้ายังไม่ได้เตือนเราเลยนะเรื่องของน้าตัง ถ้าโดนัททำอย่างนั้นอีก น้าจะไม่ให้โดนัทมาที่บ้านอีกแล้วนะ”

“น้าชินขา โดนัทแค่...”

“สัญญากับน้ามาก่อนว่า คราวหน้าจะไม่มีเหตุการณ์อย่างนั้นขึ้นอีก” คุณน้ารูปหล่อย้ำอีกครั้ง

โดนัทเบะปาก เหลือบมองคุณน้าด้วยความขัดใจ ก่อนจะยอมรับปากตกลง

“ก็ได้ค่ะ โดนัทสัญญาว่า จะไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก” แค่ต่อหน้าน้าชินนะคะ ลับหลังไม่นับ...

“งั้นก็ดี ถือว่าโดนัทรับปากแล้วนะ” พูดเสร็จก็หันไปสนใจกับเส้นทางตรงหน้า แต่ก็อดคิดต่อไม่ได้ว่าแม่เสือน้อยผู้นี้จะทำได้อย่างที่พูดรึเปล่า?

 

สิตางศุ์ลิงโลด สีหน้าอับเฉามีชีวิตชีวาขึ้นทันที เมื่อเห็นรถของชายหนุ่มผ่านหน้าบ้านไป ร่างระหงก็เด้งขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ แล้วทำทีออกไปวิ่งเหมือนอย่างทุกวัน

“ออกกำลังกายอีกแล้วเหรอครับคุณตัง” คชินทร์เอ่ยทักคนที่กำลังวิ่งตรงมาทางนี้

“อ้าว กลับมาแล้วเหรอคะ ไวจัง” สิตางศุ์ที่วิ่งอ้อมไปอีกทางเพื่อเรียกเหงื่อให้สมจริง ฉีกยิ้มหวานอย่างดีใจ

“ครับ ต้องไปรับโดนัทด้วยเลยกลับไว” สิ้นเสียงนุ่มๆ เด็กสาวผมเปียก็ออกมายืนเคียงข้างน้ารูปหล่อ ด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ

สิตางศุ์หรี่ตามองอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าเด็กเปรตจะมาไม้ไหนอีก แต่แล้วเธอก็ต้องยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นฝ่ายนั้นยกมือขึ้นประนมที่อก หลังถูกคุณน้าสะกิดที่ต้นแขน

“โดนัทขอโทษค่ะน้าตัง” พูดแล้วก็ก้มหัวลงไหว้

สิตางศุ์มองภาพนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือออกไปลูบหัวเด็กสาวเบาๆ โดนัทใจหายวาบ นึกว่ายัยป้าปีศาจกระชากหัวเธอไปโขกกับพื้นเสียแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะโดนัท”

“ขอบคุณค่ะน้าตัง” พูดเสร็จ เด็กน้อยก็รีบถอยกลับมาตั้งหลักอย่างรวดเร็ว ไม่ไว้ใจยัยป้าคนนี้สักนิด

“เข้าไปดื่มน้ำเย็นๆ ให้หายเหนื่อยในบ้านก่อนมั้ยครับ” คชินทร์เอ่ยชวน หลังเห็นแม่เสือสาวสองตัวปรับความเข้าใจกันได้ด้วยดี

“ยินดีค่ะ” เธอยิ้มตอบ ถึงเขาไม่ชวน เธอก็สามารถหาวิธีเชิญตัวเองเข้าไปได้อยู่แล้ว

“ทำการบ้านอยู่เหรอจ๊ะ?” สิตางศุ์หันไปถามเด็กสาวที่เดินตามมา เมื่อเห็นสมุดและหนังสือกางเต็มโต๊ะรับแขกไปหมด

“ค่ะ” โดนัทรับคำ ต้องสำรวมกิริยาเมื่ออยู่ต่อหน้าน้าชิน

“งั้นน้าสอนให้มั้ยจ๊ะ” หญิงสาวตาวาว เห็นช่องทางยื้อเวลาอยู่ในบ้านนี้

“จะดีเหรอครับ รบกวนคุณตังเสียมากกว่า” คชินทร์แบ่งรับแบ่งสู้ เพราะเขาเองก็มีธุระเรื่องมูลนิธิต้องคุยกับอาจารย์หมอเช่นกัน

“ไม่หรอกค่ะ ตังว่างพอดี”

“งั้นผมคงต้องรบกวนคุณหน่อยนะครับ” เขายิ้มอย่างโล่งใจ

“แต่โดนัทจะให้น้าชินสอนการบ้าน” เธอประท้วงขึ้นมา

“น้ามีธุระ เรียนกับน้าตังไปก่อนนะครับ” เขาลูบศีรษะหลานรัก แล้วหันไปยิ้มให้หญิงสาวอีกคน “ขอบคุณมากนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอยิ้มตอบ

“แต่...”

“ไม่มีแต่ โดนัทตกภาษาไทย น้าไม่ให้โดนัททำการบ้านคนเดียวแน่” เขาย้ำ

เด็กสาวทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ฮึดฮัดมองดูแผ่นหลังของน้าชายเดินขึ้นไปชั้นสอง ก่อนจะได้ยินเสียงหวานๆ ของมารความสุขดังขัดขึ้น

“เป็นอะไรไปเหรอจ๊ะโดนัท ทำหน้าอย่างกับสอบตกรวดทุกวิชา” สิตางศุ์พูดพลางทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เท้าแขนไว้บนโต๊ะรับแขกเตี้ยๆ ซึ่งมีการบ้านของเด็กสาวกางอยู่

“ป้าจำไม่ได้เหรอว่า ผู้หญิงกี่คนๆ ของน้าชิน เค้าก็เขี่ยกระเด็นหมดแล้ว ป้าน่ะระวังตัวไว้เถอะ เดี๋ยวก็จะถูกเขี่ยเป็นรายต่อไป” โดนัทจ้องตาเขม็ง ทรุดตัวนั่งลงอีกฝั่งของโต๊ะอย่างเปิดศึก

“รากแก้วฉันลึกจ้ะ เธอเขี่ยฉันไปไม่ได้ง่ายๆ หรอก แถมกิ่งก้านสาขาก็ยังใหญ่จนเกี่ยวน้าของใครบางคนเอาไว้ไม่ปล่อยอีกต่างหาก”

“เค้าไม่มีทางให้ป้ามาเอาน้าชินของเค้าไปได้หรอก!” โดนัทโวยวาย ถ้าเสียน้าชินไป ก็เหมือนเธออยู่ตัวคนเดียว ทุกวันนี้พ่อแม่แทบไม่มีเวลาสอนการบ้าน หรือพาไปเที่ยวเลยด้วยซ้ำ

“จะได้หรือไม่ได้ ไม่ได้อยู่ที่ฉันคนเดียวนี่จ๊ะ ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก จริงไหม?” ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นมาตบอากาศข้างเดียวให้อีกฝ่ายดูเพื่อขยายความ

“น้าชินของเค้า เค้าไม่ให้ใคร!

“แต่วันหนึ่งเธอก็ต้องโต แล้วน้าชินก็จะแก่ไปโดยไม่มีใครข้างกายสักคน”

“แก่เหมือนป้าน่ะเหรอ?” เด็กสาวยิ้มมุมปาก

“ที่โรงเรียนไม่สอนเรื่องมารยาทเวลาคุยกับผู้ใหญ่เหรอจ๊ะ?”

“คุยอะไรกันอยู่ครับสาวๆ” คชินทร์ได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากชั้นล่างเห็นท่าไม่ดี จึงรีบวางสายจากอาจารย์หมอแล้วลงมาห้ามทัพมวยคู่เอก

โดนัทที่อ้าปากจะต่อความก็รีบหุบลงทันใด หันไปทำหน้าม่อยให้น้าชินที่เดินเข้ามา

“น้าชินสอนโดนัททำการบ้านหน่อยสิคะ น้าตังบอกว่า จะกลับบ้านแล้ว ไม่มีใครสอนโดนัทเลย” เด็กสาวทำเสียงออดอ้อน และหากหญิงสาวไม่ตาฝาด แวบหนึ่งเธอเห็นเด็กผีนั่นกำลังยิ้มเยาะอยู่

เล่นทีเผลอเลยเหรอยะยัยเด็กปากปลาร้า!

“คุณตังจะรีบกลับบ้านเหรอครับ ขอโทษจริงๆ ผมไม่รู้ เลยรั้งตัวคุณไว้กับโดนัท” ชายหนุ่มรีบออกตัว

ทางฝ่ายคนที่จะต้องกลับบ้านทั้งที่ยังไม่รู้ตัวก็ยิ้มรับ เหลือบมองเด็กสาวที่ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จอย่างนึกทึ่ง แต่มีหรือที่เธอจะปล่อยให้ถูกเขี่ยออกไปง่ายๆ

“ใช่ค่ะ เพิ่งคิดออกว่า มีธุระด่วน” ว่าแล้วก็หยัดกายลุกขึ้น ท่ามกลางความประหลาดใจของเด็กสาว

ผีเข้ายัยป้ารึไง?

“งั้นผมเดินออกไปส่งหน้าบ้านนะครับ” พูดแล้วก็พาแขกคนสวยเดินออกไปยังประตูบ้าน ในจังหวะที่ก้าวเท้าลงไปยังพื้นหน้าบ้านซึ่งต่างระดับกัน เธอก็เสียหลักแล้วล้มลงไปทันที

“โอ๊ย!” สิตางศุ์ร้องเสียงหลง สีหน้าเจ็บปวด มือก็จับข้อเท้าซ้ายของตัวเองไว้มั่น

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ!” คชินทร์ปราดเข้าไปประคองร่างที่นั่งอยู่ด้วยความเป็นห่วง พลางเอื้อมไปจับข้อเท้าที่มีมือของหญิงสาวกุมเอาไว้

“สงสัยจะสะดุดขอบประตู”

“ไหน ให้ผมดูหน่อยนะครับ” หมายจะเอื้อมไปดูข้อเท้าของคนที่นั่งอยู่ แต่ถูกเธอปฏิเสธไว้ก่อน

“ไม่เป็นไรค่ะหมอชิน มันคงแค่เคล็ดเท่านั้นเอง ไม่ถึงกับหักหรอก” สิตางศุ์กัดริมฝีปากขณะพูด แต่สายตาก็เหลือบมองอีกฝ่ายที่ดูห่วงใยเธอจนอดดีใจไม่ได้

“แน่ใจนะครับ ผมว่าไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจดูก่อนดีมั้ย” ชายหนุ่มยังไม่ค่อยแน่ใจนัก จึงอยากให้เธอเช็กร่างกายให้ละเอียดเผื่อกระดูกหักขึ้นมาจริงๆ จะได้รักษาทัน

“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ ตังยังพอไหว” พูดพลางพยายามยันตัวเองขึ้นมาจากพื้นโดยมีคุณหมอรูปหล่อคอยประคอง

“โอ๊ย!” ลุกขึ้นมาได้ไม่เท่าไร ก็ต้องทรุดลงไปอีก สีหน้าของเธอมันดูความเจ็บปวดจนเขาร้อนใจ

“ไปโรงพยาบาลเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่งเอง”

“อย่าเลยค่ะ เดี๋ยวกลับบ้านไปพักสักครู่ก็คงหาย”

“ถ้างั้นให้ผมไปส่งก็แล้วกันครับ” ว่าแล้วก็โอบคนขาเจ็บเข้ามา สิตางศุ์ปลิวหวือไปชิดกับอกอุ่น มือก็เกาะไหล่เขาเอาไว้ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ

“ค่ะ” ว่าแล้วก็พยายามออกเดิน แต่กลับเซไปวูบหนึ่ง

“ไม่ไหวค่ะหมอชิน มันปวดไปหมดทั้งขาเลย”

คชินทร์มองคนที่ประคองอยู่อย่างเป็นห่วง อยากจะพาไปให้หมอตรวจเสียตอนนี้ แต่ในเมื่อขัดความต้องการของเธอไม่ได้ เขาจึงต้องเสนอตัวเข้าช่วยอย่างถึงที่สุด

“ถ้างั้นให้ผมอุ้มคุณไปส่งบ้านก็แล้วกันครับ” ได้ยินดังนั้นหญิงสาวถึงกับเบิกตาโพลง อ้าปากพูดทันที

“มะ...” กำลังจะบอกว่าไม่ แต่กลับช้ากว่าหนุ่มร่างสูงที่อุ้มเธอลอยขึ้นมาจากพื้นเสียแล้ว

อะไรกันหมอชิน ตังยังพูดไม่จบเลยนะ กำลังจะบอกอยู่พอดีว่า ไม่เป็นไรค่ะ จะอุ้มก็รีบๆ อุ้ม!’

โดนัทที่วิ่งออกมาดูเหตุการณ์ตั้งแต่ได้ยินเสียงร้องของป้าปีศาจ ก็ถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อเห็นน้าชินอุ้มยัยป้าตัวร้ายนั่นต่อหน้าต่อตา อย่างนี้มันยอมกันได้ที่ไหน!

“น้าชินปล่อยน้าตังเดี๋ยวนี้เลยนะ โดนัทไม่ยอม!” เด็กสาวร้องเสียงหลงจนน้าชายต้องดุ

“ไม่เอานะโดนัท หนูไม่เห็นเหรอว่าน้าตังขาเจ็บ อย่าทำตัวแบบนี้ เดี๋ยวน้ากลับมา”

“ฮือๆๆ โดนัทไม่ให้ไป ปล่อยน้าตังเดี๋ยวนี้เลยนะ!

“ถ้าโดนัทยังดื้ออีก น้าจะไม่รักแล้วนะครับ เดี๋ยวน้ากลับมา”

คชินทร์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจกับความเอาแต่ใจของหลานสาว ก่อนจะหันหลังเดินออกไปพร้อมกับร่างระหงที่อยู่ในอ้อมแขน และเจ้าใบ้ที่วิ่งตามมา

สิตางศุ์เอื้อมแขนมาคล้องคอชายหนุ่มเอาไว้ แล้วโผล่หน้าออกมาจากไหล่หนาเพื่อมองโดนัทที่เอ็ดร้องลั่นบ้าน ก่อนจะแลบลิ้นออกมาอย่างสะใจ

ก็บอกแล้วไงจ๊ะโดเน่าว่า น้าจะฉกมาแบบไม่ให้รู้ตัวเลย!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

894 ความคิดเห็น

  1. #790 akkanee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2554 / 11:13
    นางเอกของเรามารยาขั้นเทพจริงจัง
    #790
    0
  2. #616 กวาง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2554 / 19:37
    หมอชินรู้ตัวหรือยังคะ ว่าประตูใจของหมอชิน เปิดรับตังเข้าไปแล้วนะคะ

    เพราะไม่งั้นหมอชินคงไม่ดีใจหรอกค่ะ แค่เห็นเบอร์หมอชินก็ยิ้มหน้าบานแล้ว

    แล้วก็คงไม่เป็นห่วงที่ตัง(มารยา)เจ็บขาจนต้องอุ้มไปส่งบ้านหรอกค่ะ
    #616
    0
  3. #592 Chicky ya ya ya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2554 / 00:07
    โดนัทกับนางเอกนี่กัดกันตลอด สุดท้ายจะญาติดีกันไหมเนี่ย
    #592
    0
  4. #478 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2554 / 18:03
    สมน้ำสมเนื้อจริงๆ 55+
    #478
    0
  5. #334 maple-tree (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2554 / 22:19
    5555555555+++++so funny!!!!!
    #334
    0
  6. #266 prawpraw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2554 / 19:54

    แสบมากน้าตัง 5555

    #266
    0
  7. #251 GR*A*CE (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2554 / 14:42
    55555  ปะทะกันได้มันมากก ตังเธอสุดยอดไปเลย
    #251
    0
  8. #204 หมอกกลางภู (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 14:21
     แสบพอกันเลยทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ มีแต่คุณหมอไม่ทันซักที น่าสงสารนะนี่ อ้อสงสารใบ้อีกตัว ต้องคอยรอบรับกับตามอารมณ์เจ้านาย เหนื่อยชะมัดดันเป็นหมาบ้านนี้ (เจ้าใบ้มันแอบคิด 555)
    #204
    0
  9. #109 >l!^รถlมล์^!l< (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 00:29
    ฮ่าๆ สนุกมากๆค่ะ
    #109
    0
  10. #98 Naiad['s] (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 19:53

    นิยายสนุกมากค่ะ  อ่านไปยิ้มไป

    ชอบเวลาที่แม่เสือตัวใหญ่กับลูกเสือตัวน้อยปะทะคารมกันจัง!

    #98
    0
  11. #97 fjoe (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 17:03
    555 เเอบสะใจ (ไหนว่ารักเด็ก - -)



    สองคนนี้ทะเลาะกันทีไร อมยิ้มทุกที น่ารักจัง 555
    #97
    0
  12. #92 หิ่งห้อยสีเหลือง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 15:11
    สะใจยัยโดเน่า อิอิ
    #92
    0
  13. #90 suket (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2554 / 15:08
    สมน้ำสมเนื้อ พอกันทั้งหนูโดนัทและหนูตัง รบกันให้พอส่วนหมอชินเดี๋ยวเค้าจะดูแลให้ อิอิ
    #90
    0
  14. #89 sazamp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2554 / 13:53

    ยกนี้ยัยตังเขาเตรียมตัวเตรียมใจมาดี เด็กเน่าหลบไป555 แกจะมาเก่งสู้สาวตังเขาได้ยังไง ประสบการณ์คนล่ะชั้น 555
    ปล.หมอไม่น่าสงสารหรอกค่า เพราะสุดท้ายหมอก็จะได้รู้ว่า ยัยตังนั้น เป็นสิ่งที่คุณคู่ควร!! 5555

    #89
    0
  15. #87 นางสาวแสนดี (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2554 / 10:52
    55555555555++++



    ยกนี้ สาวน้อยพลังมารหลบไป ยัยตัง Fighting!!!!!!!
    #87
    0
  16. #86 ดารานิล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2554 / 09:45

    สวัสดีค่ะ ทักทายกันเล็กน้อยนะคะ
    รู้สึกว่าช่วงนี้จะไม่ค่อยมีเวลาปั่นยังไงไม่รู้
    แต่ก็จะพยายามอยู่ดี เพราะอยากให้จบเดือนนี้จริงๆ เอิ๊กกก

    ขอบคุณ

    คุณsazamp : เขียนไปเขียนมาแล้วก็สงสารหมอ ยังไงไม่รู้ค่ะ ตามมารยาทั้งสาวทั้งหลานไม่ทันเลย กร๊ากๆๆ

    คุณfjoe : แหม...คุณหมอโดนมาขนาดนี้ไม่ใจอ่อนบ้างก็ให้มันรู้ไปค่ะ 555

    คุณหิ่งห้อยสีเหลือง : ไม่นานเกินรอค่ะ เพราะยังไงพระเอกก็คือพระเอก กร๊ากๆ

    คุณlavablackpink : ขอบคุณค่ะที่แวะมาทักทาย :)


    และขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ
    ( ดารานิล
    )



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 มิถุนายน 2554 / 09:50
    #86
    0