หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 70 : วันสำคัญกับคนสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,973 ครั้ง
    30 ต.ค. 62

วันนี้เสียงจุดประทัดดังไปถึงหน้าประตูเมืองทีเดียว เจ้าของโรงเตี๊ยมนั่งอุดหูอยู่ภายในโรงเตี๊ยม วันนี้เป็นวันเปิดโรงเตี๊ยมของนางตามฤกษ์ยามที่นางกำหนดเอง โรงเตี๊ยมของนางมีสี่ชั้น ชั้นแรกนั้นเป็นห้องโถงกว้างสำหรับให้แขกได้นั่งพูดคุยกัน ชั้นสองถึงชั้นสี่เป็นชั้นของห้องพักที่มีห้องรวมกันกว่าหกสิบห้อง ไม่ต้องบอกกระมังว่าพื้นที่ของโรงเตี๊ยมนั้นกว้างใหญ่เพียงใด ทั้งสามชั้นมีห้องขนาดเท่ากัน ราคาก็เท่ากัน โรงเตี๊ยมของนางมีไว้สำหรับพักอาศัยเท่านั้น หากอยากทานอาหารให้ไปรับประทานที่เหลาอาหาร หากอยากดื่มให้ไปดื่มที่เหลาสุรา นางให้คนเขียนกฎติดไว้ทุกห้องอย่างชัดเจน

“พอแล้วไท่หลง เจ้าจะจุดประทัดจนมันไหม้โรงเตี๊ยมของข้าเลยหรืออย่างไร”

“ก็ข้าซื้อมาเยอะ จุดๆไปเถอะน่า”

“ข้าหนวกหู”

“ก็ได้ๆ” คราวนี้ไม่เชิดสิงโตแต่ก็ไปหาซื้อประทัดมาจุดจนได้ ไม่รู้ซื้อมาเท่าไหร่ถึงได้จุดไม่มีหมดเสียทีเช่นนี้ กุ้ยอันที่มากับแม่ใหญ่ก็ร้องไห้ตกใจจนเหนื่อยไปแล้ว ยังมีฟางเอ๋อร์กับผิงเอ๋อร์ที่ยืนจับมือกันแหงนหน้ามองไท่หลงด้วยความโกรธนั่นอีก นางก็บอกแล้วว่าไม่เอาประทัดก็ไม่ฟัง “งานเปิดร้านที่ไหนเขาก็มีประทัดกันทั้งนั้น”

“แต่ที่เจ้าเอามามันมากเกินไป ไปกินข้าวได้แล้ว คนอื่นเขาอิ่มกันหมดแล้วนะ”

“เจ้ากินแล้วหรือ” นางพยักหน้าแล้วไล่สหายเข้าไปกินข้าวในครัวเพราะตอนนี้รอบๆโรงเตี๊ยมทั้งข้างนอกข้างในต่างก็มีแขกที่มาร่วมงานกำลังนั่งหรือยืนสนทนากันเป็นกลุ่มก้อน ส่วนมากเป็นขุนนางที่หวังเข้าหาทั้งท่านพ่อของนางและท่านพ่อของไท่หลง ไหนจะทหารที่รู้จักและสนิทสนมกับทั้งพี่หยางและท่านพ่ออีกกลุ่มใหญ่ คนมากมายเช่นนี้คงไม่เหมาะนักหากจะออกมานั่งกินข้าวข้างนอก

“บุตรสาวของท่านแม่ทัพช่างเก่งกาจและฉลาดหลักแหลมยิ่งนักขอรับ อายุเท่านี้แต่เป็นเจ้าของกิจการหลายอย่าง ชื่อเสียงก็ขจรไกลเรื่องเป็นเลิศในการรักษา ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆขอรับ”

ได้ยินมาตั้งแต่เปิดงานจนเลี่ยนไปหมดแล้ว

ยิ่งข่าวที่นางรักษาไทเฮาจนหายเล็ดลอดออกจากในวังยิ่งทำให้นางต้องรับมือกับผู้คนมหาศาลที่ต่างต้องการให้นางทำการรักษาให้ แต่ท่านพ่อก็ปฎิเสธไปเพราะบางคนนั้นหาได้อยากรักษาจริงๆเพียงแต่อยากทดสอบนางเท่านั้น ท่านพ่อจึงตัดปัญหาด้วยการไม่รับแขกและให้องครักษ์ปฎิเสธไปทุกคน ไหนจะตัวแทนพรรคและสำนักต่างๆที่ช่างขยันส่งเทียบเชิญมาที่จวนได้ทุกวัน สองสามวันมานี้ตั้งแต่มีข่าวว่านางอยู่เมืองหลวงแคว้นซาน บรรยากาศก็คึกคักมากขึ้นเพราะมีคนเดินทางมาจากทุกหนแห่งเพื่อหวังจะได้รักษากับนาง

“ตอนนี้มีลูกค้าจองห้องพักในโรงเตี๊ยมจนเต็มไปสามเดือนเลยเจ้าค่ะคุณหนู”

“ให้คนงานดูแลให้ดีนะเจ้าคะ อย่าให้ขาดตกบกพร่องเด็ดขาด” พี่เสี่ยวอิงรับคำแล้วแยกตัวไปกำชับกับคนงานที่นางให้ผลัดเปลี่ยนกันจากที่ไร่มาดูแลโรงเตี๊ยม ตอนนี้ท่านพ่อเป็นคนดูแลจัดหาคนมาทำงานให้นางด้วยตนเอง

เมื่อพิธีเปิดโรงเตี๊ยมจบนางก็กลับจวนทันทีผ่านทางมิติ ส่วนท่านพ่อ แม่ใหญ่ พี่หยางแล้วก็ไท่หลงคงจะนั่งรถม้าตามกลับมาในภายหลัง นางจึงกลับมาเตรียมอาหารที่กินเลี้ยงกันภายในจวนวันนี้ดีกว่า เสี่ยวหู่กับเสี่ยวหลานออกไปล่าสัตว์ได้หมูป่ามาหลายตัวเลยทีเดียว นางให้พวกมันไปล่าป่าอื่นที่ไม่เคยไปเพราะกลัวหมูป่าจะสูญพันธุ์เสียก่อน

“คุณหนูจะให้ป้าหมักเนื้อหมูไว้หนึ่งตัวเลยใช่ไหมเจ้าคะ”

“ใช่เจ้าค่ะ อีกสองตัวให้เอาไปให้คนงานที่ไร่นะเจ้าคะ แล้วแต่พวกเขาจะทำกินกัน ที่จวนใช้แค่ตัวเดียวก็น่าจะพอ” หมูย่างนมสด สเต็กหมูพริกไทยดำ ต้มยำไก่ ไข่ตุ๋น สลัดผักสด เครื่องเคียงต่างๆอีกหลายอย่าง ขนมหวานเป็นบัวลอยเผือก กล้วยบวชชี และแพนเค้กผลไม้สด มันหลายอย่างจนกังวลว่าจะทำไม่ทัน

“คิดแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่ ข้าตามกลิ่นของอร่อยมา” จ้าวไท่หลงเดินเข้ามาในครัวพร้อมกับขนมในมือ เป็นคุกกี้ที่นางทำเพื่อเอาไปแจกคนที่มาร่วมงาน ไม่รู้ว่าเหลือหรือสหายของนางแอบเก็บไว้กันแน่ “ที่โรงเตี๊ยมเรียบร้อยดีแล้ว อีกสักพักท่านพ่อของเจ้าจะกลับมาพร้อมกับพี่ใหญ่แล้วก็ท่านพ่อท่านแม่ของข้า พอข้าบอกว่าวันนี้เจ้าทำอาหารเลี้ยงในจวนก็ชวนกันมา เห็นว่าจะมาพูดคุยเรื่องเจ้ากับพี่ใหญ่ด้วยนะ ท่านแม่ทัพแทบจะไล่ท่านพ่อท่านแม่ข้ากลับจวนเลยทีเดียว”

“ท่านพ่อยังไม่อยากให้ข้าแต่งงาน”

“เช่นไรก็ต้องแต่งอยู่ดี พูดคุยกันไว้ก่อนก็ใช่จะเสียหาย อืม ขนมอันนี้ของเจ้าอร่อยยิ่งนัก”

“เจ้ามาก็ดีแล้ว ข้าต้องใช้กะทิจำนวนมาก เจ้าไปช่วยคนงานปอกมะพร้าวนู้นไป” ไท่หลงยัดขนมเข้าปากแล้วเดินไปนั่งรวมกับคนงานในครัวอย่างไม่ถือตัว งานเล็กงานน้อยไม่เคยเกี่ยง ปอกมะพร้าวนี่งานถนัด

“ในงานมีคนถามท่านแม่ทัพด้วยนะว่าเจ้าไปร่ำเรียนวิชาแพทย์มาจากที่ใด อยากจะส่งลูกส่งหลานไปเรียนบ้าง มีแต่คนถามเรื่องเจ้าเต็มไปหมด คนนั้นอยากรู้เรื่องนี้ คนนี้อยากรู้เรื่องนั้น พี่ใหญ่ของข้าแทบจะชักกระบี่ออกมาบั่นคอพวกนั้นเรียงตัวทีเดียว โดยเฉพาะพวกคุณชายจากจวนต่างๆที่แอบเข้าทางบิดาเจ้าเพื่อหวังอยากตบแต่งเจ้าเข้าจวน”

“ทุกวันนี้ก็มีแม่สื่อส่งเทียบเชิญมามากจนท่านพ่อเหนื่อยจะเผาทิ้ง”

“เจ้าจะไม่เปลี่ยนใจจากพี่ใหญ่ใช่หรือไม่ ยิ่งตอนนี้พี่ใหญ่หาใช่บุรุษรูปงามเช่นแต่ก่อนแล้ว”

“เจ้าก็พูดเกินไป พี่หยางเพียงทรุดโทรมลงเท่านั้น บำรุงร่างกายดูแลตัวเองอีกหน่อยก็กลับมารูปงามเช่นเดิม”

“พูดเรื่องสมุนไพร เจ้าไม่มีสมุนไพรที่ทำให้ข้าตัวใหญ่กว่านี้หรือ ข้าอยากโตเร็วๆ กล้ามโตๆเช่นมือปราบซุน” มันจะไปมีสมุนไพรแบบนั้นได้ยังไงกันเล่า “เอาแบบที่ข้ากินแล้วโตเลยมีหรือไม่”

“มันจะไปมีได้ยังไง หากเจ้าอยากตัวใหญ่กล้ามโตเช่นนั้นก็บอกท่านน้าลู่ไป๋กับท่านน้าอี้เทียนสิ ทุกอย่างอยู่ที่การฝึกฝนของเจ้าเท่านั้นแหละ เจ้าต้องมีระเบียบวินัยในการฝึกมากกว่านี้ มิใช่นิดหน่อยก็โอดครวญเสียแล้ว”

“ก็เพราะข้าไม่อยากฝึกอย่างไรเล่าถึงได้มาถามเจ้าเรื่องสมุนไพร”

“เจ้าต้องเร่งสร้างกล้ามเนื้อ กินให้มันเยอะๆ กินให้ตัวใหญ่ไปเลย แต่เจ้าก็ต้องออกกำลังให้มากเช่นกันนะ มิใช่ว่ากินแล้วก็นอน เช่นนั้นนอกจากเจ้าจะไม่มีกล้ามแล้วไขมันยังมาเกาะตามตัวเจ้าจนกลายเป็นหมูเป็นแน่”

“แต่ข้าขี้เกียจนี่นา”

“เช่นนั้นก็เป็นคุณชายรูปงามรูปร่างบอบบางเช่นนี้ไปนั่นแหละ” เพิ่งจะสิบสี่จะรีบโตไปทำไมกัน กล้ามโตเช่นมือปราบชุนน่ากลัวจะตายไป แต่หากพี่หยางกล้ามโตเช่นนั้นก็คง...

“เจ้าหน้าแดงทำไมกัน”

“เรื่องของข้า รีบๆปอกมะพร้าวเร็วเข้า ท่านป้าลวกไก่เอากลิ่นคาวกับเลือดไก่ออกก่อนนะเจ้าคะ น้ำซุปจะได้ใสๆ แป้งบัวลอยอย่าทำลูกใหญ่มากนะเจ้าคะ มันจะสุกไม่เท่ากัน” นางเดินแบ่งงานให้คนงานในครัวช่วยกันทำเพราะเกรงว่าจะไม่ทันมื้อเย็น นางเห็นดอกอัญชัญแห้งอยู่จึงคิดอยากทำน้ำอัญชัญมะนาวให้ทุกคนได้ลองชิมด้วย

“เจ้าทำไข่หวานด้วยหรือไม่จิวเหมย บัวลอยต้องมีไข่หวานนะ”

“ไม่ได้ทำ ไม่ใช่ทุกคนจะชอบไข่หวานเสียหน่อย” นางเองก็ไม่ชอบไข่หวานในบัวลอยเหมือนกัน

“แล้วนี่เจ้าจะไปท่องยุทธภพอีกเมื่อใดหรือ ข้ายังอยากออกไปช่วยชาวบ้านอีกเยอะๆ”

“คงไม่นานนี้แหละ ให้ข้าวางใจเรื่องโรงเตี๊ยมเสียก่อน ระหว่างนี้เจ้าก็ฝึกฝนกับท่านน้าอี้เทียนอย่าได้ขาด ใช่ว่าจะมีผู้ใดโชคดีได้ฝึกกับเทพเซียนเช่นเจ้าหรอกนะไท่หลง เจ้าควรเรียนรู้จากท่านน้าอี้เทียนให้มาก”

“ทราบแล้วขอรับ ข้าน้อยจะตั้งใจฝึกขอรับ”

“ปอกเสร็จก็มาขูดด้วย” ไท่หลงมองตามสหายอย่างเคืองๆ จะบ่นก็ไม่ได้เพราะเดี๋ยวไม่ได้กินขนม ตั้งแต่ตามนางออกท่องยุทธภพเขาก็รู้สึกอดอยากขนมเป็นอย่างมาก นานๆครั้งนางถึงจะทำ นี่เขาคิดไว้แล้วว่าหากจะตั้งจวนต้องตั้งให้ใกล้จวนของพี่ใหญ่กับสหายห้มากที่สุด กำแพงติดกันเลยยิ่งดีเพราะเขาจะได้ไปกินข้าวจวนพี่ใหญ่ทุกวัน หึหึ

กว่าอาหารทุกอย่างจะเสร็จก็ได้เวลามื้อเย็นพอดี นางจัดขึ้นโต๊ะสวยงามน่ารับประทานเป็นอย่างมาก จ้าวไท่หลงถึงกับนอนแผ่อย่างหมดแรง ไท่เว่ยเห็นพี่ตัวเองนอนหมดแรงอยู่กับวิ่งเข้าไปกระโดดใส่จนคนพี่จุกตัวงอ นางนั่งหัวเราะอย่างสะใจ ทั้งยังให้ไท่เว่ยนั่งทับพุงพี่ชายเอาไว้อย่างนั้นไม่ต้องลุก จนท่านน้ามาเห็นนั่นแหละถึงได้ถูกดุกันหมด

“ฝีมือชั้นยอดสมกับเป็นเจ้าของเหลาอาหารชื่อดัง”

“ท่านน้าอี้เทียนกล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”

“ไม่เกินไปหรอก อาหารของเจ้านั้นล้วนเป็นอาหารแปลกตาแต่เลิศรส ใช่ว่าจะหาทานได้ตามเหลาอาหารทั่วไป รสชาติไม่จืดชืดเช่นที่เคยทาน อร่อยใช่หรือไม่ไป๋เอ๋อร์”

“แน่นอน อาหารของจิวเหมยอร่อยที่สุดแล้ว เจ้าตักหมูย่างมาให้ข้าอีกสิอี้เทียน วันนี้ใยหมูจึงนุ่มยิ่งนัก” จะไม่นุ่มได้อย่างไรในเมื่อนางคัดแต่เนื้อส่วนที่เป็นสันคอหมูมาย่าง ไขมันแทรกอยู่อย่างสวยงามย่อมต้องนุ่มมากกว่าส่วนอื่น บวกกับการหมักเครื่องเทศและสูตรลับเฉพาะของนางจึงทำให้เนื้อนุ่มเป็นพิเศษ

“อย่าเพิ่งทานกันจนแน่นท้องเกินไปนักนะเจ้าคะ ยังมีของหวานให้ทานอีกหลายอย่าง”

“ใช่ขอรับ ข้านั่งปอกนั่งขูดมะพร้าวจนเจ็บมือทีเดียว”

ของคาวหมดก็ต่อด้วยของหวาน นางพบว่ามีคนเป็นทาสของหวานนางเพิ่มอีกหนึ่งคนเสียแล้ว ท่านน้าอี้เทียนประหลาดใจกับของหวานที่ได้ทานมากแบบที่ตักเข้าปากไม่หยุด จนท่านน้าลู่ไป๋เอ่ยเย้าว่าประมุขแห่งตำหนักเซียนวายุผู้สง่างามอยู่เสมอกำลังแย่งขนมกับเด็กอย่างไท่หลงกับไท่เว่ย

“เหมยเอ๋อร์ อีกไม่นานหลานก็จะปักปิ่นแล้วใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะท่านน้า”

“ลูกชายน้าร้อนใจอยากจะตบแต่งเจ้าเข้าจวนเสียแล้ว เจ้าคิดเห็นเช่นไร”

“อะแฮ่ม ข้าว่า...”

“ท่านน้าหาฤกษ์เลยก็ได้เจ้าค่ะ หากจวนของพี่หยางเสร็จแล้วหลานก็พร้อม”

“ไม่ได้นะ พ่อไม่ยอม รออีกสักปีสองปีเถิดเหมยเอ๋อร์” โธ่ ท่านพ่อ กว่าจะถึงวันปักปิ่นของนาง กว่าจวนพี่หยางจะเสร็จ กว่านางจะกลับจากท่องยุทธภพ สองปีสำหรับท่านพ่ออาจจะเร็วไปเสียด้วยซ้ำ ยิ่งช่วงนี้ชื่อเสียงของนางกำลังโด่งดัง หมู่บ้านห่างไกลเองก็ยังมีอีกมาก นางจึงอยากเดินทางช่วยเหลือผู้คนก่อน

“หมั้นหมายไว้ก่อนได้หรือไม่เล่าตงเฉิน” ใจพี่หยางน่ะคงไม่อยากแค่หมั้นหรอก แต่ทำเช่นไรได้ก็ท่านพ่อของนางมองตาเขียวขนาดนี้ “ให้เด็กๆหมั้นหมายกันไว้ก่อน เหมยเอ๋อร์เองก็จะได้ไม่เสียหาย หากเจ้าเห็นสมควรเมื่อใดค่อยตบแต่ง เอาเช่นนี้ดีหรือไม่อาหยาง”

“ขอรับท่านพ่อ”

“ว่าอย่างไรเล่าตงเฉิน เด็กรักชอบพอกัน เจ้าจะขวางหรืออย่างไร”

“ก็ได้ๆ” แม้ปากจะบอกไปแบบนั้น แต่นางยังแอบได้ยินท่านพ่อขมุบขมิบปากวางแผนเลื่อนงานแต่งของนางออกไปเรื่อยๆอยู่คนเดียว นี่ท่านพ่อจะให้นางขึ้นคานให้ได้เลยใช่หรือไม่ “เห็นแก่รองแม่ทัพจ้าวทำตัวดีและดูแลเหมยเอ๋อร์อย่างดีมาตลอดหรอกนะ หากเจ้าทำเรื่องเสื่อมเสียเมื่อใดก็อย่าหวังว่าจะได้แต่งกับเหมยเอ๋อร์”

“ข้าให้สัญญาขอรับท่านแม่ทัพ จะไม่มีเรื่องเสื่อมเสียใดเกิดขึ้นเป็นอันขาด”

“แล้วอาหลงเล่า ต้องใจสตรีใดบ้างหรือไม่”

“ไม่ขอรับท่านพ่อ” นี่ก็หนักแน่นเหลือเกิน

“ให้แม่แนะนำให้ดีหรือไม่”

“ไม่ขอรับท่านแม่ โธ่ ท่านพ่อท่านแม่ขอรับ ลูกเพิ่งจะอายุเท่านี้ ยังเด็กนัก อย่าเพิ่งให้ลูกแต่งงานเลยขอรับ”

“บุตรชายจวนอื่นเขาก็อายุเท่าเจ้าแต่ตอนนี้มีฮูหยินมีอนุมีบุตรกันเต็มจวนแล้ว ยังจะบอกว่าเด็กอยู่อีกหรือ”

“ขอรับ ตราบใจที่ลูกยังหาเงินสร้างจวนเองไม่ได้ลูกก็ยังไม่พร้อมมีผู้ใดหรอกขอรับ” เห็นทีต้องรีบหากิจการทำเพิ่ม สหายของนางจะได้มีเงินเก็บไว้สร้างจวนเสียที “อีกอย่างลูกยังอยากออกท่องยุทธภพขอรับ ไปกับจิวเหมยยังไม่ถึงไหนเลยขอรับก็เกิดเรื่องเสียก่อน ดูจากแผนที่ของพี่ใหญ่แล้วยังอีกกว้างใหญ่นักขอรับที่รอให้ลูกไปท่องเที่ยว”

“เอาเถิด เจ้าโตแล้ว ดูแลตนเองได้ดีขนาดนี้พ่อกับแม่ก็ไม่มีสิ่งใดต้องกังวลแล้วล่ะ”

“ท่านแม่ น้องแย่งขนมเว่ยขอรับ” เสียงเล็กของจ้าวไท่เว่ยเอ่ยฟ้องมารดาเมื่อคุกกี้ในมือถูกกุ้ยอันแย่งเอาเข้าปากไปแล้ว จะแย่งคืนก็ไม่ได้เพราะน้ำลายเจ้าเด็กอ้วนของนางเปียกเต็มขนมหมดแล้ว พอเห็นคนพี่ทำท่าจะร้องไห้ก็หัวเราะออกมาเอิ้กอ้ากอย่างชอบใจ ช่างฉลาดเกินวัยยิ่งนัก “ท่านแม่”

“เจ้าเด็กคนนี้กำลังชอบแย่ง เห็นขนมหรือของเล่นในมือผู้ใดไม่ได้เลย”

“พี่เสี่ยวอิงไปเอาขนมมาให้ไท่เว่ยเอากลับไปทานที่จวนอีกสักกระปุกเถิดเจ้าค่ะ ส่วนที่ข้าแบ่งไว้ให้ไท่เว่ยนะเจ้าคะ ท่านน้าไม่ต้องกังวลว่าน้องจะทานขนมมากไปนะเจ้าคะ หลานทำจากสมุนไพรเจ้าค่ะ เด็กๆทานได้” อันที่จริงมีทั้งสมุนไพรและธัญพืชผสมอยู่ด้วยกัน เพราะอยากทำเอาไว้ให้เด็กๆเก็บไว้ทาน ฟางเอ๋อร์กับกุ้ยผิงจะได้เอาไปทานที่สำนักศึกษาได้ด้วย ไหนจะกุ้ยอันที่หยิบทุกอย่างเข้าปากนี่อีก ส่วนของไท่เว่ยนางก็แบ่งไว้ให้แล้ว ว่าจะฝากพี่หยางกลับไปให้วันนี้แต่ไม่คิดว่าจะมาที่จวนนางกันด้วย

“ขอบคุณพี่จิวเหมยเสียสิเว่ยเอ๋อร์”

“ขอบพระคุณขอรับท่านพี่จิวเหมย เว่ยเอ๋อร์ชอบขนมของพี่จิวเหมยมากๆขอรับ”

“อย่าทานมากเกินไปนักเข้าใจหรือไม่ไท่เว่ย ไม่เช่นนั้นฟันของเจ้าจะเป็นสีดำและมีแมลงเข้าไปกิน” เด็กน้อยตาโตกับเรื่องหลอกเด็กของนาง ไม่ว่าจะยุคสมัยไหนก็ใช้ได้

“ของข้าเล่า ไม่มีหรือ!

“ไม่มี นี่ข้าอบให้เด็กๆเอาไว้ทานกัน ของเจ้าข้าก็ทำบัวลอยเช่นที่เจ้าร้องขอแล้วนี่ยังไง ไม่พอใจหรือไท่หลง”

“พอใจก็ได้”

“เหมยเอ๋อร์ รู้สึกเป็นเช่นไรบ้าง ไม่มีสิ่งใดผิดปกติใช่หรือไม่ ตั้งแต่ฟื้นมาเจ้าก็ทำงานหนักทุกวัน พี่เป็นห่วง”

“ข้าสบายดีแล้วเจ้าค่ะพี่หยาง แข็งแรงมาก ข้าต่างหากที่ต้องกังวลเรื่องพี่หยาง สุขภาพพี่หยางกำลังแย่นะเจ้าคะ เห็นทีข้าจะต้องเตรียมสมุนไพรบำรุงร่างกายสูตรใหม่ให้เสียแล้ว”

“พี่รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว สมุนไพรที่เจ้าให้ช่วยพี่ได้มาก”

“รีบหายเล่า มิเช่นนั้นพวกข้าจะพาจิวเหมยหนีไปเที่ยวตำหนักเซียนวายุโดยไม่บอกเจ้า หากร่างกายของเจ้าไม่แข็งแรงก็ยากที่จะเข้าไปได้ ใช่หรือไม่อี้เทียน” นางถึงกับตาโตเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางจะได้ไปที่ตำหนักเซียนวายุเช่นนั้นหรือ!

“ใช่ อีกเจ็ดราตรีข้าจะกลับตำหนักเซียนวายุ และจะพาสาวน้อยจิวเหมยไปด้วย”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.973K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,321 ความคิดเห็น

  1. #4063 yukai (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 06:34

    ขอบคุณ
    #4,063
    0
  2. #3982 Nuthathai Por (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 18:20

    รีบแข็งแรงเลยพี่หยาง

    #3,982
    0
  3. #3809 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 18:17
    รอเลยๆๆๆๆๆ
    #3,809
    0
  4. #3537 por4312525 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 19:10

    รอติดตาม
    #3,537
    0
  5. #3536 Alamadine (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 17:36

    รอๆๆๆๆ
    #3,536
    0
  6. #3535 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 15:22

    รออ่านนะคะ
    #3,535
    0
  7. #3534 Panarinya (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 10:10

    สุดยอดค่ะไรท์
    #3,534
    0
  8. #3533 Jirapanonpitak (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 02:37
    คนหล่อหายไวๆนะ
    #3,533
    0
  9. #3532 Pandanus23233 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 00:00
    พี่หยางงง รีบกลับมาหล่อไวๆน้าา เค้าจะไปเที่ยวกันแล้ว น้าอี้เทียนก็เหลือเกิน จะพาไป๋เอ๋อของน้ากลับตำหนักก็ไม่บอกมาตรงๆ555
    #3,532
    0
  10. #3531 jaokoon (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 19:26
    เตรียมตัวเจอความป่วนของจิวเหมยได้เลยยย
    #3,531
    0
  11. #3530 พระจันทร์เสี้ยว🌙 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 19:17
    น้องจะเตรียมตัวไปเที่ยวอีกแล้วววว
    #3,530
    0
  12. #3529 LovelyWonbin (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 19:15
    ท่านพ่อจะให้น้องเกาะคานแน่นๆ
    #3,529
    0
  13. #3528 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 19:09
    ขอบคุณครับ
    #3,528
    0
  14. #3527 Meemiza (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 18:02
    น้องจะโดนพาหนีแล้ววว~
    #3,527
    0
  15. #3526 อัมพร (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 17:46

    ขอบคุณค่ะ

    #3,526
    0
  16. #3525 ubonwan_wan (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 16:41
    จะไปป่วนตำหนักเซียนกันแล้ว
    #3,525
    0
  17. #3524 chon29 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 16:39
    ขอบคุณค่ะ
    #3,524
    0
  18. #3523 What&Why (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 16:15
    พี่หยางต้องฟิตให้มีกล้ามโตๆเลยนะ ท่าทางจิวเหมยจะชอบแบบนั้น555555555
    #3,523
    0
  19. #3522 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 16:14

    กำลังสนุกมาต่อเร็วไรท์
    #3,522
    0
  20. #3521 jc2496 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 16:06
    สนุก รออัพทุกวัน
    #3,521
    0
  21. #3520 LukiMemory (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 15:59
    รอนะคะ
    #3,520
    0