หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 73 : จงใช้ชีวิตอยู่กับความเป็นจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,005 ครั้ง
    8 พ.ย. 62

“อืม”

“พี่หยาง! ค่อยๆลุกเจ้าค่ะ” จิวเหมยวางมือจากการปรุงยาแล้วรีบเข้าไปช่วยพยุงจ้าวไท่หยางที่หลับไม่ได้สติไปถึงสองวันสองคืน ทำเอานางร้อนใจจนไม่เป็นอันทำอะไร ถึงจะตรวจดูแล้วพี่หยางยังแข็งแรงดีเพียงแต่อ่อนเพลียแล้วสลบไปเท่านั้นนางก็ยังกังวล “นี่น้ำเจ้าค่ะ รู้สึกเช่นไรบ้างเจ้าคะ”

“พี่เป็นอะไรไปหรือเหมยเอ๋อร์”

“พี่หยางหมดสติไปเจ้าค่ะ คงเพราะอยู่ในน้ำเย็นนานเกินไปอีกทั้งร่างกายพี่หยางยังไม่แข็งแรงดีนักจึงทำให้หมดสติ ข้าเป็นห่วงเสียแทบแย่ ตอนนี้รู้สึกเช่นไรบ้างเจ้าคะข้าจะได้เตรียมโอสถให้”

“ปวดเมื่อยตัวเพียงเท่านั้น”

“การแช่น้ำที่นั่นจะช่วยให้พี่หยางดีขึ้นก็จริง แต่การแช่นานเช่นนั้นไม่ใช่ผลดีนะเจ้าคะ”

“พี่ขอโทษที่ทำให้เจ้าเป็นห่วง แต่พี่...”

“หากเป็นเช่นที่ท่านน้าอี้เทียนเล่าให้ข้าฟัง พี่หยางไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ ข้ายังไม่ได้อยากเป็นเซียนในตอนนี้ เรายังมีเวลาอีกมาก อีกอย่างข้ายังไม่ได้ตัดสินใจเลยเจ้าค่ะว่าจะเป็นเซียนหรือไม่ พี่หยางไม่ต้องทำเช่นนี้แล้วนะเจ้าคะ หากข้าจะเป็นเซียนจริง เราก็ค่อยๆฝึกไปพร้อมกันก็ได้”

“เจ้าไม่อยากบรรลุเซียนหรือเหมยเอ๋อร์”

“ตอนนี้ข้าก็มีความสุขดีเจ้าค่ะ เป็นมนุษย์ธรรมดา ใช้ชีวิตธรรมดาๆ อีกอย่างข้ายังไม่มีเวลาไปฝึกเพื่อบรรลุเซียนในตอนนี้หรอกเจ้าค่ะ ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่อยากทำ เช่นว่า กว้านซื้อที่ดินจากทั่วทุกแคว้นเอาไว้เพื่อปลูกสมุนไพร” จู่ๆระหว่างเฝ้าพี่หยางนางก็เกิดความคิดดีๆขึ้นมา หากนางมีที่เอาไว้ปลูกสมุนไพรทั่วทุกแคว้นนางก็จะสามารถเปิดโรงหมอได้อีกหลายแห่งแล้วรับสมัครหมอมาประจำไว้ทุกโรงหมอ เท่านี้นางก็สามารถช่วยเหลือผู้คนทั่วยุทธภพได้แล้ว

“น้องจะซื้อที่ดินทั่วทุกแคว้นเลยงั้นหรือ!

“เจ้าค่ะพี่หยาง ได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ข้าจะปลูกสมุนไพรให้หมดแล้วก็เปิดโรงหมอไว้ทุกแคว้นเลย”

“เช่นนั่น...”

“ข้าจึงยังไม่มีเวลาไปคิดเรื่องเป็นเซียนหรอกเจ้าค่ะ พี่หยางต้องช่วยข้าหาซื้อที่ดินก่อนนะเจ้าคะ เรื่องนี้สำคัญกว่า หลังจากจัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยรวมทั้งเรื่องแต่งงาน เราค่อยคิดเรื่องนั้นก็ยังไม่สาย พี่หยางอย่าหักโหมอีกนะเจ้าคะ เห็นพี่หยางนอนนิ่งอยู่บนเตียงแล้วข้าใจไม่ดีเลย ยิ้มอันใดกันเจ้าคะ”

“มีสิ่งใดที่เจ้าคิดอยากจะทำอีกหรือไม่”

“มีสิเจ้าคะ อีกหลายอย่างเลย แต่ค่อยๆทำไปดีกว่าเจ้าค่ะ อ้อ จริงสิเจ้าคะพี่หยาง คือว่าไท่หลง...”

“พี่ใหญ่! ฟื้นแล้วหรือขอรับ เป็นเช่นไรบ้างขอรับ ข้าเป็นห่วงเสียแทบแย่ เพราะท่านน้าอี้เทียนแท้ๆ รู้อยู่ว่าพี่ใหญ่ยังไม่ค่อยแข็งแรงดียังจะให้ไปแช่น้ำเย็นๆอีก แต่พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วงนะขอรับ ท่านน้าลู่ไป๋จัดการลงโทษท่านน้าอี้เทียนให้แล้ว พี่ใหญ่ฟื้นแล้วก็ต้องทานอาหารให้มากๆนะขอรับจะได้แข็งแรงไวๆ ข้าจะออกไปเอาอาหารมาให้” พูดจบก็วิ่งออกจากห้องไปโดยไม่เว้นจังหวะให้ผู้ใดได้ซักถาม นางเห็นหน้าเหวอๆของพี่หยางก็หัวเราะขำ

“นั่นหลงเอ๋อร์งั้นหรือ เหตุใดถึงได้เป็นเช่นนั้น”

“สองวันที่พี่หยางหมดสติไปข้าได้หลอมโอสถที่เคยให้พี่หยางไปสองเม็ดนั้นให้ไท่หลงเจ้าค่ะ อาจเพราะได้สมุนไพรจากที่นี่จึงทำให้โอสถออกมาได้ผลดีเกินคาด ไท่หลงจึงตัวโตขึ้นเช่นที่พี่หยางเห็น แต่ก็ยังรูปร่างบอบบางอยู่มาก ท่านน้าอี้เทียนกับท่านน้าลู่ไป๋จึงจับไท่หลงฝึกอย่างหนักเลยล่ะเจ้าค่ะ”

“เป็นเช่นนี้เองหรือ”

“เจ้าค่ะ ถึงตัวจะโตขึ้นแต่นิสัยก็ยังเป็นจ้าวไท่หลงคนเดิมนั่นแหละเจ้าค่ะ ไม่เปลี่ยนแปลง”

“อาหารมาแล้วขอรับพี่ใหญ่”

“เจ้าเสียงดังมากไปแล้วนะไท่หลง” สหายตัวแสบมองค้อนนางแล้วจัดแจงอาหารวางบนโต๊ะให้พี่ใหญ่ของตนเอง นางจึงช่วยพยุงพี่หยางไปนั่งที่โต๊ะอาหาร “เจ้ามาที่นี่ได้เช่นไร มิใช่ว่าท่านน้าทั้งสองลากเจ้าไปฝึกหรอกหรือ”

“ใช่ แต่มีเซียนอาวุโสท่านหนึ่งมาพบท่านน้าอี้เทียน ข้าจึงถูกปล่อยตัวมาก่อน”

“น้องเป็นเช่นไรบ้างหลงเอ๋อร์ ร่างกายเปลี่ยนแปลงไปเช่นนี้น้องรู้สึกไม่ดีหรือไม่”

“ข้ารู้สึกดีมากขอรับพี่ใหญ่ ดีที่สุดเลย เสียอยู่อย่างเดียวที่ดันบอบบางเช่นนี้ ช่วงนี้ข้าจึงต้องหมั่นฝึกกับท่านน้าทั้งสองให้ร่างกายปรับไปในทางที่ดีขึ้นกว่าตอนนี้ขอรับ” แม้รูปร่างจะห่างชั้นจากพี่ชายมาก แต่เรื่องหน้าตานี่เรียกได้ว่าถอดแบบกันมาเลยทีเดียว เพียงแต่ไท่หลงนั้นตาจะโตกว่าเล็กน้อย ซึ่งเจ้าตัวเขาภูมิใจนักหนาที่หน้าตาเหมือนพี่ชายแบบนี้

“หากพี่หยางพอจะเดินทางไหว วันพรุ่งเราจะกลับบ้านกันนะเจ้าคะ”

“พี่ไหว รู้สึกดีขึ้นมากแล้วเหมยเอ๋อร์”

“เช่นนั้นเจ้าไปบอกท่านน้าทั้งสองให้เตรียมตัวเถิดไท่หลง วันพรุ่งเราจะเดินทางกันแต่เช้า” ไท่หลงรีบวิ่งออกไปบอกท่านน้าทั้งสองเพราะเขาเองก็อยากกลับบ้านแล้วเช่นกัน คิดถึงเนื้อย่างหอมๆ อาหารอร่อยๆที่เหลาอาหารสุดๆ แม้ว่าอาหารที่นี่จะไม่ได้แย่แต่ก็ไม่ได้อร่อยเช่นกัน แม้จะรู้สึกได้ว่าหลังทานอาหารสมุนไพรเหล่านั้นเข้าไปแล้วร่างกายจะสะอาดขึ้น ตัวไร้กลิ่นมาให้กังวลใจ แต่เขาก็ชอบเนื้อมากกว่าอยู่ดี

“พี่หยางทานข้าวเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะไปเตรียมโอสถไว้ให้” นางปล่อยให้พี่หยางทานข้าว ส่วนนางก็มาปรุงโอสถที่ทำค้างไว้ต่อ สมุนไพรของตำหนักเซียนวายุนั้นแม้เป็นสมุนไพรที่หาได้ทั่วไปก็มีสรรพคุณดีกว่าที่หาได้ตามป่าหรือปลูกเองมาก ทำให้โอสถที่นางปรุงนั้นได้ผลราวกับโอสถวิเศษเลยทีเดียว นางจึงตั้งใจปรุงโอสถบำรุงร่างกายเพื่อพี่หยาง

“อ้าก! อย่าตามข้ามานะ”

“นั่นเสียงหลงเอ๋อร์มิใช่หรือ เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“พี่หยางทานข้าวต่อเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะออกไปดูเอง” ทำไมถึงได้ชอบทำเสียงดังนักนะ นางรีบออกไปดูสหายที่ยังส่งเสียงโวยวายไม่หยุด เหล่าเซียนเองต่างก็วิ่งสวนกันไปมาราวกับตื่นกลัวอะไรสักอย่าง เมื่อมาถึงยังลานโล่งหน้าตำหนักของท่านน้าอี้เทียนนางก็ได้เห็นต้นเหตุที่ทำให้สหายของนางปีนขึ้นไปอยู่บนต้นไม้

“จิวเหมยช่วยข้าด้วย ไล่มันไปให้ข้าที” นางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เพราะนางเองก็เพิ่งเคยพบงูที่เปี่ยมไปปราณขั้นสูงเช่นนี้ แม้แต่เสี่ยวหู่กับเสี่ยวหลานยังเทียบไม่ติด “ออกไปนะ! จิวเหมยไล่มันไปสิ”

“เอ่อ ข้าว่า...”

ฟ่อ!

อย่าหันมาขู่กันจะได้ไหม เห็นแบบนี้นางก็กลัวเป็นเหมือนกันนะ โดยเฉพาะสัตว์เลื้อยคลานที่ตัวใหญ่ขนาดนี้ เจ้างูเผือกตัวใหญ่ที่นางไม่แน่ใจนักว่าอวบอ้วนหรือเป็นขนาดตัวของมันอยู่แล้วหันมาแยกเขี้ยวขู่ฟ่อใส่นางไม่หยุด จนต้องรีบถอยห่างออกจากมันให้มากที่สุด “ท่านกำลังทำให้สหายของข้ากลัวนะ”

“เกิดสิ่งใดขึ้น!

“ท่านน้าอี้เทียน! ช่วยข้าด้วยขอรับ จู่ๆเจ้างูยักษ์นี่ก็ไล่ตามข้าไม่หยุด ข้าหนีจนเหนื่อยแล้วถึงได้ปีนขึ้นมาบนนี้”

“ไป๋ซา!” อี้เทียนมองสิ่งมีชีวิตสีขาวขนาดใหญ่อย่างตื่นตะลึง ไป๋ซาเป็นงูเผือกที่บำเพ็ญเพียรตนอยู่ใต้สระวายุธารา ไม่เคยออกมาปราฎตัวให้ผู้ใดพบเห็นมาหลายพันปีแล้ว เป็นสัตว์เทพในตำนานที่เป็นเพียงเรื่องเล่าขานในหมู่เซียน ตัวเขาเองก็ไม่เคยพบ เคยแต่ได้อ่านเรื่องของไป๋ซาจากในตำราของท่านอาจารย์เท่านั้น “เด็กคนนี้ทำสิ่งใดให้ท่านไม่พอใจอย่างนั้นหรือถึงได้ไล่ตามเขาเช่นนี้”

“ท่านน้ารู้จักหรือเจ้าคะ หรือว่าเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ที่ตำหนักเซียนวายุนี่”

“ใช่แล้วสาวน้อย ไป๋ซาบำเพ็ญเพียรมาหลายพันปี คิดไม่ถึงว่าจะปรากฏตัวออกมาเช่นนี้ เจ้าไปเล่นซนอันใดมาไท่หลง ไป๋ซาถึงได้ตื่นจากการบำเพ็ญเพียรเช่นนี้”

“ข้าก็ไปแช่น้ำเช่นทุกวันขอรับ ไม่ได้ทำสิ่งใดเลย อ้าก มันขึ้นมาแล้วๆๆๆ” เจ้างูเผือกยักษ์เลื้อยเข้าไปใกล้ต้นไม้แล้วใช้ลำตัวยาวๆของมันรัดเลื้อยขึ้นไปบนต้นไม้ สหายของนางก็สติแตกไม่หยุด จะลงก็ลงไม่ได้เพราะงูเลื้อยไปดักไว้ทุกทาง “มันจะกินข้าแล้ว ช่วยข้าด้วย ตายแน่ๆ ข้าตายแน่ๆ” เจ้างูเผือกไม่สนใจเสียงโวยวายของมนุษย์ตัวน้อยเลยสักนิด มันตั้งหน้าตั้งตาเลื้อยขึ้นไปบนต้นไม้อย่างร่าเริง จนเมื่อใกล้ถึงจุดที่ไท่หลงอยู่มันก็หดตัวของมันให้เล็กลงจนเหมือนกับงูเผือกน้อยตัวหนึ่ง “อย่านะๆ อย่าเลื้อยเข้ามาในตัวข้านะ ไอ้งูบ้า ออกไปนะ!

“สงบใจของเจ้าบ้างเถิดไท่หลง มันไม่ได้จะทำร้ายเจ้าเลย” งูเผือกน้อยเลื้อยพันตัวไท่หลงขึ้นไปรัดอยู่ที่คอของไท่หลงแล้วเอาหัวของมันวางอยู่บนบ่าสหายของนางอย่างสงบ ซบแน่นิ่งอยู่แบบนั้นไม่ไปไหน

“ข้าว่าไป๋ซาคงจะชอบเจ้าแล้วล่ะไท่หลง หึหึ”

“เอ๋ เจ้าอยากไปอยู่กับข้างั้นหรืองูน้อย” เมื่อได้ยินไท่หลงเอ่ยถาม เจ้างูน้อยก็ผงกหัวขึ้นมาตอบรับในทันที

“เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน หากไป๋ซาอยู่กับเจ้า เจ้าก็สามารถกลับมาแช่น้ำที่วายุธาราได้ทุกวันโดยไม่ต้องให้ข้าพามา ดีแล้ว เจ้าจะได้ฝึกฝนให้เต็มที่ ข้าเองก็ไม่ออมมือให้เจ้าแล้วเช่นกัน อยากเป็นบุรุษที่ยิ่งใหญ่ใจเจ้าก็ต้องสู้ เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจขอรับท่านน้าอี้เทียน”

“หมดเรื่องแล้วก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน วันพรุ่งเราจะเดินทางกลับแต่เช้าใช่หรือไม่สาวน้อย”

“เจ้าค่ะท่านน้าอี้เทียน” เมื่อพูดคุยกัยเข้าใจแล้วท่านน้าอี้เทียนก็กลับไปหาท่านน้าลู่ไป๋ที่พักผ่อนอยู่ที่ห้อง “เจ้าเองก็ไปพักผ่อนได้แล้วไท่หลง พูดคุยกับงูน้อยแล้วก็ดูแลของเขาให้ดีด้วย ข้าจะกลับไปดูแลพี่หยาง”

“เดี๋ยวสิจิวเหมย อึ้ย เจ้าจะรัดปากข้าทำไมเนี้ย เจ้าจะฆ่าข้าใช่หรือไม่ จิวเหมยกลับมาก่อน! อื้อๆ อิวเอย”

ช่างโวยวายเสียงดังยิ่งนัก

รุ่งเช้าพวกนางก็เตรียมตัวเดินทางกลับ พี่หยางนั้นฟื้นตัวแข็งแรงดีแล้วเพราะโอสถของนางที่ปรุงให้เมื่อคืน ระหว่างเดินทางกลับนางก็นั่งเขียนลักษณะของที่ดินที่นางต้องการ เพราะงานนี้นางจะขอให้ท่านพ่อช่วยเพราะชื่อเสียงท่านพ่อนั้นคงไม่มีผู้ใดกล้าคดโกงและโก่งราคาที่ดินเป็นแน่ หึหึ

“คนหนึ่งมีสัตว์อสูรระดับสูงถึงสองตัว อีกคนก็มีสัตว์เทพในตำนาน จะมีผู้ใดกล้ามีเรื่องกับพวกเจ้ากัน”

“สัตว์เทพที่เอาแต่นอนน่ะหรือขอรับท่านน้าลู่ไป๋”

“เป็นเรื่องปกติของไป๋ซาที่เพิ่งออกจากการบำเพ็ญเพียร”

“ข้าได้ยินว่าเจ้าจะซื้อที่ดินทำสวนสมุนไพรงั้นหรือจิวเหมย”

“เจ้าค่ะท่านน้าลู่ไป๋ จากนี้เราคงต้องทำงานกันหนักหน่อยนะเจ้าคะ”

“เจ้าจะทำแต่สวนสมุนไพรหรือ”

“ทำอย่างอื่นด้วยสิเจ้าคะ ข้ายังต้องใช้เงินเพื่อจ่ายให้หมอที่ข้าจะจ้างมาประจำโรงหมออีกนะเจ้าคะ แต่คงต้องหาซื้อที่ไว้ก่อน จะทำสิ่งใดต่อไปก็ค่อยคิดกันอีกที ทำไมหรือเจ้าคะ หรือว่าท่านน้าอยากทำสิ่งใดเพิ่ม”

“ก็...เหลาสุราเพิ่มอีกสักสี่ห้าแห่งก็ไม่เลว”

“เช่นนั้นก็หาที่สร้างเหลาสุราเพิ่มไปด้วยเลยก็แล้วกันเจ้าค่ะ เช่นนั้นกลับถึงบ้านก็คงต้องหมักสุราเอาไว้มากๆนะเจ้าคะ ข้าจะเอาผลไม้จากในมิติออกมาไว้ให้” เพราะสุราที่ท่านน้าลู่ไป๋หมักนั้นมีเพียงพอต่อการขายที่เหลาสุราในเมืองหลวงเท่านั้น หากจะทำเหลาสุราเพิ่มก็ต้องมีสุราสำรองเอาไว้มากๆ

“ข้าอยากจะปรึกษาเจ้าเรื่องนี้อยู่พอดี ข้าว่าจะซื้อที่ดินแถวๆไร่ของเจ้าเพิ่ม แล้วสร้างโรงหมักสุราแยกไปต่างหาก ข้าจะจ้างคนงานเข้าไปทำงานในไร่เพิ่ม ส่วนคนงานเก่าข้าจะให้มาหมักสุรา ข้าไว้ใจคนงานเก่าของเรามากกว่า”

“สุดแล้วแต่ท่านน้าลู่ไป๋เจ้าค่ะ ข้าพร้อมสนับสนุนเสมอ”

“ท่านน้าลู่ไป๋สอนข้าหมักสุราด้วยสิขอรับ ข้าอยากหมักเป็นด้วย”

“ได้สิ อ้อ ข้าว่าจะบอกเจ้าอยู่พอเลยไท่หยาง ช่วงนี้จะให้ไท่หลงมาอยู่กับพวกข้าก่อนนะ อี้เทียนจะฝึกฝนวิชาให้ไท่หลง ฝากเจ้าแจ้งแก่ท่านอัครเสนาบดีและฮูหยินด้วย” โห นี่ท่านน้าอี้เทียนเอาจริงเอาจังมากเลยนะเนี้ย “เพราะไป๋ซาเลือกมาอยู่กับเจ้า อี้เทียนจึงจำต้องฝึกเจ้าให้หนัก แต่เพราะเหตุใดข้าก็ไม่รู้หรอกนะ อี้เทียนไม่ยอมบอก”

“ไม่มีสิ่งใดน่ากังวลใจหรอก แจ้งแก่บิดามารดาของเจ้าว่าไม่ต้องเป็นห่วงไท่หลง ข้าจะดูแลอย่างดี”

“ขอรับท่านอี้เทียน ข้าจะแจ้งแก่ท่านพ่อท่านแม่ให้ขอรับ น้องก็ตั้งใจฝึกเข้าล่ะหลงเอ๋อร์”

“ขอรับพี่ใหญ่”

“ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าช่วยหน่อยสาวน้อย”

“ว่ามาได้เลยเจ้าค่ะท่านน้าอี้เทียน”

“ข้าอยากได้ที่ดินสักผืนเพื่อสร้างจวนให้ไป๋เอ๋อร์ จึงอยากรบกวนเจ้าหาให้ หากไม่ได้ใกล้จวนของพวกเจ้าก็ขอให้อยู่ในเมืองหลวงและสามารถเดินทางไปจวนของเจ้ากับเหลาอาหารและเหลาสุราได้สะดวก” เป็นเช่นนี้หมายความว่าท่านน้าลู่ไป๋ตัดสินใจจะอยู่กับพวกนางสินะ อย่างนี้ต้องหาที่ดีๆให้เสียแล้ว

“ท่านน้าอี้เทียนวางใจได้เจ้าค่ะ ข้าจะหาให้ได้แน่นอน”

ฟ้าเริ่มมืดพยัคฆ์เมฆาทั้งสองตัวก็เคลื่อนตัวลงที่จวนของท่านแม่ทัพใหญ่ หลิวตงเฉินเดินออกมารับทุกคนอย่างยิ้มแย้ม ในอ้อมแขนมีกุ้ยอันที่ซบหน้ากับไหล่น้ำตาเปรอะหน้า พอเห็นหน้าจิวเหมยก็เบะปากร้องไห้เสียงดังแล้วตะกายอยากมาหา จนจิวเหมยต้องอุ้มเจ้าตัวน้อยเอาไว้

“มากันเหนื่อยๆก็เข้ามาพักก่อนเถิด ข้าให้คนเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ” นางอุ้มกุ้ยอันเดินนำเข้ามาในห้องอาหาร มีแม่ใหญ่กับพี่เสี่ยวอิงช่วยกันยกอาหารขึ้นโต๊ะอยู่ นางเพิ่งสั่งทำโต๊ะกับเก้าอี้ทานข้าวมาใหม่ ให้นั่งกินกับพื้นเช่นเดิมนั้นนางปวดขาเป็นอย่างมาก

ระหว่างรับประทานอาหารเย็นท่านน้าอี้เทียนก็เล่าเรื่องระหว่างที่อยู่ตำหนักเซียนวายุให้ทุกคนได้ฟัง รวมถึงเรื่องของการฝึกตนเพื่อบรรลุเซียนของนางด้วย ท่านพ่อดูสนใจไม่น้อย แต่นางก็บอกไปแล้วว่ายังไม่ได้ตัดสินใจ

“ลูกยังชอบอยู่กับความธรรมดาสามัญแบบนี้เจ้าค่ะท่านพ่อ มันคือชีวิตจริงของเรา” สำหรับนางนั้น การเป็นเซียนถือเป็นเรื่องเหนือจินตนาการ นางยังอยากอยู่กับความเป็นจริงของมนุษย์ เจ็บได้ ตายได้ โกรธเกลียดได้ ใช้ชีวิตมีความสุขเช่นคนธรรมดาทั่วไป มีครอบครัว มีลูก แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าชีวิตจริง “ภายหน้าลูกอาจจะเปลี่ยนใจ แต่ตอนนี้ลูกยังมีความสุขกับชีวิตแบบนี้เจ้าค่ะท่านพ่อ”

“แต่ข้าจะเป็นเซียนให้ได้!” ได้ยินน้องชายพูดเช่นนั้นพี่หยางถึงกับสำลักข้าวทีเดียว ฮ่าๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.005K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,321 ความคิดเห็น

  1. #4258 Leky (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 16:52

    น่าสงสารพระเอกจัง บทเด่นสู้น้องชายไม่ได้เลย ไรท์แต่งซะนึกว่าน้องชายเป็นพระเอก...😁😁😁

    #4,258
    0
  2. #4252 Baiphil289 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 19:43
    เนื้อคู่หลงน้อยแน่นอน..ไป๋ซา
    #4,252
    0
  3. #3986 Nuthathai Por (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 21:06

    ไท่หลงเจ้านี่มุ่งมั่นดีนะ

    #3,986
    0
  4. #3812 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 19:03
    ไท่หลงตลกอะ
    #3,812
    0
  5. #3629 thisami (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 20:00

    ไรท์อย่าเทน้าาาา TT
    #3,629
    0
  6. #3628 Orathaiff (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 14:31
    ไรท์หายไปเลย
    #3,628
    0
  7. #3627 lukpatu (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 08:13
    อย่าบอกนะ ว่าทึ่งูน้อยเลือกไท่หลงเพราะมีแววจะเป็นประมุขคนใหม่
    #3,627
    0
  8. #3626 Me Gusta 8 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 22:18
    เผลอๆไท่หลงเปนประมุขแทนนางเอกละป่าว
    #3,626
    0
  9. #3625 Meemiza (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 10:27
    แสดงว่าไท่หลงก็อาจจะเป็นประมุขคนต่อไปได้น่ะสิ
    #3,625
    0
  10. #3619 นักโรยเกลือ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 20:07
    ไท่หลงจะเป็นเซียนแล้ววุ้ย มิใช่ว่าจะไปเป็นประมุขคนต่อไปรึ
    #3,619
    0
  11. #3618 chamee (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 15:13
    หลงหลงน่ารักอ่ะ
    #3,618
    0
  12. #3613 หลิน (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 10:16

    สนุกค่ะ รอ.....นะ ขอบคุณค่ะ

    #3,613
    0
  13. #3612 nnp-pangg02 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 22:35
    ไท่หลงเอ้ยยย55555
    #3,612
    0
  14. #3611 Nuengsupasit (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 09:11

    สนุกมากกก
    #3,611
    0
  15. #3608 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 20:04

    ไท่หลง.. พอตัวโตแล้ว.. ก็ไปให้สุด..ไปเป็นเซียนไปเรย..ใจนาง..ได้ใจจริง ๆ.. สู้ ๆ นะ

    #3,608
    0
  16. #3607 อัมพร (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 14:24

    ขอบคุณค่ะ

    #3,607
    0
  17. #3605 Panarinya (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 06:35

    ไรท์ สุดยอด
    #3,605
    0
  18. #3604 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 05:04

    เห็นทีจะได้อาหลงแทนเสียแล้วแต่ก็ดีท่าทางแดนเซียน จะมีสีสันน่าดู555รอคะกำลังสนุก
    #3,604
    0
  19. #3603 natsume0000 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 04:39

    ไท่หลงต้องสืบทอดตำแหน่งเซียนแทนแน่ๆ555+
    #3,603
    0
  20. #3602 Pandanus23233 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 00:54
    ไท่หลงยังน่าเอ็นดูไม่ได้เปลี่ยนไปตามตัวเลย555
    #3,602
    0
  21. #3601 nenut (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 23:54

    บ๊ะ ไท่หลงสู้ๆเด้อ
    #3,601
    0
  22. #3600 Tongkwaw2538 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 21:09
    ไทหลงไม่ธรรมดาซะแล้ว
    #3,600
    0
  23. #3599 chon29 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 20:51
    ขอบคุณค่ะ
    #3,599
    0
  24. #3598 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 20:43
    ขอบคุณครับ
    #3,598
    0
  25. #3597 puuk (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 20:32
    น้องชายเป็นเซียนก็ดี
    #3,597
    0