[Fic โน่ริท] The Fault ..

ตอนที่ 4 : เผลอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    24 พ.ย. 60

                ความรัก... ไม่ได้เริ่มจากความชอบเสมอไป

            บางที... มันเริ่มจากความรู้สึกดีๆ

 

 

            ที่บริษัท...

                คิน ใช้งานริทได้เต็มที่เลยนะ อย่าคิดว่าริทเป็นลูกอา ถ้าริททำอะไรผิดพลาดคินลงโทษได้ตามสมควรเลยไม่ต้องเกรงใจอา เช้านี้คุณณรงค์เข้าบริษัทพร้อมกับภาคินและเรืองริท ก่อนจะแยกกันไปห้องทำงานของตัวเอง ณรงค์ได้ฝากฝังเรืองริทไว้กับภาคินเป็นที่เรียบร้อย

                คุณพ่อ พูดแบบนี้ไอ้บ้าโตโน่นี่ก็แกล้งริทได้สิ!” เรืองริทที่ยังไม่เต็มใจนักกับการทำงานพูดขึ้นมา ก่อนที่จะได้รับสายตาดุๆจากผู้เป็นพ่อ

                ริท พ่อบอกว่าไง ถ้าอยู่ที่ทำงานให้เรียกพี่เขาว่าพี่คิน

                แต่...

                ไม่มีแต่ ไปทำงานได้แล้ว อาฝากด้วยนะคินภาคินพยักหน้ารับ

                ครับคุณอา แล้วจะให้คุณริทนั่งทำงานตรงไหนครับ ภาคินถาม

                อาจัดโต๊ะทำงานของเจ้าริทไว้แล้วล่ะ เดี๋ยวเลขาคินก็บอกเองแหล่ะณรงค์พูดยิ้มๆ ก่อนจะบอกให้ทั้งคู่กลับห้องตัวเองไปทำงาน  ภาคินเดินออกจากห้องไปโดยมีร่างเล็กเดินกระแทกเท้าตามไปอย่างไม่สบอารมณ์

 

 

                อะไรนะ คุณพ่อให้ฉันทำงานในห้องเดียวกับนายภาคินเรืองริทหันไปพูดกับเลขาของภาคิน

                ใช่ค่ะคุณริท ท่านประธานจัดโต๊ะไว้ให้ที่นี่

                บ้าไปแล้ว บ้าแน่ๆ ต้องให้ฉันมาทนเห็นหน้าคนอย่างนายทั้งวันเนี่ยนะ เรืองริทพูด ภาคินได้บอกให้เลขาของตนออกไปก่อน เมื่อเธอออกไปร่างสูงพูดขึ้นทันที

                คนอย่างผมมันทำไมครับ ภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวเรืองริทที่ยืนหันหลังอยู่

                ก็คนอย่างนายมะ....ร่างเล็กตั้งใจจะหันมาตอบคำถามภาคินแต่ไม่ทันเห็นว่าร่างสูงนั้นเดินเข้ามาประชิดตัวเองตั้งแต่เมื่อไร ทำให้จังหวะที่เขาหันหน้าไปนั้นทำให้ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ภาคินแค่คืบ

                ทำไมครับภาคินถามขณะที่ยังไม่เอาหน้าออกห่างร่างเล็ก

                กะ ก็คนอย่างนายมันน่ารำคาญไง!” เรืองริทผละตัวเองออกมาอย่างเก้อเขินเล็กน้อย บ้าเอ้ย มาใกล้ทำไมวะ

                หึ งั้นก็ต้องทนรำคาญหน่อยนะครับ เพราะคุณต้องฝึกงานอยู่กับผมอีกนาน!” ภาคินยิ้มมุมปากก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง   

               

                .

                .

                ฮัลโหลชาร์ล  อือ ก็พ่ออ่ะให้ริทมาทำงาน  น่าเบื่อมาก  ดินเนอร์วันนี้หรอ เอาสิ สำหรับชาร์ลริทว่างเสมอแหล่ะ เรืองริทนั่งคุยโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ส่งเสียงดังรบกวนภาคินที่นั่งทำงานโดยที่ไม่รู้ตัว ทำให้ภาคินที่นั่งทำงานอยู่เดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของเรืองริท

                คุณริท

                เย็นนี้ชาร์ลจะมารับริทที่บ้านใช่ไหม อือ ได้สิ เดี๋ยวริท... ภาคินเสียมารยาทดึงโทรศัพท์จากมือเรืองริทออกก่อนจะกดตัดสาย

                นี่ ไอ้บ้า ไม่มีมารยาท ไม่เห็นหรือไงว่าฉันคุยโทรศัพท์อยู่ร่างเล็กโวย

                นี่มันไม่ใช่เวลาคุยโทรศัพท์ มันเป็นเวลาทำงาน!”

                เอาโทรศัพท์ฉันคืนมานะ!”

                ไม่ ผมจะไม่ให้คุณจนกว่าคุณจะทำงานเสร็จภาคินยื่นเอกสารวางไว้ตรงหน้าของเรืองริททันทีที่พูดจบ นี่คือเอกสารรายการสินค้าล็อตใหญ่ของเดือนหน้า คุณต้องรีเช็คให้เสร็จภายในวันนี้

                นี่จะบ้าหรือไง เยอะขนาดนี้ใครจะไปทำทัน ร่างเล็กมองไปยังเอกสารมากมายที่กองอยู่หน้าตนเอง

                ไม่ทันก็ต้องทัน ถ้าไม่เสร็จวันนี้ก็อย่าหวังจะได้ไปดินเนอร์ไร้สาระอะไรของคุณ แล้วผมจะกลับเข้ามาดู ภาคินบอก

                นายจะไปไหน?” เรืองริทถามกลับด้วยความอยากรู้

                ผมจะออกไปไซต์งาน แล้วอย่าคิดจะอู้ ผมมีสายเยอะนะคุณเรืองริท

                เออ! ไปไหนก็ไป น่ารำคาญจริงๆบ่นอยู่ได้

                แล้วอย่าคิดจะให้ใครช่วยงาน เพราะถ้าแค่นี้คุณทำเองไม่ได้คุณก็ไม่ต้องไปทำมาหากินอะไรแล้วล่ะ เข้าใจมั้ย ร่างเล็กทำเป็นหูทวงลมไม่ตอบ ภาคินส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป

                ชิส์ ทำมาเป็นสั่งสอนฉัน!

 

 

            .

            2 ชั่วโมงผ่านไป

            11.20

                ภาคินที่กลับเข้ามาบริษัทเพราะลืมมเอกสารสำคัญที่ต้องใชในช่วงบ่ายไว้ ร่างสูงผลักประตูห้องของตนเองเข้าไปขณะเดียวกันกับคนในห้องกำลังเปิดประตูออกมา

                จะไปไหน?” ภาคินถาม

                ไปกินข้าว เรืองริทตอบ ภาคินยกแขนขึ้นมาดูนาฬิกา

                ยังไม่ถึงเวลาพักนี่ แล้วคุณต้องไปกับผม

                ไปไหน แล้วงานฉันล่ะ เรืองริทแปลกใจ คนบ้าทิ้งงานไว้ให้เขาตั้งเยอะแยะแถมขีดเส้นตายว่าต้องเสณ้จภานนวันนี้แล้วยังจะให้เขาออกไปกับตนเองอีก แล้วยังงี้งานเขาจะเสร็จได้ยังไง

                ผมจะเลื่อนให้ส่งเป็นพรุ่งนี้ได้ หลังจากดูงานที่ไซต์ผมต้องไปพบลูกค้า คุณต้องไปกับผมด้วย ภาคินตอบ

                อือ ก็ไปสิ

 

                .

                .

                ตึกสูงใหญ่ที่กำลังก่อสร้างในใจกลางเมืองกรุงเทพมหานครคนงานมากมายกำลังทำงานอย่างขมักเขม้น  ภาคินและเรืองริทมาถึงไซต์งานในเวลาช่วงบ่ายหลังจากทานข้าวกลางวันกันมาเรียบร้อย

                สวัสดีครับคุณภาคิน หัวหน้าคนงานก่อสร้างเดินออกมารับ

                อืม วันนี้เป็นไงบ้าง ภาคินเดินคุยกับหัวหน้าคนงานเข้าไปในตัวตึก ร่างเล็กเดินตามมาติดๆไม่ทิ้งระยะห่างจนกระทั่งต้องเดินไปในโซนที่เป็นดินแฉะ มีโคลนอยู่มากทำคนตัวเล็กไม่คิดจะเดินต่อ ภาคินจึงหันมามอง

                อ่าวคุณ ไม่เดินมาล่ะ

                ไม่มีตาหรือไง ทางแบบนี้ฉันจะเดินได้ยังไง ภาคินมองไปรอบๆก่อนจะขมวดคิ้ว ทุกคนก็เดินได้ปกตินี่

                ทำไมครับ

                ก็มันเป็นดินเป็นโคลนขนาดนั้น ถ้าฉันเดินเข้าไปมีหวังรองเท้าฉันก็เปื้อนหมดน่ะสิ วันนี้ฉันใส่คู่ลิมิเตดอิดิชั่นมาด้วยนะ!” เรืองริทร่ายยาว ภาคินส่ายหน้า

                ถ้าไม่ไปก็รอตรงนี้ ผมจะขึ้นไปข้างบน อีกสักพักจะลงมา

                อือ นายไปเห่อะ ฉันรออยู่ตรงนี้แล้วกัน เรืองริทบอกปัด ก่อนจะเดินไปหาที่นั่ง

                ไม่ถึงสิบห้านาทีภาคินเดินกลับมาพร้อมกับรองเท้าบูทหนึ่งคู่ ภาคินมองไปยังร่างเล็กที่นั่งอยู่ยกมือขึ้นมาปัดๆให้เหมือนพัด วันนี้อากาศร้อน คุณหนูอย่างเขาไม่เคยต้องมาเจอสภาพอากาศร้อนแบบนี้แน่ๆ ส่งผลให้ใบหน้าร่างเล็กนั่นมีแดงเล็กน้อยจากอากาศร้อน ภาคินยื่นรองเท้าบูทให้เรืองริทที่นั่งอยู่

                อะไร

                รองเท้าบูทไง ผมคิดว่าคุณคงจะอยากเข้าไปนะ

                ฉันบอกตอนไหน ฉันไม่ใส่ นายไปเห่อะ ฉันจะรอตรงนี้เรืองริทบอกปัด จริงๆเขาอยากขึ้นไปดูอยู่เหมือนกันด้วยนิสัยอยากรู้อยากเห็นในสิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ แต่ด้วยความที่ฟอร์มจัดกลับพูดไปอย่างนั้น

                ไปเถ่อะครับร่างสูงคุกเข่าลงตรงหน้าเขา ก่อนจะจับขาเล็กนั่นมาถอดรองเท้าให้แล้วสวมด้วยบูทคู่ใหม่ที่เขาถือมา ภาคินตั้งใจสวมรองเท้าให้เรืองริททั้งสองข้าง ร่างเล็กที่มองการกระทำนั้นอยู่ จู่ๆหัวใจก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาซะนี่  ใบหน้าขึ้นสีกว่าเดิมเล็กน้อย รู้สึกหน้าร้อนๆแปลกๆ ใช่ เพราะอากาศแน่ๆ

                เรืองริทลุกขึ้นยืนทำเป็นเมินเฉยกับสิ่งที่ภาคินทำให้ ภาคินหยิบรองเท้าคู่เก่าของเรืองริทขึ้นมาแล้วเดินเอาไปเก็บที่รถให้เมื่อกลับมาเรืองริทก็เดินนำเขาเข้าไปในตึกทันที ภาคินรั้งแขนบางนั้นไว้ก่อนที่จะสวมหมวกนิรภัยสีขาวไว้บนหัวของเขา เรืองทำให้ริทยืนแข็งทื่อทันที

                ใส่หมวกก่อนครับ อันตราย พูดจบเขาก็เดินนำร่างบางไปทันที

 

                ใจเต้นแรงอีกแล้ว  ทำไมนะ

            ภาคินเป็นคนที่เขาเกลียด เขาไม่ควรจะรู้สึกแบบนี้

            อีกอย่าง.. ผู้ชายคนนั้นเป็นแฟนของเพื่อนตัวเองนะริท

 

                เวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมงในการเยี่ยมชมไซต์งานวันแรกของเรืองริทผ่านไปด้วยดี เขาได้ช่วยภาคินจนรายละเอียดปัญหาต่างๆที่คนงานแจ้งมาในวันนี้ และได้ช่วยแก้ปัญหาเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้นได้ ทำให้เขาและภาคินลืมเรื่องที่ตั้งแง่ใส่กันไปพักใหญ่ จนตอนนี้เขาลงมานั่งพักที่โต๊ะตัวที่เดิมที่เขานั่งในตอนแรกก่อนจะขึ้นไป ภาคินเดินตามมาทีหลังยื่นขวดน้ำให้ร่างเล็กที่นั่งอยู่

                ขอบคุณ เรืองริทพูดเบาๆก่อนจะยกน้ำขึ้นมาดื่ม

                คุณรออยู่นี่นะ เดี๋ยวผไปเอารองเท้าในนรถมาให้ เรืองริทมองไปยังรถที่จอดอยู่ซึ่งไกลจากตัวอาคารพอสมควร

                ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปเปลี่ยนที่รถเลยก็ได้

                เอางั้นหรอ

                อือ ไปเห่อะ ภาคินพยักหน้ารับ กำลังจะหมุนตัวเดินไปขึ้นรถแต่นึกขึ้นได้ว่าลืมแปลนในตึก เขายื่นกุญแจรถให้ร่างเล็ก

                ผมลืมแปลนอ่ะ เดี๋ยวผมขึ้นไปเอาก่อนนะ คุณไปรอที่รถเลย ร่างเล็กพยักหน้า ก่อนจะบอกว่า

                เอากระเป๋านายมาสิ เดี๋ยวฉันถือไปให้

                ไม่เป็นไรครับ ผม..ร่างเล็กไม่ฟังภาคินพูดจบ เอื้อมมือไปดึงกระเป๋านั้นมาถือไว้เอง

                รีบไปเห่อะหน่า กระเป๋านายหนักอย่างกับแบกหินมา แบกขึ้นแบกลงอาคารแบบนั้นหอบตายกันพอดี หวงอะไรนักหนา เรืองริทพูด

                ไม่ได้หวง แต่ผมเกรงใจ

                รีบไปเห่อะ ฉันหิวอ่ะ ภาคินพยักหน้ารับ

                งั้นเดี๋ยวผมรีบมานะครับ

                ขณะที่เรืองริทนั่งรอในรถเสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น มือเล็กหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาดูกลับไม่พบแจ้งเตือนอะไร ไม่ใช่ของเขา ก็คงจะเป็นของภาคิน เขาถือวิสาสะเสียมารยาทเปิดกระเป๋านั้นเพื่อจะหยิบโทรศัพท์ออกมาดู

                คินคะ เย็นนี้มาหาลิสานะ ลิสา

                ร่างเล็กคิดอะไรดีๆออกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะปลดล็อกโทรศัพท์ของภาคิน ปรากฎว่าโทรศัพท์ไม่ได้ตั้งรหัสผ่านเอาไว้ มือเล็กพิมพ์ข้อควาตอบกลับอย่างถือวิสาสะ

                โตโน่ไม่อยู่ โตโน่

                แล้วนั่นใครคะ   ลิสา

            แฟนโตโน่!! – โตโน่

                เรืองริทไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เพื่อนรักของตัวเองเข้าใจผิดแบบนั้น แต่แค่อยากจะแกล้งภาคินเท่านั้นเอง ตาเหลือบมองไปเห็นภาคินกำลังเดินมาพอดี มือเล็กรีบกดลบข้อความทั้งหมดก่อนหน้านี้โดยไม่ได้ตอบอะไรลิสากลับไป ก่อนจะรีบเก็บโทรศัพท์ของภาคินไว้ที่เดิมอย่างแนบเนียน

                ทำไมไปนาน  ฉันหิวจะแย่แล้วนะ เรืองริทแสร้งทำเป็นโวยวาย

                ขอโทษครับ พอดีคนงานถามงานต่อนิดหน่อย

                อือ ไปเห่อะ

 

                .

                .

                ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจนเกือบสี่โมงเย็น  ภาคินเลี้ยวรถเข้ามาในห้างสรรพสินค้าร่างเล็กที่นั่งมาด้วยถามขึ้นอย่างแปลกใจ

                อ้าว ไหนว่ามีคุยงานกับลูกค้าต่อไง

                ใช่ครับ ภาคินตอบ

                นัดคุยงานกันที่นี่เนี่ยนะร่างเล็กถามกลับ

                เปล่าครับ ผมพาคุณมาทานข้าวก่อนไง

                ไม่ต้อง ไปทำงานให้มันจบๆ เย็นนี้ฉันมีนัดร่างเล็กพูด

                ผมว่าคุณต้องแคนเซิลนัดคุณแล้วล่ะครับ เพราะผมนัดลูกค้าไว้สองทุ่ม

                เห้ย ไม่ได้นะ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีนัด เรืองริทเถียงกลับ

                ผมก็บอกคุณแล้วไงว่ามีนัดคุยกับลูกค้า

                แต่นายไม่ได้บอกเวลาที่แน่ชัด และสองทุ่มก็เป็นเวลาเลิกงานแล้วด้วย ฉันจะกลับ

                ผมจะบอกคุณให้นะริทเผื่อคุณไม่รู้ ถ้าคุณคิดจะเป็นนักธุรกิจ มันมีเวลาเลิกงานตายตัวหรอกครับ ถ้าคุณอยากจะเลิกงานตามตารางคุณก็ไปเป็นลูกจ้างโน่น ภาคินตอบ

                แต่ฉันนัดกับชาร์ลไว้แล้ว!”

                ไม่เจอกันวันนึงมันไม่ตายหรอกครับ โทรไปแคนเซิลนัดคุณซะ เพราะวันนี้คุณต้องอยู่กับผม ภาคินพูดจบก็เปิดประตูลงจากรถทันที แล้วเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าไม่สนคนนั่งกระฟัดกระเฟียดที่อยู่ภายในรถแต่อย่างใด

 

                จะเล่นอย่างนี้ใช่ไหม ได้!

 

                ภาคินกดส่งข้อความไปหาเรืองริทว่ารออยู่ที่ร้านอาหารไทย เขานั่งรถพักใหญ่กำลังจะกดโทรตามแต่ร่างเล็กก็ปรากฎตัวมาพร้อมกับชายหนุ่มหน้าลูกครึ่ง ร่างเล็กเดินควงมากับชาร์ลก่อนจะนั่งรถ

                ขอโทษที รอชาร์ลอยู่อ่ะเรืองริทพูด ภาคินกลับจ้องหน้านิ่งๆ

                ขอโทษนะครับคุณภาคินที่ให้รอนาน พอดีริทเขาโทรชวนให้ผมออกมากะทันหัน เพราะตอนเย็นเขาจะเบี้ยวนัดผมน่ะครับ เลยต้องรีบออกมาหาเขา จริงมั้ยหืม หนุ่มลูกครึ่งบีบจมูกของเรืองริทอย่างหมั่นเขี้ยว ภาคินมองการกระทำนั้นนิ่งๆก่อนจะตอบเขาไป

                ไม่เป็นไรครับ ผมสั่งอาหารมาแล้วแต่ไม่รู้ว่าคุณจะทานได้ไหม เพราะริทไม่ได้บอกว่าจะมีคนนอกมาด้วย ภาคินตอบ

                ผมทานได้ทุกอย่างแหล่ะครับ ถ้าได้ทานกับริท^^”

                แหมชาร์ลชักจะเอาใหญ่แล้วนะเดี๋ยวนี้!” เรืองริทตีชาร์ลเบาๆ

                แสบนักนะเรืองริท อุตส่าแกล้งไม่ให้ไปเจอกันในนัดตอนเย็นยังจะนัดออกมาเจอกันเวลานี้ได้ แถมยังมาอ้อร้อ อาเซาะ ป้อนข้าวป้อนน้ำกันต่อหน้าเขาอีก เขาเริ่มคิดแล้วล่ะว่าเขาคิดผิดหรือเปล่าที่จะแกล้งเรืองริทแบบนั้น น่าหงุดหงิดชะมัด

                เรืองริทที่ลอบมองภาคินเป็นระยะ นั่งทานข้าวแบบหน้านิ่วคิ้มขมวดขนาดนั้น เป็นอะไรของเขากันนะบางทีก็หันมาส่งสายตาดุใส่เขา จนเขาต้องหลบตาแล้วหันไปคุยเล่นกับชาร์ลแทน หลังจากมื้ออาหารเย็นผ่านไป เรืองริทก็ต้องแยกกับชาร์ลเผื่อไปทำงานต่อในเวลาสองทุ่มที่นัดกับลูกค้าเอาไว้ โดยทิ้งท้ายว่าคืนนี้จะโทรหา

                ภาคินได้นัดคุยงานลูกค้าที่ร้านอาหารกึ่งผับเล็กน้อย เอาใจคนลูกค้าที่เป็นคนชอบดื่มทำให้การเซ็นสัญญาผ่านไปได้ด้วยดี ภาคินได้แนะนำเรืองริทให้กับลูกค้ารู้จักว่าจะมาเป็นรองประธานคนต่อไปเขาอยากให้เรืองริทมีคอนเนคชั่นตั้งแต่วันนี้เลยให้เรืองริทเป็นคนรองรับลูกค้าคนนี้ด้วยตัวเองทั้งหมด โดยมีเขานั่งคุมอยู่ไม่ห่างกาย ทั้งคู่กลับถึงบ้านในเวลาสี่ทุ่มครึ่งแยกย้ายกันเข้าห้องนอนของตัวเอง

                ภาคินหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูหลังจากที่วันนี้ทั้งวันเขาไม่ได้แตะมันเลย กลับผมว่ามีมิสคอล 12 สายจากลิสา เขาจึงรีบโทรกลับทันที

                ตู้ด ตู้ดด....    รอสายอยู่ไม่นานปลายสายก็กดรับ

                มีอะไรหรือเปล่าครับลิสา มิสคอลมาตั้ง 12 สาย

                [ยังจะถามอีกหรอคะ]

                อะไรครับ ผมงงไปหมดแล้ว ภาคินถาม เขาไม่รู้จริงๆ

                [ไลน์ที่เราคุยกันเมื่อตอนกลางวันไงคะ] เธอบอก

                วันนี้ผมยังไม่ได้จับโทรศัพท์เลยนะลิสา

                [ก็ออกไปดูสิคะ]

                ไม่เห็นจะมีเลยภาคินกดเข้าแอพพลิเคชั่นไลน์แล้วเลื่อนหาแชทของลิสาแต่กลับไม่มีข้อความอะไรต่อจากที่เราคุยไลน์กันครั้งสุดท้ายที่เขารับรู้

                [ข้ออ้างชัดๆ บอกมานะผู้หญิงคนนั้นคือใคร แล้วทำไมเขาบอกว่าเป็นแฟนคิน]

                หะ นี่มันเรื่องอะไร ผมไม่รู้จริงๆ

                [เลิกโกหกได้แล้วคิน ยอมรับมาดีๆ] ผู้หญิงอะไรกันเขางงไปหมด วันนี้ทั้งวันเขาอยู่กับเรืองริททั้งวัน ใช่ หรือจะเรืองริทจะแกล้งเขา!

                [เลิกโกหกได้แล้วคิน ยอมรับมาดีๆ]

                คินไม่ได้โกหก แค่นี้ก่อนนะลิสา ผมขอไปจัดการตัวต้นเหตุก่อนพูดจบเขาก็ตัดสายทันที

               

 

                ก็อก  ก็อก  ก็อก

                ภาคินเดินมาเคาะประตูห้องของเรืองริทหลังจากวางสายจากลิสา เขาต้องมาเคลียเรื่องข้อความที่เขาไม่ได้ส่งให้รู้เรื่อง ยืนรอไม่นานเรืองริทก็ส่งเสียงบอกว่าให้เข้าไปได้เลย คงไม่รู้ว่าใครมาสินะ หึหึ

                เห้ย ไอ้บ้าโตโน่ นายเข้ามาได้ยังไง ริทโวย

                อ้าว ก็คุณบอกเป็นให้เข้ามา

                แต่ฉันไม่คิดว่าเป็นนาย ออกไปเลยเดี๋ยวนี้เลยนะ ร่างเล็กเดินมาตีเขาก่อนผลักหลังให้เขาออกไปจากห้อง

                ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ

                เรื่องอะไรอีก มันดึกแล้ว ฉันง่วง ฉันจะนอน

                คุณส่งข้อความผมโดยที่ผมไม่ได้อนุญาติได้ยังไง

                อะไร ใครส่ง ข้อความอะไรฉันไม่รู้เรื่อง เรืองริทตีหน้าซื่อ

                ไม่ใช่คุณแล้วจะใคร ทำไปเพื่ออะไรครับ  ร่างสูงเผลอบีบแขนเล็ก

                ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ทำ!”

                โกหกหน้าด้านๆ ผมบอกคุณไว้เลยนะ ไม่ว่าคุณจะทำอะไรอยู่ อย่าทำให้ผมกับลิสาเข้าใจผิดกัน เพราะยังไงผมกับลิสาจะไม่มีวันเลิกกัน  ภาคินบอกเสียงหนักแน่น

                แล้วไง ถ้าฉันทำแล้วมันจะทำไม!”  ผมเริ่มใช้สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า จนร่างเล็กสะดุ้งเดินถอยหลังร่นไปเรื่อยๆ ผมเดินตามไปประชิดตัวเขาทันที

                ผมไม่ปล่อยให้คุณทำลายความรักของผมหรอกริท ผมยอมคุณได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องนี้ ผมใช้มือทั้งสองข้างยันฝาผนังห้องเอาไว้แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าหวานๆนั่น

                จะ จะทำอะไร

                ทำไม กลัวหรอ ทีอยู่กับไอ้ฝรั่งนั่นไม่เห็นทำหน้าแบบนี้เลยนี่ภาคินประชด

                ทะ ทำไมฉันต้องกลัว แล้วมันเรื่องอะไรของนาย เรืองริทแสร้งเชิดหน้ากลับอย่างไม่กลัว

                ถามจริงเห่อะ ไปอ่อยมันอีท่าไหน มันถึงได้หลงคุณโงหัวไม่ขึ้นขนาดนั้น เอ.. หรือว่าลีลาจะเด็ดจนมันติดใจ

 

                เพี้ยะ !! หน้าผมหันไปตามแรงตบ เลือดที่มุมปากค่อยๆไหลออกมา

                ช่วงนี้รู้สึกคุณจะตบผมบ่อยไปแล้วนะ ถ้าตามละครไทย คุณตบผมก็ต้องจูบสินะ พูดจบริมฝีปากหนาก็เข้าประกบปากเขาอย่างรุนแรง แต่ครั้งนี้ผมจะไม่เผลอ รวบรวมกำลังแรงของตัวเองผลักคนตรงหน้าออกไป

                เพี้ยะ!! ผมตบเขาไปอีกหนึ่งครั้ง ผมรู้สึกน้ำตาผมเริ่มคลอ

                คิดได้แต่เรื่องต่ำๆหรอ

                ก็ถูกแล้วนี่ คนอย่างคุณมันก็คงหนีไม่พ้นเรื่องอย่างว่า ถึงได้ทำอะไรไม่อายสาธารณะกันแบบนั้น! ไหนๆก็ไหนๆแล้วลองแสดงลีลาเด็ดๆให้ผมดูหน่อยสิผมอยากเห็น ว่าจบร่างสูงก็ก้มหน้าลุงมาซุกไซ้ซอกคอของคนตัวเล็กและขบเม้มไว้อย่างแรง มือของเขาเริ่มทำงานเลื่อนขึ้นไปลูบไล้ทั่วกายบางนั่นด้วยความใคร่

                ปะ ปล่อยนะ อย่าทำแบบนี้ ร่างสูงหยุดการกระทำก่อนจะกระซิบข้างหูคนตรงหน้า

                อย่าทำเป็นไม่เคยไปหน่อยเลย

 

                เพี้ยะ!!

                ไอ้เลว ฉันเกลียดนาย!” ภาคินกระชากแขนเล็กทันที

                คิดว่าผมชอบคุณหรือไง เกลียดผมใช่ไหม ผมจะทำให้คุณรู้สึกว่าถ้าตกเป็นของคนที่เกลียดมันจะเป็นยังไง!” ผมรีบจับข้อมือเล็กนั้นไว้เพราะมันกำลังจะฟาดลงมาที่ข้างแก้มผมอีกครั้ง

                อื้อ!” ริมฝีปากของผมบดขยี้ริทฝีปากเล็กๆของเขาอย่างรุ่นแรง ความรู้สึกทุกอย่างถาโถมเข้ามาเต็มสมองจนจิตใต้สำนึกของผมมันอยู่ลึกเกินไปที่ผมจะหยุดมัน ภาพของร่างเล็กกับเพื่อนชายคนสนิทเมื่อกลางวันเข้ามาในหัวยิ่งทำให้ผมเพิ่มความรุนแรงเข้าไปอีก ปากเล็กเม้นไว้เพื่อไม่ให้ลิ้นผมได้รุกราน แต่มีหรอที่ผมจะยอม

                อื้อๆๆ  กำปั่นเล็กทุบตรงหน้าอกของผมไม่หยุด ผมสอดแทรกลิ้นเข้าไปกวาดตวัดหาความหอมควานอย่างรุนแรง มือเล็กทุบไม่หยุบทำให้ผมต้องใช้มืออีกข้างของตัวเองกระชากมันไว้และกดลงกับเตียงเพื่อไม่ให้ขัดขืน

                อย่า แคว่ก! เสียงเสื้อเชิตถูกฉีกออกด้วยมือเขาอย่างแรง ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เขารีบโยนเสื้อนั่นออกไปจากตัวของร่างเล็กทันที เริ่มซุกไซ้หน้าอกขาวนั่น จากที่รุนแรงแปลเปลี่ยนเป็นความรู้สึกประหลาด หวาบหวาม แรงปราถนาอุ่นในทุกสัมผัส คอยรุกเร้าคนใต้ร่างอยู่ตลอดเวลา ถ่ายทอดความรู้สึกข้างในออกมาเป็นการกระทำ เรืองริทไม่มีเรี่ยวแรงพอจะผลักไสภาคินให้ถอนออกไปได้อีก ร่างบางที่เคยต่อต้านกลับเปลี่ยนมาเป็นตอบรับ โอบรับความอ่อนโยนจากร่างกำยำ ตอบรับทุกสิ่งที่คนบนร่างมอบให้อย่างไม่รู้ตัว

                ความร้อนแทรกซึม

            ความอ่อนหวานแทรกผ่าน

            เนื้อแนบชิด

            สองกายประสานเป็นหนึ่งเรียกร้องหากันและกันตลอดทั้งคืน

            โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด


_________________________________

งงมาก แต่งอยู่ดีๆ จบด้วย nc เฉย

ฮืออออ ได้กันเฉย ไหนบอกว่าเกลียดกันไงแก


*ยังไม่ได้ตรวจสอบคำผิด

#ดฟนร

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #20 MILD__ (@pimpika-68) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 15:04
    พอตื่นมาจะเป็นยังไงนะ สงสารริทอ่ะ ฮืออออ
    #20
    0
  2. #19 Ejiprzz (@Ejiprzz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 12:08
    สงสารน้องงง งื้อออ ทำไมทำแบบนี้ TT
    #19
    0
  3. #18 PiangNR (@PiangNR) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 11:16
    แงงงงง อีพี่คิน!!! สงสารริท???????? แล้วจะมองหน้ากันติดมั้ย ตัวเองมีแฟนอยู่แล้วมาทำแบบนี้ทำริทได้ยังไงง ไรต์มาต่ออีกน้าา รอติดตามค่าา
    #18
    0
  4. #17 chow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 06:36
    มาต่ออีกนะ ลุ้น พรุ่งนี้จะเป็นยังไง จะมองหน้ากันสนิทใหม พี่คินต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเองนะ สงสารคุณหนู ฮืออออ
    #17
    0
  5. #16 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 06:18
    ทำไมพี่คินทำแบบนี้ ปากบอกรักอีกคนเกลียดน้อง แล้วมาทำร้ายน้องทำไม โมโหหึงมากกว่าไม่ว่า เช้ามาจะเป็นยังไงหละทีนี้ ริทจะทำยังไง
    สงสารนู๋ริท จะรู้สึกยังไง !!ใจร้ายมากกนะพี่คิน
    #16
    0
  6. #15 ดาราดาว (@boonyim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 05:36
    ใต้ความรู้สึกลึกๆๆสองคนนี้รักกันแน่ๆๆ แต่เช้านี้สองคนนี้จะเป็นยังงั้ยห่วงความรู้สึกริทเลยคินใจร้ายที่ไม่ควบคุมอารมณ์แง่ๆๆๆ
    #15
    0
  7. #14 โอ้เย้ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 04:18
    เอิ่มมมมม มาต่อไวๆเถอะกราบบบ อยากรู้ว่าตื่นมาจะไปรูปแบบไหน คือแบบมาบอกว่ารักแฟนแต่เจือกมาปล้ำตูนี้แบบ เห้ยยย ไม่ใช่ล่ะนะ พระเอกโครตใจร้ายอ่ะ
    #14
    0