หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 88 : ตอนพิเศษ เพราะคิดถึง + แจ้งเรื่องหนังสือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 766 ครั้ง
    21 มี.ค. 63

สวัสดีค่ะ นี่เป็นตอนพิเศษที่คิดถึงก็เลยอยากเขียน คนละส่วนกับในเล่มนะคะ

แล้วก็อยากจะมาแจ้งความคืบหน้าเรื่องหนังสือด้วยค่ะ เนื่องจากสถานการณ์โควิด-19 ในตอนนี้ ทางโรงพิมพ์แจ้งมาว่ามีคนงานหลายคนที่เป็นคนจากประเทศเพื่อนบ้านขอลาหยุดไปหลายวัน จึงทำให้การทำงานของโรงพิมพ์ทำได้ช้ากว่าเดิมมาก ซึ่งจากกำหนดเดิมทางโรงพิมพ์ต้องส่งหนังสือให้ทางเราภายในวันที่ 30 มี.ค แต่ไม่สามารถส่งหนังสือตามกำหนดเดิมได้และขอเลื่อนเป็นวันที่ 8 เม.ย แทนค่ะ และทางเราจะเริ่มจัดส่งหนังสือได้ประมาณวันที่ 10 เม.ย ค่ะ จึงอยากมาแจ้งให้ทุกท่านที่สั่งจองหนังสือไว้นะคะ

ขออภัยในความล่าช้าด้วยนะคะ ทางเราจะจัดส่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยค่ะ หากต้องการสอบถามเพิ่มเติมสามารถติดต่อได้ที่อีเมล์ได้เลยนะคะ จะรวดเร็วที่สุดค่ะ ส่วนนิยายเรื่องอื่นนั้นเดี๋ยวจะเริ่มกลับมาลงในไม่ช้านี้นะคะ ฝากติดตามด้วยน๊า

.........................................................

 

 

“ทั้งหมดนี่เลยงั้นหรือ!

“ขอรับฮูหยิน”

จิวเหมยมองกองสมุนไพรล้ำค่าตรงหน้าอย่างจนใจจะกล่าวสิ่งใด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่บุตรชายฝาแฝดของนางนำสมุนไพรมาขายให้พี่เอ้อหลางที่ดูแลโรงหมอของนางอยู่ ช่วงแรกก็เป็นเพียงสมุนไพรที่หาได้ทั่วไปในป่าเท่านั้น นางให้พี่เอ้อหลางรับซื้อเอาไว้เองดีกว่าให้บุตรชายนำไปขายให้ร้านขายสมุนไพรที่อื่น แต่ครั้งนี้มันแตกต่างจากทุกครั้งจนพี่เอ้อหลางต้องนำเรื่องนี้มาแจ้งแก่นางด้วยตนเอง

“เฮ้อ เช่นนั้นก็ให้คนมานำไปเก็บไว้ที่หอโอสถนะเจ้าคะ มากมายเช่นนี้คงได้โอสถอีกมากโข” เอ้อหลางรับคำแล้วเรียกให้คนมาขนสมุนไพรออกจากโรงหมอไปตามคำสั่ง “แล้วนี่เจ้าแฝดไปอยู่เสียที่ใดเจ้าคะ ไม่เห็นหน้าเสียหลายวัน”

“ไปหาท่านแม่ทัพที่ชายแดนแล้วขอรับ”

“หึ เป็นอย่างนี้ทุกทีเลยสิน่า” นางบ่นไม่จริงจังนักเพราะบุตรชายทั้งสองก็ทำเช่นนี้อยู่บ่อยๆ พอรู้ว่าทำเช่นนี้จะโดนดุก็เป็นต้องพากันไปหาบิดาที่ช่วงนี้ประจำอยู่ชายแดน “ยิ่งโตยิ่งรับมือได้ยากขึ้นทุกวัน กลับมาจะต้องถูกไม้เรียวฟาดก้นสักคนละสิบยี่สิบทีให้หลาบจำ”

“จิวเหมยยยยยยย”

“นี่ก็อีกคน” เอ้อหลางหัวเราะออกมาอย่างขบขันเมื่อได้ยินเสียงบ่นไม่จริงจังนักของผู้เป็นเจ้านาย ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของคุณชายรองตระกูลจ้าวจะปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม “ท่านน้าอี้เทียนปล่อยให้เจ้าออกมาได้เช่นไรกัน ช่วงเวลานี้เจ้าต้องฝึกอยู่มิใช่หรือไท่หลง”

“ก็ใช่ แต่วันนี้ท่านน้าทั้งสองไปที่ใดข้าก็ไม่รู้กันสองคนตั้งแต่เช้าแล้ว ข้าจึงว่างมาก หลานแฝดน้อยของข้าทั้งสองเล่า ข้าไปหาที่จวนแล้วไม่พบ คิดว่าตามเจ้ามาที่โรงหมอนี่เสียอีก”

“ไปหาพี่หยางที่ชายแดน นี่ก็เอาสมุนไพรมาขายให้พี่เอ้อหลางแล้วก็พากันหนีไปทั้งสองคนนั่นแหละ”

“ฮ่าๆ สมุนไพรที่คนกำลังขนออกไปนั่นน่ะหรือ ช่างแสนฉลาดยิ่งนัก”

“เจ้าเล่ห์น่ะสิไม่ว่า ไม่รู้ว่าจะนำเงินที่ได้ไปทำสิ่งใดกันแน่ เจ้าพอจะรู้หรือไม่”

“ก็คงจะเก็บเอาไว้นั่นแหละ ไม่รู้หรือว่าบุตรชายของเจ้าทั้งสองเหมือนเจ้ามากขนาดไหน เรื่องเงินเรื่องทองนี่มันสำคัญอยู่ในสายเลือดจริงๆ” อันนี้นางก็จนใจจะเถียงสหายเช่นกัน “เช่นนั้นข้าไปหาพี่ใหญ่ที่ชายแดนบ้างดีกว่า”

“ไปสิ ข้าจะแอบไปดูเจ้าแฝดเช่นกันว่าไปทำสิ่งใดกันที่ชายแดน” จิวเหมยจับแขนสหายลากเข้ามิติด้วยกันแล้วเดินทางไปยังชายแดน สถานที่ตั้งของค่ายทหารที่สามีของนางดูแลอยู่ พี่หยางมาประจำอยู่ที่นี่ได้เป็นปีแล้ว ซึ่งระยะทางมันไม่ใช่ปัญหาสำหรับนางและสามีเพราะบางครั้งที่นางคิดถึงนางก็แอบมานอนกอดสามีให้หายคิดเช่นกัน

“เจ้ามาที่นี่เช่นนี้แล้วฮวาเอ๋อร์เล่า” ถึงเขาจะอยากมาเที่ยวเล่นกับสหายบ้างแต่ก็อดจะเป็นห่วงหลานสาวตัวน้อยที่ยังแบเบาะไม่ได้ แม้ว่าจะมีพี่เสี่ยวอิงดูแลอยู่ก็ตาม

“ข้ามาดูเพียงชั่วครู่เท่านั้นแล้วก็จะกลับไป เจ้าจะอยู่ที่นี่ก็ได้นะจะได้ช่วยข้าดูเจ้าแฝดหน่อย”

“อ่า เช่นนั้นเจ้าก็ไปแจ้งให้ท่านน้าอี้เทียนทราบด้วยก็แล้วกัน” ทหารที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเมื่อเห็นนางกับไท่หลงก็รีบเปิดประตูให้อย่างยินดี นางทักทายเพียงเล็กน้อยก็เดินเข้าไปยังค่าย ทุกอย่างยังดูเหมือนเดิมเช่นทุกครั้งที่นางมาหาพี่หยางที่นี่ ค่ายทหารนี้ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ไม่เคยขาดแคลนเพราะนางช่วยดูในส่วนนี้ให้ตลอดไม่เคยขาดตกบกพร่อง ทหารกินดีอยู่ดีและมีความสุข เวลาฝึกก็ขยันขันแข็งดีมาก ร่างกายแข็งแรงความแข็งแกร่งก็เป็นผลลัพธ์ที่ตามมา

“คารวะฮูหยิน คารวะคุณชายรองขอรับ ตอนนี้ท่านแม่ทัพอยู่ที่ลานฝึกขอรับ”

“ขอบใจ แล้วบุตรชายทั้งสองของข้าเล่าอยู่ที่ใด”

“เรียนฮูหยิน คุณชายน้อยทั้งสองอยู่ที่ลานฝึกกับท่านแม่ทัพขอรับ” หืม เจ้าลูกชายที่ขี้เกียจฝึกตัวเป็นขนน่ะหรือตามบิดาไปที่ลานฝึกด้วย “คุณชายน้อยทั้งสองร่วมฝึกกับทหารได้หลายวันแล้วขอรับ”

“คงไม่ได้เล่นซนอะไรกันใช่หรือไม่”

“ไม่ขอรับ คุณชายน้อยทั้งสองตั้งใจฝึกเป็นอย่างมากขอรับ”

“หากบอกว่าไท่หย่งกับไท่อิงไปวิ่งซนที่ลานฝึกข้ายังจะเชื่อมากกว่า ฮ่าๆ ครานี้จะเล่นอะไรกับอีกนะหลานน้อย” ใช่ หากบอกว่าเจ้าแฝดไปวิ่งเล่นป่วนทหารที่กำลังฝึกยังจะน่าเชื่อมากกว่า นางกับไท่หลงรีบเดินไปยังลานฝึกที่อยู่ห่างจากกระโจมที่พักไม่ไกลมากนัก “ยกดาบยังไม่ขึ้นจะไปร่วมฝึกกับทหารยังไงกันนะ ฮ่าๆ”

แม้จะนึกสงสัยไม่ต่างกันแต่เมื่อเดินไปถึงลานฝึกคำตอบของคำถามก็ปรากฏ เมื่อเด็กน้อยทั้งสองที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดกำลังวาดดาบไม้ไผ่อันเล็กในมือไปตามคำสั่งของนายทหารที่เป็นหัวหน้าฝึกสอนอย่างตั้งอกตั้งใจ มีท่านแม่ทัพใหญ่จ้าวไท่หยางผู้เป็นบิดายืนดูอยู่ไม่ไกลนัก ใกล้ๆเท้าของท่านแม่ทัพใหญ่ก็มีพยัคฆ์เมฆาทั้งสองตัวนอนหมอบอยู่

จิวเหมยกับไท่หลงยืนดูเด็กน้อยทั้งสองฝึกจนจบด้วยความเอ็นดู แม้จะยังแคลงใจอยู่บ้างที่จู่ๆเด็กทั้งสองที่ชื่นชอบการออกไปเที่ยวเล่นเป็นชีวิตจิตใจจะมาตั้งใจฝึกเช่นนี้ก็ตาม แต่นางก็ภูมิใจในตัวบุตรชายทั้งสองเป็นอย่างมาก เด็กน่ะนะ พวกเขาสนใจสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นเวลานานๆได้ไม่เท่าไหร่หรอก ทนฝึกจนจบได้ก็นับว่าดีมากแล้ว

“ข้าว่ามันแปลกๆอยู่นะ ดูนั่นสิ วิ่งไปกอดขาพี่ใหญ่กันแล้ว ข้าว่าต้องทนฝึกเพื่อขอสิ่งใดสักอย่างเป็นแน่ ฮ่าๆ”

“นั่นสินะ” จ้าวไท่หลงหัวเราะออกมาเสียจนดังลั่นไปทั่วลานฝึกกว้าง ทหารที่กำลังนั่งพักกันอยู่หันมองที่มาของเสียงกันอย่างแปลกใจ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดก็ลุกทำความเคารพกันอย่างแข็งขัน เด็กแฝดที่กำลังเกาะขาบิดาอ้อนเอาอะไรสักอย่างอยู่ก็เช่นกัน เมื่อเห็นว่าผู้ใดมาก็ผละจากบิดาแล้ววิ่งเข้ามาหากันอย่างร่าเริง

“ท่านแม่/ท่านแม่”

“ว่ายังไงเจ้าเด็กจอมซน มากวนบิดาของเจ้าใช่หรือไม่”

“ลูกเปล่านะขอรับ ลูกกับอิงอิงมาฝึกกับท่านพ่อต่างหาก” จีบปากจีบคอเล่าจนน่าหมั่นไส้จริงๆ “ท่านแม่ขอรับ” เสียงอ่อนเสียงหวานมาเกาะขาเพื่ออ้อนหนีความผิดกันใหญ่ คงจำได้แล้วสิว่าทำสิ่งใดเอาไว้

“แม่ไม่เคยห้ามลูกเลยนะไม่ว่าเจ้าทั้งสองจะเอาสมุนไพรมาขายมากมายเพียงใด ที่ผ่านมาลูกก็ทำได้ดีกันทั้งสองคน แต่ครานี้แม่จำเป็นต้องรู้ว่าเจ้าทั้งสองไปนำสมุนไพรล้ำค่ามากมายเหล่านั้นมาจากที่ใด บอกแม่ได้หรือไม่”

“ในป่าขอรับ ใช่ไหมอิงอิง”

“ใช่แล้วขอรับท่านแม่ ลูกกับหย่งหย่งไปหาสมุนไพรจากในป่ามา เก็บกันสนุกมากเลยขอรับ อันที่จริงอิงอิงอยากจะเก็บมานิดเดียวแต่หย่งหย่งบอกว่าให้เก็บเอามาหมดเลย ยังมีเหลืออีกมากมายเลยนะขอรับท่านแม่ แต่ว่าพอฟ้าเริ่มมืดในป่าก็มีควันขาวๆลอยอยู่เต็มไปหมดเลยขอรับ อิงอิงก็เลยชวนหย่งหย่งออกมา”

“ใช่ขอรับ แต่พอกลับไปที่ป่าอีกครั้งก็ไม่มีสมุนไพรพวกนั้นให้เก็บอีกแล้วขอรับท่านแม่ มันหายไปหมดเลย”

“ป่าที่ไหนกันลูก”

“ลูกไม่ทราบขอรับ ลูกกับอิงอิงขี่พี่เสี่ยวหู่กับพี่เสี่ยวหลานเล่นไปเรื่อยๆก็เจอป่านั้นเข้าพอดี ก็เลยลงไปเที่ยวเล่นกันขอรับ พี่เสี่ยวหลานบอกว่าป่านั้นปลอดภัยให้ลูกกับอิงอิงวิ่งเล่นได้ขอรับ” หากเสี่ยวหลานบอกเช่นนั้นก็คงไม่มีอันตรายที่น่าห่วง แต่นางก็ยังแคลงใจเรื่องสมุนไพรอยู่ดี เดี๋ยวคงต้องไปถามเอาจากเสี่ยวหู่กับเสี่ยวหลานอีกที

“เหมยเอ๋อร์”

“ท่านพี่ ขออภัยที่น้องมารบกวนเจ้าค่ะ น้องเพียงแต่เป็นห่วงลูกจึงชวนไท่หลงมาดู กลัวว่าจะมารบกวนท่านพี่”

“ไม่รบกวนหรอก ลูกเป็นเด็กดี ว่าแต่ฮวาเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง”

“คนเล็กสบายดีเจ้าค่ะ กินอิ่มนอนหลับไม่งอแง ตัวอ้วนขึ้นทุกวันจนพี่เสี่ยวอิงบ่นปวดแขนทุกวัน เอาไว้น้องจะพาลูกมาเยี่ยมท่านพี่นะเจ้าคะ ว่าแต่ เหตุใดจู่ๆเจ้าแฝดถึงได้ร่วมฝึกกับทหารได้เล่าเจ้าคะ ที่ผ่านมาทั้งท่านพี่แล้วก็ท่านน้าทั้งสองต่างก็เขี่ยวเข็ญให้ฝึกแต่เจ้าแฝดก็เอาแต่แอบหนีเที่ยวไม่สนใจการฝึกแท้ๆ”

“บอกท่านแม่ของพวกลูกไปสิว่าเหตุใดถึงได้เป็นเด็กดีอยากฝึกกับพ่อขึ้นมา” ท่านแม่ทัพใหญ่หัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกไปถึงเมื่อหลายวันก่อนที่บุตรชายตัวน้อยทั้งสองจูงมือกันเข้าไปหาเขาถึงในกระโจม อ้อมแอ้มบอกว่าจะตั้งใจฝึกกับบิดาแต่ว่ามีข้อแลกเปลี่ยนเล็กๆน้อยๆเป็นรางวัล

“ลูกอยากรับขอทานเด็กๆมาฝึกด้วยขอรับท่านแม่”

“หืม หมายความว่าอย่างไรกัน บอกแม่ให้ชัดเจนสิไท่หย่งไท่อิง” เด็กน้อยทั้งสองหันไปขอความช่วยเหลือจากผู้เป็นบิดา เพราะยังเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก ตอนที่เข้าไปขอบิดาก็ต้องพูดทำความเข้าใจกันอยู่นานกว่าบิดาจะเข้าใจในสิ่งที่บุตรชายทั้งสองต้องการ ท่านแม่ทัพใหญ่จึงเป็นผู้บอกรายละเอียดกับภรรยาด้วยตนเอง

“ลูกๆอยากให้รับขอทานเด็กๆที่มีอยู่ทั่วเมืองหลวงมาฝึก คงเพราะเห็นเจ้ารับขอทานมาเป็นคนงานในไร่มากมายจึงอยากจะทำเช่นที่มารดาทำบ้าง ลูกๆจึงคิดว่าหากนำเด็กๆพวกนั้นมาฝึกให้เก่งกาจ ในภายหน้าทั้งสองจะได้มีคนไว้ช่วยเหลือและใช้งานบ้าง จึงมาขอให้พี่เปิดสำนักเพื่อรับเด็กขอทานเหล่านั้นมาฝึก โดยที่ลูกๆทั้งสองจะเป็นผู้ที่รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการก่อตั้งสำนักเอง ใช่หรือไม่ไท่หย่งไท่อิง”

“ใช่ขอรับท่านแม่/ใช่ขอรับ”

“เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่นะแฝด ลูกรู้ใช่หรือไม่ว่าเงินจากการขายสมุนไพรมันไม่เพียงพอที่จะดูแลคนเหล่านั้น ไม่เพียงแค่เรื่องเงินเท่านั้น ยังมีปัจจัยอีกหลายอย่างมากนักที่ลูกต้องรับผิดชอบ ลูกเพิ่งจะสามขวบเท่านั้นเองนะ”

“ขอรับท่านแม่ หย่งหย่งกับอิงอิงทราบดี ลูกจึงอยากรบกวนท่านพ่อให้ช่วยก่อนขอรับ เมื่อลูกกับอิงอิงโตขึ้นก็จะช่วยกันดูแลต่อจากท่านพ่อเองขอรับ เนาะอิงอิง” ไม่ว่าหย่งหย่งจะขอความเห็นสิ่งใด อิงอิงก็เห็นด้วยกับหย่งหย่งทุกอย่าง

“นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะเจ้าคะท่านพี่” แม้นางจะก่อตั้งสำนักไว้มากมาย แต่ก็เป็นสำนักแพทย์และสำนักศึกษาเสียส่วนมาก เฮ้อ นี่เจ้าแฝดจะเหมือนนางมากเกินไปหรือไม่นะ “ท่านพี่คิดเห็นเช่นไรเจ้าคะ”

“ไม่ใช่เรื่องยากหรอก เราเองก็ทำการค้าในต่างเมืองอยู่แล้ว จะเปิดสำนักคุ้มภัยอีกสักสำนักก็ไม่แปลกอันใด เช่นไรขบวนสินค้าของเราก็ต้องใช้คนคุ้มกันอยู่แล้ว ภายหน้าให้ไท่หย่งกับไท่อิงดูแลในส่วนนี้ไปก็ย่อมใด เห็นว่าลูกๆแอบไปซื้อที่ดินไว้ที่หนึ่งโดยใช้เงินที่ได้จากการขายสมุนไพรทั้งหมดมาซื้อ ลูกเพิ่งจะบอกพี่เมื่อไม่นานมานี้” อืม จะว่าน่าภูมิใจมันก็ใช่นั่นแหละ เพราะนางกับพี่หยางสอนลูกมาตั้งแต่ลูกพอจะรู้ความว่ากว่าท่านแม่ของพวกพวกเขาจะมีทุกอย่างได้อย่างทุกวันนี้นั้นผ่านสิ่งใดมาบ้าง หากอยากได้สิ่งใดก็ต้องพยายามหามันมาให้ได้ด้วยตนเอง อย่าเอาแต่พึ่งพิงบิดามารดา

“ลูกทั้งสองแน่ใจแล้วใช่หรือไม่”

“ขอรับ!/ขอรับ!

“หากเจ้าทั้งสองแน่ใจแล้วแม่ก็จะสนับสนุน แต่แม่คงช่วยเหลือพวกเจ้าได้ไม่มากนักเพราะแม่ต้องดูแลฮวาเอ๋อร์ น้องยังเล็กนัก แต่หากพวกเจ้าต้องการคำปรึกษาแม่พร้อมจะช่วยเหลือเจ้าทั้งสองในส่วนนี้เสมอ เข้าใจหรือไม่”

“ขอรับท่านแม่ ต่อไปนี้ลูกกับหย่งหย่งจะตั้งใจฝึกกับท่านพ่อขอรับ จะไม่เล่นซนอีกแล้ว”

“ดีมาก เพราะจากนี้ท่านพ่อของพวกเจ้าต้องทำงานหนักมากขึ้นไปอีกเพื่อเปิดสำนักคุ้มภัยให้พวกเจ้า อยู่ที่นี่ก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ แม่คงไม่ได้มาเยี่ยมพวกเจ้าบ่อยนัก แต่หากต้องการสิ่งใดก็ให้เสี่ยวหู่เสี่ยวหลานกลับไปแจ้งแม่ได้ทุกเมื่อ ประเดี๋ยวแม่จะให้ท่านอาของพวกเจ้าอยู่ช่วยฝึกพวกเจ้าด้วยดีหรือไม่”

“ข้าด้วยหรือ อ่า ข้าไม่มีปัญหาหรอกนะ แต่เจ้าต้องไปแจ้งท่านน้าอี้เทียนให้ข้าด้วยก็เท่านั้น”

“อืม เจ้าอยู่ดูแลหลานที่นี่แหละไท่หลง ท่านพี่จะรับมือเจ้าแฝดได้ใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“ได้สิ หากดื้อกับพ่อเมื่อใดพ่อจะหยุดการสร้างสำนักของลูกๆทันที เข้าใจหรือไม่”

“ขอรับท่านพ่อ หย่งหย่งสัญญา”

“อิงอิงก็สัญญาขอรับท่านพ่อ”

“ดีมาก เจ้าทั้งสองสัญญาแล้วหากผิดสัญญาพ่อจะถือว่าเจ้าทั้งสองยังไม่โตพอที่จะรับผิดชอบสิ่งใดทั้งสิ้น และพ่อจะส่งเจ้าทั้งสองเข้าสำนักศึกษาหลวงในทันทีโดยไม่มีข้อแม้ใดอีก” พูดถึงสำนักศึกษาหลวงแล้วหน้าซีดเลยลูกเอ้ย

ขี้เกียจเรียนได้แม่จริงๆ คิกคิก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 766 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,321 ความคิดเห็น

  1. #4253 natsume0000 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 09:22

    พึ่งได้อ่านตอนพิเศษนี้555+คิดถึง...ปิดตอนเริ่อง+ลงตอนพิเศษเพิ่มแล้วติดเหรียญเถอะค่ะ
    #4,253
    0
  2. #4135 Newnewn (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 21:23

    จองตอนนี้ทันไหม

    #4,135
    0
  3. #4133 หลิน (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 19:26

    คิดถึง มีตอนพิเศษให้ด้วยดีจัง ขอบคุณนะคะ

    #4,133
    0
  4. #4132 nnp-pangg02 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 23:40

    น่ารักกกกกก ต่อไปต้องเป็นคนใหญ่คนโตแน่ๆเจ้าแฝดเนี่ย

    #4,132
    0
  5. #4131 Penny (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 21:33

    เจ้าแฝด เจ้าโคลนนิ่งท่านแม่มาหมดเลยนะ

    #4,131
    0
  6. #4130 Nuthathai Por (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 20:48

    เชื่อแม่แรงเนอะลูกเนอะ

    #4,130
    0
  7. #4129 Laamoon (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 20:11
    ได้แม่มาเยอะเลยหลานๆเอ้ย
    #4,129
    0
  8. #4128 LovelyWonbin (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 18:23
    สำเนาถูกต้อง
    #4,128
    0
  9. #4127 riza1917 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 17:37
    มี ebook

    ไหม ค่ะ
    #4,127
    0
  10. #4126 puuk (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 15:55
    ขอบคุณค่ะ
    #4,126
    0
  11. #4125 ผู้หญิงที่มีหัวใจ (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 15:47
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png หลงเด็กเลย
    #4,125
    0
  12. #4124 chamee (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 13:34
    ลูกแฝดเหมือนใครไม่ต้องบอก
    #4,124
    0
  13. #4123 ubonwan_wan (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 13:16
    เด็กๆน่ารัก ถอดแบบแม่มาเลย5555
    #4,123
    0
  14. #4122 yeenpanta123 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 13:16
    อยากได้อีกตอนนน
    #4,122
    0
  15. #4121 Supertippyy (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 13:14
    คิดถึงหย่งหย่งกับอิงอิง
    #4,121
    0
  16. #4120 Tongkwaw2538 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 13:10
    ขอภาคต่อลูกของจิวเหมยเลยได้ไหมไรท์ สนุกจ้า
    #4,120
    0
  17. #4119 Aom Tursab (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 13:09
    คิดถึงเรื่องนี้
    #4,119
    0
  18. #4118 frawenc (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 13:09
    คิดถึงมากเลยค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกๆที่เราเข้าเด็กดีมาเปิดอ่านเป็นครั้งแรกเลย ดีใจมากๆที่อัพจนจบ ขอบคุณนะคะ มีผลงานอะไรใหม่ใากบอกด้วยน้าา
    #4,118
    0