หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 68 : หวนคืนบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,984 ครั้ง
    28 ต.ค. 62

ร่างโปร่งแสงยืนมองรถไฟฟ้าที่กำลังเคลื่อนไปตามรางเหนือศรีษะด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้เห็นเสียนานความศิวิไลในเมืองกรุง กลับมาแล้วสินะ แม้จะเป็นเพียงร่างโปรงแสงแต่นางก็ได้กลับมาแล้ว แม้ว่าตัวเองในร่างหลิวจิวเหมยนั้นยังไม่ตาย แต่การได้ออกจากร่างแล้วกลับมายังโลกที่เคยอยู่ก็ถือเป็นของขวัญสำหรับความเจ็บปวดที่นางได้รับ

กลับมายังบ้านที่แสนคิดถึง...เพื่อพบว่า เหลือเพียงมารดาและน้องสาว

บิดาของนางเสียชีวิตในเหตุการณ์ครั้งนั้นพร้อมกับนาง...แต่นางไม่รู้

ซึ่งกว่าจะเข้าบ้านมาได้ก็ต้องทะเลาะกับพระพรหมเจ้าที่หน้าบ้านอยู่นาน เพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้ว่าสิ่งที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ไม่ได้นั้นมีอยู่จริง ทั้งยังเป็นตาแก่หัวโบราณที่เคร่งครัดยิ่งนัก

“เจ้าก็เห็นแล้วว่าพวกเขามีความสุขดี กลับไปยังที่ที่เจ้าจากมาเถิด”

“ที่นี่ก็เป็นบ้านของฉันนะท่าน”

“เคยเป็นต่างหาก ที่นั่นต่างหากที่เป็นบ้านของเจ้าอย่างแท้จริง ไม่ต้องเป็นห่วงมารดากับน้องของเจ้าหรอก แม้จะยังเศร้าโศกแต่ทั้งสองก็ใช้ชีวิตได้อย่างดีและมีความสุข”

“ท่านรู้ได้ยังไงว่าฉันมาจากไหน รู้เรื่องกับเขาด้วยหรือ”

“ชะตาของเจ้าเป็นสิ่งที่ทั้งสองโลกล้วนรับรู้ แม้ที่นี่จะทำให้เจ้าลำบากและมีความสุขไม่มากมายนัก แต่ที่นั่นเจ้าจะได้รับความรักอย่างเต็มที่ หมดห่วงเรื่องคนทางนี้ได้แล้ว”

“แล้วพ่อ...”

“บิดาของเจ้าสิ้นอายุขัยแล้ว เขาก็ต้องไปตามทางของเขา” นั่นสินะ ทุกคนต่างก็มีเส้นทางของตนเอง แม้นางจะไม่แสดงออกว่าคิดถึงบิดามารดาและน้องสาวแต่ในใจลึกๆนั้นนางยังคงเฝ้ารอว่าสักวันจะได้กลับมาที่บ้านหลังนี้อีกครั้ง มากอดพ่อกับแม่อย่างที่นางไม่เคยได้ทำเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่

นางเดินเข้าไปกอดมารดาอย่างคิดถึง โอบกอดและส่งความรู้สึกของนางให้มารดาได้รับรู้มากที่สุด ก่อนจะผละออกมาแล้วจ้องมองใบหน้าสวยงามที่เริ่มร่วงโรยตามวัยให้จำขึ้นใจ แม้อนาคตจะหลงลืม แต่เช่นไรนางจะไม่มีวันลืมว่าสตรีผู้ให้กำเนิดนางในโลกนี้คือผู้ใด

“จันทร์รักแม่นะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ” ร่างโปร่งแสงค่อยๆเลือนหายไปพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า

จวนสกุลหลิว

หลังจากหลิวตงเฉินได้ฟังเรื่องราวจากปากอู๋อี้เทียนจนหมดก็แทบล้มทั้งยืน บุตรสาวคนโตของเขากำลังหลับไหลไม่ได้สตินั่นเพราะพลังมืดจากผู้ฝึกวิชามาร จะเป็นตายร้ายดีเช่นไรก็ไม่อาจรู้ แม้พลังของนางจะกำลังช่วยนางเช่นที่อู๋อี้เทียนบอกแต่ก็ไม่อาจเบาใจได้ “เช่นไรก็เชิญท่านประมุขอู๋พักอยู่ที่จวนก่อนเถิด ข้าจะให้บ่าวไปเตรียมห้องไว้ให้”

“อย่าได้ลำบากท่านแม่ทัพหลิว ข้าพักกับไป๋เอ๋อร์ได้”

“ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องอี้เทียนหรอกท่านแม่ทัพ ข้าจะดูแลเขาเอง”

“เช่นนั้นก็รบกวนท่านด้วย ส่วนเจ้าสองคนพี่น้องก็กลับจวนไปพักผ่อนเสียก่อนเถิดไท่หยาง วันพรุ่งค่อยกลับมาดูอาการของเหมยเอ๋อร์ เช่นไรนางก็คงต้องรักษาตัวสักระยะ” แม้จ้าวไท่หยางจะไม่อยากกลับเพียงใดแต่คำสั่งจากเจ้าของจวนผู้ใดจะกล้าขัด คล้อยหลังพี่น้องตระกูลจ้าวออกจากจวนไปพ่อบ้านหม่าก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงานเจ้าของจวนว่ามีชายชราผู้หนึ่งมาขอพบ ทั้งยังแจ้งว่าเป็นท่านตาที่หลิวจิวเหมยเคยไปอาศัยอยู่ด้วยเมื่อนานมาแล้ว “รีบเชิญ!” ฟ่านลู่ไป๋ที่กำลังจะพาอู๋อี้เทียนไปยังเรือนของตนเองตัดสินใจนั่งลงที่เดิมเพราะเขานั้นอยากพบท่านตาของจิวเหมยมานานแล้ว

ชายชราเดินตามพ่อบ้านหม่าเข้ามาในจวนด้วยรอยยิ้มติดมุมปาก แต่ลักษณะท่าทางรวมถึงพลังที่สัมผัสได้เพียงบางเบานั้นเช่นไรก็หาใช่ชายชราทั่วไปเป็นแน่ ทุกคนต่างก็ยืนนิ่งรอคอยชายชราอยู่เงียบๆเว้นเพียงแต่อู๋อี้เทียน ประมุขแห่งตำหนักเซียนวายุที่กำลังเบิกตากว้างอ้าปากค้างมองชายชราตรงหน้าแทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง

“ท่านอาจารย์!

“อย่าเสียงดังนักอี้เทียน สอนไม่เคยจำเลยหรือ”

“ท่านอาจารย์มาอยู่ที่นี่ได้เช่นไรกันขอรับ เซียนอาวุโสท่านอื่นบอกว่าท่านอาจารย์บำเพ็ญเพียรอยู่มิใช่หรือขอรับ” ประมุขแห่งตำหนักเซียนวายุงงไปหมดแล้ว ชายชราตรงหน้าเป็นท่านอาจารย์ของเขาไม่ผิดแน่ แต่หลายร้อยปีมานี้เขาไม่เคยได้พบชายชราเลย เมื่อเอ่ยถามเซียนท่านอื่นก็ได้ความว่าท่านอาจารย์นั้นบำเพ็ญเพียร ทั้งยังเดินทางช่วยเหลือชาวโลกทั่วยุทธภพ แล้วเหตุใดมาปรากฎตัวที่แห่งนี้ได้ “แล้วที่ว่าเป็นท่านตาของจิวเหมยนั้นหมายความเช่นไรขอรับ”

“ตอนนี้เป็นถึงประมุขแห่งตำหนักเซียนวายุ แต่เจ้าก็ยังเป็นเด็กน้อยช่างถามคนเดิมของข้าสินะ เอาไว้เราค่อยคุยกันภายหลัง ตอนนี้พาข้าไปพบคุณหนูหลิวก่อนเถิด”

“คารวะท่านเซียนอาวุโส ข้าน้อยหลิวตงเฉิน บิดาของหลิวจิวเหมยขอรับ”

“บิดาผู้ไม่ได้ความผู้นั้นเองหรอกหรือ ช่างเถิด พาข้าไปพบบุตรสาวของเจ้าได้แล้ว”

“ทางนี้ขอรับท่านอาจารย์” เช่นไรสาวน้อยจิวเหมยก็สำคัญกว่าใบหน้าซีดขาวของแม่ทัพใหญ่ล่ะนะ

ชายชรามองร่างของหลิวจิวเหมยที่มีพลังของนางคอยปกป้องและรักษาอยู่ เพียงชายชราเดินเข้าไปใกล้พลังเฮยของนางก็ขยายขนาดขึ้นเพื่อไม่ให้ชายชราเข้าไปใกล้ตัวนางมากเกินไปนัก หากแต่มนุษย์เช่นหลิวตงเฉินกับฟ่านลู่ไป๋นั้นคงไม่เห็นร่างโปร่งแสงของจิวเหมยที่ยืนยิ้มมองพวกเขาอยู่แต่ไม่ใช่กับเซียนผู้อาวุโสทั้งสองคน

“พวกเจ้าออกไปก่อน ให้อี้เทียนอยู่กับข้าเพียงสองคนเท่านั้น”

“แต่ว่า...”

“เราออกไปก่อนเถิดท่านแม่ทัพ อยู่ไปก็ช่วยอะไรพวกเขาไม่ได้หรอก” หลิวตงเฉินจำใจต้องเดินตามฟ่านลู่ไป๋ออกจากห้อง แม้จะเป็นห่วงบุตรสาวเพียงใด แต่ชายชราก็ขึ้นชื่อว่าเคยช่วยชีวิตบุตรสาวของเขาเอาไว้ หาใช่คนไว้ใจไม่ได้

เมื่อเจ้าของจวนกับฟ่านลู่ไป๋ออกจากห้องไปแล้ว ร่างโปร่งแสงของจิวเหมยก็หัวเราะออกมาแล้วทำความเคารพท่านตาที่เคยช่วยชีวิตนางไว้ “คารวะท่านตาเจ้าค่ะ ไม่คิดว่าจะได้พบกันอีก”

“เจ้ากลับไปที่นั่นมาอย่างนั้นหรือจิวเหมย”

“เจ้าค่ะท่านตา จากนี้ก็ไม่มีสิ่งใดติดค้างในใจของข้าอีกแล้ว”

“แล้วใยไม่กลับเข้าร่าง”

“ข้าได้ยินว่าท่านตามาก็เลยอยู่รอพบเจ้าค่ะ หากกลับเข้าร่างแล้วคงไม่มีโอกาสได้สนทนากัน”

“เจ้าจะให้ข้าช่วยเจ้าหรือไม่”

“ไม่รบกวนท่านตาเจ้าค่ะ พลังไป๋กำลังช่วยข้าอยู่เพียงแต่ต้องใช้เวลานานสักหน่อย ช่วงนี้คงต้องรบกวนท่านน้าอี้เทียนพักอยู่ที่นี่ไปสักระยะนะเจ้าคะ ข้านอนเจ็บอยู่เช่นนี้ท่านน้าลู่ไป๋คงจะทำงานหนักแทนข้าเป็นแน่ ข้าไม่อยากให้ท่านน้าลู่ไป๋หักโหมจนเกินไปนัก ท่านตาเล่าเจ้าคะ จะพักอยู่ที่นี่หรือไม่”

“ข้าเพียงแวะมาดูเจ้าเท่านั้น หากเจ้าไม่ให้ข้าช่วยข้าก็คงจะกลับแล้ว เช่นไรอี้เทียนก็อยู่ที่นี่ ข้าวางใจแล้ว”

“ขอบพระคุณท่านตาที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ”

“จิวเหมย จงจำเอาไว้ ที่นี่เป็นบ้านของเจ้า จิตวิญญาณของเจ้าอยู่ที่นี่ ไม่มีที่แห่งใดที่เจ้าจะเรียกว่าบ้านได้อีกแล้วนอกจากที่นี่ ทุกสิ่งล้วนสวรรค์ลิขิต แต่ชะตาของเจ้านั้น...เจ้าต้องเป็นผู้ลิขิตมันด้วยตนเอง”

“ขอบพระคุณท่านตาที่สั่งสอนเจ้าค่ะ”

“ท่านอาจารย์จะกลับตำหนักเซียนวายุหรือไม่ขอรับ ข้าจะไปส่ง”

“ไม่ลำบากเจ้าหรอกอี้เทียน และข้าก็ไม่ได้จะกลับตำหนักเซียนวายุ เจ้าอยู่ทางนี้ก็ดูแลให้ดี”

“แต่ว่า...”

“ยังมีเวลาให้สนทนากันอีกมากอี้เทียน เจ้าเองก็มีหน้าที่ต้องทำมิใช่หรือ ทำให้คนผู้นั้นบรรลุเซียนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย หากเขายังปักใจอยู่กับจิวเหมย เขาก็ไม่มีวันบรรลุเซียนเช่นที่เจ้าหวัง พยายามเข้าก็แล้วกันอาจารย์ต้องไปแล้ว” พูดจบชายชราก็หายวับไปกับตา จิวเหมยชินชากับเรื่องแบบนี้เสียแล้ว ตอนอยู่กับในป่าท่านตาก็หายตัวไปแบบนี้บ่อยๆ

“เจ้าเข้าร่างเถิดสาวน้อย เรื่องอื่นไม่ต้องกังวล ข้าจะช่วยไป๋เอ๋อร์ดูแลแทนเจ้าเอง”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านน้าอี้เทียน” อู๋อี้เทียนอยู่ดูให้แน่ใจว่าจิวเหมยเข้าร่างไปแล้วจริงๆจึงเดินออกจากห้อง ฟ่านลู่ไป๋กับหลิวตงเฉินเห็นอู๋อี้เทียนออกจากห้องของจิวเหมยโดยไม่มีชายชราตามออกมาด้วยก็รีบเดินเข้าไปหา

“เหตุใดเจ้าถึงออกมาผู้เดียวเล่าอี้เทียน”

“ท่านอาจารย์เห็นว่าไม่มีสิ่งใดน่ากังวลจึงกลับไปแล้ว ส่วนจิวเหมยนั้นต้องรอให้พลังของนางรักษาจนหายเอง”

“เป็นเช่นนี้หรอกหรือ”

“ท่านแม่ทัพไปพักผ่อนเถิด ข้ากับไป๋เอ๋อร์ก็จะไปพักผ่อนเช่นกัน” หลิวตงเฉินยังไม่คลายกังวลนัก แต่หากเซียนทั้งสองกล่าวว่าไม่มีสิ่งใดต้องกังวลก็คงจะเป็นไปตามนั้น

จิวเหมยนอนพักรักษาตัวอยู่ในจวนถึงสามเดือน และเป็นสามเดือนที่สภาพของจ้าวไท่หยางนั้นทรุดโทรมลงอย่างมาก ทั้งพลังกายและพลังใจนั้นแทบไม่มีเหลือ สิ่งที่ทำให้เขายังพอมีกำลังใจอยู่บ้างคือชีพจรชีวิตของจิวเหมยที่ยังคงเต้นด้วยจังหวะที่มั่นคง ร่างกายยังอยู่ดีราวกับนางเพียงหลับไปเท่านั้น ไม่มีซูบผอมลงให้กังวลใจเพิ่ม

หลิวตงเฉินเองก็ปักหลักอยู่ที่จวนไม่ออกไปไหน ยามนี้บ้านเมืองสงบสุขไร้สงครามเขาจึงไม่จำเป็นต้องกลับไปประจำการยังค่ายทหาร งานทุกอย่างจึงถูกโยกย้ายมาทำที่จวนถาวร ซึ่งฮ่องเต้ก็ทรงเข้าพระทัยได้ดี เสี่ยวจิงนั้นคลอดบุตรมังกรเป็นองค์ชายฝาแฝดตัวน้อย ฝ่าบาททรงจัดเฉลิมฉลองถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนทีเดียว แต่จวนสกุลหลิวกลับเมินเฉยต่องานเฉลิมฉลองนั้น ฮองเฮาเสี่ยวจิงเองก็ยังเสด็จมาเยี่ยมจิวเหมยบ่อยครั้ง แม้จะไม่เห็นด้วยกับงานเฉลิมฉลองแต่ก็ขัดขุนนางในราชสำนักไม่ได้ ผู้เป็นดั่งน้องสาวของนางนอนเจ็บป่วยเช่นนี้นางจะมีแก่ใจอยากเฉลิมฉลองได้เช่นไร

อู๋อี้เทียนกับฟ่านลู่ไป๋แล้วก็ไท่หลงผูกขาดการดูแลกิจการของจิวเหมยทั้งหมด โดยให้เสี่ยวอิงพักอยู่ดูแลร่างของจิวเหมยที่จวนไม่ต้องออกไปทำงานนอกจวน บัญชีทุกอย่างก็ทำอยู่ภายในจวน โรงเตี๊ยมของจิวเหมยนั้นสร้างเสร็จแล้ว แต่ยังไม่มีฤกษ์จะเปิดบริการเพราะเจ้าของโรงเตี๊ยมยังไม่ได้สติ ทุกคนเห็นพ้องกันว่าอยากให้นางได้เปิดโรงเตี๊ยมนี้ด้วยตัวนางเอง แม้จะต้องรอโดยไม่รู้วันรู้เดือนก็ต้องรอ

“อื้อ จิวจิว”

“อย่าซนนะเจ้าคะคุณชาย พี่ใหญ่ของคุณชายไม่สบายอยู่เจ้าค่ะ” วันนี้เสี่ยวอิงรับหน้าที่ดูแลกุ้ยอันที่ตอนนี้เริ่มพูดได้บ้างแล้ว ร้องจะมาหาคุณหนูจิวเหมยที่ห้องทุกวันแม้จะทำได้เพียงยืนเกาะขอบเตียงมองพี่สาวเท่านั้น นางก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ที่คุณชายน้อยยืนเกาะขอบเตียงมองพี่สาวนิ่งๆได้เป็นเวลานานโดยไม่ร้องงอแงเลย

หลิวตงเฉินนั้นได้รับกุ้ยผิงกับกุ้ยอันเป็นบุตรบุญธรรมแล้ว ใช้นามสกุลหลิวเช่นเดียวกับพวกเขา บ่าวในจวนทุกคนเองก็ให้ความเอ็นดูเด็กทั้งสองคนเป็นอย่างมาก คำเรียกขานของเด็กทั้งสองจึงเป็นคุณหนูกุ้ยผิงกับคุณชายน้อยกุ้ยอัน ฮูหยินของจวนนั้นมีความสุขมากกว่าผู้ใดเพราะจวนที่เคยเงียบเหงานั้นไม่มีอีกแล้ว

“จิวจิว อ๊า จิว” มือน้อยตบเตียงเรียกผู้เป็นพี่สาวไม่หยุด เสี่ยวอิงเองนั้นแปลกใจมากเพราะไม่เคยเห็นคุณชายน้อยทำเช่นนี้มาก่อน เมื่อเด็กน้อยตบเตียงแรงมากขึ้นอีกทั้งเสี่ยวหู่และเสี่ยวหลานเองก็ลุกเดินมาเกาะขอบเตียงอย่างกระวนกระวาย เสี่ยวอิงแทบจะเก็บความตื่นเต้นไม่อยู่เมื่อเปลือกตาบางเริ่มขยับและในที่สุดก็เปิดขึ้นทีละน้อย

“คุณหนู!” เสี่ยงอิงถลามายังข้างเตียงด้วยความยินดี ก่อนจะตั้งสติได้แล้ววิ่งออกไปร้องเรียกบ่าวในจวนที่อยู่แถวนั้น “ใครก็ได้ไปตามท่านแม่ทัพกับฮูหยินทีว่าคุณหนูใหญ่ฟื้นแล้ว!” สิ้นเสียงของเสี่ยวอิง จวนสกุลหลิวก็เกิดความโกลาหลขึ้นทันที ทุกคนล้วนตื่นเต้นและยินดีเป็นอย่างมากกับข่าวดีนี้ บางคนถึงกับร้องไห้น้ำตาไหลด้วยความโล่งใจ

“พี่เสี่ยวอิง กุ้ยอัน เสี่ยวหู่ เสี่ยวหลาน”

“อย่าเพิ่งขยับตัวมากเลยนะเจ้าคะคุณหนู ฮึก ประเดี๋ยวท่านแม่ทัพก็คงมาแล้วเจ้าค่ะ”

“น้ำ ข้าหิวน้ำ” เสี่ยวอิงกุลีกุจอรินน้ำใส่จอกให้ผู้เป็นนาย ส่วนกุ้ยอันนั้นถูกเสี่ยวหู่หิ้วคอไปวางไว้ที่เก้าอี้ตัวหนึ่งแล้ว ไม่นานนายท่านของจวนก็วิ่งหน้าตาตื่นมายังเรือนของบุตรสาวด้วยความตกใจระคนยินดี เสี่ยวอิงหลีกทางให้ท่านแม่ทัพได้เข้ามาจับเนื้อตัวบุตรสาวดูให้แน่ใจว่าเหมยเอ๋อร์ของเขานั้นได้ฟื้นมาแล้วจริงๆ “ท่านพ่อ แม่ใหญ่”

“ปลอดภัยแล้วลูก ปลอดภัยแล้ว” เมื่อเห็นบิดาและทุกคนหลั่งน้ำตาเช่นนี้นางก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่หลับไปนานขนาดนั้น ทั้งๆที่ควรจะฟื้นขึ้นมาเสียนานแล้ว แต่พลังทั้งสองของนางนั้นกลับกักจิตของนางเอาไว้และสั่งให้ฝึกวิชาเพิ่มเติม นางเองก็เพิ่งรู้เดี๋ยวนั้นว่าพลังไป๋เฮยของนางนั้นก็มีชีวิตทั้งยังโหดสุดๆไปเลย กว่าจะยอมปล่อยให้นางกลับมาใช้ชีวิตได้ก็ผ่านมาสามเดือนแล้ว “รู้สึกเช่นไรบ้างลูก”

“ลูกสบายดีแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ”

“ให้พ่อเรียกหมอมาตรวจอีกดีหรือไม่”

“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ พลังของลูกรักษาลูกจนหายดีแล้วจริงๆ จากนี้เพียงฟื้นกำลังกายภายนอกอีกสักหน่อยก็กลับมาแข็งแรงเช่นเดิมแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ”

“จะไม่ให้กังวลได้เช่นไร เจ้าหมดสติไปสามเดือนเชียวนะ พ่อแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับทีเดียว จริงสิ! ให้คนไปแจ้งที่จวนสกุลจ้าวด้วยเถิดเสี่ยวอิง ข้าทนเห็นสภาพเช่นนั้นของจ้าวไท่หยางไม่ได้แล้วจริงๆ”

“ทำไมหรือเจ้าคะ พี่หยางเป็นอะไร”

“แย่เจ้าค่ะคุณหนู รองแม่ทัพจ้าวทรุดโทรมลงอย่างมากจนแทบไม่เหลือเค้าของชายงามอันดับหนึ่งเลยเจ้าค่ะ”

“ขนาดนั้นเชียวหรือเจ้าคะพี่เสี่ยวอิง”

“เจ้าค่ะ คุณหนูอย่าเป็นเช่นนี้อีกเลยนะเจ้าคะ จวนนี้เงียบเหงาเป็นอย่างมาก โรงเตี๊ยมของคุณหนูก็รอเปิดอยู่นะเจ้าคะ พี่ขอตัวไปบอกให้คนไปแจ้งที่จวนสกุลจ้าวก่อนนะเจ้าคะ”

“อ๊า จิวจิว” มีเด็กเรียกร้องความสนใจจนแม่ใหญ่ต้องเดินไปอุ้มมาวางไว้ที่เตียงของนาง พอก้นสัมผัสเตียงปุบก็คลานเข้ามาหานางปับจนท่านพ่อต้องอุ้มเอาไว้ “อ๊า จิว หาจิว”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพ่อ ปล่อยให้มาหาลูกเถอะ” เจ้าตัวน้อยคลานเข้ามาหานางแล้วก็ซบอกอยู่อย่างนั้นไม่มีซน “เพราะได้ยินเสียงเล็กๆนี่เรียกจิวจิวหรือเปล่านะถึงได้ฟื้นขึ้นมาได้ เก่งมากเลยกุ้ยอัน” เจ้าตัวเล็กรู้ว่าชมก็ยิ้มแป้นโชว์เหงือกกับฟันไม่กี่ซี่จนนางหัวเราะ “ให้พี่เสี่ยวอิงพาไปกินขนมก่อนนะ อร่อยๆเลย กุ้ยอันชอบไหม” เด็กน้อยพยักหน้ารัวมาก เมื่อพี่เสี่ยวอิงกลับเข้าจึงรบเร้าให้พาออกไปกินขนม แม่ใหญ่ถึงกับบ่นว่าช่วงนี้กินขนมจนอ้วนแขนเป็นปล้อง “ลูกขออภัยที่ทำให้ท่านพ่อกับแม่ใหญ่เป็นห่วงเจ้าค่ะ ต่อจากนี้ลูกจะดูแลตัวเองอย่างดี” เพราะต่อจากนี้นางจะมีเพียงครอบครัวนี้เท่านั้นที่จะเป็นคนสำคัญและเป็นบ้านสำหรับนาง

“พูดเช่นนี้พ่อชักไม่อยากให้เจ้าแต่งออกจากจวนเสียแล้วสิ” อ่า เห็นทีพี่หยางจะรอไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะ คิกคิก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.984K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,321 ความคิดเห็น

  1. #4245 Olivear--- (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 12:10
    คิดมาตลอดว่ากุ้ยอันเป็นผู้หญิง
    #4,245
    0
  2. #4139 monthason (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 14:58
    เข้าใจนะ ว่า คู่พระนางทำไมไม่หวานตอนนี้ เพราะจิวเหมย ยังเด็ก 13-14 ปี ถ้าหวานแบบท่านน้า มันยังไม่สมควร
    #4,139
    0
  3. #4061 yukai (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 06:08

    ขอบคุณ
    #4,061
    0
  4. #3979 Nuthathai Por (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 13:14

    ฟื้นขึ้นมาสักทีพี่หยางรอเจ้านานแล้วนะ

    #3,979
    0
  5. #3807 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 17:58
    อันอันน่ารัก เย้ ฟื้นแล้ววว
    #3,807
    0
  6. #3518 oachaporn (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 12:42
    กุ้ยอันน่ารัก
    #3,518
    0
  7. #3495 fon0888682990 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 16:38
    รอออออ
    #3,495
    0
  8. #3492 Jirapanonpitak (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 14:01
    พี่หยางน้องฟื้นแล้วเจ้าค่ะ
    #3,492
    0
  9. #3491 LENG555* (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 23:29

    ไหนตอนที่แล้วบอกว่าลูกแฝดไงฮองเฮาได้ลูชาย2คนหรอ

    #3,491
    0
  10. #3490 NuReader (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 22:56
    แต่งพี่หยางเข้าจวนเลยจิวจิว 555555
    #3,490
    0
  11. #3489 chon29 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 21:16
    ฟื้นสักที สงสารพี่หยาง
    #3,489
    0
  12. #3488 chamee (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 20:06
    จิวจิวฟื้นแล้ว
    #3,488
    0
  13. #3487 ทวิน (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 19:59

    ตอนที่52 ไหนว่าเสี่ยวจิงฮองเฮาท้องลูกแฝด ตกลงได้แฝดชาย2คนใช่ไหม

    #3,487
    1
    • #3487-1 Aew_ann(จากตอนที่ 68)
      28 ตุลาคม 2562 / 21:07
      นั้นสิ ไม่เห็นบอกถึง ไรท์น่าจะลืม 😆😅😄😃????😂
      #3487-1
  14. #3486 kulrapas (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 19:40
    เราอย่างรู้ว่าคนไหนที่พี่อี้จะเอาไปฝึกเป็นเซียนจองอย่าให้เป็นพี่หยางเลย
    #3,486
    0
  15. #3485 What&Why (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 18:49
    โธ่ พี่หยางโทรมมากเลยหรอ จิวจิวตื่นมาแล้วก็อ้อนๆโอ๋พี่แกหน่อยละกันพี่แกคงโทษตัวเองว่าปกป้องจิวจิวไม่ได้นั่นแหละเลยปล่อยตัวโทรมเลย
    ปล. คนผู้นั้นที่จะเป็นเซียนคือใคร ไป๋ไป๋หรอ
    #3,485
    0
  16. #3484 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 16:01
    ถ้าพี่หยางมาให้นางเห็นสภาพมีหวังนางคงต้องหาวิธีขุนแน่ๆเลย สนุกคะไรท์มาต่อรอๆ
    #3,484
    0
  17. #3483 NecroDagger (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 15:54
    น่ารักมากๆเลย
    #3,483
    0
  18. #3482 Pandanus23233 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 15:47
    พี่หยาง น้องฟื้นแล้วน้าาา รีบมาเยี่ยมเร็วเข้าาาา
    #3,482
    0
  19. #3481 LukiMemory (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 15:24
    รอนะคะ
    #3,481
    0
  20. #3480 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 14:48

    ขอบคุณครับ

    #3,480
    0
  21. #3479 LovelyWonbin (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 14:45
    น่ารักมากกก เรียกปลุกพี่ให้ตื่นได้
    #3,479
    0
  22. #3478 Kurokawaii (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 14:45
    รอตอนต่อไปเลยค่าา
    #3,478
    0
  23. #3477 por4312525 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 14:19
    รออ่านตอนต่อไป
    #3,477
    0