หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 60 : แมลงตัวนี้ช่างน่าตายนัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,619
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,534 ครั้ง
    26 ส.ค. 62

การเดินทางด้วยวิชาตัวเบาเป็นอะไรที่รวดเร็วและสะดวกสบาย แต่ก็กินพลังงานร่างกายไปมากพอดี ระยะทางจากหมู่บ้านมายังจุดที่ท่านน้าทั้งสองพบหัวกะโหลกนั้นไกลมากพอสมควร ไกลขนาดที่ว่าหากนางมาเองคนเดียวคงหาทางกลับหมู่บ้านไม่ได้ ท่านน้าทั้งสองพาพวกนางเดินลึกเข้าไปในถ้ำขนาดใหญ่ในหุบเขา ลึกจนน่ากลัว

“กลิ่นสาปรุนแรงยิ่งนัก” ทุกคนยกมือขึ้นปิดจมูกเมื่อกลิ่นสาปลอยมาปะทะพร้อมกับสายลม เหม็นจนแสบจมูก

ภายในถ้ำนั้นกว้างขวางมาก ทั้งอากาศก็อบอุ่น แม้จะมีลมเข้ามาเป็นระยะแต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกหนาวเช่นอากาศด้านนอก เมื่อเดินเข้าไปจนถึงด้านในสุดของถ้ำนางเห็นมีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ และสิ่งที่ทำให้พวกนางต้องมาถึงนี่ก็กองกันอยู่ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น

“มากมายเพียงนี้เชียวหรือ!

“มีทั้งกะโหลกและโครงกระดูก เป็นร้อยๆชีวิตได้กระมัง แต่เหตุใดไม่มีวิญญาณภูตผีอยู่ในถ้ำนี้เลย” นางคิดตามที่พี่หยางพูดแล้วหวนไปนึกถึงป่าที่นางกักขังภูตผีเอาไว้ หรือว่าภูตผีที่ควรจะอยู่ที่นี่จะไปอยู่ที่นั้น แล้วจะไปอยู่ที่นั้นด้วยเหตุใดกัน “คิดอะไรอยู่หรือเหมยเอ๋อร์”

“ข้ากำลังนึกถึงภูตผีที่ข้ากังขังไว้เจ้าค่ะ ป่านั้นไม่ควรจะมีภูตผีแต่กลับมีจนสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน แต่ที่นี่ควรจะมีแต่กลับสัมผัสไม่ได้เลยแม้แต่ตนเดียว”

“เจ้าคิดว่าภูตผีพวกนั้นคือ...”

“ก็มีความเป็นไปได้เจ้าค่ะท่านน้าลู่ไป๋ ที่นี่มีกะโหลกและโครงกระดูกมากมายขนาดนี้แต่กลับเงียบสงบ”

“เจ้าดูสักหน่อยเถิดอี้เทียนว่ามีสิ่งใดผิดสังเกตุไปหรือไม่” ท่านน้าอี้เทียนใช้กระบี่เขี่ยกะโหลกพวกนั้นออกดูแต่ก็ไม่พบสิ่งใดเลย ไม่มีร่องรอยว่าคนพวกนี้ตายเพราะอะไร นางเองก็พยายามเปิดสัมผัสเผื่อว่าจะมีภูตผีหลงเหลืออยู่สักตน ใช้ธาตุตรวจสอบดูก็ไม่พบว่ากะโหลกและโครงกระดูกพวกนี้มีพิษ แล้วจะตายเพราะสาเหตุใดกัน

“คนตายต้องมีสาเหตุเจ้าค่ะ ยิ่งตายกันมากมายเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”

“หรือว่าจะเป็นสุสานของหมู่บ้านนี้ขอรับ”

“ไม่ใช่หรอกไท่หลง ข้ากับอี้เทียนพบสุสานของหมู่บ้านนี้อยู่อีกที่หนึ่ง อีกอย่าง ผู้ใดจะเอาศพมากองกันไว้ให้เน่าเปื่อยไปเองเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้หรอก”

“ไม่ใช่หรอกเจ้าค่ะ หากให้ร่างกายเน่าเปื่อยไปเองย่อมต้องหลงเหลือร่องรอยอยู่บ้าง อีกทั้งต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะย่อยสลายจนหมด แต่กะโหลกและโครงกระดูกพวกนี้น่าจะเพิ่งตายเมื่อไม่นานมานี้”

“จริงด้วย”

“ข้าว่าเราคงต้องอยู่หมู่บ้านนี้อีกหลายวันเลยล่ะเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นตอนนี้พวกเจ้าก็กลับหมู่บ้านก่อนเถิด ข้ากับไป๋เอ๋อร์จะสำรวจแถวนี้ต่ออีกสักพัก” จ้าวไท่หลงหลิ่วตามองทั้งคู่ แมลงกัดทั้งตัวแล้วยังจะอยู่ต่ออีกหรือ แต่ก็ช่างเถิด เขาจะสงบปากสงบคำ มิเช่นนั้นหากท่านน้าลู่ไป๋โกรธขึ้นมาจริงๆเขาอาจจะได้ลงไปนอนคลุกดินอยู่นอกบ้านเป็นแน่

ระหว่างทางกลับบ้านจิวเหมยก็ไม่ทำให้การออกมาครั้งนี้เสียเปล่าด้วยการเดินเก็บสมุนไพรที่จะเบ่งบานในยามค่ำคืนกลับไปด้วย ไหนจะผลไม้ป่าที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจ เก็บเพลินกินเพลินจนถึงหมู่บ้านเลยทีเดียว

“พวกท่านไปที่ใดมาหรือขอรับ” กู่จูไห่

“พวกข้านอนไม่หลับน่ะเจ้าค่ะจึงออกมาเดินเล่น ได้กลิ่นหอมของผลไม้พวกนี้จึงนึกอยากลองทานดูบ้างเจ้าค่ะ”

“ใช่ขอรับ หอมหวานยิ่งนัก ไม่เหมือนผลไม้ที่พวกข้าเจอตามป่าอื่นเลยขอรับ วันพรุ่งข้าว่าจะไปขอท่านกู่จูไห่อยู่พอดี อยากจะเก็บติดตัวไปด้วยสักสองสามลูก” ไท่หลงกัดผิงกั่วในมือให้กู่จูไห่ดูว่าเขานั้นเอร็ดอร่อยกับมันเพียงใด คิดจะมาจับผิดพวกเขางั้นหรือ หึ “ท่านกู่จูไห่ก็ออกมาชมจันทร์เช่นกันหรือขอรับ วันนี้กลมโตยิ่งนัก ใครไม่ได้ชมช่างน่าเสียดาย”

“พวกท่านไม่ควรออกมาเดินเล่นในยามวิกาลนะขอรับ”

“อ่า ทำไมหรือขอรับ ข้าไม่เห็นว่าหมู่บ้านนี้จะมีอันตรายอะไรเลย หรือว่าเพราะเหตุใดขอรับ”

“หลงเอ๋อร์ อย่าเสียมารยาท”

“ขออภับขอรับพี่ใหญ่ ขออภัยขอรับท่านกู่จูไห่”

“ป่าที่พวกท่านเข้าไปนั้นเต็มไปด้วยสัตว์ป่าดุร้าย ข้าเพียงเป็นห่วงเท่านั้นขอรับ หากพวกท่านกลับมาปลอดภัยก็ดีแล้วขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนขอรับ” จิวเหมยมองตามกู่จูไห่ไปจนอีกฝ่ายลับสายตาไป ไท่หลงมองรอยยิ้มมุมปากของสหายแล้วขนลุกขนผองขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ หลิวจิวเหมยยิ้มเช่นนี้ทีไรคงได้มีเรื่องให้ต้องออกแรงอีกเป็นแน่

“มีสิ่งใดหรือเหมยเอ๋อร์”

“ท่านกู่จูไห่ช่างไม่ธรรมดาจริงๆเจ้าค่ะ เรากลับกันดีกว่าเจ้าค่ะ ดึกมากแล้ว”

“อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ เจ้าเห็นสิ่งใดงั้นหรือจิวเหมย”

“เจ้าจะถามข้าให้มากความทำไม ข้าไม่เห็นสิ่งใดทั้งนั้น กลับกันได้แล้วไท่หลง ผลไม้นั่นก็เก็บไว้ทานพรุ่งนี้บ้าง” ก็มันอร่อย จะเก็บไว้ทำไมเล่า เสียรสชาติกันพอดี

รุ่งเช้านางให้ท่านน้าลู่ไป๋กับท่านน้าอี้เทียนที่เพิ่งจะกลับมาเอาตอนที่นางลุกมาหุงข้าวไปแจ้งแก่กู่จูไห่ว่าจะขอพักอยู่ที่หมู่บ้านอีกสองสามวันเพราะนางนั้นไม่ค่อยสบาย เกรงว่าหากเดินทางช่วงนี้จะทำให้อาการหนักขึ้น พี่หยางกับไท่หลงถึงกับมองนางด้วยความงุนงงเพราะนางนั้นสบายดี หาได้เจ็บป่วยไม่สบายเช่นที่บอกท่านน้า

“ท่านน้าไปนอนให้แมลงกัดมาหรือขอรับ เหตุใดมีรอยแดงมากกว่าเมื่อวานเสียอีก”

“อื้อ แมลงตัวนี้มันร้ายมาก ข้าอยากจะฆ่ามันยิ่งนัก!

“แล้วเหตุใดไม่ฆ่ามันเล่าขอรับ ปล่อยให้มันกัดทำไม มันต้องตัวใหญ่มากเป็นแน่ รอยกัดถึงได้น่ากลัวเช่นนี้” จิวเหมยกลั้นหัวเราะเอาจนข้าวเกือบติดคอ เดือดร้อนพี่หยางต้องช่วยทุบหลังให้ จ้าวไท่หลงช่างไร้เดียงสา นี่ไปถึงหอนางโลมก็คงไปแค่นั่งกินถั่วสินะถึงไม่รู้ว่ารอยที่เห็นนั่นน่ะเขาเรียกรอยดูด ไม่ใช่รอยแมลงกัดอย่างที่เจ้าตัวเขาเข้าใจ “เจ้าหัวเราะสิ่งใดจิวเหมย ท่านน้าโดนแมลงกัดจนตัวลายเช่นนี้เจ้ายังจะหัวเราะอีกหรือ”

“เอาน่าๆ แมลงตัวนี้ไม่เป็นอันตรายหรอก มันกัดเฉพาะคนที่มันชอบเท่านั้นแหละ”

“จริงหรือ”

“จริงสิ มิเช่นนั้นมันจะกัดแค่ท่านน้าลู่ไป๋ได้เช่นไร ทั้งๆที่ท่านน้าอี้เทียนก็ออกไปด้วย คิดสิคิด”

“จริงด้วย อ่า นี่ท่านน้าลู่ไป๋งดงามจนแมลงตัวนี้ชอบเลยหรือขอรับ ช่างเป็นบาปยิ่งนัก” จิวเหมยไม่สามารถกลั้นหัวเราะได้อีกต่อไป ฮ่าๆ ไท่หลงมองสหายที่หัวเราะจนแทบหงายหลังอย่างไม่เข้าใจ มันน่าขันตรงไหนกัน มีแมลงมากัดนี่ใช่เรื่องต้องหัวเราะหรือ แม้แต่พี่ใหญ่ยังหัวเราะไปด้วย นี่มันเรื่องตลกหรืออย่างไร!

“เจ้ามีสิ่งใดคืบหน้าหรือไม่จิวเหมย”

“เจ้าค่ะท่านน้าลู่ไป๋ เมื่อคืนนี้ข้าใช้ธาตุตรวจสอบท่านกู่จูไห่ดู คนผู้นั้นไม่ได้มีคุณธรรมเช่นความอ่อนน้อมที่แสดงออกเลย ข้าจำได้ว่าท่านน้าอี้เทียนเคยพูดถึงบิดาของท่านกู่จูไห่ว่าเป็นผู้ใช้เวทย์สำหรับฝึกวิชามารใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้ากำลังจะบอกว่าหัวกะโหลกกับโครงกระดูกพวกนั้นเป็นผลจากการฝึกวิชามารของบิดากู่จูไห่ใช่หรือไม่”

“ข้ายังไม่แน่ใจนักเจ้าค่ะว่าเป็นบิดาของท่านกู่จูไห่หรือตัวท่านกู่จูไห่เองที่เป็นผู้ฝึก แต่ที่แน่ๆข้าคิดว่าไม่ใช่ศพของชาวบ้านจากหมู่บ้านนี้เป็นแน่”

“หากเขาฝึกวิชามารอยู่จริงมันก็มีความเป็นไปได้นะอี้เทียน”

“ฝึกวิชามารแบบใดกันขอรับถึงได้สังเวยชีวิตผู้คนมากมายเช่นนั้น”

“วิชามารแบบที่กลืนกินจิตวิญญาณ เลือด และร่างกายของมนุษย์อย่างไรเล่าเจ้าคะพี่หยาง”

“เจ้าจะบอกว่าคนพวกนั้นถูกลืนกินร่างกายจนเหลือเพียงโครงกระดูกอย่างนั้นหรือจิวเหมย”

“ใช่เจ้าค่ะท่านน้า เพราะจากที่ข้าสังเกตโครงกระดูกแล้ว มันไม่ใช่กระดูกที่เกิดจากการย่อยสลายของศพ เพราะหากกระดูกยังใหม่เช่นนั้นย่อมต้องมีชิ้นเนื้อติดอยู่บ้างไม่มากก็น้อย ถ้ำนั้นเหมือนเอาไว้เก็บโครงกระดูกพวกนั้นโดยเฉพาะ เช่นไรก็ไม่ใช่สุสานเป็นแน่เจ้าค่ะ” ด้วยประสบการณ์การเป็นหมอมาหลายปี นางฟันธงได้เลยว่านี่ไม่ใช่การตายแบบธรรมชาติแน่นอน อีกทั้งธาตุดำของนางก็ดูจะชื่นชอบกู่จูไห่ไม่น้อยเลยทีเดียว “ข้าต้องการให้จับตาดูท่านกู่จูไห่เจ้าค่ะ หากเขาได้เรียนเวทย์จากบิดามาจริง การฝึกวิชามารก็ไม่ใช่เรื่องยากที่บิดาของเขาจะสอนให้”

“อืม ข้ากับอี้เทียนจะจับตาดูให้เอง”

“ข้าว่าท่านน้าลู่ไป๋พักสักวันเถิดขอรับ ให้จิวเหมยรักษารอยแมลงกัดพวกนั้นให้เสียก่อน”

“นี่เจ้าจะอะไรกับรอยบนตัวของข้านักจ้าวไท่หลง หา!

“ก็ข้าไม่เคยเห็นนี่ขอรับ”

“เจ้าโตกว่านี้ก็ได้รู้เองหลงเอ๋อร์”

“ข้าโตแล้วนะขอรับพี่ใหญ่”

“โตแล้วเจ้าก็ควรจะรู้ว่ารอยบนตัวท่านน้าไม่ใช่รอยแมลงกัด เข้าใจหรือไม่จ้าวไท่หลง”

“หลิวจิวเหมย!” คนที่เข้าใจมาตลอดว่าเป็นรอยแมลงกัดถึงกับตาโตแล้วถลาเข้าไปหาฟ่านลู่ไป๋ด้วยความเร็วแต่ถูกอู๋อี้เทียนกันไว้เสียก่อน ความอยากรู้อยากเห็นของเด็กวัยสิบสามปีกำลังพลุ่งพล่านเป็นอย่างมากจนจิวเหมยต้องลากสหายลงจากบ้านไปเดินดูชาวบ้านเขาทำงาน

“มันคือรอยอะไรหรือจิวเหมย”

“เช่นที่พี่หยางบอก เอาไว้เจ้าโตกว่านี้เจ้าก็จะรู้เอง”

“เจ้าก็โตเท่าข้าเหตุใดเจ้าถึงรู้เล่า แล้วนี่เจ้าจะไปที่ใดหรือ เดี๋ยวกู่จูไห่ก็มาเจอเข้าอีกหรอก”

“ข้าเป็นคนป่วย ข้าอยากมาสูดอากาศ ไปดูชาวบ้านเขาทำงานกัน เผื่อเจอสิ่งใดน่าสนใจ”

“แต่ข้ายังทานข้าวไม่อิ่มเลยนะ”

“มื้อเที่ยงข้าจะจัดให้เจ้าเต็มที่เลย” ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มกว้างแล้วเดินตามสหายไปโดยไม่อิดออด

จิวเหมยเดินผ่านบ้านเรือนของชาวบ้านมาเรื่อยๆ ยามเช้าเช่นนี้ทุกคนต่างก็มีงานต้องทำ ให้อาหารสัตว์ที่เลี้ยงไว้เอย รดน้ำพืชผักเอย เด็กๆก็วิ่งเล่นกันไปมาอยู่ลานหน้าบ้าน ดูแลก็เป็นวิถีชีวิตทั่วไปไม่มีสิ่งใดแปลก นางกับไท่หลงรีบหลบเข้าหลังต้นไม้ใหญ่เมื่อเห็นกู่จูไห่เดินทักทายชาวบ้านมาแต่ไกล ทุกคนก็ดูชื่นชมคนผู้นี้ไม่น้อย หรือว่าจะไม่ใช่เขา

“กู่จูไห่ผู้นี้ก็ดูแลชาวบ้านเป็นอย่างดีเลยนี่นาจิวเหมย หรือว่าเราจะคิดไปเอง”

“ยังด่วนสรุปตอนนี้ไม่ได้หรอกไท่หลง กู่จูไห่ผู้นี้อันตรายกว่าที่เราคาดคิดมากนัก” ขณะที่นางกำลังคิดว่าจะออกไปพบกู่จูไห่ดีหรือไม่นั้นก็มีเด็กคนหนึ่งวิ่งร้องไห้ผ่านหน้านางกับไท่หลงไปเสียก่อน และมีเด็กอีกหลายคนวิ่งตามไป

“ท่านแม่เจ้าคะ ท่านแม่” ท่านแม่งั้นหรือ อ่า จริงสิ นางมีสุดยอดผู้ช่วยอยู่นี่นา

“เจ้าคิดสิ่งใดได้อีกแล้วใช่หรือไม่สหาย ยิ้มเช่นนี้ทีไรข้าล่ะขนลุกทุกที” นางหลับตาลงกำหนดจิตนึงถึงสตรีที่งดงามที่สุดของนาง ไม่ได้พบหน้ากับเสียนาน ท่านแม่มาช่วงลูกก่อนเถิดนะเจ้าคะ

“เจ้าเรียกแม่ทำไมหรือเหมยเอ๋อร์ แม่เพิ่งจะได้นอนเองนะ” สตรีที่งดงามยืนกอดอกหน้าบึ้งอยู่เบื้องหน้านาง เป็นวิญญาณแต่กลับชอบงีบหลับเป็นที่สุด “มีเรื่องให้แม่ช่วยอีกแล้วใช่หรือไม่เล่า”

“ใช่เจ้าค่ะ ท่านแม่เห็นบุรุษผู้นั้นหรือไม่เจ้าคะ” ท่านแม่เบนสายตาไปยังจุดที่นางมองอยู่

“เห็นสิ ทำไมหรือ ก็รูปงามดีอยู่หรอกแต่ไม่เท่าว่าที่ลูกเขยแม่ นี่ลูกพึงใจบุรุษผู้นั้นหรือ”

“หาได้เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะท่านแม่ เพียงแต่ลูกสงสัยว่าเขาอาจจะฝึกวิชามารกับบิดาของเขา”

“จึงอยากให้แม่ช่วยจับตาดูสินะ ได้เลยลูกรัก เรื่องง่ายๆเช่นนี้ เชื่อมือแม่ได้เลย” นางสื่อสารกับท่านผ่านทางจิตไท่หลงจึงไม่รับรู้ว่าท่านแม่มาปรากฎตัวแล้วและก็หายวับไปยืนเกาะติดกู่จูไห่แล้ว คงต้องเตรียมของเซ่นไหว้ท่านแม่ชุดใหญ่สักหน่อยเพื่อเป็นการขอบคุณ นางไม่กังวลหรอกว่าท่านกู่จูไห่จะจับได้ว่าท่านแม่แอบติดตาม เพราะฝีมือท่านแม่เองก็ไม่ธรรมดา ใช่ว่าจะจับได้ง่ายดาย เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดต้องกังวลจึงชวนไท่หลงกลับบ้าน กลับมาถึงบ้านก็เห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ตัวไม่น้อยแล้วของนางกำลังนอนอาบแดดอยู่ สุขกายสบายใจจริงเชียวเจ้าอ้วน!

“อ้วนจนตัวจะแตก” มันปรายตามองนางเล็กน้อยแล้วก็นอนต่อ “อีกหน่อยก็วิ่งไม่ไหว” มันส่งเสียงแง้วตอบกลับมาว่า รำคาญโอ้ย เจ็บปวดใจ จะทำโทษให้มันอดข้าวก็ไม่ได้เพราะมันล่าอาหารเองได้ หึ้ย

“ไปที่ใดมาหรือเหมยเอ๋อร์”

“เดินดูชาวบ้านเจ้าค่ะพี่หยาง อ้อ ท่านน้าลู่ไป๋กับท่านน้าอี้เทียนไม่ต้องไปตามดูท่านกู่จูไห่แล้วนะเจ้าคะ”

“ทำไมเล่า หรือว่าที่เราคิดมันผิด”

“ไม่ใช่เจ้าคะ แต่ข้ามีผู้ช่วยที่รับรองได้ว่ายากจะจับได้แต่เข้าถึงตัวได้แบบใกล้ชิดสุดๆ” ท่านน้าลู่ไป๋เข้าใจได้ทันทีว่านางหมายถึงผู้ใด ท่านน้าอี้เทียนกับพี่หยางเลือกที่จะไม่ถาม แต่จ้าวไท่หลงนี่สิ สะกิดนางจนเนื้อจะถลอกอยู่แล้ว “เลิกสะกิดข้าได้แล้ว หากมีวาสนาเจ้าก็ได้เห็นผู้ช่วยของข้าเองนั่นแหละ”

“ต้องรออีกแล้วหรือ”

“เจ้ารอไม่ได้หรือ”

“ก็...”

“เหมยเอ๋อร์!

“เฮ้ย! ผ ผ ผู้ใดกัน” จ้าวไท่หลงตกใจจบเกือบตกแคร่เมื่อท่านแม่ของนางจู่ๆก็โผล่มาให้ทุกคนได้เห็นตัว ไม่รู้เพราะอะไรแต่ร่างของท่านแม่นั้นอยู่ได้ไม่นานนักก็กลับมาโปร่งแสงเช่นเดิม “ผี! ต้องเป็นผีแน่ๆ!

“กลับมาเร็วเช่นนี้มีข่าวให้ลูกแล้วหรือเจ้าคะท่านแม่” เมื่อเห็นท่านแม่กันแล้วก็ใช่จำเป็นต้องปกปิด

“ได้สิ! แม่ตามบุรุษผู้นั้นไปจนถึงบ้านของเขาทีเดียว เรื่องฝึกวิชามารนั่นอย่าเพิ่งกังวลเลย ดูเหมือนว่าพวกเขาจะสงสัยในตัวพวกเจ้าแล้ว ตัวบุรุษผู้นั้นน่ะไม่เท่าใดหรอก แต่บิดาของเขาต่างหาก พลังเวทย์ใดกันถึงได้น่าสะอิดสะเอียนชวนขนลุกเช่นนั้น หากจะมีผู้ใดฝึกวิชามารก็ต้องบิดาของเขานั่นแหละเหมยเอ๋อร์”

“สงสัยในตัวพวกข้าแล้วอย่างไรเจ้าคะท่านแม่”

“ก็บิดาของบุรุษผู้นั้นสั่งให้หาทางสังหารพวกเจ้าน่ะสิลูกรัก!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.534K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,320 ความคิดเห็น

  1. #4053 yukai (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 20:42

    ขอบคุณ
    #4,053
    0
  2. #3971 Nuthathai Por (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 08:47

    เค้ามาช่วยดูแลคนในหมู่บ้านแล้วยังคิดจะสังหารเค้าอีก คนพวกนี้นี่น่าตายซะจริง

    #3,971
    0
  3. #3799 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 16:16
    ใครสังหารใคร
    #3,799
    0
  4. #3397 ฮองเฮาเงาสังหาร (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 21:36
    @สายลมที่ผลิปลิว
    ข้าว่ามิน่ามีหมู่บ้านไหนปกติหรอกเจ้าคะ ท่องไว้เจ้าค่ะ นี่คือนิยายทุกอย่างไม่มีทางปกติ
    #3,397
    0
  5. #3273 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 06:50
    มีหมู่บ้าน​ไหนปกติ​บ่างไหม
    #3,273
    0
  6. #3116 jsoc (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 00:17
    แบบนี้สนุกแฮะ
    #3,116
    0
  7. #3109 yuwadeebk17 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 21:09
    Zaza 23r,
    #3,109
    0
  8. #3097 อัมพร (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 15:18

    ขอบคุณค่ะ

    #3,097
    0
  9. #3091 bowbowlovetomtom (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 13:22
    แมลงหื่น55 รอนะ
    #3,091
    0
  10. #3090 por4312525 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 13:17
    รอติดตามอ่านตอนต่อไป
    #3,090
    0
  11. #3089 chon29 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 06:04
    รอเลยค่าาา
    #3,089
    0
  12. #3088 0897375544 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 05:16
    ใครจะสังหารได้ เทพๆเกือบทั้งกลุ่ม
    #3,088
    0
  13. #3087 littlebangs (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 00:31
    ลุ้นๆๆๆๆๆ

    รอเลยค่ะ
    #3,087
    0
  14. #3085 LENG555* (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 22:18

    ได้เวลาบู๊แล้วละ

    #3,085
    0
  15. #3084 usaonly (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 21:04

    ไท่หลงนี่โตแต่ตัวจริง ๆ ไหวพริบยังตามเพื่อนไม่ทันเลย 555

    #3,084
    0
  16. #3083 rossukon2531 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 20:31
    สนุกค่ะ รอๆ
    #3,083
    0
  17. #3080 What&Why (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:17
    ไท่หลงจะโตขึ้นไปเป็นแมลง หรือโตไปให้แมลงกัดกันนะ555555
    #3,080
    1
    • #3080-1 Baipor05022549(จากตอนที่ 60)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:43
      อยากให้แมลงกัดมากกว่าอะ5555ดีกว่า
      #3080-1
  18. #3079 Jirapanonpitak (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:16

    เจอคนเลวแล้วเหมยระวังด้วยน๊าาาา
    #3,079
    0
  19. #3078 Amp1257 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:05
    ระวังนะเหม่ยเอ๋อร์พี่หยางก็ด้วยไท่หลงตัวดีต้องระวังท่านน่าลู่ไป๋กับท่านน้าอี้เทียนก็ด้วยระวังตัวกันดีๆนะ
    #3,078
    0
  20. #3077 BambY (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 18:43
    หมู่บ้านนี้อันตรายจริงๆ
    #3,077
    0
  21. #3076 Meemiza (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 18:13
    ได้เวลาบู๊~ 555+
    #3,076
    0
  22. #3075 068981 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 17:42

    มาแล้วๆ ไห่หลงนี่ปากเป็นเหตุจริงๆ จะต้องไปฝึกจับแมลงที่หอคณิกาาาา

    #3,075
    0
  23. #3074 chamee (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 17:07
    ลุ้นๆดูสิหมู่บ้านนี้จะเป็นอย่างงัยต่อไป
    #3,074
    0
  24. #3073 picniccm (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 16:32
    อัพต่อเร็วนะไรท์ ค้างอย่างแรง
    #3,073
    0
  25. #3072 นามข้าว่าพ่นไฟ (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 16:27
    เดี๋ยวจะไม่ได้ตายดีนักนะ หื้มม !!!
    #3,072
    0