[Fic โน่ริท] The Fault ..

ตอนที่ 7 : นอกสถานที่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    24 ธ.ค. 60

ผมขอโทษ...

“.....”

ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้

“.....”

ถ้าเรื่องที่เกิดขึ้นมันทำให้คุณคิดมาก ผมขอโทษ.. แต่ผมอยากให้คุณลืมมันไปได้ไหม เรืองริทมองหน้าภาคินด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ที่พูดมาน่ะ.. นายหมายความว่ายังไง?” เขาสับสน

ต่อไปนี้ผมจะไม่ยุ่งกับคุณอีก

พูดบ้าอะไร!?” เขาเหวเสียงใส่

“....”

นายเป็นบ้าอะไรโตโน่ เดี๋ยวก็ไล่ฉัน เดี๋ยวก็บอกว่าหวงฉัน ตอนนี้นายยังจะมาพูดแบบนี้กับฉันอีก ถ้านายไม่อยากจะยุ่งกับฉัน นายจะมาทำอะไรแบบนั้นกับฉันอีกทำไม!” น้ำเสียงของเขาที่พยายามอย่างที่สุดที่จะไม่ให้มันสั่น

ผมขอโทษ.. ผมว่ามันผิดพลาด.. ผมแค่เผลอ

เพี้ยะ !

เรืองริทมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเจ็บปวด สิ่งที่ได้ยินได้ฟังมันทำให้เจ็บจนไม่อยากจะยืนอยู่ตรงนี้ ผิดพลาด งั้นหรอ อยากจะร้องไห้ โวยวาย อยากจะโยนความรู้สึกเจ็บปวดที่ได้รับออกไปแต่เขาก็ทำได้แค่อดทน เพียงเพราะไม่อยากให้คนตรงหน้ารับรู้ว่าเขาเสียใจ

นายนอนกับฉัน แล้วนายก็บอกว่ามันผิดพลาดงั้นหรอ.. นายพูดคำนั้นออกมาได้ยังไง!?”

ผมขอโทษ..

พอซักทีได้ไหมกับคำขอโทษของนาย มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น!”

ยิ่งภาคินขอโทษเท่าไร มันยิ่งตอกย้ำในความผิดพลาดที่เขาพูดมาเท่านั้น  เขาผิดเอง.. ที่ปล่อยตัว ปล่อยใจให้กับคำพูดแสนหวานเพียงไม่กี่คำที่ใครบางคนมอบให้ เขามันง่ายเอง เขาผิดที่คิดไปเองว่าภาคินอาจจะมีความรู้สึกดีๆให้เช่นกันกับเขา นั่นสินะ.. คนเกลียดกันจะมารู้สึกดีๆต่อกันได้ยังไง เขามันโง่เอง! คงมีเพียงน้ำตาที่เกิดขึ้นในตอนนี้เป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าความเจ็บปวดที่รู้สึกนั้นเป็นของจริง ไม่ใช่เพียงแค่จินตนาการแห่งความเจ็ยปวดที่เขาคิดไปเอง

ต่อไปนี้อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกร่างเล็กปาดน้ำตาออก แล้วหันไปมองหน้าภาคิน

“....”

ฉันเกลียดนาย จำเอาไว้!”

               

                .

                .

                ผ่านไป 2 อาทิตย์

                ริท ริท ริท

                เรืองริทสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเรียกดังเข้ามาในโสตประสาท เขาที่กำลังนั่งเหม่อนึกถึงเหตุการณ์สองอาทิตย์ก่อนที่เกิดขึ้น เขาสะบัดหัวเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาเสียงเรียกนั้น

                เป็นอะไรลูก นั่งเหม่อทั้งวันเลยนะ ผู้เป็นพ่อถามเขา

                เปล่าครับ พ่อมีอะไรเหรอ

                ว่าจะมาคุยเรื่องงานสักหน่อย แต่ดูท่าแล้วไม่ไหวมั้งเนี่ยพ่อเอามือมาวางที่หัวเขายีเบาๆ

                คุยได้ครับ มีอะไรหรือเปล่า หน้าเครียดเลย เรืองริทพูดพลางกอดอ้อนผู้เป็นพ่อ

                อ้อนพ่ออีกแล้วนะเรา ก็ลูกค้ารายใหญ่ที่กำลังดิวงานกับเราอยู่น่ะสิ เกิดจะเปลี่ยนใจให้บริษัทอื่นทำแทนเรา

                หืม ของคุณกษิดิตที่เราขายงานไปอาทิตย์ก่อนน่ะหรอครับ ชายมีอายุพยักหน้า อ้าว ทำไมล่ะ ลูกค้าชอบไอเดียที่เราพรีเซ้นไปแล้วนี่ครับ

                ลูกค้ากำลังทำโครงการบ้านพักตากอากาศที่หัวหินและเขาจะจ้างอินทีเรียในบริษัทเดียว ณรงค์เอ่ย

                ทำไมล่ะครับ เราก็ทำทั้งสองอย่างได้นี่  เรืองริทถาม บริษัทของพ่อเขาเป็นบริษัทใหญ่รับเหมาก่อสร้าง ที่รับเหมาจากลูกค้ามาสร้างตึก สร้างอาคาร ตามการออกแบบของลูกค้า โดยปกติแล้วบริษัทเราจะมีอินทีเรียพร้อม แต่ลูกค้าส่วนใหญ่มักจะออกแบบมาเองจากอินทีเรียส่วนตัวหรืออะไรก็ตามแล้วจึงมาให้ทางบริษัทเราคอนสครัค

                มันก็ใช่ คุณกษิดิตเขาก็คงมี interior designer ของเขาน่ะ แต่เขาบอกนะว่าจะพิจารณาทั้งสองบริษัททั้งของเราและอีกฝั่ง เรืองริทพยักหน้าเข้าใจ

                งั้นก็หมายความว่าเราต้องขายไอเดียออกแบบภายในให้ผ่านก่อน ถึงจะได้โปรเจคบ้านพักตากอากาศที่หัวหินหรอครับ เรืองริทถามผู้เป็นพ่อพยักหน้าตอบ

                พ่ออยากให้ริทมาช่วยงานตรงนี้

                แล้วโครงการห้างสรรพสินค้ากับพ่อของชาร์ลล่ะครับ

                พ่อจะ drop งานส่วนนั้นไว้ก่อน แล้วเราจะเริ่มโครงการอีกทีเมื่อพ่อของชาร์ลถึงเมืองไทย

                ถ้างั้นพ่อก็สั่งงานริทมาได้เลยครับ

                อา.. แปปนะ ผู้เป็นพ่อเอื้อมมือไปกดที่โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานติดต่อไปยังเลขาหน้าห้องก่อนจะพูดกับปลายสายว่า ให้ภาคินเข้ามาได้เลย เมื่อได้ยินชื่อนี้เรืองริทถึงกับกระหม่าและทำตัวไม่ถูก นั่นสินะ จะหลบหน้าผู้ชายคนนั้นได้ยังไงในเมื่อหน้าที่การงานแม้กระทั่งครอบครัวยังต้องทำให้เจอกันตลอดแบบนิ้ เรืองริทสะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อเรียกสติแต่ก็ยังคงไม่มองหน้าผู้ที่เพิ่งเข้ามา

                สวัสดีครับคุณอา ภาคินนั่งลงข้างๆเรืองริท

                ริท พ่ออยากให้ริททำโครงการนี้กับคิน ผู้เป็นพ่อพูด

                ทำไมครับ ริททำคนเดียวได้ ริทยืนกราน

                ได้ยังไงล่ะ มันโครงการใหญ่ ริททำคนเดียวไม่ไหวหรอกผู้เป็นพ่อเอ่ย

                ถ้างั้นก็ใครก็ได้ที่ไม่ใช่เขา

                ไม่ได้ เพราะลูกค้ารีเควสมาว่าต้องเป็นภาคินเท่านั้นที่จะมีส่วนร่วมในการออกแบบ พ่อเอ่ยขาด

                ถ้างั้นริทขอถอนตัว

                คินจะทำคนเดียวได้ยังไง คินเรียนวิศวะ แต่ริทเรียนอินทีเรียมานะลูก ไม่อยากช่วยพ่อหรอ พ่อเอ่ยเสียงเศร้า

                แต่พ่อครับ...

                ถ้าคุณริทเขาไม่อยากทำงานกับผม ผมขอถอนตัวจากโปรเจคนี้ก็ได้นะครับคุณอา ภาคินเอ่ย

                ลูกค้าต้องการคินไง นะริทช่วยพ่อหน่อย นี่เป็นโครงการใหญ่ พ่ออยากให้คนที่พ่อไว้ใจทั้งสองคนเป็นคนดูแล ผู้เป็นพ่อส่งสายตาข้อร้องไปให้เรืองริท

                ก็ได้... พ่ออ่ะ ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นใส่ริทเลย L ริทหน้าบึ้ง ภาคินลอบมองใบหน้าง้ำงอนั้นแล้วแอบยิ้มออกมา

                มีเวลากี่วันครับคุณอา  ภาคินถาม

                “5 วัน และอาอยากได้ทั้งคู่ลงสถานที่จริงตั้งแต่วันนี้ ณรงค์เอ่ย

                ห๊า!!” ริทอุทานออกมา เร็วไปมั้ยอ่ะพ่อ

                อาทิตย์หน้าลูกต้องพรีเซ้นงานทั้งหมดให้ลูกค้า ลูกว่าเร็วไปมั้ย ก็แล้วแต่ลูกๆนะ ถ้าคิดว่าทำกันทัน ก็ตามใจ..

                ไม่มีปัญหาครับคุณอา ผมจะไปหัวหินวันนี้ ภาคินเอ่ยกังณรงค์

                ถ้างั้นก็ฝากน้องด้วยนะคิน เจอกันวันพรีเซ้นนะ อาจะรอดู

                ภาคินยกมือไหว้ผู้เป็นพ่อของเรืองริทแล้วเดินออกจากห้องโดยมีเรืองริทตามออกมา เขามองร่างเล็กที่เดินผ่านหน้าเขาไปโดยที่ไม่มองหน้าเขาสักนิด จนมาถึงลานจอดรถ

                คุณคงอึดอัดที่จะต้องทำงานกับผม ภาคินเอ่ยก่อนขอโทษด้วยนะครับที่ยังมาให้คุณเห็นหน้าสิ้นประโยคทำให้เรืองริทหันขวับมามองตาขวางใส่ทันที

                ทำงานกับคนที่เกลียดใครจะไม่อึดอัดบ้างล่ะ!” เรืองริทตอกกลับ

                แต่คุณกับผมก็ยังต้องเจอกันอีกนาน

               ถ้าจะเป็นอย่างนั้น ฉันก็ขอให้มันเป็นแค่เรื่องงานก็พอ!”

                มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วครับ ภาคินตอบ

                จำคำพูดนายไว้ให้ดีแล้วกัน พูดจบร่างเล็กก็หมุนตัวเดินออกไปยังรถของตัวเอง แต่ไม่ทันร่างสูงคว้าแขนเล็กนั้นไว้ได้ทัน

                ปล่อยฉันเรืองริทตีมือภาคินที่จับแขนเขา

                คุณจะไปไหนคนตัวสูงถาม

                อ่าว ก็ไปหัวหินไง เป็นอัลไซเมอร์หรอ!” ริทตอกกลับ

                รถผมอยู่นี่ร่างสูงชี้

                แล้วยังไง?

                คุณไม่ไปกับผมหรอ ภาคินถาม

                ใครบอกว่าฉันจะไปกับนาย ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างไป เราจะคุยกันเฉพาะเรื่องงานเท่านั้น เข้าใจนะ พูดจบร่างเล้กก้เปิดประตูรถของตัวเองนั่งที่ประจำคนขับแล้วขับออกไปทันที ปล่อยให้ภาคินยืนมองตามรถเรืองริทอยู่แบบนั้น

                .

                .

                ลมเย็นๆจากทะเลที่พัดพาความเย็นชื่นเข้าฝั่งพาให้จิตใจของเขาเบิกบาน นานเท่าไรแล้วนะที่เขาไม่ได้มาทะเล.. เรืองริทยิ้มไปมองไป ทะเลเบื้องหน้าที่กว้างใหญ่แสงแดดที่สาดส่องลงผืนน้ำมันสะท้อนเป็นเงาระยิบระยับงดงามน่าจับตามอง นัยน์ตาคู่สวนมองไปเรื่อยๆตามริมหากที่ผู้คนมากมายออกมายืนรับลมและน้ำกันอย่างสนุก พลันสายตาไปเห็นร่างสาวสวยคุ้นตากับผู้ชายคนนั้น

 

                ลิสา กับ ภาคิน!

 

                ลิสา

                ริททท เมื่อเธอเห็นเรืองริทจึงผละออกจากตรงนั้นแล้วรีบเดินมาหา

                ลิสาเข้ามาควงแขนเรืองริททันทีเมื่อเดินมาถึง

                พอดีขอคินตามมาด้วยน่ะ เห็นว่ามาทำงานที่หัวหินเป็นอาทิตย์กันเลยใช่ป่าว น่าสนุกอ่ะ ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกริทก่อน ริทคงไม่ว่าลิสานะ หญิงสาวร่ายยาว เขาเหลือบมองภาคินที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ด้านหลังของหญิงสาว เรืองริทรู้ตนเองดีว่าตอนนี้เขาหน้านิ่งขนาดไหน

                จะว่าอะไรล่ะ ลิสาเป็นเพื่อนริทนะ อีกอย่าง ริทก็ชวนชาร์ลมาด้วยแหล่ะ เรืองริทตอบ

                จริงป่ะ ไหนอ่ะ

                ไม่ได้มาพร้อมกัน แต่คงใกล้ถึงแล้วอ่ะ ร่างเล็กตอบ พลันสายตาไปเห็นชายหนุ่มลูกครึ่งเดินมาทางนี้พอดี

                อ้าว  นั่นไงมาแล้ว เรืองริทโบกมือก่อนที่ชายหนุ่มจะส่งยิ้มมาให้แล้วเดินมาหา

                ขอโทษนะครับที่มาสาย เคลียงานเสร็จก็รีบตามริทมาเลย ชาร์ลบอกกับเรืองริท

                อือ ไม่เป็นไร ดีกว่าไม่มานะ

                ดีครับคุณภาคิน ไงลิสา ชาร์ลทักทายบุคคลที่อยู่ตรงหน้า

                ฮายยย ชาร์ล ไม่คิดว่าจะมาด้วย ลิสาตอบ

                ไม่มาได้ไงล่ะ ริทเอ่ยปากชวนขนาดนี้ ลิสาและชาร์ลหัวเราะ พูดคุย ทักทายกันสนุกสนาน โดยไม่ทันสังเกตว่าคนข้างกายของทั้งคู่นั่งหน้าไม่รับบุญอยู่ข้างๆ

                แล้วเริ่มงานกันวันไหนคะคิน ลิสาหันไปถามแฟนหนุ่ม

                คงแล้วแต่คุณริทอ่ะครับ  ภาคินตอบ

                คงพรุ่งนี้แหล่ะ นี่ก็เย็นแล้ว

                ดีเลย... งั้นเย็นนี้เราไปทานข้าวกันนะ ลิสาชวน

                อือเอาสิ แต่ตอนนี้เข้าในร่มก่อนเถ่อะ ริทเริ่มร้อนแล้วล่ะ

                ไปครับ  ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ตอนนี้เขาทั้งสี่ยืนกันอยู่หาดทรายริมชายหาด แม้จะเป็นเวลาใกล้เย็นแล้วแต่แดดก็ยังร้อนอยู่ดี

 

                .

                .

                โอ๊ยมัวแต่เดินดุ่มๆ จนไม่มองทาง เรืองริทจึงโดนหินแถวนั้นบาดฝ่าเท้าเปล่าเปลือยเพราะถอดรองเท้าเดิน

                ริท!” ภาคินดูตกใจไม่น้อยที่เห็นเลือดไหลซึมจากปากแผลและตัวเขาเองก็ทรุดลงนั่งนิ่วหน้า ร่างสูงของภาคินกำลังจะเข้ามาดูแผลให้เรืองริทแต่กลับต้องถอยออกไปเมื่อคนข้างกายของเรืองริทถึงตัวก่อน

                ริทเจ็บมั้ย ชาร์ลถามด้วยความเป็นห่วง มือประคองเท้าเรืองริทอย่างระมัดระวังก่อนจะรีบหาอุปกรณ์มาปฐมพยาบาลเบื้องต้น

                ริทแกลุกไหวมั้ย ลิสาถาม

                เอ่อ เขาลองขยับเท้าแล้วแต่ก็ทรุดลงไปอีก

                ปากแผลกว้างแบบนี้ ทำยังไงดีล่ะ ต้องหาอะไรมาห้ามเลือดก่อน ชาร์ลเอ่ย ก่อจะหันซ้ายหันขวาเผื่อหาอะไรมาห้ามเลือด แต่กลับไม่มีอะไรเลยทีจะใช้ได้

                ทำไงดีล่ะ แถวนี้ไม่มีอะไรเลย ริท แกอดทนนะลิสาดูร้อนรนเพราะกลัวเพื่อนเจ็บ ทันใดนั้นภาคินได้ฉีกชายเสื้อของตัวเองก่อนจะนั่งลงตรงหน้าร่างเล็กแล้วพันแผลที่เท้าให้อย่างอ่อนโยนจนเสร็จ

                ขะ ขอบคุณ เรืองริทเอ่ยขอบคุณเสียงเบา

                ลุกไหวมั้ย ภาคินถาม เรืองริทไม่ตอบแต่พยายามลุกแต่กลับไม่สำเร็จ ภาคินส่ายหน้ากำลังจะเข้าไปตวัดแขนร่างบางขึ้นอุ้ม  แต่ว่า..

                ไม่ต้อง ริทพูด ชาร์ล อุ้มริทหน่อยนะ

                ไปครับ ชาร์ลพยักหน้ารับ แล้วเข้ามาตวัดร่างบางเข้ามาในอ้อนแขน แล้วเดินกลับไปยังห้องพักของเรืองริทที่อยู่ถัดไปไม่กี่เมตร

                ภาคินกำลังไม่พอที่เห็นเรืองริทถูกเพื่อนสนิทโอบอุ้มซ้ำเจ้าตัวยังเต็มใจให้เขาอุ้มอย่างถึงเนื้อถึงตัวอีก แต่กับเขาเรืองริทกลับปฎิเสธอย่างไม่ใยดี


               

                .

                .

                เรืองริทใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกเพราะเพิ่งสระผมมาหมาดๆ แล้วลากเท้าโขยกเขยกออกจากห้องน้ำเพราะเท้าเจ็บนี่แหล่ะทำให้นัดกินข้าววันนี้ต้องยกเลิก สุดท้ายต้องสั่งรูมเซอร์วิสของทางโรงแรมมากิน  แต่ก็ยังดีมีชาร์ลมากินเป็นเพื่อนเขาในห้องน่ะนะ โรงแรมที่เขาพักก็ไม่ใช่ของใครที่ไหนก็ของคุณพ่อเขาที่มีหุ้นส่วนมากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ในโรงแรมนี้ ทำให้การมาทำงานที่หัวหินครั้งนี้เขาไม่จำเป็นจะต้องไปเปิดห้องโรงแรมที่ไหนให้ยุ่งยาก แน่นอนว่าลิสานอนคนเดียวเพราะเธอเป็นผู้หญิง ส่วนเรืองริทกับชาร์ลถึงแม้จะสนิทกันแค่ไหนก็ไม่เคยนอนร่วมห้องกัน ทำให้ต้องเปิดห้องเพิ่มอีกสองห้อง และอีกหนึ่งห้องสำหรับภาคิน พูดง่ายๆว่านอนแยกกันทุกคน

                เมื่อทานข้าวเสร็จ ชาร์ลนั่งเล่นอยู่ในห้องเขาอีกสักพักก่อนจะขอตัวกลับห้องของตัวเองในเวลาห้าทุ่ม ซึ่งเจ้าตัวคงเห็นว่าดึกแล้ว เขาเดินไปส่งชายหนุ่มหน้าประตูบอกลาฝันดีกับเรียบร้อยก่อนที่จะเดินเข้ามายังห้องนอนที่แยกออกมาจากทุกห้อง


                เฮ้ย


                เรืองริทอุทานอย่างตกใจเมื่อคิดว่าในห้องมีแต่เขาคนเดียวที่ไหนได้ ร่างสูงซึ่งมีใบหน้าเรียบเฉยนั่งหน้านิ่งอยู่ปลายเตียงของเขา

                นาย... ร่างบางยืนอ้ำอึ้งยิ่งเห็นภาคินสาวเท้าเข้ามาใกล้ๆ เข้ามาได้ยังไง ภาคินชี้มือไปด้านหลัง เรืองริทมองตามแล้วอยากนึกทึ้งหัวตัวเอง เขาลืมไปได้ยังไงว่าห้องนี้มันมีประตูคอนเนคอยู่

                คุณไม่ได้ล็อกเองนะ ภาคินเอ่ย

                เข้ามามีอะไร ถ้าไม่มีธุระก็ออกไป!”

                      ไม่ออก น้ำเสียงยียวนกวนประสาทนั่นเริ่มทำให้เขาหงุดหงิด

                ทำไมครับ ไม่มีธุระเข้ามาไม่ได้หรือไง 

                ไม่ได้ นี่มันห้องฉัน!”

                ห้องเมียก็เหมือนห้องผั..... เพี้ยะ! มือเล็กที่ไวกว่าตีลงที่ปากของภาคินอย่างจัง

                โอ๊ยเจ็บนะริท

                อย่ามาพล่ามอะไรไร้สาระ รีบๆออกไปจากห้องฉันได้แล้ว ฉันจะนอน!” พูดจบเรืองริทก็เดินกะเผลกๆไปยังประตูห้องที่เชื่อมกันระหว่างห้องของตนกับภาคิน เป็นเชิงว่าให้ภาคินออกจากห้องไปได้แล้ว

                ป่ะ นอนกัน ภาคินเดินตรงเข้ามาตวัดร่างเขาขึ้นอุ้มแล้วพาไปยังห้องนอนที่เพิ่งเดินออกมา ภาคินวางร่างเล็กลงบนเตียงอย่างเบามือตามด้วยตัวเองที่ขึ้นมานอนบนเตียงแล้วตวัดแขนกอดร่างเล็กไว้

                ทะ ทำอะไร ปล่อยนะ กลับห้องตัวเองไปเดี๋ยวนี้ เรืองริทพูดเสียงเบา เมื่อศรีษะตนเองจมอยู่กับหน้าอกของร่างสูงนั้น

                ผมตกใจกับการกระทำนั้นจนอึ้งไปชั่วครู่ แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้นผมก็พยายามดันแขนคนตรงหน้าออกไปทั้งที่เหนื่อยล้าเต็มที เมื่อผมไม่สามารถทำให้เขาปล่อยผมได้ ผมได้แต่ถูกร่างสูงกอดไว้อยู่อย่างนั้น

                ดึกแล้ว นอนกันเถอะครับ ไร้เสียงตอบกลับ เรืองริทที่ตัวแข็งทื่อในอ้อมกอดค่อยๆคลายตัวเองเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอของคนที่กอดเขาไว้



                ผมไม่มีทางเอาชนะผู้ชายคนนี้ได้เลยถ้าเขาไม่ยอม..



 

                ฮึก ฮือ


 

            ภาคินที่เผลอหลับไปสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ที่ดังใกล้ๆ เขาก้มมองดูคนในอ้อมกอดที่ร้องไห้อยู่กับอกของเขา ภาคินตกใจเล็กน้อยรีบจับใบหน้าสวยนั้นให้เงยหน้าขึ้นมามองทันที

                คุณร้องไห้หรอ ภาคินถาม

                ฮืออ ฮึก น้ำตายังคงไหลออกจากมาจากดวงตาคู่สวย

                เป็นอะไร บอกผมได้ไหม ภาคินเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้านั้นเบาๆ

                นายนั่นแหล่ะ เป็นอะไร เรืองริททุบลงที่อกตรงหน้า เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย ฉันตามนายไม่ทันแล้วนะ! ฮืออ  ไม่มีเสียงใดเอ่ยออกมาจากคนตรงหน้า มีเพียงรอยจูบที่หน้าผากของเขาเป็นคำตอบ

                เลิกบ้าสักทีได้มั้ย คนตัวเล็กพูด นายจะเอายังไงกับฉันกันแน่...

                ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากของเขาขณะที่ผมสะอื้นแรงอยู่ในอ้อมกอดเขา   อ้อมแขนแกร่งรัดร่างผมไว้แน่นจนใบหน้าคมแนบชิดอยู่กับใบหน้าของผมและผมก็ได้แต่ถูกร่างสูงกอดไว้อยู่บนนั้น

                นายมันเห็นแก่ตัว..” เรืองริทพูดแค่นั้นก็ซุกหน้าลงกับอกของภาคินแล้วกอดตอบเขากอดให้แน่นที่สุดเท่าที่จะกอดได้ ลิมความรู้สึกผิดถูก เรื่องที่คนตรงหน้าทำร้ายจิตใจเขาไปชั่วคราว

                ภาคินทำให้เขาหนีความจริงต่อไปอีกไม่ไหว.. เขาไม่อาจหนีความจริงที่ว่า เขาก็ยังใจอ่อนให้ภาคินเหมือนเดิม แต่ต่างกับคราวที่แล้วเขาใจอ่อนกับคำพูดของภาคิน  แต่คราวนี้เขาใจอ่อนไปกับการกระทำของของภาคิน

                .

                .

                เมื่อคืนหลังจากที่ทั้งคู่หลับไปตื่นเช้ามาเรืองริทก็ไม่พบภาคินในห้องแล้ว จนกระทั่งมาเจอกันอีกทีที่ห้องอาหารของโรงแรม ก็พบภาคินกำลังทานข้าวอยู่กับลิสาเพื่อนรักของเขา ชาร์ลเดินไปนั่งร่วมโต๊ะกับทั้งคู่ทำให้ผมต้องเดินตามไปอย่างช่วยไม่ได้

                . ตอนนี้ลุงไกรอยู่ที่ไหนครับภาคินที่กำลังโทรศัพท์คุยกับปลายสายเป็นบุคคลที่เขานัดไว้วันนี้ ที่จะมาเก็บข้อมูลที่เป็นโยชน์เพื่อสร้างแรงบันดาลใจในการออกแบบ

                ได้ครับ ผมจะไปพบลุงวันนี้

                มีอะไรคะ หน้าเครียดแต่เช้าลิสาถามภาคิน

                ก็ลุงไกรที่ผมนัดไว้พรุ่งนี้น่ะสิ เขาจะให้ผมเข้าไปหาวันนี้ เพราะพรุ่งนี้เขาจะไปทำงานที่ต่างประเทศ ภาคินบอก

                คุณริท คุณลุงไกรจะส่งเรือมารับอีก 1 ชั่วโมง

                หะ นายว่าไงนะ ทำไมต้องนั่งเรือล่ะ เรืองริทถาม

                ตอนนี้ลุงไกรอยู่เกาะตรงฝั่งนู้น เราต้องนั่งเรือไป” 

                อือ ชาร์ลไปกับริทนะ ริทพยักหน้าตอบภาคินแล้วหันไปถามชายหนุ่มข้างๆ

                งานนี้ชาร์ลขอบายนะริท ชาร์ลไม่ค่อยถูกกับเรือ กับน้ำน่ะ หนุ่มลูกครึ่งรีบโบกมือปฎิเสธ จนคนชวนหน้างอ

                ลิสา ไปกับริทนะ จะได้ไปเที่ยวด้วย ริทยังคงชวน

                แกลืมไปแล้วหรอว่าฉันขี้เมาเรือขนาดไหน ขอบายอีกคนนะแก ฉันรออยู่นี่กับชาร์ลดีกว่า แกไปกับคินเห่อะ เย็นก็กลับไม่ใช่หรอ ลิสาก็ปฎิเสธอีกคน

                ก็ได้...

                ถ้างั้นก็รีบทานเถอะครับ เดี๋ยวไม่ทัน



                .

                .

                เรือเร็วที่แล่นผ่านผืนน้ำใช้เวลาไม่เกิน  40 นาทีก็มาถึงยังเกาะที่นัดกับลุงไกรไว้ เกาะนี้เป็นเกาะเล็กๆที่สวยงาม มีรีสอร์ทอยู่เพียงรีสอร์ทเดียวที่กำลังจะปิดกิจการ ไม่ใช่เพราะรายได้ไม่มีเพียงแต่ว่าเจ้าของคนเก่ากำลังจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศต่างหาก และลูกค้าของเขาก็กำลังจะมาเทคโอเวอร์ต่อลุงไกรนี่แหล่ะ ทำให้เขาต้องมาดูสถานที่จริงเพื่อศึกษาเค้าโครงและการตกแต่งเพิ่มเติมเพื่อเตรียมไปพรีเซ้นเสนอลูกค้าอาทิตย์หน้านี้

                เรือแล่นมาเทียบท่าได้ไม่นาน ก็มีรถกอล์ฟมารับถึงที่ พร้อมกับลุงไกรที่นั่งมาด้วย เขาและภาคินยกมือไหว้ทักทายผู้ใหญ่ ถามสารทุกข์สุขดิบตามมารยาทที่ควรจะมี

                ลุงให้เลขาจัดห้องพักไว้ให้คุณภาคินกับคุณเรืองริทแล้วนะ

                ขอบคุณนะครับคุณลุงภาคินตอบ เรืองริทก็ยิ้มให้ลุงไกรแบบงงๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าภาคินแล้วจะกระซิบถาม

                ห้องพักอะไร เราไปกลับไม่ใช่หรอ

                ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เรืองริทถลึงตาใส่คนตรงหน้า เสียงลุงไกลก็แทรกเข้ามาก่อน

                ลุงเปิดห้องไว้ให้เผื่อกรณีฉุกเฉิน เช่นพายุเข้าน่ะลุงไกรตอบ

                อ๋อออ ขอบคุณนะมากๆนะครับคุณลุง เรืองริทตอบก่อนจะเดินไปยืนข้างๆลุงไกร

                เราจะพักผ่อนก่อน หรือคุยเรื่องงานก่อนดีล่ะ ลุงไกรถาม

                ผมว่าคุยเรื่องงานก่อนเลยดีกว่าครับ เรืองริทตอบ

                ถ้างั้นเชิญทางนี้เลย มาๆ ทำตัวสบายๆนะ คิดว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองละกัน ลุงไกรพูดอย่างสบายๆ ก่อนจะเดินนำไปพร้อมกับเลขา ภาคินก็เร่งฝีเท้ามาเดินข้างเรืองริท

                รีบไปไหนครับ ไม่ให้ได้พักผ่อน ดื่มน้ำบ้างหรือไง ภาคินถาม

                ไม่!”


 

                ใช้เวลาเกือบทั้งวันกับการคุยงานครั้งนี้ สาระเรื่องงานจริงๆ จบไปตั้งแต่ 3 ชั้วโมงแรก ที่เหลือฟังลุงไกรเล่าเรื่องสัพเพเหระเกี่ยวกับเกาะล้วนๆ แต่เป็นเรื่องที่ฟังสนุกไม่น่าเบื่อจนทำให้ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาสี่โมงเย็นกว่าแล้ว


                ขอบคุณมากนะครับคุณลุง ที่ให้ข้อมูลกับพวกเราอย่าเต็มที่ ภาคินพูด

                ลุงเต็มใจ อะไรที่ทำเพื่อรีสอร์ทนี้ได้ลุงก็อยากทำ

                      ผมสัญญานะครับว่าผมจะออกแบบที่นี่ใหม่ให้ออกมาดีที่สุดตามที่เจ้าของใหม่ต้องการ แต่ยังคงแบบเดิมเพื่ออนุรักษ์ความเป็นรีสอร์ทนี้เอาไว้ เรืองริทเป็นคนตอบ ลุงไกรแม้จำเป็นต้องขายรีสอร์ทนี้ให้กับนายทุนใหม่ แต่ลุงก็ยังรักที่นี่มากเพราะเป็นสิ่งที่ลุงสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของลุงเองนับหลายสิบปี

                คืนนี้พักที่นี่นะ ลุงไกรเอ่ย

                เอ่อ ครับ ก็... ภาคินกำลังจะตอบ

                เอ่อ เรากลับเลยดีกว่านะ จะได้ไม่ต้องรบกวนลุงไกร เรืองริทแทรกขึ้นมา

                ไม่รบกวนอะไรหรอก ลุงยินดี ลุงจัดห้องไว้ให้พวกคุณสองคนเนี่ย สวยมากเลยนะ รับรองว่าต้องชอบแน่ๆ อีกอย่างตอนนี้มันก็ใกล้ค่ำแล้วนะ ถ้าออกเรือไปมันจะเป็นอันตรายนะ รู้สึกว่าตอนนี้ฟ้ามันจะครึ้มๆซะด้วยสิ ดีไม่ดีอาจจะมีพายุได้นะเรืองริททำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จนภาคินต้องเอ่ยออกมา

                ครับ เราจะพักกันที่นี่ เรืองริทหันมามองหน้าภาคินทันที

                ตอนนี้ห้องยังไม่เสร็จนะ เชิญคุณสองคนพักที่ห้องรับรองก่อนแล้วกัน ถ้าเสร็จแล้วเดี๋ยวลุงจะให้คนมาตาม

                ได้ครับ ขอบคุณมากนะครับคุณลุง

                แล้วที่นี่มีพอจะมีสันญานโทรศัพท์หรือวายฟายไหมครับลุง เรืองริทถาม

                ไม่มีหรอก รีสอร์ทที่นี่ต้องการความสงบที่สุดน่ะ ลุงไกรตอบ เรืองริทพนักหน้ารับอย่างเซงๆ

                ตามสบายนะ ลุงขอตัวก่อน


                นี่นาย... เมื่อคุณลุงเดินออกไป เรืองริทก็หันมาพูดกับภาคินทันทีหากแต่ว่าถูกดักไว้ก่อน

                นี่คุณ ผมรู้ว่าคุณจะพูดอยากกลับไปหาเพื่อนคุณมาก แต่คุณช่วยเกรงใจผู้ใหญ่นิดนึงสิ ภาคินต่อว่าเขา

                นายว่าฉันหรอ ฉันแค่จะโทรไปบอกเผื่อพวกนั้นจะรอไง ริทตอบ

                ไม่ต้องห่วง ผมบอกให้แล้ว

 

                .

                ตกดึกฟ้าฝนก็เทลงมา แถมยังมีพายุเล็กๆ ตามที่ลุงไกรคาดการณ์เอาไว้ ไฟก็เหมือนจะดับ  ส่งผลให้เรืองริทไม่กล้าออกจากห้องไปไหน จากที่ตอนแรกคิดว่าจะไปยัง snackr zone เผื่อหานมร้อนๆดื่มสักแก้วก่อนนอน เรืองริทเดินมาล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนแรงแม้วันนี้จะไม่ได้ทำอะไรมากแต่ก็รู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน อาจจะเป็นผลมาจากการนั่งเรือนานๆล่ะมั้ง



                ก็อก ก็อก ก็อก



                มีอะไร เรืองริทเดินมาเปิดประตูก็พบภาคินยืนอยู่

                ห้องผมแอร์เสียอ่ะ

                        แล้ว?

 











                ผมขอนอนด้วยคนนะ

 

___________________________________________

มาต่อแล้ววววว ยาวมากกว่าทุกตอน

หายไปหลายวันคงลืมตอนเก่าๆกันหมดละ อ่านวนไปอีกรอบค่ะ5555

การระทำของตัวละครมันจะวนลูปอยู่แบบเดิมไปบ้าง อย่าเพิ่งเบื่อกันนะ

ทุกตัวละคนมีเหตุผลในการกระทำเสมอ

ขอบคุณที่ยังรอ จะพยายามมาบ่อยๆ เพราะช่วงนี้ว่างแล้ว


1 เม้น = 1 กำลังใจ


#ยังไม่ได้แก้คำผิด

23 Dec 17

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #49 Ning_Ritz_68 (@Ning_Ritz_68) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:54

    มาต่อสิ

    #49
    0
  2. #48 Ejiprzz (@Ejiprzz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 15:01
    ยังรออยู่นะคะ
    #48
    0
  3. #47 jibjaeb (@jiblovekak) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:58
    ต่อเถอะนะพลีสสสสส
    #47
    0
  4. #45 เด็กLA (@dekritz88) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 13:27
    น่าติดตาม แต่ภาคินนี่ วัยทองแน่ๆ5555
    #45
    0
  5. #44 chow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 07:15
    รอเรื่องนี้อยู่นะ
    #44
    0
  6. #43 ยู่ยี่ยุกยิก (@yongrikim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 20:51
    คินใจร้ายนน
    #43
    0
  7. #42 Ejiprzz (@Ejiprzz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 22:28
    ทำไมคินทำเเบบนี้อ่ะ ฮรือออออ
    #42
    0
  8. #41 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:04
    พี่คืนแม่งเป็นไบโพล่าเปล่า เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ทำร้ายน้องซ้ำซาก เจ้าแผนการแผนเข้าใกล้น้องหละไวมาก ส่วนเรื่องจะทำอะไรให้ถูกกลับคิดไม่ได้นะ มันน่าปั้ดให้ซักที รักน้องก็ทำให้ถูก กับทิสาก็บอกความจริง จะได้ไม่ทำร้ายใครไปมากกว่านี้
    นี่โมโหแทนริทเลย น้องใจอ่อนกับพี่ตลอดเลย
    #41
    0
  9. #40 Miki-Iku (@miki-iku) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 15:14
    เฮียแกโครตเห็นแก่ตัว มีแฟนแล้วไม่เห็นต้องมายุ่งกับน้อง
    #40
    0
  10. #39 MILD__ (@pimpika-68) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 12:49
    คินทำแบบนี้อีกแล้ว บอกว่าเป็นความผิดพลาดแต่ยังจะมาหามาขอนอนด้วยเนี่ยนะ
    #39
    0
  11. #38 chow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 11:59
    คินทำแบบนี้ทำไม บอกไม่รักน้อง เป็นความผิดพลาด ยังมาวนเวียนกับน้อง ทั้งๆที่รู้ว่าน้องรัก ตัดไม่ขาดใจอ่อนกับพี่ตลอด ถ้ารักน้องก็บอกพ่อเลิกกับแฟนซะ ทำไมทำไม่ได้ แล้วก็มาเนียนเอาเปรียบน้อง น่าัก ไม่คิดถึงจิตใจน้องเลย

    มาต่ออีกนะ รอออออออออ
    #38
    0
  12. #37 โอ้เย้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 10:34
    พระเอกสันดานเสีย ทุกสิ่งที่ทำโครตเห็นแก้ตัว ถ้าจะตัดเขาก็ไม่ควรกลับมาอีกป่ะวะ ไปตาย!!!
    #37
    0
  13. #36 ดาราดาว (@boonyim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 09:01
    คินเห็นแก่ตัวอ่ะทำแบบนี้
    #36
    0
  14. วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 23:56
    ฮรือออออออ ภาคินนายนี่มันน่าตีจริงเลยนะ หื้มมมม
    #35
    0
  15. #34 PiangNR (@PiangNR) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 23:12
    คินทำแบบนี้กับริทอีกแล้วนะ นิสัยไม่ดี เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายยย อีพี่คินนนนนน แบบนี้ต้องสั่งสอนให้เข็ด!! 55555555555 อัพบ่อยๆนะคะ
    #34
    0