หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 59 : ท่านน้าลู่ไป๋นี่ช่างเข้าใจยากยิ่งนัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,696 ครั้ง
    23 ส.ค. 62

ช่วงนี้งานเยอะมากค่ะ ขออภัยที่หายไปหลายวัน T_T


หลังจากตรวจชาวบ้านมาครึ่งชั่วยามนางก็พบว่าทุกคนนั้นล้วนแข็งแรง แม้จะมีอาการเจ็บป่วยบ้างแต่ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร สมุนไพรที่จ่ายให้ส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงสมุนไพรที่แก้อาการเป็นหวัด ท้องผูก แก้ไข้เท่านั้น ทุกคนล้วนสุขภาพแข็งแรงดี ช่างแตกต่างจากหมู่บ้านซู่เป่ยที่นางเพิ่งผ่านมานัก น่าแปลกจริงๆ

“มีอะไรหรือเหมยเอ๋อร์”

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ...เดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลังเจ้าค่ะพี่หยาง” ประโยคหลังนั้นนางกระซิบให้เบาที่สุดเพื่อให้ไม่ชาวบ้านที่นางตรวจอยู่ได้ยิน พี่หยางคงเข้าใจที่นางจะบอกดีจึงไม่ถามสิ่งใดอีก ผ่านไปหนึ่งชั่วยามนางก็ตรวจเสร็จ ชาวบ้านแยกย้ายกันกลับบ้าน กู่จูไห่เองก็เช่นกัน นางจึงมีโอกาสได้พูดคุยกับทุกคนเรื่องที่นางสงสัย

“หมู่บ้านจินหลันปิดทางเข้าออกหมู่บ้านราวกับจะซ่อนตัวเองจากโลกภายนอก แต่ชาวบ้านทุกคนกลับแข็งแรงอีกทั้งยังอ้วนท้วมสมบูรณ์ดี หากเปรียบเทียบกับหมู่บ้านซู่เป่ยมันไม่แตกต่างกันมากไปหรือเจ้าคะ ข้าว่ามันแปลกมาก”

“หมู่บ้านซู่เป่ยนั้นชาวบ้านตัวผอมแห้งทั้งยังช่วยเหลือตัวเองแทบไม่ได้ ไม่รู้หนังสือ ไม่รู้วิธีทำมาหากิน หมู่บ้านจินหลันเองก็ไม่ได้อยู่ไกลมากจนเดินทางไม่ไหว ข้าเองก็ว่าแปลกเช่นกันขอรับ ท่านลู่ไป๋กับท่านอี้เทียนคิดเห็นเช่นไรขอรับ”

“ต้องมีสิ่งใดที่เราไม่รู้เป็นแน่เจ้าค่ะ”

“เอาไว้คืนนี้ข้ากับไป๋เอ๋อร์จะออกไปสำรวจดูก็แล้วกัน พวกเจ้าพักผ่อนอยู่ที่นี่เถิด เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ข้ากับไป๋เอ๋อร์เองก็ไม่ได้ช่วยงานพวกเจ้ามากนัก เรื่องนี้ข้าสองคนจะจัดการให้เอง”

“จะแอบไปเกี้ยวกันอีกล่ะสิไม่ว่า”

“เจ้ามีปัญหาเช่นนั้นหรือจ้าวไท่หลง”

“ข้าจะกล้ามีปัญหากับท่านน้าได้เช่นไรเล่าขอรับ ไม่กล้าๆ ว่าแต่ ข้าอยากรู้จริงๆนะขอรับว่าท่านน้าลู่ไป๋กับท่านน้าอี้เทียนไปรู้จักและรักกันได้เช่นไร มิใช่ว่าท่านน้าลู่ไป๋ชอบสตรีงดงามล่มเมืองหรือขอรับ” ฟ่านลู่ไป๋ถึงกับมองจ้าวไท่หลงตาเขียว จะพูดสิ่งใดก็มองคนที่นั่งข้างๆเขาด้วยจะได้หรือไม่จ้าวไท่หลง!

“หญิงงามล่มเมืองหรือจะสู้ชายรูปงามเช่นข้า ส่วนเรื่องพบกันหรือรักกันได้เช่นไรนั้นมันซับซ้อนยิ่งนัก เอาเป็นว่ากว่าข้าจะได้ใจท่านน้าลู่ไป๋ของพวกเจ้ามาครอบครองนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เอาไว้หากมีโอกาสข้าจะเล่าให้เจ้าฟังก็แล้วกันนะคุณชายรอง”

“จะเล่าทำไม ไม่ใช่เรื่องต้องเอามาเล่าเสียหน่อย”

“ท่านน้าลู่ไป๋เขินหรือขอรับ”

“ผู้ใดเขิน! เรื่องของพวกข้าใยต้องเอามาเล่าให้พวกเจ้าฟังด้วย”

“เช่นนั้นข้าจะเล่าเรื่องท่านน้าระหว่างที่อยู่กับพวกข้าดีหรือไม่ขอรับ ท่านน้าอี้เทียนต้องอยากรู้เป็นแน่”

“เอาสิ ข้าอยากรู้ว่าไป๋เอ๋อร์อยู่เช่นไร ที่ผ่านมาเป็นเช่นไรบ้าง” จากนั้นก็เป็นการเล่าบวกเผาท่านน้าลู่ไป๋แบบไม่มีการหยุดพักของจ้าวไท่หลง ไม่มีตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียว มีบางเรื่องที่แม้แต่จิวเหมยเองก็ไม่เคยรู้ นางอ้าปากค้างไปเลยเมื่อได้ยินสหายบอกเล่าถึงการไปเยือนหอนางโลมของท่านน้าลู่ไป๋ ทั้งยังพาจ้าวไท่หลงไปเปิดหูเปิดตาด้วย

“วันนั้นข้าก็แปลกใจอยู่ว่าท่านน้าไปถึงหอนางโลมแล้ว แต่ดันนั่งดื่มสุราเงียบๆ แม้มีสาวงามข้างกายก็ไม่สนใจ คิดดูเถิดขอรับ ข้าที่ไปด้วยก็ต้องนั่งทานถั่วไปด้วย สุราก็ดื่มไม่ได้ สาวงามก็ไม่ได้แตะต้อง”

“จ้าวไท่หลง! เจ้าจะพูดเรื่องนี้ทำไมกัน”

“ยังมีอีกนะขอรับ ท่านน้า...อื้อๆๆๆ” ก่อนที่เรื่องอื่นๆจะหลุดออกจากปากเจ้าเด็กนี่ ฟ่านลู่ไป๋ก็ตะครุบปากจ้าวไท่หลงไว้เรียบร้อย แค่เรื่องหอนางโลมก็ทำอู๋อี้เทียนหัวร้อนจนแทบไหม้แล้วกระมัง เขายังไม่อยากถูกทำโทษหรอกนะ “ท่านน้าปิดปากข้าทำไมเล่าขอรับ ข้ายังไม่ได้เล่าเรื่องท่านน้าไปเกี้ยวแม่นางที่ร้านแพรพรรณเลยนะขอรับ ไหนจะพี่สาวในตลาดอีกตั้งหลายคน ข้ายังชื่นชมท่านน้าเลยขอรับว่าคารมท่านน้าช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก”

“จ้าวไท่หลง! จะหยุดพูดได้หรือยัง”

“เชิญเล่าต่อได้เลยคุณชายรอง”

“เรียกข้าไท่หลงก็ได้ขอรับท่านน้าอี้เทียน นอกจากนี้ก็ยังมีเรื่อง...”

“เจ้ามากับข้าเลยจ้าวไท่หลง! พูดมากยิ่งนัก!” ฟ่านลู่ไป๋ล็อกคอเด็กช่างพูดให้ลงไปเก็บฟืนมาเตรียมก่อไฟทำอาหาร ขืนปล่อยให้อยู่ตรงนั้นต่ออีกนิดเขาคงถูกประจานจนงามหน้าเป็นแน่ แต่ละเรื่องช่างมีแต่เรื่องดีๆทั้งนั้น “เจ้าห้ามพูดเรื่องของข้าให้อี้เทียนรู้อีกเข้าใจหรือไม่”

“ก็ข้ามีเรื่องต้องเล่านี่ขอรับท่านน้า”

“ไม่ได้ ห้ามเจ้าเล่าเรื่องใดอีกเป็นอันขาด!” แค่เท่านี้ก็ไม่รู้เขาจะถูกลงโทษหรือเปล่า วิธีลงโทษของอู๋อี้เทียนก็...เอาเป็นว่าเขาไม่อยากถูกลงโทษก็แล้วกัน “เจ้าห้ามพูดอีก เข้าใจหรือไม่”

“ขอรับๆ ข้าจะไม่พูดอีกก็ได้” หากท่านน้าอี้เทียนไม่ถามล่ะก็นะ

ด้านบนบ้านนั้นจิวเหมยยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูกกับเรื่องที่เพิ่งได้รับรู้มา นี่สองคนนั้นนัดแนะกันไปทำอะไรมาบ้างนะ แต่ละเรื่องก็...มิน่า ช่วงหลังๆก่อนออกเดินทางถึงได้ตัวติดกันหนัก จ้าวไท่หลงก็เอาแต่อ้างว่าให้ท่านน้าลู่ไป๋สอนวรยุทธ์กับธนูให้นางจึงไม่ได้เอะใจ ที่แท้ก็พากันไปทำเรื่องเช่นนี้เองหรอกหรือ

“หึ”

“นั่นท่านน้าอี้เทียนจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ”

“ไปสำรวจรอบๆหมู่บ้าน แล้วก็...ต้องคิดหาวิธีลงโทษเด็กดื้อสักหน่อย หึหึ” เด็กดื้อของท่านน้าอี้เทียนนี่ดูท่าจะไม่ยอมให้ถูกลงโทษง่ายๆหรอกนะเจ้าคะ “รองแม่ทัพจ้าวจะไปกับข้าด้วยหรือไม่” พี่หยางปฎิเสธเพราะอยากอยู่ช่วยนางทำมื้อเย็นมากกว่า แต่นางบอกให้พี่หยางไปกับท่านน้าอี้เทียนจะดีกว่า เพราะที่บ้านก็มีไท่หลงกับท่านน้าลู่ไป๋คอยช่วยอยู่แล้ว

อู๋อี้เทียนกับจ้าวไท่หยางเดินสำรวจรอบๆหมู่บ้านจนลึกเข้ามาถึงป่าท้ายหมู่บ้าน ป่าที่นี่นั้นอุดมสมบูรณ์กว่าสองป่าที่เคยผ่านมายิ่งนัก แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด สัตว์ป่าเองก็มีอยู่มาก ผักผลไม้งอกงาม ไม่แปลกที่ชาวบ้านจะแข็งแรงดีไม่อดอยาก แต่น่าแปลกที่สองหมู่บ้านที่อยู่ใกล้เคียงนั้นช่างขัดสน

“น่าแปลกเช่นที่เหมยเอ๋อร์พูดจริงๆด้วยขอรับท่านอี้เทียน ชาวบ้านซู่เป่ยไม่รู้แม้แต่วิธีทำกิน แต่ชาวบ้านที่นี่กลับมีทุกอย่างพร้อม ทั้งแปลกผัก คอกเลี้ยงสัตว์ ของป่าก็หาได้ง่าย”

“ไปดูท้ายป่ากันเถิด” ทั้งสองเร้นกายไปเรื่อยๆจนถึงท้ายป่าที่เป็นเพียงหน้าผาโล่งเท่านั้น พ้นจากแนวชายป่าออกไปเป็นเส้นทางเพื่อเดินทางไปยังหมู่บ้านอื่น แต่เขาทั้งสองฝ่าออกไปไม่ได้ อู๋อี้เทียนเองก็ไม่อยากจะทำลายเวทย์ของกู่จูไห่ให้เป็นที่สงสัยจึงทำเพียงเดินดูบริเวณนั้นเท่านั้น “ไร้ภูตผี ไม่มีสัตว์อสูร มีเพียงสัตว์ป่าเท่านั้น”

“ปิดทางเข้าออกเช่นนี้ก็ยากจะมีผู้ใดหรือชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่นผ่านเข้ามานะขอรับ ชาวบ้านซู่เป่ยจึงผ่านมาทางนี้ไม่ได้ จะไปอีกทางก็คงไม่ได้เพราะป่านั้นเต็มไปด้วยภูตผี จะอดอยากไร้เครื่องมือทำกินก็ไม่แปลกนัก เพียงสองมือเปล่าจะทำสิ่งใดได้มากกว่าการเก็บผักริมลำธาร ถูกปิดกั้นทางเข้าออกถึงสองทางเช่นนี้ รอดมาได้ก็นับว่าดีมากแล้ว”

“กลับกันเถิดรองแม่ทัพจ้าว เก็บผักกับผลไม้กลับไปสักหน่อยก็แล้วกัน เพราะไป๋เอ๋อร์ของข้าชอบผลไม้ยิ่งนัก”

“ไม่ใช่ว่าท่านลู่ไป๋ชอบดื่มสุราหรือขอรับ”

“หาเป็นเช่นนั้นไม่ ไป๋เอ๋อร์ของข้านั้นยามพบหน้าก็ร้องขอเพียงให้ข้านำผลไม้มาให้ ข้าเคยขนไปให้ไป๋เอ๋อร์มากเป็นหลายเข่งทีเดียว” มิใช่ว่าเอาผลไม้พวกนั้นมาหมักสุราหรอกหรือ เห็นทีท่านอี้เทียนจะถูกคนรักของตนเองหลอกเสียแล้วกระมัง “ยิ่งเป็นผูเถาไป๋เอ๋อร์จะชอบมากที่สุด” อืม เห็นทีว่าจะเป็นเช่นที่เขาคิด เพราะสุราของท่านลู่ไป๋ที่ขายในเหลาสุราส่วนมากก็หมักจากผูเถาที่จิวเหมยเอาออกมาจากในมิติ “ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก แล้วเจ้าเล่า ชอบพอกับสาวน้อยจิวเหมยมานานเพียงใดแล้วหรือรองแม่ทัพจ้าว”

“ไม่นานหรอกขอรับ ได้สบตาเหมยเอ๋อร์ตั้งแต่ครั้งแรกข้าก็รู้ได้ทันทีว่าสตรีผู้นี้คือฮูหยินของข้า”

“มั่นใจเพียงนั้นเชียวหรือ”

“ขอรับ ข้าไม่เคยต้องใจสตรีใดจนได้พบเหมยเอ๋อร์ นางดึงดูดสายตาของข้าไว้ได้เพียงได้สบตา แต่ข้าเป็นคนที่เข้าหาสตรีไม่เป็นขอรับ ก็เลยไม่ค่อยมีช่วงเวลาเกี้ยวพาแสนหวานเท่าใดนัก รู้ตัวอีกทีก็รักเหมยเอ๋อร์เต็มหัวใจแล้วขอรับ”

“เหมือนเช่นข้าที่ถูกใจไป๋เอ๋อร์ตั้งแต่แรกพบ ใบหน้างดงามนั้นยากจะลืมเลือนได้จริงๆ”

“กว่าจะรักกันได้คงไม่ใช่เรื่องง่ายใช่หรือไม่ขอรับ” จ้าวไท่หยางเก็บผิงกั่ว(แอปเปิ้ล)กับจวี่จื่อ(ส้ม)ที่บังเอิญพบกลับไปมากทีเดียว ผลไม้ก็มีแค่พวกนี้เท่านั้น ส่วนผูเถานั้นหาไม่พบ

“ใช่ เรื่องข้ากับไป๋เอ๋อร์นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ผ่านมาได้แล้ว ข้าก็หวังว่าเจ้ากับแม่นางหลิวจะผ่านไปได้เช่นกัน”

“ข้ากับเหมยเอ๋อร์หรือขอรับ”

“สาวน้อยผู้นั้นเป็นสตรีที่พิเศษว่าสตรีใดในโลกนี้ เจ้ายังต้องพิสูจน์ตัวเองอีกมากรองแม่ทัพจ้าว”

“พิสูจน์สิ่งใดหรือขอรับ”

“สวรรค์เท่านั้นที่จะรู้ กลับกันเถิด เห็นทีข้าจะหาผูเถากลับไปให้ไป๋เอ๋อร์ไม่ได้เสียแล้ว” อู๋อี้เทียนเดินนำกลับไปยังหมู่บ้าน แม้จะอยากบอกจ้าวไท่หยางเพียงใดว่าในอนาคตอันใกล้นั้นหลิวจิวเหมยจะพบเจอสิ่งใดบ้าง แต่ก็มิอาจบอกได้ สิ่งที่ทำได้ก็คือคอยช่วยเหลือพวกเขาเท่านั้น “อยู่เคียงข้างหลิวจิวเหมยนั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องทำ ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นก็ตาม”

“ขอบคุณที่ชี้แนะขอรับท่านอี้เทียน”

ทั้งสองกลับมาถึงหมู่บ้านจิวเหมยก็ทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว มื้อเย็นวันนี้ก็ไม่ได้มีสิ่งใดพิเศษมากไปกว่าทุกวันยกเว้นหมูย่างสูตรพิเศษที่จ้าวไท่หลงชื่นชอบ ผลไม้มากมายที่อู๋อี้เทียนกับจ้าวไท่หยางเก็บมาถูกนำมาล้างทำความสะอาดเพื่อเตรียมไว้ทานเป็นผลไม้ล้างปาก

“พี่หาผูเกาให้น้องไม่พบเลยไป๋เอ๋อร์”

“ท่านน้าลู่ไป๋ชอบผูเถาหรือขอรับ ข้าคิดว่าท่านน้าชอบเอาไปหมักสุราเสียอีก”

“เจ้าจะมารู้ได้เช่นไรว่าข้าชอบสิ่งใดไม่ชอบสิ่งใดจ้าวไท่หลง”

“ก็ข้าไม่เคยเห็นท่านน้าเอาผูเถาเข้าปากเลยนี่ขอรับ มีเท่าใดก็เอาไปหมักสุราจนหมด” จ้าวไท่หยางถึงกับหลุดหัวเราะออกมากับความไม่รู้ประสาของน้องชาย คิดสิ่งใดก็พูดออกไปเช่นนั้น “ไม่จริงหรือขอรับ”

“จริงหรือไป๋เอ๋อร์” มองหน้ากดดันเช่นนี้จะให้ฟ่านลู่ไป๋ตอบเช่นไรได้เล่าอู๋อี้เทียน

“ข้า เอ่อ ข้าก็ชอบทานผูเถาอยู่เหมือนกัน” จิวเหมยที่กำลังดื่มน้ำถึงกับสำลัก ท่านน้าน่ะหรือชอบผูเถา อย่าว่าแต่ผูเถาเลย น้อยครั้งมากที่ท่านน้าจะเอาผลไม้เข้าปาก ของหวานที่ท่านน้าชื่นชอบคือขนมที่นางทำเท่านั้น หึหึ นี่คงไม่ได้กลัวท่านน้าอี้เทียนหรอกกระมัง “พวกเจ้าจะมัวพูดเรื่องผลไม้อยู่ทำไม จะทานข้าวหรือไม่”

“พวกข้าก็กำลังทานอยู่นี่ไงขอรับ ท่านน้าเองต่างหากที่ยังไม่ทานเสียที”

“จ้าวไท่หลง คืนนี้เจ้าจะได้ลงไปนอนนอกบ้านเป็นแน่!

“หมูย่างอร่อยยิ่งนักจิวเหมย เจ้าทานเยอะๆเลยนะ วันนี้เจ้าทำงานหนักมาก” เปลี่ยนเรื่องเก่งจริงนะสหาย ฮ่าๆ

“แล้วที่ท่านน้าอี้เทียนกับพี่หยางออกไปสำรวจหมู่บ้านมาเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ พบสิ่งใดหรือไม่”

“ไม่พบสิ่งใด ท้ายป่าเป็นเส้นทางออกจากหมู่บ้านแต่ก็ถูกปิดไว้ด้วยเวทย์ของกู่จูไห่ ในป่าด้านหลังหมู่บ้านนั้นอุดมสมบูรณ์ดี สัตว์ป่ามีมาก สมุนไพรหรือพืชผักในป่าก็งอกงามดี คืนนี้ข้ากับไป๋เอ๋อร์จะออกไปดูอีกครั้ง”

“ลำบากท่านน้าอี้เทียนกับท่านน้าลู่ไป๋แล้วเจ้าค่ะ”

“ไม่ลำบาก ข้าอยากพาไป๋เอ๋อร์ออกไปชมจันทร์อยู่แล้ว”

“ผู้ใดอยากชมจันทร์กับเจ้ากันอู๋อี้เทียน!” ถึงจะพูดเช่นนั้น พอถึงเวลาก็ตามอู๋อี้เทียนออกไปด้วยความเต็มใจ

คืนนี้ท้องฟ้าสว่างยิ่งนัก ดวงจันทร์เองก็กลมโต สมแล้วที่ท่านน้าอี้เทียนอยากพาท่านน้าลู่ไป๋ออกไปชมจันทร์ เพราะนางเองก็ชอบชมจันทร์เช่นกัน เพราะมันทำให้ความคิดถึงพ่อกับแม่แล้วก็น้องในโลกก่อนนั้นลดน้อยลง นางก็หวังเพียงว่าหากมีโอกาสก็อยากกลับไปโลกนั้นแล้วลาพวกเขาสักครั้ง แต่คงจะเป็นไปได้ยากเหลือเกิน

“อากาศหนาวเย็นเช่นนี้เจ้าจะไม่สบายเอานะเหมยเอ๋อร์” ผ้าคลุมผืนหนาวางลงบนไหล่อย่างแผ่วเบา นางยิ้มให้พี่หยางที่นั่งลงข้างๆนางแล้วชมจันทร์ไปด้วยกัน “เหมยเอ๋อร์ของพี่ช่างชอบการชมจันทร์ยิ่งนัก”

“เจ้าค่ะ มันทำให้จิตใจของข้าสงบ”

“อีกไม่กี่วันก็วันเกิดเจ้าแล้วนะเหมยเอ๋อร์” อ่า นั้นสินะ นางออกเดินทางก่อนจะถึงวันเกิดครบสิบสี่ปีของตัวเอง เห็นทีว่าจะได้กลับเมืองหลวงก็โอกาสนี้กระมัง “ท่านแม่ทัพอยากให้เจ้ากลับเมืองหลวง”

“คงต้องกลับเจ้าค่ะ ข้าเองก็อยากอยู่กับท่านพ่อ แม่ใหญ่ ฟางเอ๋อร์ แล้วก็ทุกๆคนในจวนในวันสำคัญเช่นกัน”

“อยากได้สิ่งใดจากพี่หรือไม่ พี่อยากให้ของขวัญแก่เจ้า”

“ข้าไม่ต้องการสิ่งใดหรอกเจ้าค่ะพี่หยาง หากพี่หยางอยากให้ ข้าขอเพียงดอกไม้สักดอกก็พอเจ้าค่ะ”

“พี่จะทำสวนดอกไม้ไว้ในจวนของเราดีหรือไม่ เจ้าอยากปลูกดอกอะไรบ้างเล่า”

“จวนของเราหรือเจ้าคะ”

“ใช่ พี่กำลังให้คนสร้างจวนของเรา รอเพียงเจ้าตอบตกลงแต่งเข้าจวนเท่านั้น”

“พี่หยาง...”

“พี่สร้างจวนเช่นที่เจ้าเคยพูดกับไท่หลงเอาไว้ จวนหลังไม่ใหญ่นัก เหมือนเช่นบ้านของเจ้าที่ริมกำแพงเมือง แต่อยากให้มีสระบัว ศาลากลางน้ำ สวนดอกไม้ที่มีน้ำตกเล็กๆ พี่ให้คนสร้างเช่นที่เจ้าต้องการทุกอย่าง หากได้กลับไปเมืองหลวงพี่พาเจ้าไปดูดีหรือไม่ เผื่อว่าเจ้าอยากจะเพิ่มเติมส่วนใด เช่นไรจวนนี้ก็เป็นของเรา แต่ที่พี่บอกเจ้าช้าก็เพราะอยากเก็บไว้ให้เจ้าแปลกใจ แต่คิดอีกที หากได้ฟังความคิดเห็นของเจ้าคงจะดีกว่า”

“ไท่หลงบอกพี่หยางหรือเจ้าคะ” จำได้ว่าจ้าวไท่หลงเคยมาถามนางว่าหากสร้างจวนนางอยากสร้างแบบใดและที่ใด นางเองก็วาดฝันเอาไว้เช่นกันว่าอยากมีจวนที่เป็นของนางเองสักหลัง สิ่งที่คิดไว้จึงบอกสหายออกไปจนหมด ไม่คิดว่าจ้าวไท่หลงจะเอาไปบอกพี่หยางเช่นนี้ หึ้ย

“พี่เป็นคนให้หลงเอ๋อร์ถามเจ้าเอง พี่อยากเตรียมจวนให้เสร็จก่อนจะถึงวันปักปิ่นของเจ้า”

“พี่หยางทำเพื่อข้ามากมายยิ่งนักเจ้าค่ะ เช่นนี้ข้าจะให้พี่หยางรอนานได้เช่นไรเจ้าคะ”

“พี่ไม่ห้ามหากเจ้าจะออกเดินทางต่อหรอกนะเหมยเอ๋อร์ แต่พี่อยากให้เราแต่งงานกันเสียก่อนได้หรือไม่ จะได้ไม่มีผู้ใดเอาเจ้าไปครหานินทาได้ หากเป็นภรรยาพี่แล้วย่อมไร้คำครหา”

“เหตุผลพี่หยางฟังขึ้นเสียด้วยสิเจ้าคะ”

“ข้าก็เตรียมชุดไว้ใส่งานแต่งของเจ้ากับพี่ใหญ่ไว้แล้วเช่นกันจิวเหมย” นี่ยังไม่หลับอีกหรือจ้าวไท่หลง

“ใยต้องสิ้นเปลือง”

“งานมงคลยิ่งใหญ่ของรองแม่ทัพจ้าวกับบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่หลิวตงเฉิน จะให้ข้าใส่ชุดเก่าเห็นทีจะไม่ได้”

“แล้วเจ้าไม่อยากมีงานมงคลบ้างหรือ ท่านน้าลู่ไป๋เองก็มีคนรักเสียแล้ว เหลือก็แต่เจ้านะไท่หลง”

“ข้าไม่อยากมี ข้ายังเด็กนะ จะมีภรรยาได้เช่นไร”

“ข้าเองก็ยังเด็ก”

“แต่เป็นเด็กที่พี่ใหญ่ของข้าพึงใจ เจ้าจะแต่งงานตั้งแต่วันที่พ้นวัยปักปิ่นก็ไม่แปลก จริงหรือไม่ขอรับพี่ใหญ่” แทนที่พี่หยางจะตอบกลับไล่น้องชายกลับไปนอน จ้าวไท่หลงหน้าบูดแต่ก็ยอมกลับขึ้นบ้านไปแต่โดยดี โดยลากเสี่ยวหู่ที่นอนหาวอยู่บนพื้นกลับขึ้นไปด้วย เสี่ยวหู่ก็บ่นไม่หยุดเช่นกัน สมกันจริงๆ

“ขึ้นบ้านเถิด ดึกมากแล้ว” นางกระชับผ้าคลุมแล้วลุกเตรียมจะขึ้นบ้านแต่ก็ต้องตกใจเมื่อท่านน้าลู่ไป๋กับท่านน้าอี้เทียนโผล่กลับมาเสียก่อน “หนีสิ่งใดมาหรือขอรับถึงได้มาเร็วกับเช่นนี้”

“ไม่ได้หนี แต่พวกข้าไปเจอบางสิ่งเข้า อยากให้พวกเจ้าไปดูเดี๋ยวนี้”

“สิ่งใดหรือขอรับ”

“กะโหลกนมุษย์จำนวนมาก!

“เช่นนั้นรีบไปกันเถิดเจ้าค่ะ” นางวิ่งขึ้นไปในบ้านเพื่อเรียกไท่หลงกับเสี่ยวหู่ จะไปก็ต้องไปด้วยกันหมด หากเกิดสิ่งใดขึ้นจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง “ตามข้ามาไท่หลง เสี่ยวหู่ อย่าเสียงดังเล่า” ทั้งสองตามนางลงจากบ้านมาแต่โดยดี เมื่อเห็นท่านน้าอี้เทียนกับท่านน้าลู่ไป๋ยืนอยู่ก็คงจะเข้าใจได้ว่ามีเรื่องเป็นแน่

“เหตุใดท่านน้าลู่ไป๋ถึงได้เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเช่นนั้นเล่าขอรับ”

“เรื่องของข้า”

“แล้วรอยแดงๆบนคอนั่นเกิดจากสิ่งใดหรือขอรับ เหตุใดมีหลายรอยเช่นนั้น”

“จ้าวไท่หลง หากเจ้ายังไม่หยุดถามข้าจะทิ้งเจ้าไว้ในป่า!

“ก็ข้าอยากรู้นี่ขอรับ”

“ไม่ใช่เรื่องของเด็กเช่นเจ้า”

“อ่า คงไปทำอะไรกันมาสินะขอรับ”

“จ้าวไท่หลง!” เหตุใดต้องโมโหด้วยเล่า ออกไปกลางคืนเช่นนี้ย่อมต้องถูกแมลงกันเป็นเรื่องธรรมดามิใช่หรือ ไม่เห็นจะแปลกเลย บางครั้งเขาก็ถูกแมลงกัดจนเป็นรอยแดงเช่นกัน เฮ้อ ผู้ใหญ่นี่ช่างเข้าใจยากเสียจริง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.696K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,321 ความคิดเห็น

  1. #4287 Phen Laphaslada (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 02:01
    ฝากบ้องหัวคนซื่อบื้อ 1 ที หมั่นไส้เกินพิกัด
    #4,287
    0
  2. #4052 yukai (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 20:32

    ขอบคุณ
    #4,052
    0
  3. #3970 Nuthathai Por (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 08:19

    ไท่หลงเงียบบ้างก็ได้ลูกเดี๋ยวก็โดนท่านน้าไล่เตะอีกหรอก

    #3,970
    0
  4. #3798 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 16:04
    ไท่หลงเอ๋ยไท่หลง 55555
    #3,798
    0
  5. #3616 มากิริจัง (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 17:52
    รู้สึกฟินกับคู่ท่านน้า
    #3,616
    0
  6. #3316 Pandanus23233 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 20:34
    ไท่หลงคนซื่ออออ55555
    #3,316
    0
  7. #3263 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 21:03
    เจ้าช่างใส่ซื่อนัก
    #3,263
    0
  8. #3121 Boraangirl26 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 10:22
    โอ้ย ขรรมน้องไท่หลง ตัวฮา ตัวป่วน
    #3,121
    0
  9. #3066 Nickynoii (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 11:01
    ไท่หลงน้อไท่หลง
    #3,066
    0
  10. #3065 Nam-aoyAoy (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 10:18
    เด็กปากเปราะ
    #3,065
    0
  11. #3064 yuehua4926 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 09:05
    ชอบไท่หลง น่ารัก แต่แอบคาดไม่ถึงเรื่องท่านน้าตอนแรกนึกว่าจะคู่กับเสี่ยวอิง
    #3,064
    0
  12. #3060 tiffy_th (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 19:45
    555 ไท่หลงตลกกกกก ไท่หยางน่าร๊ากกกกก
    #3,060
    0
  13. #3059 แพนด้า (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 17:11

    ไท่หลงงงงง! 5555

    ซักวันไท่หลงคงโดนท่านน้าจับฆ่าหมกป่าเพราะความเขินแน่ๆ แต่ละคำถาม 5555

    #3,059
    0
  14. #3057 O_ASiiS (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 12:29
    ไท่หลงเป็นคนใสๆ
    #3,057
    0
  15. #3056 chon29 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 06:13
    ไท่หลงช่างน่านัก55555
    #3,056
    0
  16. #3053 เเว่นน้อยหัวฟู (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 01:43
    55555.ไท่หลงเนี่ย
    คือหมู่บ้าน​กินคนเหรอ
    #3,053
    0
  17. #3052 0895220116 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 00:48
    555..ไท่หลง..เจ้าคิดว่าแมลงจริงหรอ
    #3,052
    0
  18. #3051 Earthkid (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 00:42
    ชอบคุณชายลองจังเลยค่ะเพราะคลาวเอออินโนเซนต์เลยพูดไปแล้วทำให้ตลกจังเลยหัวเราะท้องแข็งเลยค่ะ
    #3,051
    0
  19. #3050 Jirapanonpitak (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 23:35

    ถามเก่งจริงๆเลยนะ
    #3,050
    0
  20. #3049 bussabakon (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 22:50
    สนุกมากค่ะ????????????
    #3,049
    0
  21. #3047 giinghnam (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 20:06
    ไท่หลง เจ้ามันขี้สงสัยยิ่งนัก ประเดี๋ยวก็ถูกท่านน้าของเจ้าไล่เตะหรอก
    #3,047
    0
  22. #3046 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 19:50

    ไท่หรง.....แกคือเจ้าหนูจำมั๊ยกลับชาติมาเกิดหรือไง ถึงมีคำถามมาให้คนรอบข้างปวดหัวตลอดเลย มาต่อค่ะรอ
    #3,046
    0
  23. #3045 Meemiza (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 08:27
    น้องงงง~ ไหงไปถามท่านน้าเค้าอย่างงั้นเล่า เดี๋ยวก็ได้นอนนอกบ้านหรอก 555+
    #3,045
    0
  24. #3044 orawanlotkaeo (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 07:40

    อย่าได้ขี้สงสัยไปนักเลยไท่หลง....เอาไว้เจ้าถึงวัยมีภรรยาเจ้าจะได้รู้เอง....ท่านน้าอี้คิดไว้ในใจ5555
    #3,044
    0
  25. #3043 queentea (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 07:34
    โถ่ ท่านน้าร้อนตัวไปเองซะงั้น55555
    #3,043
    0